در ۲۴ ساعت گذشته، خبرگزاری هرانا دست‌کم ۲۰۲ حمله در قالب ۱۰۶ رویداد در ۱۹ استان کشور را ثبت کرده است. این رویدادها در ۲۴ ساعت اخیر در مجموع منجر به ۵۳ تلفات انسانی (شامل کشته و زخمی نظامی و غیرنظامی) شده‌اند. گزارشات امروز نشان می دهد در کنار تهران، مناطق مرکزی و جنوبی ایران هدف حملات بودند. حمله به تقاطعی در اتوبان رسالت تهران که منجر به کشته و زخمی شدن تعداد زیادی از غیرنظامیان شد از جمله وقایع تلخ امروز بود.

در تاریخ جنگ‌های مدرن، همواره غیرنظامیان بیشترین قربانیان را داده‌اند، اما در میان آنان کودکان آسیب‌پذیرترین گروه انسانی به شمار می‌روند. کودک نه در تصمیم‌گیری‌های سیاسی نقشی دارد و نه در آغاز جنگ‌ها سهمی، با این حال بیشترین رنج‌ها، مرگ‌ها و آسیب‌های روانی را تحمل می‌کند. از جنگ‌های طولانی آفریقا گرفته تا جنگ غزه و حملات اخیر به ایران، یک واقعیت مشترک دیده می‌شود: جنگ پیش از هر چیز کودکی را نابود می‌کند.
جنگ برای میلیون‌ها کودک در سراسر جهان واقعیتی تلخ و روزمره است. تقریباً از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در کشوری یا منطقه‌ای زندگی می‌کند که از جنگ و درگیری‌های مسلحانه آسیب دیده است.

در سازمان ملل، ایالات متحده در تلاش خود برای جلوگیری از صدور یک بیانیه مشترک درباره حقوق زنان ناکام ماند. در نهایت، از میان ۴۴ کشوری که در کمیسیون حقوق زنان سازمان ملل رأی دادند، ۳۷ کشور به متنی که به عنوان یک مصالحه تدوین شده بود رأی مثبت دادند؛ تنها ایالات متحده رأی منفی داد و شش کشور نیز رأی ممتنع دادند.
این بیانیه درباره تضمین حقوق زنان از طریق دستگاه قضایی و همچنین لغو قوانین تبعیض‌آمیز است. نماینده آمریکا به این پیش‌نویس اعتراض کرد و گفت که متن آن شامل «عبارات مبهمی برای ترویج ایدئولوژی جنسیتی» است. علاوه بر این، در آن تعهداتی بسیار کلی درباره سلامت جنسی و باروری آمده و بخش‌هایی وجود دارد که از نظر آمریکا ممکن است به سانسور منجر شود. منظور از این بخش‌ها اقداماتی احتمالی برای مقابله با سخنان نفرت‌انگیز بود.

به نظر می‌رسد هیچ‌کس حمله به ایران را تا پایان سنجیده و برنامه‌ریزی نکرده است. تنها دو سناریو وجود دارد و هزینه هر دو بالاست: یا جنگ با یک تغییر واقعی رژیم پایان می‌یابد، یا اصلاً چیزی را حل نمی‌کند. تأسیسات هسته‌ای می‌توانند دوباره ساخته شوند، فرماندهان جایگزین شوند، و رژیم با «شهیدان» خود را می‌آراید؛ در حالی که تندروهای تقویت‌شده هر تلاش آینده برای مذاکره را ساده‌لوحی خواهند خواند.

ما هشدار می‌دهیم که تداوم این جنگ می‌تواند به گسترش آن در سطح منطقه‌ای بیانجامد و کشورهای بیشتری را درگیر سازد، وضعیتی که در آن مهار و کنترل بحران به مراتب دشوارتر خواهد شد. از این رو، بر این باوریم که هرچه این جنگ زودتر پایان یابد، به سود تمامی طرف‌هایی خواهد بود که در حال حاضر به‌گونه‌ای درگیر این منازعه هستند.
ما همه طرف‌های درگیر جنگ را به خویشتن داری، اجرای فوری آتش بس، توقف مخاصمات و احترام به حاکمیت و یکپارچگی سرزمینی کشورها فرا می خوانیم. همه طرف‌ها باید از غیرنظامیان محافظت کرده و به قوانین بین‌المللی احترام بگذارند.

