ایرانیان پس از هفته‌ها بمباران توسط آمریکا و اسرائیل از توافق آتش‌بس شکننده استقبال کرده‌اند، اما بسیاری همچنان نگرانند که جنگ هنوز به پایان نرسیده باشد. برای برخی نیز نوعی شوک و سردرگمی وجود دارد. به‌ویژه پس از آنکه دونالد ترامپ ساعاتی پیش از تغییر موضع و پذیرش آتش‌بس، تهدید کرده بود تمدن ایران را نابود خواهد کرد.
آتش‌بسی که از روز چهارشنبه اجرایی شد به دنبال بیش از یک ماه حملات سنگین که عمدتا ساختمان‌های دولتی و امنیتی را هدف قرار داده بود اما بسیاری از خانه‌ها را نیز ویران کرد، آرامشی نسبی به تهران بازگردانده است.

این اعدام‌ها بیانگر آن است که جمهوری اسلامی همچنان ماشین اعدام را به ‌عنوان ابزار سرکوب و ایجاد رعب و وحشت به کار گرفته و خطر مرگ هزاران زندانی سیاسی را تهدید می‌کند . هم‌زمان با جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران، روند اجرای احکام اعدام شتاب گرفته و گزارش‌هایی از انتقال زندانیان سیاسی به سلول  های انفرادی منتشر شده است. شرایط جنگی وضعیت زندانیان را به شدت وخیم‌تر کرده و در بسیاری از موارد زندانیان از دسترسی به غذا و خدمات درمانی و شرایط حداقلی انسانی محروم مانده اند.

سوئد پیش‌تر سنتی طولانی در تلاش برای صلح، گفت‌وگو و دیپلماسی داشته است. در دههٔ ۱۹۸۰، این کشور نقشی مهم در میانجی‌گری در جنگ ایران و عراق ایفا کرد. این تاریخ به سوئد اعتباری ویژه بخشیده است – هم در میان ایرانیان و هم در سطح بین‌المللی – به‌عنوان صدایی برای راه‌حل‌های مسالمت‌آمیز و خلع سلاح. این‌که در چنین شرایطی به فردی که جنگ و خشونت را بر دیپلماسی ترجیح می‌دهد تریبون داده شود، این سنت را تضعیف کرده و آن اعتبار را مخدوش می‌کند. این اقدام پیام‌هایی می‌فرستد که در تضاد با اصول حقوق بین‌الملل، حفاظت از غیرنظامیان و حل مناقشه از راه گفت‌وگو است؛ اصولی که سوئد مدت‌ها از آن‌ها دفاع کرده است.

هر مسیری که انتخاب شود، ایالات متحده با چالش های قابل توجهی روبرو خواهد شد. حتی در اوج قدرت خود پس از جنگ سرد، واشنگتن نتوانست جنگ نظامی تعیین کننده خود علیه عراق را به صلح و ثبات بلند مدت منطقه ای تبدیل نماید. شاید مهم ترین تفاوت بین سال ۱۹۹۱ و امروز این باشد که ایالات متحده دیگر جایگاه خود را به عنوان تنها ابرقدرت جهان از دست داده است. یک کمپین طولانی برای مهار ایران پس از این جنگ، محدودیت های قدرت آمریکا در عصری که بیشتر با مقدار دوستان و دشمنانش برای به چالش کشیدن آن تعریف می شود، آشکار خواهد کرد. برای جلوگیری از تکرار فجایعی که پس از سیاست اشتباه در قبال عراق رخ داد، ترامپ باید آماده باشد کاری را انجام دهد که رهبران دهه ۱۹۹۰ نمی توانستند: حتی از منفورترین دشمن، پاسخ مثبت را بپذیرند.

زایر نگهبان انبارهای گمرک بود. بعد از سی سال کار سه ماه پیش توانسته بود برای خانه‌شان یک کولر برقی بخرد. بعد از آن‌همه سال که تابستان‌ها را توی هوای دم کرده و داغ جنوب سر کرده بود، یک ماهی می‌شد که ظهرها زیر هوای خنک کولر می‌خوابید. یکبار با بچه‌های هم‌سنگر به خانه‌اش سر زدیم. دور تا دور کولرش را با آجر و سیمان پوشانده بود که اگر گلوله‌ای به دیوار خانه‌شان اصابت کرد به آن آسیب نرسد. زایر می‌گفت وقتی که کولر را سوار کردند توی خانه‌شان، زنش روبانهای قرمزی بالایش بسته بود که با روشن شدن کولر توی هوا می‌رقصید.و بچه‌هاش حسابی کیف می‌کردند.

