از نگاه ما، طرفدارانِ «نه به جنگ و نه به جمهوری اسلامی»، این جنگ هم‌چون همه جنگ‌های ویران‌گر، شرّ مطلقی است که نه دموکراسی به ارمغان می‌آورد و نه امنیت و رفاه مردم، بلکه در راستای منافع آمریکا و اسرائیل و بر بستر تنش‌های متقابل جمهوری اسلامی با این دوکشور آغاز شده است. جنگی که در آن انسانیت زیر آوار بمباران‌ها دفن می‌شود و زندگی میلیون‌ها انسانِ بی‌دفاع، که پیش‌تر نیز زیر سرکوب و خشونت جمهوری اسلامی قرار داشتند، اکنون در معرض ویرانی‌ بیش‌تر است. کشته ‌شدن کودکان در مدرسه‌ای در میناب و حمله به بیمارستان‌ها، مرکزهای درمانی، پالایشگاه‌ها و دیگر منطقه‌های غیرنظامی نشان می‌دهد که ادعای «نقطه‌زنی» و هدف‌گیری صرفاً نظامی، دروغی بیش نیست و بیش‌تر جان کسانی را می‌گیرد که هیچ نقشی در این منازعات ندارند.

یورگن هابرماس، فیلسوف و جامعه‌شناس آلمانی در سن ۹۶ سالگی در شهر اشتارنبرگ آلمان درگذشت. هابرماس از مهم‌ترین متفکران دوران معاصر جامعه‌شناس، فیلسوف، نظریه‌پرداز اجتماعی و وارث مکتب فرانکفورت است. یورگن هابرماس، فیلسوف و جامعه‌شناس آلمانی روز ۱۴ مارس (۲۳ اسفند) در شهر اشتارنبرگ، واقع در ایالت بایرن درگذشت.
او در سال‌های پایانی عمر نیز دربارهٔ مسائل سیاسی و اجتماعی اظهار نظر می‌کرد؛ از جمله دربارهٔ جنگ کوزوو، پژوهش‌های علوم اعصاب و همچنین تنش‌ها و منازعات دینی.

در ۲۴ ساعت گذشته، خبرگزاری هرانا دست‌کم ۳۱۲ حمله در قالب ۱۰۹ رویداد در ۱۵ استان کشور را ثبت کرده است. این رویدادها در ۲۴ ساعت اخیر در مجموع منجر به ۱۲۴ تلفات انسانی (شامل کشته و زخمی نظامی و غیرنظامی) شده‌اند. گزارشات امروز نشان می دهد در کنار تهران، استانهای خوزستان، اصفهان و البرز شامل عمده حملات بودند. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد امروز اعلام کرد که در پی درگیری‌های جاری در ایران حدود ۳.۲ میلیون نفر به طور موقت در داخل کشور آواره شده‌اند.

دگرگونی ساختاری حوزه عمومی، جدال مورخان، بحث‌های مربوط به دموکراسی و مدرنیته: یورگن هابرماس بارها و بارها با مداخلات انتقادی خود در مباحث عمومی حضور یافت. اکنون این فیلسوف بزرگ چشم از جهان فروبسته است.
در جهان غرب، هابرماس مدت‌ها به‌عنوان مهم‌ترین فیلسوف و جامعه‌شناس شناخته می‌شد. برخی او را «هگل جمهوری فدرال» می‌نامیدند.
اگر به تعبیر هگل، فلسفه بیان زمانه در قالب اندیشه است، آثار هابرماس نیز تجسم فکری تاریخ آلمان پس از ۱۹۴۵ هستند: باور به عقل. باور به گفت‌وگو. باور به دموکراسی.

نزدیک به دو هفته پیش، حملهٔ آمریکا و اسرائیل به ایران که از نظر حقوق بین‌الملل غیرقانونی محسوب می‌شود آغاز شد. از آن زمان، این درگیری خشونت‌بار به سراسر خاورمیانه گسترش یافته است — با تلفات فراوان غیرنظامیان. از نظر شورا هاشمی، مدیر عفو بین‌الملل در اتریش، ابراز شادی نسبت به این جنگ بی‌حرمتی است. این کارشناس حقوق بشر پیش‌تر نیز با انتقادهای خود از عملکرد دولت اسرائیل در نوار غزه خبرساز شده بود. با توجه به حملات اخیر، هاشمی نگران است که اکنون رژیمی سختگیرتر در ایران بر سر کار آید. گفت‌وگویی دربارهٔ دیاسپورای عمیقاً دوقطبی‌شدهٔ ایرانی و چشم‌اندازهای نه‌چندان امیدوارکننده برای ایران.