مجلس خبرگان رهبری جمهوری اسلامی مجتبی خلامنه‌ای را به عنوان جانشین پدرش و رهبر جدید جمهوری اسلامی اعلام کرد. شایعه بالاخره به واقعیت پیوست. ولایت فقیه هم موروٍثی شد. روشن است که مجتبی خامنه‌ای کاندیدای سپاه پاسداران و نیروهای امنیتی رژیم است. طی دهه‌های اخیر او در واقع نزدیک تر‌ین رابط خامنه‌ای با این نیروها و چه بسا صحنه‌گردان اصلی سرکوب‌های رژیم در پشت پرده بود. حضور مرموز او در دستگاه حکمرانی خامنه‌ای همیشه این احتمال را پر رنگ‌تر می‌کرد که طبق روال دیکتاتوری‌های رایج در منطقه خاورمیانه، در کنار ریاست جمهوری‌های موروثی، این بار ولایت فقیه هم موروثی خواهد شد. امری که به وقوع پیوست و همه کارگزاران رژیم از امروز یکی پس از دیگری با مجتبی خامنه‌ای اعلام بیعت کرده‌اند.

ترامپ اکنون به تدریج متوجه ضرورت استفاده از نیروهای زمینی در کنار بمباران‌ها برای دستیابی به تغییر رژیم شده است. به دلیل افکار عمومی در آمریکا—پس از جنگ‌های ویتنام، افغانستان و عراق—او به‌طور جدی اعزام تعداد زیادی از نیروهای آمریکایی را در نظر نگرفته است. به همین دلیل اکنون بر کردها و همچنین بلوچ‌ها در جنوب فشار وارد می‌کند، با این امید که اقدام آنها دیگران را نیز به حمله وادار کند. این یک طرح واقعی نیست، بلکه نوعی قمار است که جان‌های بیشتری را به خطر می‌اندازد. در جنگ عراق، ائتلاف به رهبری آمریکا طی ماه‌ها آماده‌سازی انجام داد و نزدیک به ۳۰۰ هزار نیرو بسیج کرد. اما اکنون ترامپ از شبه‌نظامیان کرد که تعداد آنها چند هزار نفر برآورد می‌شود می‌خواهد در زمانی بسیار کوتاه حمله کنند.

گرامیداشت روز جهانی زن در چنین شرایطی، نمی تواند بدون مبارزه جدی و موضع گیری قاطع علیه تجاوز نظامی و جنگ باشد. شعله های جنگ، که توسط مردسالاران فاشیست برنامه ریزی و هدایت می شود، جوانه های همبستگی انسانی را نابود کرده و تخم کینه و انتقام می کارد. اکنون در شرایطی جنگی، باید با مبارزه علیه جنگ، برای کاهش درد و رنج آسیب دیدگان جنگ و بویژه مادرانی که فرزندانشان را در این جنگ از دست داده یا از دست می دهند کوشید. همبستگی های انسانی و سازماندهی گروه های همیاری در محلات و کمک به سالمندانِ تنها و زنان سرپرست خانوار و خانواده های عزیز از دست داده می تواند از درد و رنج آنها بکاهد و در روند خود به سازمانیابی مردمی کمک کند.

آَرشیو اخبار امروز >>

خیانت، قبایی یکدست و یک‌رنگ نیست که حاکمان جهل و جنایت بر تن داشته باشند و با آن شناسایی شوند. خیانت، گاه چون قبای میهن‌پرستی بر تن آن‌هایی‌ست که هیزم‌بیار معرکه‌ی ناکسان شده‌اند، دلقکانی که عروسک‌های خیمه‌شب‌بازیِ ابلهان شده‌اند و در آتشی که امروز میهن‌مان در آن می‌سوزد دمیده‌اند. آتشِ جهل را حاکمان افروختند، اما بادِ نفرت نیز آن را شعله‌ورتر کرده است.

مجتبی خامنه‌ای، تکرار کمیک فاجعه‌ی تراژیکی‌ است که پدرش آفرید. وی نشان از پدری دارد که کلیدواژه‌ی ولایت ۳۶ ساله‌‌ی آن تبهکاری همه‌سویه و کشاندن ایران به سیه روزی کنونی بود. جانشین او حالا در یگانگی با همین یادگار شوم می‌خواهد ناخدای کشتی درهم شکسته‌ای شود رو به غرق شدن در میان امواج متلاطم طوفانی.

هسته بنیانی این جنگ و موتور زاینده ی آن، نبرد و غلبه ی ایده ی اسکاتولوژیک/ پایان جهان شیعه ی اثنی عشری بر علیه " آزادی " و " استقلال انسان " ایرانی از انقلاب مشروطه تا امروز است. سخن پایانی آنکه رژیم ولایت فقیهی حاکم گرچه با امریکا و اسراییل و مثلا به قصد نابودی اسراییل می جنگد. اما در واقع امر رژیم ملایان شیعی و پاسداران و آدمخوران مسلّح پیش تاریخ شان بنام سپاه پاسداران، برای نابودی ایرانیان و " آزادی و خود بنیادی و استقلال " ایرانیان می جنگند. دشمن واقعی رژیم ولایت فقیهی ایران نه امریکا یا اسراییل بلکه " ایرانیان آزادی خواهی هستند که می خواهند نقطه پایان بگذارند به بردگی هزار و چهارصد سال اسلام و تشیع آخرالزمانی.

