پارلمان اروپا با اکثریت قاطع، قطعنامه‌ای درباره نقض حقوق بشر در ایران تصویب کرد؛ نمایندگان با اشاره به احتمال حدود ۳۵هزار کشته در اعتراضات، هشدار داده‌اند که سرکوب معترضان می‌تواند به سطح "جنایت علیه بشریت" رسیده باشد.
در ادامه موج واکنش‌های بین‌المللی به کشتار گسترده معترضان در ایران، نمایندگان پارلمان اروپا در نشست روز پنج‌شنبه با ۵۲۴ رأی موافق، ۳ رأی مخالف و ۴۱ رأی ممتنع، قطعنامه‌ای را تصویب کردند که در آن، "سرکوب سیستماتیک"، بازداشت‌های خودسرانه، ناپدیدسازی قهری و شکنجه در ایران شدیداً محکوم شده و هشدار داده شده است که ابعاد کشتار اخیر، آستانهٔ "جنایت علیه بشریت" را پشت سر گذاشته است.

هنگام خروج از بیمارستان پزشکی دیگر مرا صدا زد و گفت اگر می‌روم، باید آرام به نظر برسم، آهسته و مستقیم راه بروم و نلنگم. جلوی ورودی چند ون سیاه و پلیس‌هایی در گروه‌های چهار یا پنج‌نفره بودند. تصمیم گرفتم مستقیم از کنارشان عبور کنم؛ راست‌قامت و تا حد امکان بی‌هراس. نگاهم را به زمین دوختم. این‌گونه از محوطهٔ بیمارستان گریختم. بی‌وقفه راه رفتم، فقط مستقیم. تهران شبیه شهری ارواح شده بود؛ خیابان‌ها آن‌قدر خالی بودند. تاکسی‌ها و مینی‌بوس‌ها با وجود التماس‌ها و اشاره‌هایم توقف نمی‌کردند. پس از حدود چهل دقیقه به خانهٔ خویشاوندانم رسیدم. وقتی در را باز کردند، به چهره‌های وحشت‌زده‌شان نگاه کردم.

نه‌تنها روسیهٔ پوتین، بلکه آمریکا تحت رهبری ترامپ نیز برای دموکراسی‌های اروپایی تهدیدی به‌شمار می‌آید؛ و این تهدید، همان‌گونه که بحران گرینلند نشان داد، حتی می‌تواند بُعدی نظامی داشته باشد. اینکه این بحران واقعاً مهار شده یا جاه‌طلبی‌های ارضی ترامپ فقط به تعویق افتاده، هنوز روشن نیست. اگرچه رئیس‌جمهور روسیه به‌تنهایی نیز چالشی بزرگ است، اما رئیس‌جمهور آمریکا نیز با «چکش تخریب» هر آنچه را که به یک نظم بین‌المللی باثبات تعلق دارد، درهم می‌کوبد؛ همان‌گونه که ولفگانگ ایشینگر، رئیس کنفرانس امنیتی مونیخ، بیان کرده است. جای شگفتی نیست که پوتین و ترامپ تا این اندازه با یکدیگر تفاهم دارند.

حزب چپ ایران بار دیگر قتل عام مردم شرکت کنندە در جنبش انقلابی و سراسری دی‌ماە و تداوم جنایات رژیم را کە هم‌چنان بە اشکال دیگر از جملە با دستگیری‌های گستردە دنبال می‌شود، قاطعانە محکوم می‌کند و نیروهای آزادیخواە را بە اتحاد و همبستگی برای پیگیری مطالبات دمکراتیک جنبش انقلابی مردم، آزادی زندانیان سیاسی، مقابله با دستگیری‌ها و سرکوب، مبارزه‌ی مشترک برای لغو سانسور، آزادی فعالیت‌های سیاسی، مدنی و سندیکایی و محاکمە آمران و عاملان جنایات اخیر و پایان دادن به رژیم فاسد جمهوری اسلامی، دعوت می‌کند.

ما، شرکت‌کنندگان همایش بروکسل در برابر پارلمان اروپا، بر اساس اصول جهانی حقوق بشر و تعهد به ارزش‌های دموکراتیک اعلام می‌کنیم که وضعیت کنونی ایران حاصل بیش از چهار دهه حاکمیت سرکوبگر و اقتدارگرایی است که بر نقض گسترده حقوق بشر، تبعیض ساختاری و انکار کرامت انسانی بنا شده است. جامعه ایران امروز در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز ایستاده است و خواست سرنگونی جمهوری اسلامی و برچیدن کامل نظم استبدادی به مطالبه‌ای عمومی و فراگیر تبدیل شده است؛ مطالبه‌ای برای برپایی نظمی نوین، دموکراتیک، آزاد، مبتنی بر حاکمیت مردم و ساختارهای غیرمتمرکز و مشارکتی.
آینده ایران باید به دست مردم ایران و از طریق سازوکارهای دموکراتیک، آزاد و غیرمتمرکز تعیین شود. ما با هر شکل دیکتاتوری، مذهبی یا موروثی مرزبندی قاطع داریم. ایران آینده بر پایه آزادی، برابری، سکولاریسم، کرامت انسانی، حق تعیین سرنوشت مردم و تعهد راسخ به صلح پایدار و جهانی بنا خواهد شد.

