در ۲۴ ساعت گذشته، خبرگزاری هرانا دست‌کم ۹۰ حمله در قالب ۵۳ رویداد در ۱۳ استان کشور را ثبت کرده است. این رویدادها در ۲۴ ساعت اخیر در مجموع منجر به ۲۷ تلفات انسانی (شامل کشته و زخمی نظامی و غیرنظامی) شده‌اند. در همین مدت استان خراسان رضوی بعنوان یکی از دورترین نقاط ایران از منظر جغرافیایی در جنگ جاری، مورد حمله دول مهاجم قرار گرفت.
بر اساس اطلاعات ثبت و راستی‌آزمایی‌شده توسط خبرگزاری هرانا، از نخستین دقایق تا پایان روز ۵ فروردین ۱۴۰۵، دست‌کم ۹ غیرنظامی کشته و ۱۸ غیرنظامی زخمی شده‌اند.

این جنگ نه راه‌حل مشکلات ایران است و نه جایگزینی برای تغییرات دموکراتیک. تداوم آن با تخریب زیرساخت‌ها، میدان دادن به جنگ‌سالاران، تشدید فضای امنیتی و تضعیف جامعه مدنی، مسیر گذار دموکراتیک را دشوارتر کرده و خطر بی‌ثباتی گسترده را افزایش می‌دهد. هم‌زمان، سرکوب داخلی نیز تشدید شده و جان فعالان مدنی و زندانیان سیاسی در معرض خطر جدی قرار گرفته است.
ما از سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بین‌المللی می‌خواهیم با به‌کارگیری همه ابزارهای سیاسی، حقوقی و دیپلماتیک برای توقف فوری جنگ، کاهش تنش‌ها و تسهیل کمک‌رسانی انسانی اقدام کنند. همچنین خواستار بررسی مستقل نقض حقوق بشر و قوانین بین‌المللی و پاسخگویی تمامی طرف‌ها هستیم. سازمان ملل متحد می  تواند با مداخله‌ی فعالانه از گسترش چرخه‌ی خشونت در منطقه جلوگیری کند و طرفین درگیر را به مسیر پایان دادن فوری به جنگ ترغیب نماید

در ایران همانند هر جای دیگر، دموکراسی را نمی‌ توان از بالا با موشک و بمب و به دست «منجیان خود خوانده» و در رکاب ارتش‌ های خارجی برقرار کرد. دموکراسی فقط می‌ تواند نتیجه فرایندی اجتماعی و سیاسی باشد که در درون کشور شکل می گیرد.
پیش‌ شرط این امر، توقف فوری جنگ و سقوط رژیمی است که بیش از ۸۰ درصد جمعیت از آن بیزارند. جمهوری اسلامی ایران باید توسط مردمان ایران سرنگون شود؛ مردمانی که سال‌ هاست برای رهایی خود مبارزه می کنند. داوری درباره رهبران رژیم کنونی امر خود ایرانیان است.

ما با هر روندی که به تشدید جنگ، گسترش درگیری، فرسایشی شدن بحران و تحمیل هزینه‌های ویرانگر بر زندگی مردم بینجامد مخالفیم، و همزمان تأکید می‌کنیم که وضعیت کنونی، محصول برهم‌کنش بن‌بست‌های عمیق داخلی و تنش‌ها و مداخلات بیرونی است. در این چارچوب، نه می‌توان جنگ و ویرانی را به‌عنوان «راه‌حل» پذیرفت، و نه می‌توان چشم بر واقعیتی بست که تداوم وضعیت موجود، خود جامعه را در مسیر فرسایش، بی‌ثباتی و خطرات گسترده‌تر قرار داده است.
ما بر این باوریم که آینده ایران تنها بر پایه اصولی روشن و جهان‌شمول می‌تواند شکل گیرد: آزادی و برابری همه شهروندان، حاکمیت قانون، عدالت اجتماعی، رفع شکاف‌های طبقاتی، تأمین رفاه عمومی و تضمین معیشت شایسته برای همگان، به‌رسمیت شناختن تکثر ملی، زبانی و فرهنگی جامعه ایران، تضمین حقوق برابر برای همه ملت‌ها و گروههای دینی، جنسی و جنسیتی، و استقرار نظمی سیاسی مبتنی بر توزیع دموکراتیک قدرت و عدم تمرکز در ساختار حکمرانی.