مسئلهٔ مداخلهٔ خارجی را نمی‌توان با پاسخ‌های ساده حل کرد. این مسئله در نقطه‌ای قرار دارد که اخلاق، حقوق و سیاست جهانی با یکدیگر تلاقی می‌کنند. هر مورد تاریخی باید با دقت بررسی شود: میزان سرکوب داخلی، خواست واقعی جامعه، نقش قدرت‌های خارجی و پیامدهای احتمالی مداخله. آنچه مسلم است این است که آزادی را نمی‌توان تنها با ابزار نظامی به یک جامعه هدیه کرد. آزادی نیازمند نهادهای اجتماعی، فرهنگ سیاسی و مشارکت فعال مردم است. بدون این عناصر، حتی اگر یک حکومت سرنگون شود، ساختارهای تازهٔ قدرت ممکن است همان چرخهٔ خه خشونت و استبداد را بازتولید کنند.

این انتخاب را به‌عنوان تلاشی برای نمایش انسجام درونی نظام نیز تفسیر کرد. در شرایطی که جمهوری اسلامی درمیانه جنگ با امریکا و اسرائیل و با چالش‌های بزرگ داخلی روبه‌روست، انتقال سریع و کنترل‌شده قدرت می‌تواند پیام ثبات و هماهنگی به نیروهای درون حاکمیت و همچنین به مخالفان آن ارسال کند. در چنین تحلیلی، انتخاب فردی که سال‌ها در حلقه نزدیک قدرت حضور داشته است، فرزند رهبر و امام شهید، می‌تواند به معنای بسیج نیروهای وفادار به نظام و جلوگیری از بروز شکاف در رأس هرم قدرت باشد.

تجاوز اتحاد شوم «آمریکا–اسرائیل» در غرب خاورمیانه که امروز با ترکیبی از کودک‌کشی (میناب)، تروریسم دریایی (ناوشکن دنا) و بوم‌کُشی (پالایشگاه تهران) تجلی یافته، هدفی جز سترون کردن سرزمین و بی‌آینده کردن جامعه ایران ندارد. با این حال، ریه‌های آسیب‌دیدهٔ مردم تهران و پیکرهای بازگشتهٔ ملوانان، سندی روشن از تداوم جنایت‌های جنگی اسرائیل و آمریکا در غزه، فلسطین، لبنان، عراق و سوریه است و همزمان گواهی بر ایستادگی ملت‌ها در برابر این بی‌قانونی‌های مطلق به شمار می‌رود.

در شرایط امروز ایران، دفاع از میهن نه با تسلیم در برابر فشار و مداخلۀ بیرونی سازگار است، نه با چشم پوشی از استبداد، تبعیض، و نابرابری در درون. این دفاع، اگر بخواهد از سطح واژه فراتر رود، باید همزمان از استقلال كشور، حقوق مردم، برابری فرهنگی و زبانی، و امكان مشاركت آزادانۀ همۀ مردمان ایران در حیات سیاسی و اجتماعی پاسداری كند. میهن فقط آن زمان خانۀ مشترك همگان خواهد بود كه نه بر ترس و اطاعت، بلكه بر برابری، كرامت، و زیست جمعی عادلانه استوار شود. مسئلۀ اصلی در ایران امروز فقط دفاع از میهن نیست، بلكه دفاع از آن در معنایی است كه به مردم، آزادی، و عدالت وفادار بماند.

در این لحظه های هولناک بیم و امید، سرنوشت ایران در حال رقم خوردن است. آیا سیاه ترین صفحات تاریخ ایران ورق می خورد؟ نمی دانیم در این بزنگاه پر تلاطم و طوفانی تاریخ که دو قدرت نظامی خارجی در پی مطامع و منافع خود به ایران حمله کرده اند چه سرنوشتی در انتظارمان است؟ یک دوران سیاه دیگر؟ آیا می توان در این گیرودار فرصتی پیدا کرد برای توقف این جنگ و رهایی از شر دیکتاتوری و فساد و سرانجام رسیدن به سر منزل مقصود تاریخی مان که صد و پنجاه سال است در راهش پیکار کرده ایم، جان باخته ایم و همچنان از آن دور هستیم؟

این جنگ، چه به تغییرات سیاسی بنیادین بینجامد و چه به استمرار ساختار موجود، نقطه‌ای بی‌بازگشت در حافظه‌ی جمعی خواهد بود. اگر به فروپاشی نظم سیاسی منجر شود، کشور با چالش خلأ قدرت، بازسازی نهادها و تعریف دوباره‌ی رابطه‌ی دولت و ملت روبه‌رو خواهد شد. اگر نیز به تغییر فوری نینجامد، فشارهای اقتصادی و اجتماعی پس از جنگ می‌تواند شکاف‌های پیشین را تشدید کند و مطالبات انباشته را با شدتی بیشتر بازگرداند. در هر دو حالت یک واقعیت پابرجا خواهد ماند: دیگر نمی‌توان با منطق گذشته به آینده پاسخ داد.