حزب دموکراتیک مردم ایران، پیگرد و دستگیریهای اخیر را به‌شدت محکوم می‌کند و خواهان همبستگی و همکاری همهٔ جریان‌ها و شخصیت‌های مخالف با تجاوز نظامی به کشور و خواهان دگرگونی خشونت‌پرهیز کشور به‌سوی نظامی با رعایت حداقل مبانی دموکراسی، در یک جبههٔ وسیع ملی برای نجات کشور است.
آزادی همهٔ زندانیان سیاسی و دستگیرشدگان اعتراضات اخیر و به‌رسمیت شناختن حق اعتراض و تشکیل کمیتهٔ حقیقت‌یاب مستقل، می‌بایستی از اولیه‌ترین خواست‌های این اتحاد نجات ملی برای احقاق حقوق و آزادی‌های مدنی مردم باشد.

در روابط بین‌الملل، برخی پدیده‌ها را نمی‌توان ریشه‌کن کرد، حتی با زور و مداخله خارجی. ادامه بقای رژیم ایران یکی از آن هاست. هیچ منافاتی ندارد که ضمن نفرت داشتن از آن رژیم، در عین حال به دلیل بی‌فایده بودن حمله نظامی، با آن مخالفت کنیم. می‌توان معتقد بود که سلاح هسته‌ای ایران تهدیدی تحمل ناپذیر است، اما در ضمن، با دور دیگری از جنگ مخالفت کرد، زیرا مشکل را حل نمی‌کند. با ضربه ها به مقابله خواهند پرداخت و باز هم ایران توانش را بازیافته، خود را مسلح خواهد کرد.

با نگاهی درست و سنجیده به آمار کشتارهای دی‌ماه به نیکی درمی‌یابیم که اکثر آنان دوران تحصیل خود را در مدارس یا دانشگاه‌های کشور به سر می‌آوردند. نسلی که در رسانه‌های همگانی از ایشان به عنوان نسل Z یاد می‌شود. عده‌ای اصطلاح دهه‌ی هشتادی‌ها را نیز در مورد ایشان به کار می‌گیرند که محدودهای از چهاده ساله‌ها تا بیست و چهار ساله‌ها را نشان می‌دهد. این نسل فشار طاقت‌فرسای زندگی را به خوبی حس کرد‌هاند و برای همیشه از زیستن در فضایی آزاد و بهره‌گیری از رفاه اجتماعی جا مانده‌اند. با همین رویکرد است که در مبارزه‌ی نابرابر سیاسی با حکومت از جانشان نیز مایه می‌گذارند. حکومت هم دانسته و آگاهانه از گلوله‌های جنگی برای کشتار همین جوانان و نوجوانان سود می‌برد تا مدیران تحمیلی نظام را از فشار مطالبات طبیعی و قانونی ایشان خلاصی ببخشند.

آَرشیو اخبار امروز >>

بی شک واکنش کنشگران و داغ دیدگان جنبش مهسا و دی ماه خونین به خوبی نشان داد بسیارانی در ایران کنونی بعد از سال‌ها زندگی در تحت شرایط سخت استبدادی و تحمل فشار های وحشتناک گزمه‌های حکومتی توانسته‌اند این نوع خرد را در خود نهادینه کنند. مادران داغ دیده این جنبش‌‌ها عجز و لابه نکردند و یا کمتر کردند و با مرگ عزیزان خود با صلابت برخورد کردند. برخوردی که مشاهده آن در داغ‌دیدگان دهه شصت بسیار نادر بود. در جنبش دی ماه با افزودن رقص سوگ یک بار دیگر ثابت شد که این مردم خرد زندگی تحت رژیمی خشن و دون پرور را به خوبی در خود رشد داده‌اند.

«پراکندگی نیروهای چپ» احزاب وسازمان‌های سیاسی چپ و دموکرات و مجاهدین و احزاب کرد از آغاز بر‌پائی حکومت اسلامی تاکنون ضربات زیادی را متحمل شده اند وبسیاری از کادرهای باتجربه خود را از دست داده و به‌علت دوری از وطن نتوانسته‌اند با مردم پیوند داشته باشند واز داشتن یک رسانه فراگیر که پیام آرمان‌های آنان‌را به‌داخل برساند نیز محروم اند و در این سال‌ها موفق به سازماندهی یک بلوک نیرومند از تمام نحله‌های چپ نشده‌اند ازاین‌رو جوانان شناخت چندانی از این جریانات ندارند.