ما در کنار مردم کوردستان و تمامی نیروهای آزادی‌خواه ایران ایستاده‌ایم و مقابله با سیاست‌های سرکوبگرانه و جنگ‌طلبانه رژیم اسلامی ایران را نه تنها یک ضرورت انسانی، بلکه مسئولیتی سیاسی و تاریخی می‌دانیم. همبستگی ما با مبارزات مردم کوردستان بخشی از چشم‌انداز راهبردی ما برای تحقق آینده‌ای آزاد، دموکراتیک و برابر در ایران است؛ آینده‌ای که در آن همه ملیت‌ها، جوامع و گروه‌های اجتماعی ساکن ایران بتوانند در چارچوبی دموکراتیک سرنوشت خویش را آزادانه تعیین کنند و در ساختن نظمی عادلانه و مبتنی بر مشارکت همگانی نقش داشته باشند.

بصیر با ذهنیتی نوگرا و خلاق، در دوران قبل از انقلاب بهمن، در دهه‌ی پنجاه همراه با جمعی از روشنفکران مترقی، ایده‌ی استفاده از دوربین‌های هشت میلی‌متری را ـ که در آن زمان در ایران بیشتر برای ثبت اوقات فراغت و سفرهای خانوادگی به کار می‌رفت ـ به وسیله ی جدی برای بیان هنری ذهنیت‌های جوانان علاقمند به سینما تبدیل کرد.

اگر پالایشگاه ها، کارخانه های پتروشیمی یا زیرساخت های اصلی سوخت، مورد اصابت قرار گیرند، خطر محدود به کمبود انرژی یا خاموشی ها نخواهد بود. محصولات نفتی، مواد شیمیایی سمی و رواناب مهار آتش سوزی های مذخایر نفت می توانند خاک ها، آب های سطحی و سفره های آب را آلوده کنند و کمیابی اب را با آلودگی تشدید کنند. در کشوری که پیش تر با کمبود آب زیرزمینی و ضعف حاکمیت محیط زیست دست و پنجه نرم می کند، این اثرات می تواند مدت ها پس از پایان بمباران باقی بماند.

آَرشیو اخبار امروز >>

در شرایط کنونی، کار نیروهای مترقی و آزادیخواه پیش از هر چیز حفظ یک موضع مستقل است: نه به جنگ و مداخله خارجی، نه به استبداد و سرکوب داخلی. بدون این مرزبندی دوگانه، یا راه برای دنباله روی از امپریالیسم باز می شود یا نقد استبداد داخلی به نام «مقاومت» خاموش می گردد. در مواضع ضد جنگ نیز بر همین نکته تأکید شده است که رهایی واقعی نه از راه قدرت های خارجی، بلکه فقط از راه کنش مردم و نیروهای ترقی خواه ممکن است.

می‌توان این دو متن یا دو نوع بیان سیاسی را نه فقط به‌ صورت یک تفاوت ساده، بلکه به‌عنوان دو گفتمان متفاوت در سیاست ایران تحلیل کرد: یکی گفتمان دولت‌سازی اقتدارگرا در اوایل قرن بیستم و دیگری گفتمان «دوره گذار سیاسی» در شرایط اپوزیسیون در قرن بیست‌ویکم. هر دو متن نشان از انحصارگری دارند و مشارکت سیاسی مردم جایی در آن ندارد.

جنبش ضدجنگ فقط می‌تواند موجب افزایش هزینه‌های سیاسی شود. هرچه جنبشی قوی‌تر، باثبات‌تر و بین‌المللی‌تر باشد، هزینه‌های سیاسی جنگ بیشتر می‌شود. حضور یک جنبش قوی در کشوری که سیاست‌های توسعه‌طلبانه طبقه‌ی حاکم‌ آن کشور را به سمت جنگ سوق می‌دهد، می‌تواند باعث تعدیل سیاست‌های مخرب جنگی شود. مشکل جنبش‌های ضدجنگ، تداوم آن است. می‌توان مردم را برای مبارزه با یک جنگ مشخص و کوتاه‌مدت به خیابان کشید اما به مجرد نزدیکی به اهداف جنبش، بسیاری به خانه باز خواهند گشت. از‌این‌رو، بنا بر تجربه‌‌های موجود، وجود یک تشکیلات منسجم با فعالان کارآزموده، راز موفقیت‌های نسبی بوده که جنبش‌های متفاوت ضدجنگ در اوج خود کسب کرده‌اند.