نخستین و عمده‌ترین تفاوت جمهوری با پادشاهی، "انتخابی" یا "موروثی بودن" حکمرانی است. در یک نظام جمهوری دموکراتیک، هیچ‌کسی "به‌طور طبیعی یا موروثی" حق حکومت ندارد. معیار انتخاب، شایستگی و صلاحیت است، نه فرّه ایزدی یا عنوان شاهزاده و مانند آن. تفاوت مهم دیگر آن‌ها، اراده و رأی مردم در برابر اراده و رأی پادشاه است. تفاوت سوم به تفکیک قوا در برابر تمرکز قدرت بازمی‌گردد و تفاوت آخر، به امکان و نحوه‌ی برکناری از قدرت مربوط است که در جمهوری از سوی مردم و از طریق انتخابات صورت می‌گیرد و در پادشاهی اغلب یا ناممکن است و یا بسیار دشوار و درنهایت از طریق قهر و خشونت انجام می‌گیرد. به‌بیان‌دیگر، قدرت در نظام پادشاهی بنابر قانون، امری مقدس و دائمی است، درحالی‌که قدرت در جمهوری، امری قراردادی، مشروط، موقت، پاسخگو و قابل عزل است.

آَرشیو سياسی >>

نظم جهانی و حقوق ملت‌ها تلقی می‌شود. در عین حال، جنگ همواره با پیامدهایی همراه است که بیش از همه زندگی مردم عادی را هدف قرار می‌دهد: تخریب زیرساخت‌ها، آوارگی، گسترش فقر و ناامنی اجتماعی. در چنین شرایطی، مسئله‌ی موضع‌گیری در برابر جنگ تنها یک واکنش احساسی یا صرفاً اخلاقی نیست؛ بلکه پرسشی سیاسی نیز هست. جامعه ناگزیر است روشن کند که در برابر جنگ، چه صدایی باید بلند شود و از چه چشم‌اندازی باید به آن نگاه کرد.

در این برنامه، می‌کوشیم لایه‌های پنهان تصمیم‌ها، محاسبات بازیگران داخلی و خارجی، و تأثیر این رویدادها بر آینده ایران و منطقه را به بحث بگذاریم. هدف «پوشش ویژه» فراهم کردن فضایی برای گفت‌وگوی مسئولانه، تحلیل مبتنی بر داده و شنیدن صداهای متنوع است؛ چرا که در زمانه جنگ و بحران، شفافیت و آگاهی، نخستین نیاز جامعه است.

آَرشیو مصاحبه >>

ترامپ هرگز تلاش نکرده است افکار عمومی آمریکا را به ضرورت جنگ با ایران قانع کند. استدلال‌هایی که اکنون برای توجیه اقداماتش مطرح می‌کند، سست یا به‌سادگی نادرست به نظر می‌رسند. گاه برنامه هسته‌ای ایران را دلیل حمله پیشگیرانه می‌داند، گاه از تغییر رژیم و «آزادسازی مردم ایران» از دست رهبرشان سخن می‌گوید، به عنوان «یکی از بدذات‌ترین افراد». در هر صورت، ترامپ فعلاً از نقش «شاهزاده صلح» که زمانی برای خود تصور می‌کرد، فاصله گرفته است.

این که بسیاری از شرکت‌کنندگان در این گردهم‌آیی از شناخت تاریخی نازلی برخوردارند، درباره‌ی تاریخ ایران و آلمان اطلاعات کافی ندارند و با پیشینه‌ی شعار یادشده آشنا نیستند، از مسئولیت خبرنگاران «آ. ار. د.» در تظاهرات نمی‌کاهد. شعار «یک ملت، یک امپراتوری، یک رهبر» یکی از شعارهای کانونی حزب نازی‌ها بود. می‌توان انتظار داشت که خبرنگاران این رسانه از این امر آگاهی داشته باشند.