پیوند نعیمی از اواخر اسفندماه، به‌مدت ۱۰ روز، به‌طور مداوم تحت شکنجه و بازجویی‌های شدید قرار داشته و از آب و غذا محروم شده است. در این مدت، دست‌ها و پاهای او به‌مدت ۴۸ ساعت بسته و به دیوار بسته شده و بارها مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. در سه روز بعدی نیز شکنجه و آزار و اذیت او ادامه یافته است؛ به گونه‌ای که علاوه بر ضرب‌‌و‌شتم مداوم، باورهای او به‌عنوان یک بهائی مورد اهانت و تمسخر واقع شده، توسط دو مأمور تحت شکنجهٔ روانی و بازجویی قرار گرفته و چند بار نیز تحت اعدام نمایشی قرار گرفته است؛ تمام این اقدامات برای اخذ اعترافات اجباری و دروغین از او صورت گرفته است.

ما بر این باوریم که اکنون که تشت رسوایی نیروهای آویزان به قدرت های خارجی و مدافع حمله نظامی آمریکا و اسرائیل از بام افتاده و روز به روز در میان مردم رسواتر می شوند، فرصت درخشانی فراهم آمده تا همه نیروهای انقلابی سوسیالیست، چپ، دموکرات، فمینیست، کوئیر، فعالان رفع ستم ملی و محیط زیستی به سوی همراهی ها، همگامی ها و همگرایی های بیشتر گام بردارند و در کنار جنبش مستقل مردم، صدای رسای آنها باشند.

ما، امضاکنندگان این بیانیه که از گذار دموکراتیک در ایران حمایت می‌کنیم، قاطعانه جنگ را به‌عنوان ابزاری برای حل‌وفصل اختلافات بین‌المللی رد می‌کنیم. ما بر حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خود و تحقق تغییرات سیاسی در داخل کشور — نه از طریق مداخله خارجی — تأکید داریم. از همگان می‌خواهیم به صداهایی مستقل برای صلح و دموکراسی بدل شوند. این صدا نه حامی تجاوز، اشغال، سرکوب یا اقتدارگرایی است، بلکه در کنار مردمی می‌ایستد که زیر آوار جنگ و سیاست‌های ویرانگر حکومتی رنج می‌برند.

تصور کنید دو کشور خاورمیانه‌‌ای: اولی کاملا متفاوت از بقیه کشورهای منطقه، از نظر اقتصادی بسیار پربازده، دارای تولید ناخالص داخلی سرانه ۸۰٬۰۰۰ دلار — که بالاترین میزان در خاورمیانه است. این شهر دارای دانشگاه های عالی و بخش فناوری بسیار پیشرفته ای است. مردم این بخش درحالیکه توافق درهمه چیز ندارند، اما به طور کلی از دموکراسی لیبرال حمایت می‌کنند. دومی کشوری است بسیار شبیه همسایگانش؛ بخش قابل توجهی از جمعیت آن شاغل نیستند واغلب شغل‌ها کم درآمد و به مهارت کمی احتیاج دارد، با تولید ناخالص داخلی سرانه ۳۵٬۰۰۰ دلار، دارای کل اقتصادی آن کمتر از نصف اقتصاد کشور اول است. اعتقادات مذهبی آنها بین تفکرسنتی و عمیقا مذهبی متغیر و میزان تحصیلات آن‌ها نسبتا پایین‌تر است. اکثر ساکنان این بخش نسبت به ارزش‌های لیبرال بی‌تفاوت یا بطور جدی مخالف آن ارزش‌ها هستند.

آَرشیو اخبار امروز >>

.... همه جا گفته و شنیده می‌شود که «عمو ترامپ» شاهپرست‌ها قرار است در جزایر ایران – خارک، تنب بزرگ و تنب کوچک- نیروهای ویژه پیاده کند، مقاومت جمهوری اسلامی را در هم بشکند؛ ارتش و سپاه پارسداران را به زانو در بیاورد تا گردن بگذارند، تسلیم شوند و شرایط آتش بس و «صلح!!» سرور بلامنازع دنیا را بپذیرند. باری، اگر چه مقایسۀ فیدل کاسترو و کوبا در زمان جنگ سرد با ایران و رهبران مذهبی آن به قول عرب قیاس مع الفارق است، ولی این‌همه مرا به یاد ماجرای «‌خلیج خوک‌ها» و شکست مفتضحانۀ آمریکا در آن زمان انداخت.

چون یکی در بازار داخلی مشغول و محدود بوده ولی دیگری در پی مدیریت بازار جهانی است. چنان که این دومی با ظاهری لوده وار، خر کیف میشود. وقتی که از سازمان جهانی فوتبال جایزه میگیرد. یا یک برنده جایزه صلح نوبل، امان از این جایزه تو سری خورده، امتیاز خود را به او ببخشد. البته ابو تراب اتازونی بخاطر خودشیفتگی بی حد و حصری که دارد، بدش نمیآید که در نقش قهار و جبار عصر باستانی هم احساس شعف کند. یا اصلا با اسکندر گجسته و معروف به مقدونی قیاس شود. در هر حال هر دوی این فرماندهان سودای چیرگی بر ایران را داشته اند.