در ماه‌های اخیر، رضا پهلوی، پسر آخرین شاه ایران، به طور فزاینده‌ای به یک چهره‌ی رسانه‌ای برجسته تبدیل شده است. اما در پشت اظهارات به ظاهر معتدل او، هوادارانش در حال پیش‌بردن یک خط مشی سیاسی رادیکال هستند در راستای اتحاد با راست افراطی، همراه با اظهارات آشکارا نژادپرستانه و هویت‌محور، و همچنین با ارعاب و تهدید [دگراندیشان]. در فرانسه و در سطح بین‌المللی، جنبش سلطنت‌طلب بر شبکه‌های اعمال نفوذ و حامیان بحث‌برانگیزی متکی است. امری که سوالاتی را در مورد ماهیت واقعی پروژه‌ی سیاسی ولیعهد برمی‌انگیزد.

او از خانوادهٔ قربانیان اعدام‌های سیاسی دههٔ ۱۳۶۰ است که چهار نفر از خواهران و برادران او را مقامات قضایی جمهوری اسلامی در آن اعدام‌ها کشتند مریم اکبری منفرد در سال ۱۳۸۸، در بحبوحهٔ اعتراضات انتخاباتی معروف به جنبش سبز، و به‌طور دقیق دو روز پس از تجمعات اعتراضی در عاشورای همان سال، در خانه‌اش بازداشت شد.
اعتراضات آن سال پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری شکل گرفت و حامیان میرحسین موسوی و مهدی کروبی، رقیبان انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد، و دیگر معترضان به اعلام پیروزی مجدد احمدی‌نژاد در ماه‌های خرداد و تیر بزرگ‌ترین راهپیمایی‌های اعتراضی تا آن زمان را برگزار کردند. [نظرات 1]

سیامک را از پیش از انقلاب، از فعالیت در سازمان انقلابی حزب توده ایران می‌شناختم. هر جا که سازمان بود، او نیز حضور داشت. گاه بسیار پُررنگ و تأثیرگذار و بسیار مواقع ناپیدا و در واقع در پشت صحنه. بعدها بود که ابعاد فعالیت او بر من آشکارتر شد. خلاف بسیارانی، در حاشیه کار خویش را پیش می‌برد. باید سال‌ها می‌گذشت تا برایم در خارج از کشور، از گذشته خویش بگوید. از این‌که در همین حاشیه بارهایی بس گران از فعالیت‌های سازمان را بر دوش داشت.

آَرشیو اخبار امروز >>

آمریکا در جنگ تجاوزکارانه خود درعمل همان سیاست کهنه کلونیالیستی یعنی " دیپلماسی قایق‌های توپدار" را دارد استفاده میکند. اگر در دوران کلونیالیزم کهنه اروپائی، قدرت های اروپائی تصرف و استثمار سرزمین ها را با دوگانه " "متمدن و وحشی" ومتمدن کردن وحشی ها توجیه میکردند. اما امروزه در بسیاری از جوامع غربی، جریان‌های راست‌گرا در تقابل با دستاوردهای آن دوره قرار گرفته‌اند. استفاده مجدد از الگوهای سلطه این‌بار با مفاهیمی چون «توسعه» در برابر «عقب‌ماندگی» نشان‌دهنده تغییر گفتمان است.

آنچه امروز در ایران می گذرد، با یك علت و یك كلیدواژه فهمیده نمی شود. نه جنگ و فشار خارجی به تنهایی برای توضیح آن كافی است، نه تحریم، نه فساد، نه سوء مدیریت، و نه حتی مقاومت. واقعیت موجود از تلاقی چند روند شكل گرفته است، فشار بیرونی، فرسایش انباشته اقتصادی، جابه جایی ها و سخت شدگی در درون ساختار مسلط سیاسی، و انتقال هرچه بیشتر هزینه های بحران به دوش جامعه. اگر این سطوح از هم جدا نشوند، تحلیل دقت خود را از دست می دهد و به ساده سازی یا خلط مفاهیم می انجامد.

جدایی مردم از حکومت، تنها یک فاصله سیاسی نیست؛ بلکه به یک گسست عاطفی و روانی تبدیل می‌شود. مردم دیگر خود را در ساختار قدرت بازنمایی‌شده نمی‌بینند و احساس بیگانگی با نظام حاکم، به بخشی از تجربه روزمره تبدیل می‌شود. در این میان، زمانی فرا می‌رسد که جامعه، علی‌رغم نارضایتی گسترده، فاقد توان کافی برای ایستادگی در برابر دستگاه سرکوب است. ترس، ناامیدی و تجربه شکست‌های پیشین، به موانعی جدی برای شکل‌گیری مقاومت تبدیل می‌شوند.

در جهانی که مشروعیت سیاسی بیش از پیش به رضایت و مشارکت مردمان گره خورده، نادیده‌گرفتن چنین مطالباتی نه‌تنها مسئله را حل نمی‌کند، بلکه آن را به سطوح پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر منتقل می‌کند. از این منظر، بازاندیشی در نحوه مواجهه با مسئله کوردی، نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی برای ثبات و پایداری در منطقه‌ای است که بیش از هر زمان دیگری به راه‌حل‌های واقع‌گرایانه و فراگیر نیاز دارد.