حقوق بین‌الملل فقط درباره حفظ صلح نیست. حفاظت از اقلیم، کنترل مهاجرت، توافق‌های اقتصادی، حمایت کنسولی در خارج از کشور ــ همه این‌ها حقوق بین‌الملل‌اند. در یک کتاب چندصدصفحه‌ای حقوق بین‌الملل شاید فقط ده درصد به موضوع صلح اختصاص داشته باشد. ما نمی‌توانیم بحران‌های جهانی را بدون همکاری میان دولت‌ها و بدون حقوق بین‌الملل حل کنیم. حتی این دولت آمریکا هم کاملاً از حقوق بین‌الملل و نهادهای آن خارج نشده است. شنبه گذشته نماینده آمریکا در شورای امنیت حمله به ایران را توجیه کرد؛ یعنی هنوز در چارچوب این نهادها حضور دارد.

آَرشیو بين الملل >>

برپا‌داشتن نیم‌کتِ یادبود که به‌‌همت دوستان واشنگتن سامان یافت، استراحت‌گاهی است تا ما دل‌تنگ‌شده‌گان جاده در فرسوده‌گی‌ی راه عرق از تن بزداییم.
نشانه‌ای تا راه خانه گُم نکنیم.
سال‌ها است گُم‌کرده‌راهیم و هیچ ستاره‌‌ی دنباله‌داری در بغضِ ابر راه‌بلدمان نشد.
مدام تشنه به رویای آب تشنه‌گی مشق کردیم و مردیم.

نریمان، آن عاشق شیدا پا‌انداز شده بود. شور، شوق و عطش او در‌ آن چند روزة دوری و تنهائی انگار فروکش کرده بود و مثل هربار بی‌تاب و بی‌طاقتِ بوسیدنِ ترکِ شیرازی‌اش نبود. مردی که مدام مانند گردباد دور خودش می‌چرخید، مردی که تا از راه می‌رسید، مرا در آغوش می‌کشید، از جا می‌کند و می‌چرخاند و می‌چرخاند و سر تاپایم را می‌بوسید، مردی که شتابزدگی و بی‌قراری شاخصة عمدة او بود، به آرامشی بودائی رسیده بود و با مشاهدة من از جا حتا جنب نخورد. لخت، کرخت و بی‌رمق روی صندلی لمیده بود و منتظر بود تا می‌رفتم و هفت تیر را توی دست‌اش می‌گذاشتم.

آیا ایرانیان رژیم خود را سرنگون خواهند کرد؟ در درون نظام تئوکراتیک ایران چه می‌گذرد؟ پیشینه تشدید تنش‌های کنونی چیست؟ این هفت کتاب که در ماه‌ای اخیر در آلمان انتشار یافته‌اند، به خواننده کمک می‌کنند تا زمینه‌ها و پس‌زمینه‌های جنگ ایران را بهتر درک کنند.

وقتی لوطی یک انتر می‌میرد. زیرا «مخمل» (نام انتر داستان) پس از مرگ لوطی سرانجام به تامل وادار می‌گردد. چون خود را یکباره بی لوطی و بی سرپرست می‌بیند. لوطی که حلقۀ اتصال او با جهان و یگانه انسانی بوده که می‌شناخته است. آن‌هم مخملی که کاری جز اجرای فرمان لوطی و اطاعت از او نکرده‌است. بنابراین این لوطی بوده که به او می‌گفته جای دوست و دشمن کجاست.
آن‌جا در داستان چوبک با "مخملی" روبروئیم که پس از مرگ لوطی در بیابان سرگردان و رها شده‌است. یعنی عاقبتی که با پایان یورش نتانیاهو و ترامپ به ایران برای آن "عمو زادگان" می‌تواند اتفاق افتد. در هر صورت خویشاوندی نامیمون تلفات زیادی خواهد داشت.

بر گریه‌ی شبانه‌ی ما،
شانه‌ای کجاست
بر مرغِ پرشکسته‌ی ما،
لانه‌ای کجاست

فیلم « باشو غریبه کوچک » همانطور که دیدیم، در حال و هوای دیگری بود. دوربین در رابطه با تحرک بازیگر زن، سوسن تسلیمی که نقش محوری فیلم را ایفاء می کرد. در همین جا باید گفت که وی، سوسن تسلیمی نقش خودش را به نحو خارق‌العاده بازی که نه، زندگی کرده بود و از این دیدگاه یک امتیاز برای بیضایی و هم‌چنین برای فیلم «باشو» به‌ویژه سوسن تسلیمی محسوب می شد. و چقدر خوش می درخشید. سوسن تسلیمی در قالب یک زن روستایی با قامت بلند، پیراهن گلدار، جلیقه و چشمان سبز، پاهایی که چابک بود، دست‌هایی که قادر بود با حرکات ظریف و نمایشی بیننده را به‌راحتی جذب خودش کند. تو گویی سوسن تسلیمی برای نقش اول فیلم «‌باشو» زاییده شده بود.