در سال‌های اخیر، مسئلهٔ جنگ و نسبت آن با آیندهٔ ایران به یکی از مناقشه‌برانگیزترین موضوعات در میان نیروهای سیاسی و روشنفکری ایرانی تبدیل شده است. بحث‌هایی که در فضای عمومی—به‌ویژه در شبکه‌های اجتماعی—دربارهٔ این موضوع شکل گرفته‌اند، اغلب در قالب یک دوگانه‌ای ساده طرح می‌شوند: یا پذیرش خطر جنگ به‌عنوان راهی برای تغییر وضعیت موجود، یا مخالفت با جنگ به بهای استمرار همان وضعیتی که بسیاری از ایرانیان آن را غیرقابل‌تحمل می‌دانند. چنین دوگانه‌ای، هرچند در نگاه نخست واقع‌بینانه به نظر می‌رسد، درعمل می‌تواند افق‌های دیگر اندیشیدن به آیندهٔ ایران را مسدود کند.

فهم بحران، اگر به خودی خود پایان یابد، به نوعی بن‌بست می‌رسد؛ چرا که آگاهی، زمانی معنا پیدا می‌کند که به امکان بدل شود. در دل همان وضعیتی که توصیف شد، نشانه‌هایی هرچند پراکنده اما واقعی از امکان نیز وجود دارد. در رابطه‌هایی که هنوز به‌طور کامل فرو نپاشیده‌اند، در لحظه‌هایی که اعتماد، هرچند شکننده، بازسازی می‌شود و در کنش‌هایی که برخلاف منطق مسلط ، بر پایهٔ همراهی و نه ترس شکل می‌گیرند. این امکان‌ها، کوچک‌اند، اما بی‌اهمیت نیستند؛ زیرا هر تغییری، پیش از آنکه به ساختاری گسترده بدل شود، در همین نقاط محدود و اغلب نادیده ‌گرفته ‌شده آغاز می‌شود.

می‌توان گفت نقش انجیلی‌ها را باید در این چارچوب فهمید که آنها جهت کلی سیاست آمریکا را تعیین نمی‌کنند اما می‌توانند جهت آن را رادیکال‌تر کنند و به آن مشروعیت اخلاقی ـ مذهبی بدهند. به بیان دیگر: آنچه ممکن است در سطح استراتژیک یک تصمیم ژئوپولیتیک باشد، در سطح گفتمان انجیلی‌ها به نبرد خیر و شر تبدیل می‌شود. و همین تبدیل زبان سیاست به زبان الهیات است که می‌تواند خطرناک باشد، زیرا، امکان مصالحه را کاهش می‌دهد، دشمن را مطلق می‌کند و جنگ را مقدس جلوه می‌دهد.

واقعیت جنگ را می توان در ویرانی، مرگ، جابه جایی جمعیت، گسترش اقتدار قهری، و فرسایش زندگی روزمره دید. حقیقت جنگ، اما، صرفا در این نمودهای عینی خلاصه نمی شود. حقیقت، نه در روایت های رسمی، بلکه در منطق تاریخی و ایدئولوژیکی نهفته است که این واقعیت را ممکن، موجه، و گاه حتی فضیلت مند جلوه می دهد. درست در همین نقطه است که اندیشه ناگزیر می شود از قلمرو داوری های اخلاقی فراتر رود و به زمین سخت تاریخ، دولت، سلطه، و بازتولید نظم موجود قدم بگذارد.

همه می دانیم که مردم ایران زمانی برای آنها اهمیت داشته اند که مطیع فرامین نظام! تابع فرامین رهبر دینی و دستگاه هدایت گر آن باشند! از بیست سال پیش که مخالفت و اعتراض‌های مردمی گسترش می یابد، رژیم در ایجاد خشونت و رعب در جامعه به شدت عمل کرده و خواهد کرد. نظام در شرایط استیصال است و می داند که امیدی به آینده نیست، برای ماندگاری بر قدرت هر اقدام مقاومتی و سرکوبی را مجاز می داند!