خیانت، قبایی یکدست و یک‌رنگ نیست که حاکمان جهل و جنایت بر تن داشته باشند و با آن شناسایی شوند. خیانت، گاه چون قبای میهن‌پرستی بر تن آن‌هایی‌ست که هیزم‌بیار معرکه‌ی ناکسان شده‌اند، دلقکانی که عروسک‌های خیمه‌شب‌بازیِ ابلهان شده‌اند و در آتشی که امروز میهن‌مان در آن می‌سوزد دمیده‌اند. آتشِ جهل را حاکمان افروختند، اما بادِ نفرت نیز آن را شعله‌ورتر کرده است.

مجتبی خامنه‌ای، تکرار کمیک فاجعه‌ی تراژیکی‌ است که پدرش آفرید. وی نشان از پدری دارد که کلیدواژه‌ی ولایت ۳۶ ساله‌‌ی آن تبهکاری همه‌سویه و کشاندن ایران به سیه روزی کنونی بود. جانشین او حالا در یگانگی با همین یادگار شوم می‌خواهد ناخدای کشتی درهم شکسته‌ای شود رو به غرق شدن در میان امواج متلاطم طوفانی.

هسته بنیانی این جنگ و موتور زاینده ی آن، نبرد و غلبه ی ایده ی اسکاتولوژیک/ پایان جهان شیعه ی اثنی عشری بر علیه " آزادی " و " استقلال انسان " ایرانی از انقلاب مشروطه تا امروز است. سخن پایانی آنکه رژیم ولایت فقیهی حاکم گرچه با امریکا و اسراییل و مثلا به قصد نابودی اسراییل می جنگد. اما در واقع امر رژیم ملایان شیعی و پاسداران و آدمخوران مسلّح پیش تاریخ شان بنام سپاه پاسداران، برای نابودی ایرانیان و " آزادی و خود بنیادی و استقلال " ایرانیان می جنگند. دشمن واقعی رژیم ولایت فقیهی ایران نه امریکا یا اسراییل بلکه " ایرانیان آزادی خواهی هستند که می خواهند نقطه پایان بگذارند به بردگی هزار و چهارصد سال اسلام و تشیع آخرالزمانی.

مسئلهٔ مداخلهٔ خارجی را نمی‌توان با پاسخ‌های ساده حل کرد. این مسئله در نقطه‌ای قرار دارد که اخلاق، حقوق و سیاست جهانی با یکدیگر تلاقی می‌کنند. هر مورد تاریخی باید با دقت بررسی شود: میزان سرکوب داخلی، خواست واقعی جامعه، نقش قدرت‌های خارجی و پیامدهای احتمالی مداخله. آنچه مسلم است این است که آزادی را نمی‌توان تنها با ابزار نظامی به یک جامعه هدیه کرد. آزادی نیازمند نهادهای اجتماعی، فرهنگ سیاسی و مشارکت فعال مردم است. بدون این عناصر، حتی اگر یک حکومت سرنگون شود، ساختارهای تازهٔ قدرت ممکن است همان چرخهٔ خه خشونت و استبداد را بازتولید کنند.

این انتخاب را به‌عنوان تلاشی برای نمایش انسجام درونی نظام نیز تفسیر کرد. در شرایطی که جمهوری اسلامی درمیانه جنگ با امریکا و اسرائیل و با چالش‌های بزرگ داخلی روبه‌روست، انتقال سریع و کنترل‌شده قدرت می‌تواند پیام ثبات و هماهنگی به نیروهای درون حاکمیت و همچنین به مخالفان آن ارسال کند. در چنین تحلیلی، انتخاب فردی که سال‌ها در حلقه نزدیک قدرت حضور داشته است، فرزند رهبر و امام شهید، می‌تواند به معنای بسیج نیروهای وفادار به نظام و جلوگیری از بروز شکاف در رأس هرم قدرت باشد.

تجاوز اتحاد شوم «آمریکا–اسرائیل» در غرب خاورمیانه که امروز با ترکیبی از کودک‌کشی (میناب)، تروریسم دریایی (ناوشکن دنا) و بوم‌کُشی (پالایشگاه تهران) تجلی یافته، هدفی جز سترون کردن سرزمین و بی‌آینده کردن جامعه ایران ندارد. با این حال، ریه‌های آسیب‌دیدهٔ مردم تهران و پیکرهای بازگشتهٔ ملوانان، سندی روشن از تداوم جنایت‌های جنگی اسرائیل و آمریکا در غزه، فلسطین، لبنان، عراق و سوریه است و همزمان گواهی بر ایستادگی ملت‌ها در برابر این بی‌قانونی‌های مطلق به شمار می‌رود.

