حسین دولت آبادیفیلسوف و سیاست
دوستی دیروز نامه ای فرستاد که خطاب به فیلسوفی نوشته است و در آن پرسشهای مطرح کرده است. از آنجا که در این روزگار وانفسا سلطنت طلبها و شاهپرستها اتهاماتی به نسل ما وارد می کنند و به تحقیر و تمسخر «پنجاه و هفتی» مینامند و سازمان، احزاب چپ و روشنفکرهای چپ را باعث انقلاب بهمن ۵۷ و مقصر میدانند، و از آنجا که این دوست با متانت و مستدل به «فیلسوف» مورد علاقهاش جواب داده است، نامه ای نوشتم و از او خواهش کردم تا متن را در جائی چاپ و منتشر کند. امروز صبح یادداشتی فرستاد و نوشت: «من قصد نشر این نامه را ندارم ولی اگر تو فکر میکنی که خوب است که انتشار پیدا کند، اختیار داری.
سرور علی محمدیبهار میآید اما …
بهار میآید اما، بهار هر ساله نیست. این بار بهار غم در نهانخانه ی سینه ندارد، بهار سراسر فریاد است و بی قرار. این باران بهاری نیست که بر زمین تشنه فرو می ریزد، اشک زنان و مردان ایران است که این چنین سیل آسا میبارد. آری امسال بهاران با نوید گلهای رنگارنگ به در خانه ها نمیآید. امسال بهار پای آمدن ندارد، جبر طبیعت است که از پس زمستان بهار آید، بهار می آید اما نوروز روز شادی و امید، رو زدوری از کینه ها، روز دوستی و عشق، توان سر برآوردن از ویرانه ها را ندارد.
الف. کیوانایران امروز، میان فشار امپریالیستی، بحران بازتولید اجتماعی، و مسئلۀ بقا
ایران امروز در تلاقی چند بحران همزمان ایستاده است: جنگ و فشار امپریالیستی، بحران رابطه مردم و حكومت، تضادهای درونی یك اقتصاد سرمایه داری پیرامونی و رانتی، و فرسایش مداوم بازتولید زندگی مردم. این وضعیت را نمی توان با تحلیل های تك علتی، اخلاق گرا، یا غیر طبقاتی فهمید. هر تحلیلی كه مردم را كنار بگذارد، یا طبقات را نبیند، یا مسئله امپریالیسم را حذف كند، ناگزیر بخشی از واقعیت را تاریك خواهد كرد.
احمد خودآيین کنگره آزادی ایران؛ بررسی ماهیت، کارکرد و جایگاه سیاسی
نقش کنگره آزادی ایران در صحنه سیاسی می تواند در قالب هایی همچون انتشار بیانیه ها، برگزاری یا مشارکت در همایش ها و گردهمایی های عمومی، فراخوانی به اعتصاب عمومی و یا راهپیمایی اعتراضی، حضور در گفتگوهای سیاسی و در برخی موارد، از طریق فعالیتهای دیپلماتیک و ارتباط با نهادها و افکار عمومی بین المللی پیگیری شود. کنگره آزادی ایران در عین حال می تواند انجام برخی فعالیت های رسانه ای و از جمله، ایجاد یک رسانه مشترک دموکراتیک برای مقابله با رسانه های متعدد طرفدار اشکال مختلف اقتدارگرایی را در دستور کار خود قرار دهد.
علی افشاریپارادوکس همکاری سیاسی مدافعان و مخالفان مداخله خارجی
باید توجه داشت که مخالفت با مداخله خارجی در امور سیاسی ایران نه تنها یک نیاز اساسی برای حفظ حاکمیت ملی و استقلال سیاسی است، بلکه یک الزام برای توسعه پایدار، رفاه همگانی، سیاست مردمی وشکل گیری و تقویت جامعه مدنی نیز به شمار میرود. همکاری با مدافعان حمله خارجی و تماس با دولتهای خارجی در مورد تغییرات سیاسی تنها به تضعیف این اصول منجر میشود و در نهایت به نفع ملت نیست. شایسته است که تمام تلاشها بهسوی تقویت استقلال و حاکمیت ملی، عاملیت شهروندان آگاه، حفظ و ارتقای همبستگی ملی معطوف شود تا ایران بتواند مسیر توسعه، آزادی، زندگی انسانی و پیشرفت را بهطور مستقل و با حفظ موجودیت سرزمینی و موقعیت ژئوپلتیک و راهبردی خود در منطقه و دنیا طی کند.