راه خروج از این بن‌بست، نه از مسیر قهرمان‌سازی، بلکه از مسیر هم‌افزایی نیروهای اجتماعی می‌گذرد. هرچه زودتر این واقعیت پذیرفته شود که آینده را یک فرد نخواهد ساخت، امکان شکل‌گیری یک بدیل واقعی افزایش می‌یابد. جامعه‌ای که قرار است از استبداد عبور کند، باید پیش از هر چیز از عادت به منجی عبور کند. این همان نقطه‌ای است که سیاست از خیال جدا می‌شود و به امکان بدل می‌گردد. در چنین افقی، سیاست دیگر نه عرصه‌ی انتظار برای ظهور یک ناجی، بلکه میدان سازمان‌یابی آگاهانه، مشارکت جمعی و ساختن بدیلی واقعی و پایدار خواهد بود.

تمام این صغری و کبری را آوردم تا به این نتیجه برسم که اگر فردا روزی ملت ایران از خواب بیدار شد و دید حکومت اسلامی ـ شیعی تهران با دولت‌های دوست و برادر، یعنی آمریکا و اسرائیل، به صلح رسیده و برای بازسازی «ایران اسلامی» از برادران آمریکایی خود درخواست کمک کرده است، چندان دچار شوک و سکته نشود.

تحلیل‌گر سیاسی نیز ناگزیر است مصالح کار خود را از «کف زمین» ساست بردارد: از توازن قوا، از رفتار بازیگران، از ظرفیت‌ها و محدودیت‌های واقعی. در چنین چارچوبی، این پرسش که «چرا یک نیروی نظامی در حال جنگ تسلیم نمی‌شود؟» بیش از آنکه یک پرسش تحلیلی عینی باشد، بیان یک خواست ذهنی است. خواستی که اگرچه ممکن است از منظر اخلاقی قابل درک باشد، اما بدون پشتوانه در واقعیت، نمی‌تواند مبنای یک تحلیل جدی یا یک راه‌حل عملی قرار گیرد.

آَرشیو سياسی >>

در باره شرایط کنونی و وظایف سنگین و مخاطره انگیزی که بخاطر جنگ ارتجاعی و جنایتکارانه‌ای که از طرف اسرائیل و امریکا و رژیم جنایت اسلامی بر مردم تحمیل شده و سرکوب های حکومتی و خطراتی که جان زندانیان سیاسی راتهدید می‌کند و تلاش‌هایی که در مقابل سیاست‌های طبقه حاکم و گرایشات ارتجاعی و نئوفاشیستی در حال انجام است و تشریح موقعیت کنونی و وظایفی که در مقابل ما قرار گرفته‌است.

آَرشیو مصاحبه >>

نظریه اقتصادی یک راه برای پیدا کردن پاسخ به این پرسش را ارائه می دهد. در یک نظام جهانی وابسته به هم که در آن شبکه های تجاری، تولید و مالی با هم در ارتباط نزدیک هستند ، کشورهای متعدد دارای درجات مختلفی از امکانات برتری بر یکدیگر هستند. برخی نقاط گلوگاه (گذرگاه مهم) – مانند تنگه هرمز و کانال سوئز – جغرافیایی هستند، در حالی که برخی دیگر بازتاب قدرت انحصاری اند، مانند سلطه چین بر بخش فلزات کمیاب. سپس چیزی وجود دارد که من آن را « انسداد یا خفه کردن مداوم» می نامم: اختلالاتی که ریشه در سیاست های داخلی اشتباه یا جنگ هایی دارند که آسیب پذیرترین گره های شبکه های جهانی را تحت تأثیر قرار می دهند.

آن‌ها در شب ۶ ژوئن ۱۹۴۴ بر فراز نرماندی با چتر نجات فرود آمدند، در نبرد آردن، در ویتنام، عراق و افغانستان جنگیدند. اکنون لشکر ۸۲ هوابرد خود را برای مأموریت بعدی آماده می‌کند: جنگ احتمالی با ایران.
ژنرال دوم براندون تگتمایر، فرمانده این لشکر، به همراه ستاد فرماندهی خود دستور دریافت کرده است که این یگان را به خاورمیانه منتقل کند. هنوز دستور نهایی برای اعزام کل نیرو صادر نشده است، اما برنامه‌ریزی‌ها با سرعت زیادی در حال انجام است.

تیلسن: واقعاً گستاخانه است که تولد کشوری را که ما هرگز نخواستیم، روی سرزمین دزدیده‌شده ما جشن بگیرند. مگر نمی‌گویند پایه دموکراسی آمریکا اعلامیه استقلال و قانون اساسی است؟ در ماده ششم قانون اساسی آمده که پایبندی به معاهدات، عالی‌ترین قانون کشور است. سرقت بلک هیلز یکی از فاحش‌ترین نقض‌های قانون اساسی در تاریخ بود — و یک توهین عمدی.