گاری‌های بارزده دسته‌های سبزموزی بود که باگاوکشیده می‌شدند. درد و طرف راه پهنه‌ی بی‌کشت، ساختمان‌های اداری باهواکش های برقی دیده می‌شدند. آلونک‌ها با سنگ‌های قرمز پشتی و خانه‌های شخصی با صندلی های سفید و میزها با نخل های خاکی رنگ و تراس‌ها با بوته‌های رز دوره شده‌بودند. ساعت یازده صبح بود و گرما هنوز مسلط نشده بود.

مردمان آزاده میهن، هم اکنون جان زندانی های سیاسی سابق، هم‌چنین جان زندانی‌های خیزش انقلابی در خطر است.‌ در واقع رژیم ج.ا خودش نیز درمانده است با بی‌شمار زندانی سیاسی چه‌کار باید بکند.از این ‌رو برای «هراس افکنی» در دل جامعه و انصراف مردمان معترض در رابطه با آمدن مجدد آن‌ها به کف خیابان‌ها خط و نشان می‌کشد.‌
رژیم ج.ا بعد از قتل‌عام اخیر جامعه جهانی را در بهت و حیرت فرو برده است. یک قتل‌عام بی‌سابقه، جنایت علیه بشریت،‌ چیزی ورای تصور انسان معاصر. کشتار در خیابان، با سلاح‌های جنگی در برابر جوانان با دست خالی، با استفاده از سلاح گرم، گلوله‌های جنگی، سینه جوانان وطن را مورد هدف قرار داده‌‌است.

ای جنگ
تا چند دروازه‌های شهر مرا می‌کوبی؟
بگذار فریادی شوم
تا دیگر طنین کوبه‌های سنگین ترا نشنوم
فریادی بلندتر از غرش طیاره‌های جنگی
بر فراز شهر جنگزده
فریادی ژرفتر از ناله‌های مرگ
در دهان بی‌شرم خاک.

دکترعلفی، لحظه ای جلوی مغازه اش ايستاد و اطرافش را از زير نظر گذراند و با ديدن آدم ها، اسب ها، الاغ ها، قاطرها، شترها و شنيدن صدای فروشنده‌های دوره گرد، مسگری، آهنگری و صدای قژ و قژ گاری ها، خيالش راحت شد که خواب نمی‌بيند و آنچه را که می‌بيند و می‌شنود، صدای بازار است که زندگی هر روزه‌ی خودش را از سر گرفته است.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ایران باید از معدود کشورهایی باشد که رشد اقتصادی آن با قوانین حاکم بر جامعه چنین در تناقض است. زنان بزرگترین قربانیان حکومت اسلامی هستند که از پیشرفت نوسازی اقتصادی تنها بخش استثمار نیروی کار عایدشان شد و با زنجیرهای بسته به دست پا به بازار کار رانده شدند. تناقضی که در نگاه اول به وضعیت زنان در ایران به نظر می آید، تناقض درونی نظامی ست که سیستم سرمایه داری را دنبال می کند ولی چون به نام مذهب قدرت را دردست گرفته، رهایی زن را به حق ریزش پایه های خود می داند. وابستگی پایه های نظام به حجاب زنان یک شعار توخالی دولتی نیست. حجاب عمومی ترین وسیله ایست که عدم رهایی زن و وجود حاکمیت شرع را به زن گوشزد می کند از هر سن، از هر مذهب، از هر ملیت و از هر طبقه ای!

سقط جنین، لقاح آزمایشگاهی، انتخاب لباس: بدن زن بار دیگر به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. این امر بیش از همه به تصویر «زن ایده‌آل» در گفتمان راست‌پوپولیستی مربوط می‌شود.
آن‌ها هنوز هم وجود دارند؛ مردانی که قانع شده‌اند باید زنان را از «تصمیم‌های نادرست» بازدارند. مردانی مانند برایان هیوز که در ایالت تگزاس قانونی نوشته است که عملاً سقط جنین را برای زنان تقریباً ناممکن می‌کند. به محض آنکه ضربان قلب جنین قابل تشخیص باشد، هرگونه سقط ممنوع است؛ یعنی تقریباً از هفته ششم بارداری.

روز جهانی زن به عنوان روزی یادبود ایجاد شده است تا دستاوردهای گذشته را زنده نگه دارد، اهداف جنبش زنان را معرفی کند و آن‌ها را در سطح جهانی دوباره مطرح سازد. جهان نیازمند درکی تازه از نقش زنان است؛ درکی شبیه آنچه در آلمان، آمریکا و بسیاری از کشورهای اروپایی تا حد زیادی شکل گرفته است، تا در آینده‌ای نزدیک زنان و مردان در سراسر جهان از حقوق برابر برخوردار شوند.