در شرایط امروز ایران، دفاع از میهن نه با تسلیم در برابر فشار و مداخلۀ بیرونی سازگار است، نه با چشم پوشی از استبداد، تبعیض، و نابرابری در درون. این دفاع، اگر بخواهد از سطح واژه فراتر رود، باید همزمان از استقلال كشور، حقوق مردم، برابری فرهنگی و زبانی، و امكان مشاركت آزادانۀ همۀ مردمان ایران در حیات سیاسی و اجتماعی پاسداری كند. میهن فقط آن زمان خانۀ مشترك همگان خواهد بود كه نه بر ترس و اطاعت، بلكه بر برابری، كرامت، و زیست جمعی عادلانه استوار شود. مسئلۀ اصلی در ایران امروز فقط دفاع از میهن نیست، بلكه دفاع از آن در معنایی است كه به مردم، آزادی، و عدالت وفادار بماند.

آَرشیو سياسی >>

نظم جهانی و حقوق ملت‌ها تلقی می‌شود. در عین حال، جنگ همواره با پیامدهایی همراه است که بیش از همه زندگی مردم عادی را هدف قرار می‌دهد: تخریب زیرساخت‌ها، آوارگی، گسترش فقر و ناامنی اجتماعی. در چنین شرایطی، مسئله‌ی موضع‌گیری در برابر جنگ تنها یک واکنش احساسی یا صرفاً اخلاقی نیست؛ بلکه پرسشی سیاسی نیز هست. جامعه ناگزیر است روشن کند که در برابر جنگ، چه صدایی باید بلند شود و از چه چشم‌اندازی باید به آن نگاه کرد.

آَرشیو مصاحبه >>

هفتهٔ گذشته، رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ در دفتر بیضی کاخ سفید خود را در میان گروهی حدوداً ۲۰ نفره از کشیشان و واعظان انجیلی قرار داد. آنها دست‌های خود را بر شانه‌ها و بازوان او گذاشتند و برای او و نیروهای آمریکایی دعا کردند. این صحنه بی‌دلیل یادآور عیسی و حواریونش در شام آخر نبود. این دعای نمایشی که به‌دقت برای رسانه‌ها طراحی شده بود، توسط پائولا وایت کین سازمان‌دهی شده بود؛ زنی که ریاست «دفتر امور دینی» در کاخ سفید را بر عهده دارد، دفتری که ترامپ در فوریه ۲۰۲۵ تأسیس کرد. این میلیونر چندباره مأموریت دارد اطمینان حاصل کند که آمریکا «دوباره به ملتی زیر فرمان خدا تبدیل شود» — این مأموریت رسمی اوست.

تهدید ایران دهه‌هاست که موضوع اصلی زندگی سیاسی نتانیاهو بوده است. او بر سر همین مسئله با باراک اوباما دچار اختلاف شد. اوباما این موضوع را بیشتر نوعی تاکتیک انحرافی می‌دانست که توجه‌ها را از مناقشه با فلسطینیان دور می‌کند. نتانیاهو با توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ ایران مبارزه کرد و همان زمان نیز در دونالد ترامپ یک متحد پیدا کرد. ترامپ در سال ۲۰۱۸ عملاً به‌تنهایی از «برنامه جامع اقدام مشترک» (برجام) خارج شد.

اول، ۴۴۳ میلیارد دلار در سال همچنان مقدار بسیار زیادی پول است. دوم، مقدار زیادی هزینه زائد وجود دارد که می‌توان به‌سرعت و به‌سادگی کاهش داد، زیرا هزینه‌های نظامی پر از هدررفت، غیرمنطقی بودن و کمبود پاسخگویی مالی است. سوم، سابقه قوی برای کاهش عظیم نظامی وجود دارد: هزینه‌های نظامی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ در پی جنگ جهانی دوم نصف شد. تا سال ۱۹۴۸، بودجه نیروهای مسلح ۸۹ درصد از مجموع دوران جنگ کاهش یافته بود، زیرا کارخانه‌ها به تولیدات صلح‌آمیز تغییر کاربری دادند. همان استراتژی تغییر کاربری که آن زمان استفاده شد — کاهش عمیق پنتاگون همراه با تضمین شغل، حفاظت از دستمزد، آموزش مجدد، برنامه‌ریزی انتقال به رهبری اتحادیه‌ها و قراردادهای بلندمدت دولتی برای تولیدات غیرنظامی — می‌تواند امروز نیز ما را از اقتصادی مبتنی بر نابودی به اقتصادی مبتنی بر تولید خدمات و کالاهایی که واقعاً مورد نیاز انسان‌ها است، منتقل کند.