هیچ کس حامل حقیقت مطلق نیست. حقیقت در انحصار هیچ کس نیست و هر چه راه بر مدارا، گفتگو و انتقاد سازنده و سالم هموارتر شود، همراهی همه مخالفان دیکتاتوری میسرتر می‌شود و فرهنگ ضددیکتاتوری قوی‌تر و شکوفاتر می‌شود. من به تو گوش می‌دهم چون مسئله حیاتی اشاعه فرهنگ به گوش، بیش از زبان نیازمند است و من بدون بغض و تعصب به تو گوش می‌دهم تا اگر عناصری از حقیقت در بیان تو یافتم آن را برگیرم و خود را آگاه‌تر کنم.

سازماندهیِ و ایجادِ هستهِ اولیه، و تدوینِ دیدگاه های این بلوک و طرح برنامه برای گذار از رژیم موجود و استقراِر نظام جدید، مهم ترین گام در روند اعلام موجودیت و شروع فعالیت است. این کار را جریان سلطنت طلب انجام داده و مواضع مجاهدین خلق نیز روشن است. در نوشته حاضر، با عطف به پاره ای از نوشته های پیشین خود، ضمن نقد سازماندهی و برنامه ی منتشر شده سلطنت طلبان، سازماندهی و برنامه گذارِ مطلوب برای بلوک چپ پیشنهاد می شود.

باید با شجاعتی مسئولانه پذیرفت که تداوم وضع موجود، تنها به معنای انسداد سیاسی نیست؛ بلکه به معنای فروپاشی تدریجی زیرساخت‌های زیستی، فرهنگی و تمدنی این سرزمین است. از همین رو، عبور از بن‌بست قدرت نه یک انتخاب جناحی یا سلیقه‌ای، بلکه ضرورتی ملی برای صیانت از ایرانِ فرداست. این رساله، دعوتی بود به دیدن و فهمیدنِ این لحظه‌ی استثنایی؛ لحظه‌ای که اراده‌ای پولادین از دل جامعه سر برآورده و در برابر تاریکی قد علم کرده است تا از شکاف تاریخ، تولدی تازه رقم بخورد! تولدی بر پایه آزادی، عدالت ، حقوق برابر و کرامت انسانی.

اين نوشته می کوشد گذار را به مثابه يک فرآيند تاريخی و سياسی روشن کند و سپس همان مفاهيم را بر شرايط امروز ايران تطبيق دهد. در اين چارچوب، گذار نه يک لحظه، بلکه دوره ای است که در آن بحران بازتوليد زندگی، بحران مشروعيت، شکاف های درون ساخت قدرت، و نبرد گفتمانی بر سر آزادی و عدالت، همزمان بر نتیجه اثر می گذارند. هدف متن نسخه‌پيچی نيست، هدف ساختن زبان مشترکی برای سنجش خوانش های مختلف از گذار در ايران است، زبانی که آزادی های سياسی، سازمان‌يابی اجتماعی، استقلال سياسی، و عدالت اجتماعی را در يک افق واحد قابل بحث قرار دهد.

به باور من این دگردیسی اگر فرصت طلبی نباشد، نشانۀ ‌عدم درک، درایت و شعور سیاسی، بی‌اخلاقی، سطحی بودن و فقدان دانش عمیق اجتماعی، سیاسی و فرهنگی است. بله، تغییر موضع بدون تحلیل اصولی، همراه با چرخش‌های سریع و مصلحتی، تنها استراتژی دوام و بقا و مطرح بودن به هر قیمتی است و هیچ ارزش اخلاقی یا سیاسی ندارد. در چنین شرایطی حقیقت، شرافت، جسارت و حافظۀ تاریخی قربانی بازآرایی و بقا می‌شود؛ شجاعت و جسارت اخلاقی فرو می‌ریزد و صداقت به تکنیکی برای پنهان‌ کاری و دو روئی بدل می‌گردد. در یک کلام، شاخصۀ اصلی این «دگردیسی» سطحی بودن، شتابزدگی، فقدان شعور‌سیاسی، دانش همه ‌جانبۀ تحلیلی، باضافۀ فرصت ‌طلبی و شهرت‌طلبی‌است.