آَرشیو زنان >>

تاریخ‌نگاران اتفاق نظر دارند: تجارت برده بین قرن ۱۵ تا ۱۹ – جابجایی میلیون‌ها انسان از آفریقا به آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی – یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های تاریخ بشر بوده است. برآوردها نشان می‌دهد که طی حدود ۴۰۰ سال بیش از ۱۵ میلیون مرد، زن و کودک به زور جابه‌جا شده‌اند. برخی منابع تعداد قربانیان را بین ۱۲ تا ۱۲٫۸ میلیون نفر اعلام می‌کنند. تقریباً ۱۰٫۷ میلیون نفر از آن‌ها زنده به آمریکا رسیدند؛ بین ۱٫۵ تا ۲ میلیون نفر در مسیر جان باختند.

نوشته «مرحله اضطراری» سلطنت طلبان، تنها سند رویکردی آنان به دوران گذار نیست بلکه دریچه ای است به اندیشه نویسندگان این سند به مسائل ساختار حاکمیت و تقسیم قدرت در آینده ایران پس از سرنگونی جمهوری اسلامی. از آنجائیکه در طول تاریخ معاصر ایران و به ویژه در ۴۷ سال گذشته مسئله حاکمیت استبداد و دیکتاتوری باعث انسداد هرگونه تحوال سیاسی-اقتصادی و اجتماعی شده است، مرور نقادانه به نحوه گذار از استبداد و تقسیم دمکراتیک قدرت امری حیاتی برای آینده ایران میباشد

آَرشیو حقوق بشر >>

او همراه با هوادارانی از جمله کارل لیبکنشت سازمانی به نام «اتحادیه اسپارتاکوس» را بنیان گذاشت که بعدها در سال ۱۹۱۹ به تشکیل حزب کمونیست آلمان انجامید.
چند روز بعد، او و کارل لیبکنشت مردم را به تظاهرات گسترده‌ای علیه دولت سوسیال‌دموکرات در برلین فراخواندند. در همان زمان رزا لوکزامبورگ برای روزنامه (پرچم سرخ) نیز می‌نوشت.
قیام موسوم به قیام اسپارتاکیست ها در ژانویه ۱۹۱۹، در دوران جمهوری وایمار، رزا لوکزامبورگ را به دشمن دولت تبدیل کرد. او از ترس جان خود مجبور شد مخفی شود.

در جستاری کوتاه، امبرتو اکو در سال ۱۹۹۵ به‌ اختصار و با دقت توضیح داد که چه ویژگی‌هایی «فاشیسم جاودانه» را می‌سازد ـ تحلیلی که امروز نیز همچنان صادق است.
فاشیسم واحدی وجود ندارد که صرفاً به‌طور تاریخی با دوران ناسیونال‌سوسیالیسم گره خورده باشد؛ بلکه در اشکال گوناگون سر برمی‌آورد، همچون زخمی چرکین ریشه می‌دواند، بزرگ می‌شود و آرام اما قدرتمند در سراسر جامعه نفوذ می‌کند. این نگاه نویسنده و نشانه‌شناس فقید ایتالیایی، امبرتو اکو بود. سخنرانی او با عنوان «فاشیسم جاودانه»، که نخستین بار در سال ۱۹۹۵ ایراد شد، اکنون در مجموعه‌ای با همین نام منتشر شده است.

فری بتو: چه نوع آموزش مذهبی دریافت کردید؟ آیا آنها بیشتر بر خوبی‌ها و شادی‌ها تمرکز داشتند، یا زیاد در مورد جهنم و مجازات‌های الهی صحبت می‌کردند؟ چطور بود؟ آیا همیشه ملزم به شرکت در مراسم عشای ربانی بودید، آیا توبه و طلب بخشش اعمال می‌شد، آیا مجبور به توبه بودید، یا اینکه رویکرد مثبت‌تری داشتند؟ چه چیزی از آن دوران به خاطر دارید؟
فیدل کاسترو... آموزش مذهبی، تعلیمات دینی، مراسم عشای ربانی و هر چیز دیگری عادی بود، بخشی از زندگی روزمره، مانند درس‌ها و ساعات مطالعه. آن زمان، مانند الان در جلسات بیش از حد طولانی، لذت‌بخش‌ترین بخش، استراحت‌ها بود...