آَرشیو بين الملل >>

خواهر زهره اعیان بود و پول احتیاج نداشت، به خاطر سرگرمی و تفریح و لذت بردن و کنار خواهرش بودن، می آمد. آخر شب مشتریها فروکش که می‌کردند، با دوست خارجیش میرفت. خواهر زهره تحصیل کرده‌ی دانشگاه برکلی کالیفرنیا بود، دوستش از هم دانشگاهی هاش بود که با خود آورده بود. آورده بود که با خواهرش زهره آشناشود، خانه و فاحشه بازی ایرانی‌ها به مذاقش چسبیده بود و تو خانه ی زهره ماندگار شده بود. پول و درآمدش را می‌فرستاد برکلی برای مادر و خواهر های دانشجویش. زهره وخواهرودوستش، جفت و جور شده و با هم حسابی جوش خورده بودند.

جنگ تنها یک خبر بد بود
که تازه رسیده بود
یک ساعت پیش
هیچ‌کس حدس نمی‌زد اسم شهرش
«میناب»
تیتر بزرگ روزنامه‌ها شود

برپا‌داشتن نیم‌کتِ یادبود که به‌‌همت دوستان واشنگتن سامان یافت، استراحت‌گاهی است تا ما دل‌تنگ‌شده‌گان جاده در فرسوده‌گی‌ی راه عرق از تن بزداییم.
نشانه‌ای تا راه خانه گُم نکنیم.
سال‌ها است گُم‌کرده‌راهیم و هیچ ستاره‌‌ی دنباله‌داری در بغضِ ابر راه‌بلدمان نشد.
مدام تشنه به رویای آب تشنه‌گی مشق کردیم و مردیم.

آیا ایرانیان رژیم خود را سرنگون خواهند کرد؟ در درون نظام تئوکراتیک ایران چه می‌گذرد؟ پیشینه تشدید تنش‌های کنونی چیست؟ این هفت کتاب که در ماه‌ای اخیر در آلمان انتشار یافته‌اند، به خواننده کمک می‌کنند تا زمینه‌ها و پس‌زمینه‌های جنگ ایران را بهتر درک کنند.

نریمان، آن عاشق شیدا پا‌انداز شده بود. شور، شوق و عطش او در‌ آن چند روزة دوری و تنهائی انگار فروکش کرده بود و مثل هربار بی‌تاب و بی‌طاقتِ بوسیدنِ ترکِ شیرازی‌اش نبود. مردی که مدام مانند گردباد دور خودش می‌چرخید، مردی که تا از راه می‌رسید، مرا در آغوش می‌کشید، از جا می‌کند و می‌چرخاند و می‌چرخاند و سر تاپایم را می‌بوسید، مردی که شتابزدگی و بی‌قراری شاخصة عمدة او بود، به آرامشی بودائی رسیده بود و با مشاهدة من از جا حتا جنب نخورد. لخت، کرخت و بی‌رمق روی صندلی لمیده بود و منتظر بود تا می‌رفتم و هفت تیر را توی دست‌اش می‌گذاشتم.

وقتی لوطی یک انتر می‌میرد. زیرا «مخمل» (نام انتر داستان) پس از مرگ لوطی سرانجام به تامل وادار می‌گردد. چون خود را یکباره بی لوطی و بی سرپرست می‌بیند. لوطی که حلقۀ اتصال او با جهان و یگانه انسانی بوده که می‌شناخته است. آن‌هم مخملی که کاری جز اجرای فرمان لوطی و اطاعت از او نکرده‌است. بنابراین این لوطی بوده که به او می‌گفته جای دوست و دشمن کجاست.
آن‌جا در داستان چوبک با "مخملی" روبروئیم که پس از مرگ لوطی در بیابان سرگردان و رها شده‌است. یعنی عاقبتی که با پایان یورش نتانیاهو و ترامپ به ایران برای آن "عمو زادگان" می‌تواند اتفاق افتد. در هر صورت خویشاوندی نامیمون تلفات زیادی خواهد داشت.