اشتفن لودکه، ماتیو فون رور جهانی بدون تکیهگاه
تنها مشکل این جنگ هم این نیست که کارشناسان آن را نقض حقوق بینالملل میدانند. جنگی غیرقانونی اما با هدفی مشخص، دستکم میتواند پایان یابد. اما جنگی بدون هدف روشن، خطر گسترش بیپایان دارد — و دقیقاً همین اکنون در حال رخ دادن است. به همین دلیل جای تعجب نیست که ترامپ تنها پس از ده روز از احتمال پایان سریع جنگ سخن گفت — در حالی که هیچیک از اهداف استراتژیک محقق نشده بود. رژیم هنوز پابرجاست، حتی رهبر جدیدی — شاید سرسختتر — برای خود انتخاب کرده، موشکهای بالستیک و بسیاری از سکوهای پرتاب همچنان باقیاند، و اورانیوم غنیشده نیز همچنان وجود دارد.
بهروز ملکشاە تناقض اپوزیسیون مرکزگرا در نگاه به مبارزه برای آزادی
پیشمرگههای کوردستان و افق آزادسازی ایران
اگر اپوزیسیون ایران به دنبال گذار واقعی از جمهوری اسلامی است، ناگزیر باید از نگاههای انحصارگرایانه و مرکزگرایانه فاصله بگیرد و به سوی شکل دادن به پروژهای سیاسی و فراگیر حرکت کند؛ پروژهای که در آن مشارکت سیاسی و اقتصادی کوردها و دیگر ملیتهای ایران نه به عنوان تهدید، بلکه به عنوان بخشی از راهحل برای ساختن آیندهای آزادتر و عادلانهتر برای همه مردم ایران در نظر گرفته شود.
جواد تسلیمی – سعید افشار بیبیسی فارسی؛
رسانهای بیطرف یا بازیگری فعال در صحنۀ سیاست ایران؟
نحوهٔ پوشش تحولات سیاسی ایران در سالهای اخیر ــ بهویژه در دورهٔ اعتراضات گسترده علیه جمهوری اسلامی ــ پرسشهایی جدی درباره میزان پایبندی این رسانه به اصول حرفهای ژورنالیسم برانگیخته است. شماری از ناظران و کنشگران سیاسی بر این باورند که در روایت بیبیسی فارسی از اپوزیسیون ایران نوعی عدم توازن قابل مشاهده است؛ عدم توازنی که در قالب برجستهسازی یک چهرهٔ مشخص و در مقابل، کمرنگ شدن حضور یا بازتاب محدود طیف متنوعی از نیروهای سیاسی نمود پیدا میکند. چنین الگوهایی میتواند به شکلگیری تصویری تقلیلیافته از واقعیت پیچیدهٔ میدان سیاسی ایران بینجامد و بر نحوهٔ ادراک مخاطبان از تنوع و پویاییهای اپوزیسیون تأثیر بگذارد.
محمدعلی اصفهانیفرض کنیم که فردا مردم توانستند مراکز حکومتی را تسخیر کنند
دو گنده لات محله را فرض کنید که دعوا های توی کوچهشان با جوجه لاتی که خانهٔ شما را سنگر خود ساخته است و شما را هم به گروگان گرفته است به خانهٔ شما کشانیده اند، و در آشپزخانه و اتاق ها و ایوان و حیاط خانهٔ شما آن ها از یک طرف و جوجه لات محله از طرف دیگر، هرچه دم دستشان بیابند از چاقو و قاشق و چنگال و کاسه و بشقاب و لیوان و پاره آجر گرفته تا یادگاری های بازمانده از پدر و مادرتان را به سوی یکدیگر پرتاب می کنند.
واقعاً در آن میان چه از دست شما بر می آید؟
شهریار حاتمینامه به ترامپ
پیداست که عرصه بر شما به اندازهی تنگهی هرمز تنگ شده است. برای گشودن گرهی که خود در کار خویش زدهاید و نیز برای گشودن تنگهی هرمز، به کشورهای اروپایی متوسل شدهاید. در هر دو مورد تیرتان به سنگ خورده است. برخلاف آنچه در سر داشتید و میپنداشتید با زیرکی میتوانید دیگران را بفریبید تا قربانی اهداف خیالپردازانه و خودبزرگبینانهتان شوند، حتی همپیمانان اروپاییتان نیز، همانها که به گفتهی خودتان بارها به یاریشان شتافتهاید، دست یارییی را که به سویشان دراز کردهاید، نگرفتند.