آَرشیو انديشه >>

بعد از خروج محمدرضا پهلوی از ایران در ۲۶ دی‌ماه ۱۳۵۷ و بازگشت روح‌الله خمینی به ایران، به دنبال مذاکرات مهدی بازرگان و اعضای دولت موقت با ارتش، و شورای فرماندهان ارتش، در ۲۲ بهمن سال ۵۷، ارتش شاهنشاهی بی‌طرفی اعلام کرد، و با تسلیم در برابر خمینی، نقطه پایان گذاشت به ارتش شاهنشاهی ایران. و بدین‌سان، در اندک‌زمانی بزرگ‌ترین ارتش منطقه فروپاشید. فرماندهان ارتش شاهنشاهی به اتفاق سندی را منتشر کردند که به ظاهر در رایزنی با انقلابیون طرفدار خمینی آماده شده بود. در پس آن اما می‌توان اراده دولت آمریکا که نماینده‌اش ژنرال هویزر آن‌زمان در ایران بود، را بازیافت. گفته می‌شود که ارتشبد عباس قره‌باغی و ارتشبد فردوست نیز نقش مهمی در این اعلام بی‌طرفی داشته‌اند.

خاندان فوگر از سال ۱۳۶۷ در آگسبورگ ثبت شده‌اند. هانس فوگر (درگذشته ۱۴۰۸/۰۹)، پدربزرگ بنیان‌گذار فوگرای، نخستین عضو خانواده بود که به این شهر آمد. آنان ابتدا در صنعت نساجی فعال بودند، اما از ۱۴۹۴ به یکی از بزرگ‌ترین کنسرن‌های معدنی و مالی اروپا بدل شدند. آنان امپراتوران و پادشاهان را تأمین مالی کردند، برای برخی پاپ‌ها تجارت آمرزش‌نامه را در بخش‌های وسیعی از اروپا سامان دادند و برایشان سکه ضرب کردند. چند تن از فوگرها نیز اسقف رگنسبورگ و کنستانتس شدند.

ترافیک شهر سنگین و هر لحظه سنگین تر می شد و حرکت ماشین ها قدم به قدم بود. بیشتر از دوساعت برای رسیدن به منزل طول کشید. در این مدت طولانی افکار وحشتناکی بر مخیّلۀ نویسنده حکمفرما بود. از شهر بوی خون به مشام می رسید. البته ماه های متوالی بود که خون و آتش سکۀ رایج کشور بود؛ لیکن بر آگاهان روشن بود که این شور و شوق انقلابی به زودی به خون و آتش ایران سوزی مبدل شده و آرزوهای ملتی را خاکستر خواهد کرد. البته سقوط « دیکتاتور » خوش آیند بود. لیکن من که از تاریخ کلیسای قرون وسطای اروپا و نیزتاریخ روحانیت تشیع را چندین سال تدریس کرده بودم، بهتر می دانستم که جایگزینی این حکومت به وسیلۀ حکومت دینی، بزودی ظهور سیاه ترین رژیم مرتجع تاریخ کشور را فراهم خواهد ساخت.

آَرشیو تاريخ >>

دومین کنفرانس هم‌اندیشی فعالین مدنی آذربایجان در تاریخ ۷ اسفندماه ۱۴۰۴ با حضور قریب یکصدتن از فعالین مدنی آذربایجان در سالن اجتماعات ساختمان ائل‌ائوی واقع در شهر تبریز تشکیل شد. در این کنفرانس خانم‌ها: دکتر مرجان مناف‌زاده و اشرف شادولی و آقایان: مهندس محمد زیدی، دکتر شکور اکبرنژاد، دکتر حسن فرهودی‌نیا، حسن ارک، عباس پوراظهری، محمد صفری سخنرانی کردند. در پایان متن قطعنامه‌ای طیّ ۹ ماده توسط مهندس علیرضا صرافی قرائت شد به تأیید اکثریت حاضرین در اجلاس رسید.

آَرشیو ملی/قومی >>

الخطیب که همراهی یک پرچم فلسطین را با خود روی صحنه آورد و آن را وارونه نگه داشت، گفت روزی در غزه جشنوارهٔ فیلمی باشکوه برگزار خواهد شد. او افزود: «ما هر کسی را که در کنار ما ایستاد به یاد خواهیم آورد، و هر کسی را که در برابر ما بود نیز به یاد خواهیم آورد.» در سالن هم تشویق شنیده شد و هم فریادهایی از میان جمعیت.

سالتیکوف-شچدرین به روشنی و به طور قابل فهمی نشان داد که چگونه یک فرد می‌تواند به هر وضعیتی عادت کند، چگونه چیزی غیرقابل تصور به تدریج عادی می‌شود، اگر انسان با انجام هیچ کار نیکی پیوند نداشته باشد، اگر در زندگی به چیزی برای تکیه کردن و چنگ زدن به چیزی وجود نداشته باشد، چقدر سریع می‌تواند انسانیت خود را از دست بدهد. برای آنینکا و لیوبینکا، خانواده و روابط رسماً نزدیکشان شرایطی را ایجاد کرده بود که آرزوی فرار از آن را داشتند و هیچ چیز یا هیچ کس در زندگی آنها وجود نداشت که مانع از وحشی شدن آنها شود.

آَرشیو گوناگون >>