در روزهای اخیر، اظهاراتی از سوی دونالد ترامپ مطرح شد که در آن با بی‌احترامی به ملت ایران و نادیده گرفتن عظمت یک پیشینه کهن، ادعا کرده است «ایران را به عصر حجر، همان‌جایی که به آن تعلق دارد، بازمی‌گرداند». به‌عنوان یک ایرانی، لازم است تأکید شود که چنین سخنانی نه بر پایه شناخت تاریخی است و نه نشان‌دهنده درکی واقعی از فرهنگ‌ها و جوامع انسانی؛ بلکه بیانگر نوعی نگاه سطحی و فقدان فهم عمیق از تاریخ است.

ترامپ چه در مبارزات انتخاباتی و چه در مقام ریاست جمهوری علاوه بر نشان دادن نشانه های اختلال روانی و شخصیتی، پیشتاز نمایش ادبیات سیاسی ویژه‌ای نیز شده است، ادبیاتی که بازتاب زبان و رفتار "تاگ"ها ( لات ها و لمپن ها) است. وی نشان داد شرط برخورداری از خُرده فرهنگ "تاگیسم" و "جاهلیسم سیاسی" برای پیروزی سیاست بازان در میدانِ سیاست پُراهمیت است. چهره ی “آل کاپون”ی، منش و رفتار “پدرخوانده گی”، از طریق اهرم‌های فشار رسانه‌ای، مالی، سیاسی، دینی، و به یاری انواع و اقسام “لابی‌ها” و “کَنگ”ها و “دهان گشادان” راه دستیابی به خواست‌های جاه طلبانه‌ و تاگیستی شد.

جنگ آمریکا و اسرائیل در دوره ترامپ و نتانیاهو در هاله ای از ابهام استراتژیک احاطه شده است. تا جائی که به خصوصیات شخصی ترامپ مربوط است این ابهام استراتژیک با دمدمی مزاجی او نیز منطبق شده است. روزی میگوید عملیاتی در دست است که سران جمهوری اسلامی را مبهوت و وادار به تسلیم میکند، چند ساعت بعد و پس از کشته خامنه ای و تعدادی از مقامات سیاسی و نظامی رژیم اسلامی، میگوید "مذاکره" با "شخصی درست" در جریان است.

این‌که چرا به یک‌باره بخشی از جامعه از شعارهای هستی‌ساز «زن زندگی آزادی» و «نه به اعدام» و «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» فاصله می‌گیرد تا خود را در شعار «جاوید شاه» بازیابد، پدیده‌ای‌ست که نباید در تحلیل آن ساده‌سازی شود. در این شکی نیست که بحران اقتصادی حاکم، سال‌ها سرکوب، استیصال و درماندگی و خستگی از مبارزه در جامعه‌ای ناامن، سبب می‌شود تا مردم به دنبال دست‌یابی به ثبات و نظم و امنیت، به سوی قدرتی تمایل پیدا کنند که رهایی سریع آنان را از وضع موجود بشارت می‌دهد.

حدود دوازده ساعت پیش با انتشار توییت ترامپ حاوی نگاه مثبت به ۱۰ بند پیشنهادی ایران برای پایان دادن به جنگ، خطر بمباران همه جانبه زیرساخت ها و اماکن غیر نظامی ایران توسط نیروهای آمریکا و اسرائیل برطرف شد (دست کم برای مدت دو هفته)، و مردمی که در اثر صداهای هولناک و خرابی و کشتار بمب ها و موشک ها از چهل روز پیش بدینسو آشفته حال بودند، نفس راحتی کشیدند، و برخی از فرط شادمانی ناشی از فروکش کردن زبانه های جنگ، چشمانشان پر آب شد

از قطع جنگ باید خرسند بود و به شادی برخاست. نسبت به شکنندگی‌ آتش بس، بسی حساس ماند و برای تمهید صلح پایدار و تبلیغ و ترویج شرایط آن‌، مبارزه کرد. لازمه‌ی صلح پایدار، خاموشی «مرگ بر»ها و «نابود باد»های کلامی است تا بار دیگر هستی‌سوزی‌ عملی در پی نیاورد. این نیز در گرو تحولات بنیادین سیاسی در هر دو سوی جنگی است که بهار ۱۴۰۳ جرقه خورد، تابستان ۱۴۰۴ جنگ دوازده روزه بارآورد و نوروز سال ۱۴۰۵ ملتی را در خون نشاند

آَرشیو سياسی >>

در دوره آتش بس پس از جنگ ویرانگرانه چهل روزه ، سناریوها و چشم اندازها در این رابطه و وظایفی که در مقابل ما قرار دارد.