بر گریه‌ی شبانه‌ی ما،
شانه‌ای کجاست
بر مرغِ پرشکسته‌ی ما،
لانه‌ای کجاست

فیلم « باشو غریبه کوچک » همانطور که دیدیم، در حال و هوای دیگری بود. دوربین در رابطه با تحرک بازیگر زن، سوسن تسلیمی که نقش محوری فیلم را ایفاء می کرد. در همین جا باید گفت که وی، سوسن تسلیمی نقش خودش را به نحو خارق‌العاده بازی که نه، زندگی کرده بود و از این دیدگاه یک امتیاز برای بیضایی و هم‌چنین برای فیلم «باشو» به‌ویژه سوسن تسلیمی محسوب می شد. و چقدر خوش می درخشید. سوسن تسلیمی در قالب یک زن روستایی با قامت بلند، پیراهن گلدار، جلیقه و چشمان سبز، پاهایی که چابک بود، دست‌هایی که قادر بود با حرکات ظریف و نمایشی بیننده را به‌راحتی جذب خودش کند. تو گویی سوسن تسلیمی برای نقش اول فیلم «‌باشو» زاییده شده بود.

گاری‌های بارزده دسته‌های سبزموزی بود که باگاوکشیده می‌شدند. درد و طرف راه پهنه‌ی بی‌کشت، ساختمان‌های اداری باهواکش های برقی دیده می‌شدند. آلونک‌ها با سنگ‌های قرمز پشتی و خانه‌های شخصی با صندلی های سفید و میزها با نخل های خاکی رنگ و تراس‌ها با بوته‌های رز دوره شده‌بودند. ساعت یازده صبح بود و گرما هنوز مسلط نشده بود.

مردمان آزاده میهن، هم اکنون جان زندانی های سیاسی سابق، هم‌چنین جان زندانی‌های خیزش انقلابی در خطر است.‌ در واقع رژیم ج.ا خودش نیز درمانده است با بی‌شمار زندانی سیاسی چه‌کار باید بکند.از این ‌رو برای «هراس افکنی» در دل جامعه و انصراف مردمان معترض در رابطه با آمدن مجدد آن‌ها به کف خیابان‌ها خط و نشان می‌کشد.‌
رژیم ج.ا بعد از قتل‌عام اخیر جامعه جهانی را در بهت و حیرت فرو برده است. یک قتل‌عام بی‌سابقه، جنایت علیه بشریت،‌ چیزی ورای تصور انسان معاصر. کشتار در خیابان، با سلاح‌های جنگی در برابر جوانان با دست خالی، با استفاده از سلاح گرم، گلوله‌های جنگی، سینه جوانان وطن را مورد هدف قرار داده‌‌است.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ایران باید از معدود کشورهایی باشد که رشد اقتصادی آن با قوانین حاکم بر جامعه چنین در تناقض است. زنان بزرگترین قربانیان حکومت اسلامی هستند که از پیشرفت نوسازی اقتصادی تنها بخش استثمار نیروی کار عایدشان شد و با زنجیرهای بسته به دست پا به بازار کار رانده شدند. تناقضی که در نگاه اول به وضعیت زنان در ایران به نظر می آید، تناقض درونی نظامی ست که سیستم سرمایه داری را دنبال می کند ولی چون به نام مذهب قدرت را دردست گرفته، رهایی زن را به حق ریزش پایه های خود می داند. وابستگی پایه های نظام به حجاب زنان یک شعار توخالی دولتی نیست. حجاب عمومی ترین وسیله ایست که عدم رهایی زن و وجود حاکمیت شرع را به زن گوشزد می کند از هر سن، از هر مذهب، از هر ملیت و از هر طبقه ای!

سقط جنین، لقاح آزمایشگاهی، انتخاب لباس: بدن زن بار دیگر به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. این امر بیش از همه به تصویر «زن ایده‌آل» در گفتمان راست‌پوپولیستی مربوط می‌شود.
آن‌ها هنوز هم وجود دارند؛ مردانی که قانع شده‌اند باید زنان را از «تصمیم‌های نادرست» بازدارند. مردانی مانند برایان هیوز که در ایالت تگزاس قانونی نوشته است که عملاً سقط جنین را برای زنان تقریباً ناممکن می‌کند. به محض آنکه ضربان قلب جنین قابل تشخیص باشد، هرگونه سقط ممنوع است؛ یعنی تقریباً از هفته ششم بارداری.

روز جهانی زن به عنوان روزی یادبود ایجاد شده است تا دستاوردهای گذشته را زنده نگه دارد، اهداف جنبش زنان را معرفی کند و آن‌ها را در سطح جهانی دوباره مطرح سازد. جهان نیازمند درکی تازه از نقش زنان است؛ درکی شبیه آنچه در آلمان، آمریکا و بسیاری از کشورهای اروپایی تا حد زیادی شکل گرفته است، تا در آینده‌ای نزدیک زنان و مردان در سراسر جهان از حقوق برابر برخوردار شوند.