آَرشیو بين الملل >>

در نگاه حاجيه بانو، چيزی بود که دل دکترعلفی را لرزاند. چيزی مثل پيرمرد، مثل ماه، مثل عقاب دوسر. آيا حاجيه بانو از قضيه‌ی آمدن پيرمرد به در مغازه خبرداشت؟! نگاهش را از نگاه حاجيه بانو کند و سرش را به زير انداخت. با آن وجود، احساس می‌کرد که انگارمغناطيسی از سوی حاجيه بانو به سوی او می‌آيد که اگر همچنان بيايد، خون را در رگهای او خواهد خشکاند

هشدار، غفلت و کم‌کاری در این امر می‌تواند ضایعات جبران‌ناپذیری برای نجات زندانیان سیاسی میهنمان به بار آورد. فاجعه‌ای که در کشتار جمعی سال۶۰ و۶۷ در زندان‌های ایران به‌دست رژیم ج.ا انجام گرفت، مدعای ماست. اعدام جوانان معترض ۱۸ و۱۹ دی ماه که در روزهای اخیر انجام گرفته‌است‌، زنگ خطری است که دیر یا زود گریبان زندانیان سیاسی  را خواهد.

در دومین روز از بیستمین دوره جشنواره «ادبیات در مه» در هایدن‌رایش‌اشتاین در منطقه والد‌فیرتل نیز استقبال گسترده مخاطبان و تشویق ایستاده ادامه داشت. بسیاری از چهره‌های سرشناس – از اشتفان باخمان تا کاتیا ریمن، از میشائل مرتنس تا اریکا پلوهار – روز دوشنبه با خواندن بخش‌هایی از آثار سلمان رشدی به مهمان افتخاری این برنامه ادای احترام کردند. خود رشدی نیز در گفت‌وگو با کاتیا گاسر از جمله اعتراف کرد که از علاقه‌مندان فرانتس کافکا است و گفت: «متشکرم، فرانتس!»

در حالی که طوفان در پایان شعر بهاریه اخوان ثالث میرود "امید" ما را بسمت خانه تکانی جلب کند، بایستی از چالش تقویمی سربلند بیرون آییم. چه بسا اگر با وجود خدا تسلا میابیم، بسمت خدای نیاکانی جلب شویم که خدای مهر است و رهنمودهایش نیکوکاری. آنوقت در مییابیم که نه یهوه خشمناک یا الله با لقب قاسم الجبارین راهگشا خواهند بود و نه پیام آور بهار.

باسلام وصلوات آمده بود تو جلسه فرهنگی و ادبی بزرگداشت احمد محمود. قبلان‌م تو چن جلسه دیده بودمش، از نشابور می آمد، مریدهای جوونش همیشه دورش بودن و مثل نگین در میانش می گرفتن، ازش پذیرائی و دستوراتش‌و اجرا می‌کردن. سنی ازش گذشته و انگار پیرشان بود، خیلی احترامشو داشتن. بعضی از اهالی جلسه باهاش انگار دوستی قدیم و فعالیتائی از گذشته های دور داشتن و دارن. معمولاواردکه میشه، تو بلند مجلس می نشاننش، خیلی هواشو دارن و بهش میرسن...»

در پاپیروسهای مصری خواندم
که حقیقت و دروغ برادر بودند.
یک روز حقیقت دشنه‌ی دروغ را به وام گرفت
ولی از بد حادثه آن را گم کرد.
دروغ شکایت به دادگاه برد
و ادعا کرد که دشنه را عوضی نیست

گابریلای من داستان انقلاب است، انقلابی که در خون زاده شد، بر خون جان گرفت و در حذف فرزندان انقلاب، بنیان‌های خویش را در خون استوار ساخت. این بخش از تاریخ با جان هزاران نفر در رابطه است. با خون هزاران نفر رنگ گرفته است. به یاد آوریم روزی را که در پی انقلاب بر جنازه نخستین اعدامی‌ها غریو شادی جامعه سراسر خشمگین را در بر گرفت. رژیم کشتن آغاز کرده بود. کینه سال‌ها فرصت اندیشیدن را از مردم سلب کرده بود. استقبال از کشتن راه به آن‌جا برد که به اندک زمانی تمامی مخالفان و دگراندیشان مرگ خویش را زندان‌های کشور به انتظار نشستند.