تحلیل های ذهنی و غیر واقعی و” مصادره به مطلوب” اپوزیسیون رژیم اسلامی درخارج کشور، دولت های اسرائیل و امریکا از حکومت شرارت و شر مطلق /

آَرشیو مصاحبه >>

در شش هفته جنگ، دونالد ترامپ بزرگ‌ترین فاجعه ممکن را رقم زده است. او با جنگ تهاجمیِ بی‌ملاحظه و ناقض حقوق بین‌الملل خود، یک منطقه کامل را به آشوب کشانده و شوکی اقتصادی به جهان وارد کرده است. اما اکنون که هزینه‌ها بیش از حد بالا می‌رود—به‌طور مشخص قیمت بنزینی که آمریکایی‌ها در پمپ‌بنزین‌ها می‌پردازند—ترامپ به دنبال راهی سریع برای خروج از این جنگ است. اینکه این خروج تحت چه شرایطی باشد، احتمالاً برایش اهمیتی ندارد. مهم این است که در پایان بتواند خود را به‌عنوان برنده معرفی کند، حتی اگر برای این کار حقیقت را تحریف کند. ویرانه‌هایی که پشت سر می‌گذارد، برایش اهمیتی ندارد.

برای یک دهه، دونالد ترامپ وعده داده است که با دورنگه داشتن کشوراز هرگونه «جنگ دایمی» و پرهزینه ، آمریکا را در اولویت قرارخواهد دهد—پیامی که او را دو بار به ریاست جمهوری آمریکا رسانده است. در حالیکه، اکنون مردی که حتی به تازگی، خواهان جایزه صلح نوبل بود، به عنوان یک جنگ طلب درجه یک جهانی ظاهر شده است.
ترامپ تصور می کرد که، همانند ونزوئلا، با حذف رهبران ارشد سیاسی و نظامی درایران—به ویژه رهبر معظم علی خامنه ای و چهره هایی مانند علی لاریجانی—در یک شب رژیم جمهوری اسلامی را سرنگون یا خنثی خواهد کرد. اما، وقتی حکومت ایران به جای سرنگون شدن، با بستن تنگه هرمز و حمله به زیرساخت های حیاتی در سراسر خاورمیانه واکنش نشان داد، ترامپ ناگهان خود را در باتلاق جنگی یافت، درحالیکه او نه دارای اهداف مشخص و نه استراتژی جنگی بیش از آرزوها یش است.

دموکراسی لیبرال در غرب توسط دشمن خارجی نابود نمی‌شود، بلکه در همان جایی که دموکراسی روشنگر متولد شده است، توسط خود مردم کشورش تهدید می‌شود. و پیامدهای این امر اکنون در تمام سطوح مشهود است — هم در صحنه جهانی و هم در هر گوشه‌ای از زندگی روزمره آمریکایی‌ها. حتی در نیو اسکول که من تدریس می‌کنم نیز این خطر حس می‌شود. این دانشگاه به‌طور واقعی در خطر است که از یک پایگاه تفکر انتقادی و پیشرو به یک مدرسه حرفه‌ای تبدیل شود و هویت تاریخی خود را از دست بدهد.

آَرشیو بين الملل >>

جنگی بی‌معنا، مرگبار و ویرانگر به پایان رسید. گرچه می‌دانیم که هر آن ممکن است آتش آن بار دیگر زبانه بکشد. اما، این جنگ بی‌حاصل نبود. مرگ هزاران نفر و ویرانی گسترده شماری از زیرساخت‌های کشور هزینه‌ی درسی بود که بوی خون و ویرانی می‌دهد. درسی که به بهایی بسیار سنگین و تقریباً غیرقابل جبران کسب شد و آن اینکه امید بستن به یاری بیگانه آب در هاون کوبیدن است و بس. کسانی که از تجربه‌ی تلخ رضاشاه، محمدرضاشاه و سازمان مجاهدین هیچ نیاموخته بودند، به آن امید بسته بودند که ترامپ و نتانیاهو راه را برای کسب قدرت‌شان هموار خواهند ساخت.

«گروهبان!»
«امر بفرمائین جناب سروان.»
«دستای این غول بیابونی رو بکش زیر دستبند،با چنتا پس گردنی آبدار بتمرگونش رو صندلی کنارمیرم.»
«حالشو حسابی جا آوردم و نشوندمش رو صندلی روبه روتون،جناب سروان»
«بیرون،پشت در نگهبانی بده،کسی نیاد تو،درو ببند و گوش به زنگ واستا،صدات که کردم بیا تو»

داستان‌گویان خوب همیشه مرا در داستان‌هایشان غرق می‌کردند. آن‌ها همراه با قهرمانانشان سفر می‌کردند – گاهی آن‌قدر که هنگام روایت حتی گریه می‌کردند. زنان و مردان سالخورده اغلب شب‌ها در حیاط بزرگ خانه ما زیر آسمان باز می‌نشستند و داستان می‌گفتند و من هر شب به داستان‌هایشان گوش می‌دادم. خیلی زود آموختم: کسی که می‌خواهد دیگران را مجذوب کند، باید بتواند گوش دهد. تنها وقتی گوش‌ها زبان را خردمند می‌کنند، می‌توان با کلمات دل انسان‌ها را لمس کرد. کسی که گوش نمی‌دهد، شاید بتواند دستور بدهد، اما نمی‌تواند داستان بگوید.