آَرشیو زنان >>

تاریخ‌نگاران اتفاق نظر دارند: تجارت برده بین قرن ۱۵ تا ۱۹ – جابجایی میلیون‌ها انسان از آفریقا به آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی – یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های تاریخ بشر بوده است. برآوردها نشان می‌دهد که طی حدود ۴۰۰ سال بیش از ۱۵ میلیون مرد، زن و کودک به زور جابه‌جا شده‌اند. برخی منابع تعداد قربانیان را بین ۱۲ تا ۱۲٫۸ میلیون نفر اعلام می‌کنند. تقریباً ۱۰٫۷ میلیون نفر از آن‌ها زنده به آمریکا رسیدند؛ بین ۱٫۵ تا ۲ میلیون نفر در مسیر جان باختند.

نوشته «مرحله اضطراری» سلطنت طلبان، تنها سند رویکردی آنان به دوران گذار نیست بلکه دریچه ای است به اندیشه نویسندگان این سند به مسائل ساختار حاکمیت و تقسیم قدرت در آینده ایران پس از سرنگونی جمهوری اسلامی. از آنجائیکه در طول تاریخ معاصر ایران و به ویژه در ۴۷ سال گذشته مسئله حاکمیت استبداد و دیکتاتوری باعث انسداد هرگونه تحوال سیاسی-اقتصادی و اجتماعی شده است، مرور نقادانه به نحوه گذار از استبداد و تقسیم دمکراتیک قدرت امری حیاتی برای آینده ایران میباشد

آَرشیو حقوق بشر >>

در تاریخ جنگ‌های مدرن، همواره غیرنظامیان بیشترین قربانیان را داده‌اند، اما در میان آنان کودکان آسیب‌پذیرترین گروه انسانی به شمار می‌روند. کودک نه در تصمیم‌گیری‌های سیاسی نقشی دارد و نه در آغاز جنگ‌ها سهمی، با این حال بیشترین رنج‌ها، مرگ‌ها و آسیب‌های روانی را تحمل می‌کند. از جنگ‌های طولانی آفریقا گرفته تا جنگ غزه و حملات اخیر به ایران، یک واقعیت مشترک دیده می‌شود: جنگ پیش از هر چیز کودکی را نابود می‌کند.
جنگ برای میلیون‌ها کودک در سراسر جهان واقعیتی تلخ و روزمره است. تقریباً از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در کشوری یا منطقه‌ای زندگی می‌کند که از جنگ و درگیری‌های مسلحانه آسیب دیده است.

آَرشیو اجتماعی >>

رفتار سیاسی پرسش‌برانگیز هر مؤلفی همواره بر آثارش نیز سایه خواهد انداخت. ولی آثار هیدگر و به ویژه "هستی و زمان" آن چنان جایگاه بلندی را در تفکر فلسفی سده‌ی بیست دارند که صرف داشتن سوءظن، آن‌ها را بی‌ارزش نمی‌سازد. گوهر این آثار را دهه‌ها پس از فروپاشی فاشیسم نمی‌توان نادیده گرفت. گر چه اکنون بیش از پیش از دلبستگی هیدگر به فاشیسم اطلاع پیدا کرده‌ایم.

یکی از عمیق‌ترین دستاوردهای اندیشه دهه هفتاد فرانسه، که در گفتگو با دلوز ۱۹۷۲ بیان شد، این است که روشنفکران باید گفتمان‌های دیگران در جامعه را آشکار کنند و بشناسند. همین امر باعث شد که جنبش‌های آزادی‌خواه تا امروز به آثار فوکو و دلوز ارجاع دهند.
فوکو بر این باور بود که گفتمان را باید از طریق عملکردهای گفتمانی خود آن گفتمان توضیح داد. نمونه‌ای از خارج بودن از گفتمان، مونسونده گیاه‌شناس گرگور مندل بود، که به دلیل فقدان واژگان و ابزارهای علمی زمان خود، به عنوان یک نادان و شخص خصوصی شناخته شد و آزمایش‌هایش ممنوع گردید.

او همراه با هوادارانی از جمله کارل لیبکنشت سازمانی به نام «اتحادیه اسپارتاکوس» را بنیان گذاشت که بعدها در سال ۱۹۱۹ به تشکیل حزب کمونیست آلمان انجامید.
چند روز بعد، او و کارل لیبکنشت مردم را به تظاهرات گسترده‌ای علیه دولت سوسیال‌دموکرات در برلین فراخواندند. در همان زمان رزا لوکزامبورگ برای روزنامه (پرچم سرخ) نیز می‌نوشت.
قیام موسوم به قیام اسپارتاکیست ها در ژانویه ۱۹۱۹، در دوران جمهوری وایمار، رزا لوکزامبورگ را به دشمن دولت تبدیل کرد. او از ترس جان خود مجبور شد مخفی شود.