شاید پرسش اصلی این نباشد که چپ درست است یا نه. شاید پرسش درست‌تر این باشد که چرا در برابر پرسش عادلانه، نفرت تا این اندازه آسان‌تر از گفت‌وگوست و چرا حفظ یک سنت فکری نادرست، اغلب ساده‌تر از روبه‌رو شدن با ریشه‌های نابرابری است.
نادیده‌گرفتن یا حذف آگاهانه‌ی چپ و اندیشه‌ی چپ، صرفاً حذف یک جریان سیاسی نیست؛ حذف یکی از ابزارهای پرسش‌گری اجتماعی است. جامعه‌ای که در آن پرسش از نابرابری، عدالت و قدرت خاموش شود، به‌تدریج توان اصلاح درونی خود را از دست می‌دهد.

اکنون که چند هفته‌ای از کشتار ۱۸ دی ماه گذشته است روشن‌تر می‌توان دست جنایتکاران را تشخیص داد.در دادگاه وجدان بشریت سه متهم را باید به محاکمه کشید.خامنه‌ای؛ رضا پهلوی و ترامپ. اگر چه دست هر سه تن به خون هزاران جوان میهن آغشته است، اما متهم اصلی در ردیف اول خامنه‌ای‌ ست که فرمان کشتار را صادر کرد و یا حداقل با صادر کنندگان آن دستور موافقت داشت.

جنگ تمام عیار گزینه مسلط نیست، زیرا هزینه های اقتصادی و امنیتی آن برای همه بازیگران سنگین و غیرقابل پیشبینی است، اما حذف کامل احتمال درگیری نیز واقع بینانه نیست. تعیین کننده نهایی نه صرف برتری نظامی است و نه تمایل لفظی به مذاکره، بلکه توان بازیگران در حفظ کانالهای ارتباطی، کنترل هیجانهای داخلی و جلوگیری از خطاهای محاسباتی است. آینده این تنش بیش از آنکه در تصمیمهای بزرگ رقم بخورد، در مجموعه ای از انتخابهای کوچک و حساب شده شکل میگیرد؛ انتخاب هایی که میتوانند بحران را به سوی مهار تدریجی هدایت کنند یا در صورت بی دقتی، آن را از کنترل خارج سازند.

آَرشیو سياسی >>

این بار، رژیم با همگرایی های چندین بحران روبروست. گویی تمام چرخه های مقاومت و سرکوب پیشین به نتیجه ی دیالکتیکی خود رسیده اند، اکنون شاهد ترکیبی از همه ی بحران ها هستیم. و آن هم درست زمانی اتفاق می‌افتند که رژیم در ضعیف ترین حالت خود است. و از این رو، یکی از بیرحمانه ترین آنهاست. اگر آن‌ها فکر می‌کردند که می‌توانند این مسأله را از طریق گفتگو حل کنند، این کار را می کردند. اما آن‌ها می‌دانند که تنها راه بقا، با توجه به فجایع و ویرانی هایی که بر کشور، اقتصاد و جامعه وارد کرده اند، کشتن مردم و کشتار بیشتر است.

آَرشیو مصاحبه >>

سامانهٔ عملیاتیِ حقوق بین‌الملل در جهانِ جهانی‌شدهٔ ما همچنان به‌خوبی کار می‌کند. شما می‌توانید به ونزوئلا نامه بفرستید، می‌توانید از مرزهای دولتی عبور کرده و پرواز کنید، تجارت انجام دهید و شبکه‌های تلفن همراه با یکدیگر سازگارند. همهٔ این‌ها را مدیون حقوق بین‌الملل و سازمان‌های بین‌المللی هستیم. دیپلماسی نیز کار می‌کند: سفیران معمولاً بازداشت نمی‌شوند و حتی در زمان بحران نیز کنوانسیون وین دربارهٔ روابط دیپلماتیک رعایت می‌شود تا کانال‌های گفت‌وگو حفظ شوند. حقوق بین‌الملل شبیه برق است: وجودش را واقعاً زمانی حس می‌کنیم که قطع شود. اما وقتی دقیقاً در مسائل جنگ و صلح، هنجارهای مهم بارها نقض می‌شوند، می‌توان از نوعی «قطع‌شدن» سخن گفت.

استفاده از نیروی نظامی برای نمایش قدرت هم مزایا و هم ریسک هایی دارد و اینکه آیا این معامله در نهایت به نفع رئیس جمهور تمام می شود بستگی به این دارد که آیا مداخله به طور قاطع به اهداف اعلام شده خود دست خواهد یافت یا خیر. در مورد ونزوئلا، هنوز مشخص نیست که آیا این شرایط برآورده خواهد شد یا خیر. ترامپ قول داده بود مادورو را برکنار کند و این کار را در نمایش خیره کننده ای از قدرت نظامی انجام داد. اما ترامپ همچنین به جاه طلبی های گسترده تری اشاره کرده است، از جمله بازسازی دولت ونزوئلا وبدست آوردن درآمدهای نفتی، که احتمال موفقیت آن به نظر کمتراست.