ندارد لحظه‌ای چشم ترم خواب
از آن ساعت که خونین گشت مهتاب
از آن لحظه که اهریمن ز مرداب
برون شد تا کُشد گل‌های میناب

آتش‌بس را پاس بدارید
تا از آن
صلحی پایدار برآید
که چون سرو کاشمر
سر به آسمان بساید.

اریک بسنار داستانی را که در فرانسه هر کودکی می‌شناسد، یعنی «بینوایان» اثر ویکتور هوگو، به روایت ۱۵۰ صفحه نخست آن خلاصه کرده است. فیلمی با امکاناتی محدود که با پیام محتوایی خود به یک سنت بزرگ اروپایی پیوند می‌خورد.
اینجا خبری از تجمل نیست. اینجا با حداقل امکانات کار می‌شود. آن ضیافت عظیم و پرشکوهی که «بینوایان» نام دارد ــ با شخصیت‌ها و داستان‌های بی‌شمارش ــ و هنوز هم در فرانسه هر کودکی آن را می‌شناسد، چه از طریق یکی از اقتباس‌های سینمایی و چه به‌صورت موزیکال، در اینجا به غذایی بسیار ساده تبدیل شده است.

دستان مادران دخترکان دبستان میناب؛
دست آنان که دست به دست
دور زیرساخت‌های‌مان زنجیره کشیدند؛
دستان نوجوانانی را که برای نجات قربانیان زیر آوار
به یاری مددرسانان شتافتند؛

یاکوف کلوتس می‌گوید: «ببین، اینجا مرشد و مارگاریتا است.» واقعاً هم همین‌طور است. بازدیدکننده با زحمت نام نویسنده را می‌خواند؛ باید حروف سیریلیک را تقریباً دانه‌دانه از حافظه بیرون بکشد: میخائیل بولگاکف. یاکوف کلوتس می‌گوید: «این چاپ اول است. می‌دانی که چاپ اول در سال ۱۹۶۶ در مسکو منتشر شد، اما سانسور شده بود. این یکی» – او دسته‌ای کاغذ ساده را که صحافی‌اش از هم باز شده بالا می‌گیرد – «نسخه‌هایی است که دست‌به‌دست می‌گشت.»

منزل ما در حومة جنوبی پاریس بود و من‌اگر‌ مسافر آخرم را در آن جنگل پیاده می‌کردم، از کنار رودسن و کشتی‌های کوچک و زیبائی که تبدیل به خانة مسکونی شده بود می‌گذشتم و از بالای پل شهر سرو رو به بالا می‌راندم. آن‌جا بخشی از پاریس رویائی و خیال انگیز بود که من از فرط خستکی‌نگاه نمی‌کردم، به موسیقی ایرانی ‌و اخبار نیز گوش نمی‌دادم، ذلّه، دلزده و از همه چیز بیزار بودم و تا به خانه برسم، چشم از چراغ‌های قرمز عقب ماشین‌هائی که دنبال همه قطار شده بودند و مانند مورچه، آرام آارام جلو می‌رفتند، بر نمی‌داشتم: «گراتسیاز...» زن نیمه برهنة کلمبیائی و رفتار او فکر و خیال ام را به خود مشغول کرده بود و مانند هرشب، در این خیال بودم تا آن رخداد را در گوشة دفترم یاد داشت کنم؛...

رئيس به یاد کابوس دیشبش می افتد و اینکه انگاردر جائی از آن کابوس امیر دولت آبادی، هفت تیری در دست داشته است که آن را پشت سرخودش مخفی کرده است. به همین دلیل به خاطر به یاد آوردن بیشتر آن صحنه، چند دفعه چشم هایش میفشرد وباز و بسته شان می کند و پس از آنکه لحظه ای به چشم های امیر دولت آبادی خیره می شود، با حالتی که یعنی من به وجود هفت تير زير کتت پی برده ام، می گويد: ( بلی میدانم! میدانم آقای دولت آبادی!

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

وقتی آندره سه ساله بود، پدرش او را در برازاویل در یتیم‌خانه‌ای برای دخترانی با والدین سفید و سیاه، معروف به «متیس»، گذاشت. در آنجا، نزد راهبه‌های کاتولیک، او نام نداشت و «شماره ۲۲» بود. دختران باید خاموش غذا می‌خوردند و اجازه خروج از یتیم‌خانه را نداشتند که با دیواری بلند و تاجی از شیشه‌های شکسته احاطه شده بود. هرگونه تخلف از نظم سختگیرانه با چیکوت، شلاق چرمی که پرتغالی‌ها برای برده‌ها استفاده می‌کردند، تنبیه می‌شد. با این حال، آن‌ها شهروندی فرانسوی دریافت کردند.