آَرشیو انديشه >>

بعد از خروج محمدرضا پهلوی از ایران در ۲۶ دی‌ماه ۱۳۵۷ و بازگشت روح‌الله خمینی به ایران، به دنبال مذاکرات مهدی بازرگان و اعضای دولت موقت با ارتش، و شورای فرماندهان ارتش، در ۲۲ بهمن سال ۵۷، ارتش شاهنشاهی بی‌طرفی اعلام کرد، و با تسلیم در برابر خمینی، نقطه پایان گذاشت به ارتش شاهنشاهی ایران. و بدین‌سان، در اندک‌زمانی بزرگ‌ترین ارتش منطقه فروپاشید. فرماندهان ارتش شاهنشاهی به اتفاق سندی را منتشر کردند که به ظاهر در رایزنی با انقلابیون طرفدار خمینی آماده شده بود. در پس آن اما می‌توان اراده دولت آمریکا که نماینده‌اش ژنرال هویزر آن‌زمان در ایران بود، را بازیافت. گفته می‌شود که ارتشبد عباس قره‌باغی و ارتشبد فردوست نیز نقش مهمی در این اعلام بی‌طرفی داشته‌اند.

خاندان فوگر از سال ۱۳۶۷ در آگسبورگ ثبت شده‌اند. هانس فوگر (درگذشته ۱۴۰۸/۰۹)، پدربزرگ بنیان‌گذار فوگرای، نخستین عضو خانواده بود که به این شهر آمد. آنان ابتدا در صنعت نساجی فعال بودند، اما از ۱۴۹۴ به یکی از بزرگ‌ترین کنسرن‌های معدنی و مالی اروپا بدل شدند. آنان امپراتوران و پادشاهان را تأمین مالی کردند، برای برخی پاپ‌ها تجارت آمرزش‌نامه را در بخش‌های وسیعی از اروپا سامان دادند و برایشان سکه ضرب کردند. چند تن از فوگرها نیز اسقف رگنسبورگ و کنستانتس شدند.

ترافیک شهر سنگین و هر لحظه سنگین تر می شد و حرکت ماشین ها قدم به قدم بود. بیشتر از دوساعت برای رسیدن به منزل طول کشید. در این مدت طولانی افکار وحشتناکی بر مخیّلۀ نویسنده حکمفرما بود. از شهر بوی خون به مشام می رسید. البته ماه های متوالی بود که خون و آتش سکۀ رایج کشور بود؛ لیکن بر آگاهان روشن بود که این شور و شوق انقلابی به زودی به خون و آتش ایران سوزی مبدل شده و آرزوهای ملتی را خاکستر خواهد کرد. البته سقوط « دیکتاتور » خوش آیند بود. لیکن من که از تاریخ کلیسای قرون وسطای اروپا و نیزتاریخ روحانیت تشیع را چندین سال تدریس کرده بودم، بهتر می دانستم که جایگزینی این حکومت به وسیلۀ حکومت دینی، بزودی ظهور سیاه ترین رژیم مرتجع تاریخ کشور را فراهم خواهد ساخت.

آَرشیو تاريخ >>

دومین کنفرانس هم‌اندیشی فعالین مدنی آذربایجان در تاریخ ۷ اسفندماه ۱۴۰۴ با حضور قریب یکصدتن از فعالین مدنی آذربایجان در سالن اجتماعات ساختمان ائل‌ائوی واقع در شهر تبریز تشکیل شد. در این کنفرانس خانم‌ها: دکتر مرجان مناف‌زاده و اشرف شادولی و آقایان: مهندس محمد زیدی، دکتر شکور اکبرنژاد، دکتر حسن فرهودی‌نیا، حسن ارک، عباس پوراظهری، محمد صفری سخنرانی کردند. در پایان متن قطعنامه‌ای طیّ ۹ ماده توسط مهندس علیرضا صرافی قرائت شد به تأیید اکثریت حاضرین در اجلاس رسید.

آَرشیو ملی/قومی >>

الخطیب که همراهی یک پرچم فلسطین را با خود روی صحنه آورد و آن را وارونه نگه داشت، گفت روزی در غزه جشنوارهٔ فیلمی باشکوه برگزار خواهد شد. او افزود: «ما هر کسی را که در کنار ما ایستاد به یاد خواهیم آورد، و هر کسی را که در برابر ما بود نیز به یاد خواهیم آورد.» در سالن هم تشویق شنیده شد و هم فریادهایی از میان جمعیت.

آَرشیو گوناگون >>