فوجی از کبوتران
در افقِ ابرهای تیره
محو شدند
تکیه بر آرزوها
سر از آسمان بر می دارم

یه چشمم اشکه و چشم دگر خون
در ایران جنگه و من می‌کنم جون
چنان بی‌تابم و از تو بسوزم
که انگار پوست‌کنده بردنم تون

در کم‌تر رمانی مانند رمان شَرم و انتشار‌یافته در ۱۹۸۳ میان هویت و جنسیت، فمینیسم و مرد‌سالاری‌، میان علل وعوامل اجتماعی با حاشیه‌ای بودن زن به عنوان "جنس" و "جنسیت" این اندازه ارتباط تنگاتنگ هست. دیدگاه نویسنده در این زمینه هم اجتماعی‌-سیاسی، هم روان‌شناختی است.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ضدفمینیسم ترامپ در داخل ایالات متحده نیز بدون پیامد نبوده است. یک سال پس از آغاز ریاست‌جمهوری او، دسترسی زنان به سقط جنین ایمن بیش از پیش محدود شده است؛ تا جایی که حتی در موارد مرگ جنین در رحم نیز گاه خدمات درمانی به زنان ارائه نمی‌شود.
زنان سیاه‌پوست بیش از دیگران تحت تأثیر سیاست‌های ضد سقط جنین ترامپ قرار دارند – موضوعی که نشان می‌دهد ضد فمینیسم در اینجا با نژادپرستی پیوند خورده است.

ایران باید از معدود کشورهایی باشد که رشد اقتصادی آن با قوانین حاکم بر جامعه چنین در تناقض است. زنان بزرگترین قربانیان حکومت اسلامی هستند که از پیشرفت نوسازی اقتصادی تنها بخش استثمار نیروی کار عایدشان شد و با زنجیرهای بسته به دست پا به بازار کار رانده شدند. تناقضی که در نگاه اول به وضعیت زنان در ایران به نظر می آید، تناقض درونی نظامی ست که سیستم سرمایه داری را دنبال می کند ولی چون به نام مذهب قدرت را دردست گرفته، رهایی زن را به حق ریزش پایه های خود می داند. وابستگی پایه های نظام به حجاب زنان یک شعار توخالی دولتی نیست. حجاب عمومی ترین وسیله ایست که عدم رهایی زن و وجود حاکمیت شرع را به زن گوشزد می کند از هر سن، از هر مذهب، از هر ملیت و از هر طبقه ای!

سقط جنین، لقاح آزمایشگاهی، انتخاب لباس: بدن زن بار دیگر به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. این امر بیش از همه به تصویر «زن ایده‌آل» در گفتمان راست‌پوپولیستی مربوط می‌شود.
آن‌ها هنوز هم وجود دارند؛ مردانی که قانع شده‌اند باید زنان را از «تصمیم‌های نادرست» بازدارند. مردانی مانند برایان هیوز که در ایالت تگزاس قانونی نوشته است که عملاً سقط جنین را برای زنان تقریباً ناممکن می‌کند. به محض آنکه ضربان قلب جنین قابل تشخیص باشد، هرگونه سقط ممنوع است؛ یعنی تقریباً از هفته ششم بارداری.

آَرشیو زنان >>

مجمع عمومی سازمان ملل در آخرین نشست خود در ۲۵ ماه مارس ۲۰۲۶ ، اعلام داشت: برده‌داری یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ بشر است. قطعنامه‌ای از سوی سازمان ملل متحد بر این موضوع تأکید کرده است. اما در واشنگتن این موضوع با استقبال مواجه نشده است.
سازمان ملل متحد تجارت بردگان در اقیانوس اطلس را «سنگین‌ترین جنایت علیه بشریت» ارزیابی کرده است. در مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۲۳ کشور به قطعنامه‌ای که از سوی غنا ارائه شده بود رأی مثبت دادند. این قطعنامه از جمله خواستار «بازگرداندن فوری و بدون مانع» آثار فرهنگی و اشیای هنری به کشورهای مبدأ نیز شده است.

این بار دیگر هیچ بهانه‌ای وجود ندارد»؛ این را رضا خندان می‌نویسد. این زندانی سیاسی در زندان اوین تهران محبوس است — جایی که دهه‌هاست در ایران نماد خودسری سیاسی و زندانی‌کردن مخالفان سیاسی بوده — و اکنون در سایهٔ جنگ، خطر آن می‌رود که به فراموشی سپرده شود. او در نامه‌ای فوری به رئیس قوهٔ قضائیهٔ ایران هشدار می‌دهد: اگر فوراً آزادی زندانیان ترتیب داده نشود و «رویدادهای هولناک و جنایتکارانه» جنگ دوازده‌روزهٔ ژوئن با اسرائیل تکرار شود، «تاریخ سخت‌ترین داوری خود را دربارهٔ شما خواهد کرد.»