زمانی که یک گروه باستان‌شناسی در اسپانیا جسدی با شکوه و جلال از عصر مس کشف کرد، پژوهشگران تصور کردند با پیکر یک مرد مهم روبه‌رو هستند. اما بررسی‌های جدید نشان داد: فرد دفن‌شده یک زن بوده است. آیا در آن جامعه زنان قدرت را در دست داشتند؟
هر کسی که چند هزار سال پیش این جسد را در غار تدفین قرار داد، آن را با اشیای گران‌بها احاطه کرده بود: تیغه‌های ظریف سنگ چخماق، یک ظرف سفالی حاوی شراب و شاهدانه، پودر شَنگرف (سینابار)، یک شانه و یک ظرف عاجی، یک خنجر سنگ چخماق با دسته‌ای از کهربا و یک عاج فیل به وزن ۱٫۸ کیلوگرم.

ضدفمینیسم ترامپ در داخل ایالات متحده نیز بدون پیامد نبوده است. یک سال پس از آغاز ریاست‌جمهوری او، دسترسی زنان به سقط جنین ایمن بیش از پیش محدود شده است؛ تا جایی که حتی در موارد مرگ جنین در رحم نیز گاه خدمات درمانی به زنان ارائه نمی‌شود.
زنان سیاه‌پوست بیش از دیگران تحت تأثیر سیاست‌های ضد سقط جنین ترامپ قرار دارند – موضوعی که نشان می‌دهد ضد فمینیسم در اینجا با نژادپرستی پیوند خورده است.

آَرشیو زنان >>

از همان آغاز انقلاب اسلامی، بیزاری از به رسمیت شناختی آیین بهائی به عنوان یک "دین" در قانون اساسی سال ۱۳۵۷ در کشور، رسمیّت یافت. ماده‌ی ۱۲ دین رسمی ایران را اسلام می‌داند و ماده‌ی ۱۳ تنها دین زرتشتی، کلیمی، و مسیحی را به عنوان ادیان اقلیت به رسمیت می‌شناسد. همین مادّه، تأکید می‌کند که تنها کسانی که به عنوان "اقلیّت دینی" شناخته شده‌اند، "آزاد هستند که مناسک و مراسم دینی خود را برگزار کنند و در امور شخصی و آموزش دینی، طبق شریعت خود عمل کنند". همین به رسمیت نشناختن آیین بهائی به عنوان "دین اقلیت" در قانون اساسی، پایه و دستاویزی برای آزار و سخت‌گیری بر آنان گردید و به آنان برچسب "فرقه‌ی سیاسی" زدند.

شاید برای شما هم این سوٌال پیش آمده که چرا اکثر گروه ها و تجمعات ایرانی طرفدار حقوق بشر، تهاجم آمریکا و اسرائیل در حین مذاکرات با ایران را با صراحت محکوم نکرده اند. این جنگ تا کنون باعث کشتار بیش از ۳۵۰۰ ایرانی غیر نظامی و صدمه به بيش از ٨۵٠٠٠ واحد غير نظامی، کشتار بیش از ۲۴۴ کودک و معلم در میناب و مدارس دیگر، تخريب ده ها بيمارستان ، مدرسه ، دانشگاه، پلها، كارخانه، موسسه واکسن سازی انستیتو پاستور و… شده است.

مجمع عمومی سازمان ملل در آخرین نشست خود در ۲۵ ماه مارس ۲۰۲۶ ، اعلام داشت: برده‌داری یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ بشر است. قطعنامه‌ای از سوی سازمان ملل متحد بر این موضوع تأکید کرده است. اما در واشنگتن این موضوع با استقبال مواجه نشده است.
سازمان ملل متحد تجارت بردگان در اقیانوس اطلس را «سنگین‌ترین جنایت علیه بشریت» ارزیابی کرده است. در مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۲۳ کشور به قطعنامه‌ای که از سوی غنا ارائه شده بود رأی مثبت دادند. این قطعنامه از جمله خواستار «بازگرداندن فوری و بدون مانع» آثار فرهنگی و اشیای هنری به کشورهای مبدأ نیز شده است.

آَرشیو حقوق بشر >>

یک درخت از جنس فولاد به‌جای چوب: در شهر تودینگهاوزن (استان نورتهایم)، سباستیان هارمس به‌عنوان نخستین فرد در آلمان یک «درخت بادی» راه‌اندازی کرده است. ۳۶ توربین کوچک در این سازه برق تولید می‌کنند — پروژه‌ای در مرز میان طراحی، فناوری و گذار انرژی.
هرکسی که از تودینگهاوزن عبور کند و از کنار باغ سباستیان هارمس بگذرد، تقریباً ناخودآگاه توقف می‌کند. چیزی که در آنجا به سمت آسمان قد کشیده، بیش از حد غیرعادی است: درختی فولادی به ارتفاع نزدیک به ۱۰ متر با «برگ‌های» سبزی که در باد می‌چرخند.