پرونده‌های تازهٔ اپستین تصویر دقیق‌تری از یک پشت‌پرده‌گردان ارائه می‌دهند که نخبگان قدرت در سراسر جهان را به یکدیگر پیوند می‌داد. نظام او بر مبادلهٔ پول، اطلاعات و دسترسی به زنان جوان استوار بود. ثروتمندان و قدرتمندان با وجود اعمالش او را می‌نواختند و به او نزدیک می‌شدند.
فهرست کسانی که اپستین با آن‌ها معاشرت داشت ــ چه در زندگی واقعی و چه از طریق ایمیل ــ و به آنان پول می‌داد یا لطف می‌کرد، شبیه فهرستی از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ آن چیزی است که در جهان رخ می‌دهد. برای اپستین و اطرافیانش، این جهان بیش از هر چیز از امتیازها تشکیل شده است؛ و از امکان ایجاد امتیازهای تازه برای خودشان.

آَرشیو بين الملل >>

توماس مان برف را در «کوه جادو» شاعرانه کرده است. اما اسکی‌باز خوبی نبود؛ این فلات‌نشین هرگز اسکی را درست یاد نگرفت. دخترش به او می‌خندید. درست برعکسِ هرمان هسه، جنگل‌نشینِ شوارتس‌والد. مان ترجیح می‌داد عقب‌نشینی کند و به هتل برگردد. آنچه آنجا دید، در او «علاقه‌ای عمیق و اروتیک» برانگیخت.
دو نویسندهٔ نامدار در برف. این عکس در سن‌موریتس در سال ۱۹۳۱ یا ۱۹۳۲ گرفته شده است. یکی از آن‌ها، توماس مان، از سال ۱۹۲۹ شأنِ دریافت جایزهٔ نوبل ادبیات را دارد. دیگری، هرمان هسه، این جایزه را در سال ۱۹۴۶ دریافت خواهد کرد. هر دو نویسنده در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ به‌طور منظم تعطیلات خود را در انگادین می‌گذرانند؛ اشرافی‌ترین درهٔ مرتفع آلپ.

دنیای زنگی‌ها، دنیایی به شدت مردسالار و خشن نسبت به زنان است. کتاب به تاریخچه «شهر نو» می‌پردازد و اینکه چگونه سپهبد زاهدی با کشیدن دیواری به دور آن، این محله را به «قلعه» تبدیل کرد. نقره‌کار از زنانی چون «ملا فاطمه» (شاعر و فاحشه عهد کریم‌خان) یاد می‌کند تا نشان دهد که زنان در این لایه اجتماعی، همواره بین «ابتذال» و «استعداد سرکوب‌شده» در نوسان بوده‌اند.

این ترانه بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی پیدا کرده‌است ‌پسر ایران شروین حاجی پور با اجرای ترانه «من ایرانم» هم‌چون همتای خود «توماج صالحی» به نماد مقاومت نسل معاصر تبدیل شده‌است. اگر در زندان‌های ایران زنان و مردان به‌عنوان عنصر مقاومت در زندان بر مواضع خود سخت پافشاری می‌کنند، در خارج از زندان نیز زنان و مردان جوان به مثابه دو بازوی مقاومت در برابر حاکمیت قد علم کرده اند. آن‌ها اهل مماشات نیستند. هم‌چون توماج صالحی و شروین حاجی پور انگشت روی نبض وطن می‌گذارند و تباهی‌ها را بر ملا می‌کنند.   

خیالت تخت باشه، شب درازه وقلندربیدار، خوابم که جنه ومن بسم اله. خیلی وقته تشنه این مجلسم. پرتوی ناب و آق جواد که باشه، دنیا به کامه، واسه شاه و شیخم تره خرد نمی کنم. واسه م با طول و تفصیل تعریف کن تواین چن ساله چی‌ها و چن‌تا قله رو فتح کردی. دفه آخر که باهم بودیم، انگار گفتی میخوای نویسنده شی، مثل بولدزر رو کتابا افتادی و شبانه روز خرخونی می کنی، درست میگم، یا اشتباه می کنم؟ تازگیا گرفتار فراموشی شده م، همه چی رو فراموش یا قاتی پاتی می کنم »

در پی نانوشته‌ها
تا لغت به لغت در لبان زمینیان بیصدا بخوانند
رد پای عشق در خاک سرخ و آب دیده یافته و با آتش جان بپزند
تا خطوط سخت
چگونه
آزاد و یک سهم زاده شدن

پس از واقعه‌ی قنات و بيعت با شيخ علی، گروه گروه از عارفی‌ها، يا از دولت‌آباد رفته بودند و يا اگر هم مانده بودند، اکثرشان با او قطع رابطه کرده بودند و حالا، او مانده بود و سر دستگی گروهکی مخفی، ميان ده‌ها گروهک ديگر؛ گروهک هائی که اعضای آن، در سر تا سر ايران پراکنده شده بودند و مثل خود او و بانو، مردهاشان ريش گذاشته بودند و تسبيح به دست گرفته بودند و زن هاشان چادر به سر کرده بودند.