آَرشیو حقوق بشر >>

در تاریخ جنگ‌های مدرن، همواره غیرنظامیان بیشترین قربانیان را داده‌اند، اما در میان آنان کودکان آسیب‌پذیرترین گروه انسانی به شمار می‌روند. کودک نه در تصمیم‌گیری‌های سیاسی نقشی دارد و نه در آغاز جنگ‌ها سهمی، با این حال بیشترین رنج‌ها، مرگ‌ها و آسیب‌های روانی را تحمل می‌کند. از جنگ‌های طولانی آفریقا گرفته تا جنگ غزه و حملات اخیر به ایران، یک واقعیت مشترک دیده می‌شود: جنگ پیش از هر چیز کودکی را نابود می‌کند.
جنگ برای میلیون‌ها کودک در سراسر جهان واقعیتی تلخ و روزمره است. تقریباً از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در کشوری یا منطقه‌ای زندگی می‌کند که از جنگ و درگیری‌های مسلحانه آسیب دیده است.

آَرشیو اجتماعی >>

وقتی در زمان حال احساس ناتوانی می‌کنیم و آینده مبهم به نظر می‌رسد، گاهی نگاه به گذشته کمک‌کننده است. مثلاً پروژه «سایبرسین» استافورد بیر در شیلی دهه ۱۹۷۰ که تلاش داشت نوعی سوسیالیسم دموکراتیک مبتنی بر سایبرنتیک ایجاد کند. او می‌خواست جامعه و اقتصاد را با فناوری‌های سایبرنتیکی به شکلی برابرتر و فراگیرتر سازمان دهد.
نمونه جدیدتر، مدل شهر بارسلونا در برابر الگوهای «شهر هوشمند» مبتنی بر اقتصاد پلتفرمی است که تحت مدیریت فرانچسکا بریا به‌عنوان کمیسر فناوری و نوآوری شهری شکل گرفت. این شهر زیرساخت‌های دیجیتال را به‌صورت دموکراتیک و از پایین در اختیار شهروندان قرار داد و وابستگی به زیرساخت‌های دیجیتال انحصاری مانند مایکروسافت را کاهش داد.

یوهان گوتلیب فیشته در سدهٔ نوزدهم، فیلسوف معیار بورژوازی آلمان به‌شمار می‌رفت. نام او در کنار بزرگ‌ترین قهرمانان فکری زمانه، چون شیلر و گوته، برده می‌شد. با این همه، فیشته همواره چهره‌ای دوقطبی و مناقشه‌برانگیز بوده است. در دوران زندگی‌اش، او را دموکراتی بیش از حد رادیکال، ملحد، برانداز و هوادار انقلاب فرانسه می‌دانستند؛ کسی که علیه نظام طبقاتی و سلطهٔ اشراف می‌شورید. اما اندکی بعد، او به فیلسوف یک ملت آلمانیِ سرافراز بدل شد و موادی فکری فراهم آورد که در سدهٔ بیستم حتی ناسیونال‌سوسیالیست‌ها نیز بتوانند با حرارت به او استناد کنند.

به مناسبت نودمین سال تولدش، او سخنرانی‌ای تحت عنوان «اخلاق و فضیلت» داشت که در این زمینه جالب است. این سخنرانی درباره دو متفکر بزرگ آلمانی، ایمانوئل کانت و گئورگ ویلهلم فریدریش هگل است. کانت با امر مطلق خود، ایده اخلاق جهانی را طراحی کرد و هابرماس به آن متعهد بود. هگل در مقابل، مفهوم فضیلت را مطرح کرد؛ یعنی اخلاق جهانی از آسمان نازل نمی‌شود، بلکه در شرایط تاریخی و سیاسی خاص شکل می‌گیرد. سپس، هابرماس ادامه می‌دهد که کارل مارکس می‌گوید فضیلت تاریخی می‌تواند به ایدئولوژی تبدیل شود.

آَرشیو انديشه >>

نادر در سال ۱۷۳۶ به‌عنوان پسر یک چوپان به مقام شاه ایران رسید. سه سال بعد او امپراتور گورکانی هند را شکست داد. در مارس ۱۷۳۹ او در دهلی فرمان قتل‌عامی را صادر کرد که گفته می‌شود ۳۰ هزار قربانی گرفت. تخت طاووس نیز جزو غنایم او بود.
برای فیلسوف فرانسوی مونتسکیو، او نمونه کامل یک «حکومت استبدادی» بود: اگر «حاکم حتی برای یک لحظه دست خود را پایین بیاورد و نتواند در هر زمان عالی‌ترین مقامات را نابود کند، همه چیز از دست می‌رود؛ زیرا اگر نیروی محرک چنین حکومتی، یعنی ترس، از میان برود، مردم نیز دیگر هیچ پشتیبانی نخواهند داشت.»