آَرشیو اجتماعی >>

برای من همه چیز چهار سال پیش شروع شد. من متخصص امنیت کودکان در فضای آنلاین هستم و آن زمان عضو شورای اعتماد و ایمنی توییتر بودم؛ نهادی مشورتی که قرار بود درباره امنیت و قابل اعتماد بودن این شبکه تصمیم‌گیری کند. وقتی ایلان ماسک در سال ۲۰۲۲ مدیریت را به دست گرفت، نفرت‌پراکنی به‌شدت افزایش یافت، چون او معتقد بود همه اظهارنظرها باید آزاد باشند.من در اعتراض از این شورا استعفا دادم. پس از آن، ماسک دنبال‌کنندگانش را علیه من تحریک کرد. با موجی از آزار و توهین مواجه شدم و حتی تهدید به مرگ دریافت کردم.

هوش مصنوعی اکنون برای صنعت نشر نیز متن تولید می‌کند. هرچند هنوز برای ادبیات داستانی چندان مناسب نیست، اما برای ادبیات تخصصی و علمی بسیار کارآمدتر است. اگر نوشتن متن‌ها بیش از پیش به ماشین‌ها سپرده شود، چه فرصت‌ها و چه خطرهایی به
بر اساس یک نظرسنجی از سوی اتحادیه ناشران و کتاب‌فروشان آلمان، تنها ۹ درصد از فعالان حوزه نشر، نقش هوش مصنوعی را بسیار مهم یا بسیار بسیار مهم ارزیابی کرده‌اند. با این حال، ۸۴ درصد معتقدند که این فناوری طی پنج سال آینده به عاملی تعیین‌کننده برای موفقیت تبدیل خواهد شد. تنها یک‌سوم بر این باورند که فرصت‌ها به‌طور قابل‌توجهی از خطرها بیشتر است.وجود می‌آید؟

وقتی در زمان حال احساس ناتوانی می‌کنیم و آینده مبهم به نظر می‌رسد، گاهی نگاه به گذشته کمک‌کننده است. مثلاً پروژه «سایبرسین» استافورد بیر در شیلی دهه ۱۹۷۰ که تلاش داشت نوعی سوسیالیسم دموکراتیک مبتنی بر سایبرنتیک ایجاد کند. او می‌خواست جامعه و اقتصاد را با فناوری‌های سایبرنتیکی به شکلی برابرتر و فراگیرتر سازمان دهد.
نمونه جدیدتر، مدل شهر بارسلونا در برابر الگوهای «شهر هوشمند» مبتنی بر اقتصاد پلتفرمی است که تحت مدیریت فرانچسکا بریا به‌عنوان کمیسر فناوری و نوآوری شهری شکل گرفت. این شهر زیرساخت‌های دیجیتال را به‌صورت دموکراتیک و از پایین در اختیار شهروندان قرار داد و وابستگی به زیرساخت‌های دیجیتال انحصاری مانند مایکروسافت را کاهش داد.

آَرشیو انديشه >>

در جنگ جهانی دوم، رضاشاه پهلوی بی‌طرفی ایران را اعلام کرد، اما به‌ویژه بریتانیا بیم داشت که ذخایر نفتی به دست آلمان نازی بیفتد. به همین دلیل، بریتانیا و اتحاد شوروی به‌طور مشترک ایران را اشغال کردند. شاه مجبور به کناره‌گیری شد و پسرش محمدرضا به جای او بر تخت قدرت نشانده شد.
حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز ایران به آرامش نرسید. وضعیت دشوار اقتصادی کشور تا حد زیادی به این نسبت داده می‌شد که شرکت نفتی بریتانیایی تنها بخش کوچکی از درآمدهای نفتی را به ایران اختصاص می‌داد. به همین دلیل، درخواست برای ملی‌کردن صنعت نفت شدت گرفت. در این دوره پرآشوب که با سوءقصدها علیه سیاستمداران همراه بود، محمد مصدق به نخست‌وزیری رسید و به‌صورت دموکراتیک نیز انتخاب شد.

نادر در سال ۱۷۳۶ به‌عنوان پسر یک چوپان به مقام شاه ایران رسید. سه سال بعد او امپراتور گورکانی هند را شکست داد. در مارس ۱۷۳۹ او در دهلی فرمان قتل‌عامی را صادر کرد که گفته می‌شود ۳۰ هزار قربانی گرفت. تخت طاووس نیز جزو غنایم او بود.
برای فیلسوف فرانسوی مونتسکیو، او نمونه کامل یک «حکومت استبدادی» بود: اگر «حاکم حتی برای یک لحظه دست خود را پایین بیاورد و نتواند در هر زمان عالی‌ترین مقامات را نابود کند، همه چیز از دست می‌رود؛ زیرا اگر نیروی محرک چنین حکومتی، یعنی ترس، از میان برود، مردم نیز دیگر هیچ پشتیبانی نخواهند داشت.»