هفتاد و ششمین دوره‌ی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم برلین (برلیناله)، امسال در ۱۲ فوریه آغاز می‌شود و پایتخت آلمان، به ویژه «میدان‌های پتسدام و مارلنه دیتریش» را به محل نمایش تازه‌ترین تولیدات جهان سینما، رفت و آمد کارگردانان، بازیگران و دست‌اندرکاران بین‌المللی فیلم و بیش از سه هزار خبرنگار از سراسر دنیا تبدیل می‌کند. در این دوره، ۲۲ فیلم از ۲۸ کشور، از جمله ۲۰ اثر که اولین نمایش جهانی خود را تجربه می‌کنند، به بخش مسابقه دعوت شده‌اند. زنان ۴۰ درصد از کل فیلم‌های برلیناله را کارگردانی کرده‌اند که رقم چشمگیری است. ۱۴ فیلمساز پیش‌تر در این جشنواره حضور داشته‌اند. ۶ تن از میان آنان پیش از این، در بخش مسابقه شرکت کرده بودند.

چرا قبل از تظاهرات ۸ دی ۱۴۰۴ در بازار که نامشان تنها "اغتشاشگر" خوانده شد و به یکباره "اختلاگر" و"تروریست" نام گرفت. یک تن از آنان یا سلاح آنها شناسایی و بازداشت و توقیف نشد. اساسا مسئولین امنیتی کشور با این همه هزینه‌ای که برای حفظ آنان بر کشور تحمیل می‌کنند، کجا بودند و چه می‌کردند؟ به طوری‌که به فاصله کوتاهی موج گسترده اعتراضات میدانی در نزدیک به ۲۰۰ شهر و در۳۱ استان، گسترش یافته بود؟

آه این روزها...
صداها بغض آلود است
تومی گریی
من می گریم
برای سپیده ها و سپهرها .

چون مردمکِ کودکان
شهر سراسر آتش،
می سوزد
چکمه‌ها، پی سایه ها می دوند و
سایه ها در خیابان وُ
دستی پنجره بر خیابان می بندد

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

آنچه رخ داده را به هر حال نمی‌توانم فراموش کنم. پس می‌کوشم از آن چیزی بسازم. نمی‌خواستم در درد متوقف بمانم؛ کتاب در این مسیر به من کمک کرد. داستانم را تعریف کردم تا به دیگران نشان دهم که هر کسی منابع کافی برای تحمل بدترین‌ها را در اختیار دارد. آیا کسی مثل من می‌تواند دوباره از زندگی لذت ببرد، دوباره بخندد؟ بله. من بهترین گواه آن هستم.

ویدیویی که اخیراً در اینترنت منتشر شده و یک زن ایرانی‌تبار را نشان می‌دهد که کنار عکس در حال سوختن خامنه‌ای سیگار روشن می‌کند، طی روزهای اخیر توجه بین‌المللی را جلب کرده است. هرچند زن جوان در فیلم، در کشوری حضور دارد که رئیس‌جمهور آن را نمادین می‌سوزاند، او در زمستانی روشن و با پالتوی بلند در کانادا ایستاده است. با این حال، این ویدیو هم‌زمان به‌عنوان بخشی از یک حرکت بزرگ‌تر اعتراضی جوانان ایرانی مطرح شده است.

آَرشیو زنان >>

رژیم در سرکوب وحشیانه دیماه ۱۴۰۴، نه تنها دست به کشتار وحشیانه هزاران انسان معترض زد، بلکه زمینه دخالت و ویرانی ایران را توسط قدرت های جهانی و منطقه ای فراهم کرده است. در این شرایط اسفناک که رژیم مستقیماٌ مسئولیت آن را برعهده دارد، بخشی از مردم ما رسیدن به آزادی و زندگی نرمال را در دخالت نظامی مستقیم قدرت های بزرگ جهانی و منطقه ایی می بینند. تاریخ ایران در بیش از صد سال گذشته، نتایج اسفبار دخالتهای قدرت ها را در سرنوشت و استقلال کشورمان به خوبی نشان داده و اینبار به مراتب ویرانگرتر و خونین تر خواهد بود. جامعه ما دارای چنان ظرفیت های اندیشمندی و راهکاری تاریخی هست که بتواند خود را از این دوقطبی سازی: جمهوری اسلامی و یا براندازی از طریق دخالت نظامی قدرت ها، رها سازد.