یکی از بارزترین نمونه‌های چنین رویدادهایی، همه‌پرسی‌ای است که ۳۵ سال پیش، در ۱۷ مارس ۱۹۹۱، در مورد حفظ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی - و در اصل، روسیه تاریخی که طی سده‌ها شکل گرفته بود، و در آن مردم کشورمان بدون هیچ تردیدی به حفظ تمامیت ارضی آن رأی دادند، برگزار شد. این امر در یک رأی‌گیری آزاد و بر پایه استانداردهای امروزی، کاملاً علنی و دموکراتیک انجام شد که در آن هر طرف می‌توانست بدون هیچ گونه منابع اداری، دیدگاه خود را تبلیغ کند. در قانون دولتی، همه‌پرسی بالاترین و مستقیم‌ترین شکل دموکراسی بحساب می آید و از این رو بسیار به ندرت به آن متوسل می شوند، زیرا مردم ممکن است کاملاً متفاوت از آنچه مقامات خواسته بودند، رأی دهند.

بعد از خروج محمدرضا پهلوی از ایران در ۲۶ دی‌ماه ۱۳۵۷ و بازگشت روح‌الله خمینی به ایران، به دنبال مذاکرات مهدی بازرگان و اعضای دولت موقت با ارتش، و شورای فرماندهان ارتش، در ۲۲ بهمن سال ۵۷، ارتش شاهنشاهی بی‌طرفی اعلام کرد، و با تسلیم در برابر خمینی، نقطه پایان گذاشت به ارتش شاهنشاهی ایران. و بدین‌سان، در اندک‌زمانی بزرگ‌ترین ارتش منطقه فروپاشید. فرماندهان ارتش شاهنشاهی به اتفاق سندی را منتشر کردند که به ظاهر در رایزنی با انقلابیون طرفدار خمینی آماده شده بود. در پس آن اما می‌توان اراده دولت آمریکا که نماینده‌اش ژنرال هویزر آن‌زمان در ایران بود، را بازیافت. گفته می‌شود که ارتشبد عباس قره‌باغی و ارتشبد فردوست نیز نقش مهمی در این اعلام بی‌طرفی داشته‌اند.

آَرشیو تاريخ >>

دومین کنفرانس هم‌اندیشی فعالین مدنی آذربایجان در تاریخ ۷ اسفندماه ۱۴۰۴ با حضور قریب یکصدتن از فعالین مدنی آذربایجان در سالن اجتماعات ساختمان ائل‌ائوی واقع در شهر تبریز تشکیل شد. در این کنفرانس خانم‌ها: دکتر مرجان مناف‌زاده و اشرف شادولی و آقایان: مهندس محمد زیدی، دکتر شکور اکبرنژاد، دکتر حسن فرهودی‌نیا، حسن ارک، عباس پوراظهری، محمد صفری سخنرانی کردند. در پایان متن قطعنامه‌ای طیّ ۹ ماده توسط مهندس علیرضا صرافی قرائت شد به تأیید اکثریت حاضرین در اجلاس رسید.

آَرشیو ملی/قومی >>

آثار تولستوی مرحله نوینی را در تکامل رئالیسم روسی و جهانی رقم زد و شکاف بین سنت‌های رمان کلاسیک سده نوزده و ادبیات سده بیست را پر کرد. رئالیسم تولستوی با لحنی آشکار، صریح گویی و در نتیجه نیرویی کوبنده، قدرت و تیزبینی در افشای تضادهای اجتماعی مشخص می‌شود. گیرایی طبیعی و عاطفی و توانایی بازآفرینی «جسم زندگی» در آثار تولستوی با اندیشه‌ای انعطاف‌پذیر و تیزبین و تحلیلی روانشناختی عمیق و کاملاً صادقانه ترکیب شده است. رئالیسم سالم و اصیل تولستوی در پی ترکیبی از تحلیل و ترکیب است و به سمت درک جامع از جهان، آگاهی از قوانینی که زندگی انسان بر اساس آنها حرکت می‌کند، گرایش دارد.

مسلم صالح رهبر حزب اتحاد دموکراتیک سوریه در روز یازدهم مارس برابر با بیستم اسفند ماه در بیمارستانی در اربیل "هولیر" براثر بیماری کلیوی درگذشت. صالح مسلم در ایجاد حزب اتحاد دموکراتیک سوریه در سال ۲۰۰۳ نقش برجسته ای داشت و به‌دلیل توانایی در سازماندهی به‌سرعت رشد کرد و در سال ۲۰۱۰ به رهبری حزب رسید. اهداف اصلی حزب عبارت بودند از دفاع از حقوق فرهنگی سیاسی کردهای سوریه، برابری کامل زن ومرد، ایجاد همکاری با دیگر اقوام سوریه.

آَرشیو گوناگون >>