یکی از بارزترین نمونه‌های چنین رویدادهایی، همه‌پرسی‌ای است که ۳۵ سال پیش، در ۱۷ مارس ۱۹۹۱، در مورد حفظ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی - و در اصل، روسیه تاریخی که طی سده‌ها شکل گرفته بود، و در آن مردم کشورمان بدون هیچ تردیدی به حفظ تمامیت ارضی آن رأی دادند، برگزار شد. این امر در یک رأی‌گیری آزاد و بر پایه استانداردهای امروزی، کاملاً علنی و دموکراتیک انجام شد که در آن هر طرف می‌توانست بدون هیچ گونه منابع اداری، دیدگاه خود را تبلیغ کند. در قانون دولتی، همه‌پرسی بالاترین و مستقیم‌ترین شکل دموکراسی بحساب می آید و از این رو بسیار به ندرت به آن متوسل می شوند، زیرا مردم ممکن است کاملاً متفاوت از آنچه مقامات خواسته بودند، رأی دهند.

آَرشیو تاريخ >>

سرنگونی حکومت ایران یکی از مهم‌ترین اهداف پیشمرگه‌هاست. جمعیت کرد در ایران نه‌تنها از سرکوب و خشونتی که همه مردم هر روز تجربه می‌کنند رنج می‌برند، بلکه با تبعیض خاص ضدکردی نیز مواجه‌اند.
و همان‌طور که گفتم، ایران حتی در آن سوی مرز، یعنی منطقه خودمختار کردستان، نیز حملات هوایی انجام می‌دهد. بنابراین خواست پایان این «رژیم ترور» و زندگی در صلح بسیار قوی است. پیشمرگه‌ها می‌دانند که این حکومت خودبه‌خود از بین نخواهد رفت.

آَرشیو ملی/قومی >>

من در روز مرگ او در پاریس بودم و کار تحقیقی رساله فوق دکترای خودم را در دانشسرای عالی ورزش فرانسه انجام میدادم. در همان زمان یادداشت هائی در باره "ورزش روز" برای کیهان ورزشی می فرستادم و با دُری، سردبیر کیهان ورزشی در تماس دائم بودیم. دُری در موارد خیلی حساس و یا پر اهمیت با وجود آنکه تلفن به آسانی امروز نبود از من می پرسید و گاه کمک می خواست. آن روز که تلفن زنگ زد و او با دستپاچگی و بلاتکلیفی گفت: "فلانی، تختی رفت و شهر شلوغ است!" باور نکردنی بود.

سمتگیری اجتماعی آثار گورکی- ویژگی اساسی آن ، تضاد بین انسان و شرایط اجتماعی – مسئله اصلی آن و غلبه بر شرایط اجتماعی به نام انسان، گرایش اساسی آن است. گورکی این سمتگیری را در سه نوع نشان می‌دهد: افسانه‌ها و داستان ها – این قرار دادن تصاویر قوی، شجاعانه و مغرور با زندگی روزمره‌ی بی‌روح، کسل‌کننده و ناخوشایند؛ رودر رو قرار دادن واقعیت با واقعیت آرمانی است. «ماکار چودرا»، «پیرزن ایزرگیل»، «سرود شاهین» و «خان و پسرش» از این جمله‌اند. تصاویر در اینجا به صورت شماتیک، جدا از محتوای زندگی و با تأکید بر یک ویژگی واحد و به ویژه مشخص ارائه شده‌اند.

چگونه می‌توان باور کرد، ایرج ما، آن انسان شریف، دیگر در بین ما نیست. او که همواره در سراسر مراحل زندگی اش، پدری ‌همسری مهربان ، دکتری مسول، اندیشمندی سیاسی، اجتماعی و یارای دوستان و مردم در سال‌های طولانی زندگی اش در ایران و در مهاجرت اجباری بود.
دکتر ایرج واحدی پور پس از انقلاب در بیمارستان آیت‌الله کاشانی در جنوب تهران مجدداً به عنوان جراح شروع به کار کرد در کنار کار، در این بیمارستان مطبی هم درهمان جنوب شهر تهران باز کرده بود که در آنجا به درمان بی‌بضاعت‌ترین و محروم‌ترین اقشار جامعه می‌پرداخت. برادر من که در مطب او کار می‌کرد تعریف می‌کند که او نه فقط درآمدی از این مطلب نداشت بلکه پول داروهای افراد بی‌بضاعت را هم از جیب می‌داد.
از خصائل بسیار برجسته او حفظ احترام و برخورد انسانی به خصوص به خانم‌ها و کودکان بود. هیچگاه از دایره ادب و احترام خارج نمی‌شد.  [نظرات 1]

آَرشیو گوناگون >>