در نوار غزه قرار بود سلاح‌ها خاموش شوند. اما ارتش اسرائیل همچنان بخش‌هایی از این منطقه را در اشغال خود دارد و از ماه اکتبر تاکنون ده‌ها دختر و پسر را کشته است. یونیسف از «آتش‌بسی ناکافی» سخن می‌گوید؛ آتش‌بسی که در آن همچنان کودکان به خاک سپرده می‌شوند.
بر اساس اعلام سازمان ملل، از زمان اجرای آتش‌بس در نوار غزه دست‌کم صد کودک در حملات هوایی اسرائیل و به دست سربازان اسرائیلی کشته شده‌اند. صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) اعلام کرد که از ابتدای ماه اکتبر، دست‌کم ۶۰ پسر و ۴۰ دختر در این منطقهٔ فلسطینیِ تحت اشغال اسرائیل جان خود را از دست داده‌اند.

آَرشیو حقوق بشر >>

تا آخر سال به راحتی تورم بالای ۱۲۰ درصد خوراکی‌ها را خواهیم داشت و سبد معیشت تصنعی شورایعالی کار که اسفند سال قبل ۲۴ میلیون محاسبه شده بود، در ایده آل‌ترین شرایط نزدیک ۶۰ میلیون تومان خواهد بود؛ نرخ سبد واقعی بسیار بالاتر از اینهاست، بسیار بسیار بالاتر....»
مردم» کنار گذاشته شده‌اند؛ اگر تشکل‌ها، سندیکاها و نهادهای برآمده از بطن مردم به راستی در تصمیمات فرادستی مشارکت داده می‌شدند و می‌توانستند در تصمیم‌سازی‌ها دخیل باشند، «معیشت» نیز تا این اندازه بحرانی نمی‌شد؛ امروز حقوق ۱۵ میلیون تومانی یک کارگر بازنشسته بعد از سال‌ها جان کندنِ بی‌وقفه در راه این آب و خاک، پول ۷ کیلو گوشت قرمز است؛ این بازنشسته با پس‌انداز کامل یکسال حقوقش نمی‌تواند حتی یک عدد سکه طلا بخرد.

آَرشیو کارگری >>

هرچه می‌گذرد، شمار بیشتری از مردم از دین روی برمی‌گردانند؛ آن‌چنان گسترده که حتی دتلف پولاک، جامعه‌شناس دین، را نیز شگفت‌زده کرده است. او که خود در شمار ‌نویسندگان مطالعات تازه‌ای با عنوان «دینِ مدرنیته» است، کاهش دین‌داری در کانون‌های سنتی مذهب، مانند لهستان، را به‌عنوان یک نمونه ذکر می‌کند. تا همین چند سال پیش، لهستان کشوری به‌شدت کاتولیک بود؛ دو سوم مردم به آموزه‌های کلیسای کاتولیک روم باور داشتند. اکنون این رقم به حدود یک‌سوم جمعیت کاهش یافته است. پولاک می‌گوید: «آنچه در لهستان رخ داده، فروپاشی‌ای زمین‌لغزشی در دین‌داری است.»

در حال حاضر امید من محدود است. دموکراسی، حاکمیت قانون و آزادی مهم‌ترین استدلال‌های غرب در برابر کشورهای سوسیالیستی بودند. هرگز ۴۰ سال پیش ترامپی نمی‌توانست چنین کاری انجام دهد. اما این سه استدلال وزن خود را از دست داده‌اند، چون آن کشورهای سوسیالیستی دیگر وجود ندارند. و اگر این باور جا بیفتد که ساختار اقتدارگرا کارآمدتر است، در کشورهای دموکراتیک اروپایی نیز فشار برای حرکت به سوی ساختارهای اقتدارگرا افزایش خواهد یافت. من چنین ساختارهایی را تجربه کرده‌ام.

با رشد دامنۀ دانش و فناوری و آغاز روند انباشت ساختاری، دیگر خشونت مستقیم و عریان ضرورت خود را از دست داد؛ و استثمار و استعمار ابعاد نوینی یافت. با رشد تکنولوژی و انباشت ساختاری، انباشت تولید نیز نمود یافت که از مصرف داخلی فراتر رفت و با سرریز خود بحران های ساختی را نمود بخشید.مقطعی از تحول تاریخی که سرمایه داری برای مازاد تولید خود به فضاهای جدید مصرف و سلطۀ ژئوپلیتیک نیاز داشت. سرمایه داری برای برون رفت از تقابل درون ساختی و گذر از بحران های رو به تعمیق ناشی از سرریز تولید، دو جنگ جهانی را بر جامعۀ بشری تحمیل کرد. دو جنگی که نه یک تصادف تاریخی و نه صرفا بر پایه نزاع های سیاسی، بلکه مکانیزم های خشونت بار حل بحران های ساختاری سرمایه داری تقابلی می باشند.

آَرشیو انديشه >>

در این زمان علی با سیاستی بی‌پروا در جنگ‌های ناپلئونی میان انگلیس و فرانسه بازی می‌کرد؛ گاه با این و گاه با آن. گرچه جزایر ایونی را به دست نیاورد، اما با رضایت لندن قلمرویی تقریباً مستقل میان آدریاتیک و اژه به دست آورد. به نوشتهٔ مندلسون، «گنجینه‌ها و نیروهایش از دولت سلطان نیز بیشتر بود». اشراف اروپایی مانند لرد بایرون در سفرهای شرقی خود دیدار با «پاشای بزرگ اپیروس» را مایهٔ افتخار می‌دانستند.
اما وقتی در ۱۸۲۰ ارتش عثمانی یانینا را محاصره کرد، متحدانش به‌سبب بدعهدی‌های گذشته او را رها کردند. مدافعان تا اکتبر ۱۸۲۲ مقاومت کردند، سپس تسلیم شدند. علی با تهدید به انفجار گنجینه‌ها و حرمسرایش تا ۵ فوریهٔ ۱۸۲۲ در جزیره‌ای دوام آورد، اما سرانجام با خنجری خمیده به قلبش ضربه زدند.

البته که فرهنگ دیجیتال همان فرهنگِ زیسته نیست. اما این مخزن دیجیتال بستری برای تبادل فراهم می‌کند — حتی برای کسانی که مهاجرت کرده‌اند و در دیاسپورا زندگی می‌کنند. اگر مثلاً کسی از جامعهٔ تووالوئیِ بریزبین تصمیم بگیرد رقص خاصی را به فرزندانش منتقل کند، می‌تواند به پایگاه داده رجوع کند. ضمن آن‌که فرهنگ همواره در حال دگرگونی و بازآفرینی است. به همین دلیل این پروژه اساساً هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد — حتی اگر مرحلهٔ آزمایشی آن فقط تا پایان ۲۰۲۶ ادامه داشته باشد. تا آن زمان، ساختار باید آماده باشد. اگر کسی در سال ۲۰۳۵ ترانه‌ای بسازد، می‌توان آن را به‌سادگی به پایگاه داده افزود.

ما در آستانه یک نقطه عطف واقعی ایستاده‌ایم. زمانی این جمله اعتبار داشت که «تصاویر دروغ نمی‌گویند». آن دوران به پایان رسیده است. امروز دیگر نمی‌توان اصالت را بدیهی فرض کرد. اما عکس‌ها هرگز خودِ مدرک نبوده‌اند؛ آن‌ها همیشه صرفاً پیشنهادهایی برای تفسیر بوده‌اند. پیش‌تر هم می‌شد در انگیزه‌ها دست برد. آنچه تازه است، دامنه و سرعت فریب است. به همین دلیل با بحران «راحت‌طلبی» هم مواجه‌ایم. آرشیوها یادآوری می‌کنند که حقیقت کار می‌طلبد: باید بررسی کرد، مقایسه کرد، تردید ورزید.

آَرشیو تاريخ >>

سالتیکوف-شچدرین به روشنی و به طور قابل فهمی نشان داد که چگونه یک فرد می‌تواند به هر وضعیتی عادت کند، چگونه چیزی غیرقابل تصور به تدریج عادی می‌شود، اگر انسان با انجام هیچ کار نیکی پیوند نداشته باشد، اگر در زندگی به چیزی برای تکیه کردن و چنگ زدن به چیزی وجود نداشته باشد، چقدر سریع می‌تواند انسانیت خود را از دست بدهد. برای آنینکا و لیوبینکا، خانواده و روابط رسماً نزدیکشان شرایطی را ایجاد کرده بود که آرزوی فرار از آن را داشتند و هیچ چیز یا هیچ کس در زندگی آنها وجود نداشت که مانع از وحشی شدن آنها شود.

امیدهای بلینسکی برای آینده دهقانان بر این استوار است. او باور دارد که مردم خداناباور هستند و با خوراندن خیالات به آنها مخالفند. بلینسکی می‌نویسد: «او ملال آور، روشن‌فکر و به‌شدت خواستار زندگی است». بلینسکی انتظار دارد که او در مسیر تحقق آرمان‌هایش گام بردارد، نه در رویاهای زندگی پس از مرگ. ما شهادت کاولین را می‌دانیم که بلینسکی اولین کسی بود که گفت روسیه، به روش خود، مسئله رابطه بین کار و سرمایه را سریع‌تر، بهتر و قدرتمندتر از اروپای غربی حل خواهد کرد. این برای بلینسکی نوعی غرور ملی بود.

آَرشیو گوناگون >>