مای ساتو، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، از جمهوری اسلامی ایران خواسته سرنوشت و محل نگهداری افرادی که پس از اعتراضات سراسری بازداشت، ناپدید یا کشته شده‌اند را اعلام کند.
او گفته همراه با کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل متحد، علاوه بر این از مقام‌های ایران می‌خواهد که تمامی اعدام‌های مرتبط با این اعتراضات را متوقف کنند.
بر اساس برخی گزارش‌ها از ایران، شماری از خانواده‌ها گفته‌اند که پس از شرکت عزیزانشان در اعتراضات، از سرنوشت آنها و این‌ که در قید حیات و زندانی هستند یا کشته شده‌اند، بی‌اطلاع‌اند و نتوانسته‌اند پاسخ قطعی از سوی حکومت دریافت کنند.

کانون نویسندگان ایران با گرامی‌داشت روز جهانی زبان مادری و بر اساس بند سوم منشور خود تأکید می‌کند:
«رشد و شکوفایی زبان‌های متنوع کشور از ارکان اعتلای فرهنگی و پیوند مردم ایران است و با هرگونه تبعیض و حذف در عرصه‌ی چاپ، نشر و پخش آثار به همه‌ی زبان‌های موجود مخالف است.»
روز جهانی زبان مادری یادآور آن است که به رسمیت شناختن تنوع زبانی نه امتیاز، بلکه شرط تحقق عدالت آموزشی و برابری است؛ حقی که با انکار، امنیتی‌سازی و حذف از میان نخواهد رفت.

ما معتقدیم که باید تمامی نیروها و سازمان های سیاسی ایرانی مدافع جنگ و تجاوز خارجی را افشاء کرد و از همکاری با آنها خودداری نمود. طرفداری از جنگ و تجاوز خارجی و حمایت از سیاست های توسعه طلبانه فاشیسم اسرائیلی ـ آمریکایی به بهانۀ دشمنی با فاشیسم اسلامی، خیانتی آشکار به مبارزات دمکراتیک ، مسالمت آمیز و انقلابی مردم ایران است. این را باید با صدای بلند اعلام کرد. دست ها در دو سوی جبهه روی ماشه قرار گرفته و دوران میان دو صندلی نشستن به پایان رسیده است. باید با تمام قوا علیه همه جنگ طلبان وارد میدان شد و با صدای بلند اعتراض کرد. از دل این جنگ ویران گر، انقلاب مردمی متولد نمی شود، ویرانی، کشتار، آدمخواری و جنایات وصف ناپذیر، ایران را دهه ها به عقب باز خواهد گرداند. بر این حقیقت آشکار نباید چشم فروبست. با همه توان علیه جنگ!

حزب چپ ایران، ضمن تبریک و گرامی‌داشت روز جهانی زبان مادری به همه ایرانیان، بر حق آموزش به زبان مادری، برابری حقوقی تمامی زبان‌ها و ضرورت گذار از ساختار تمرکزگرای کنونی تأکید می‌کند. از این روی حزب ما فدرالیسم را مناسب ترین شکل عدم تمرکز برای ایران میداند و آنرا ساختاری ضرور برای توزیع عادلانه قدرت، رفع تبعیض ساختاری و شکل‌گیری همبستگی داوطلبانه و پایدار در جامعه ایران میفهمد.
گرامیداشت این روز تنها یک یادبود نمادین نیست، بلکه تأکیدی است بر تعهد عملی به برابری، عدالت فرهنگی و مشارکت برابر همه شهروندان در سرنوشت مشترک کشور.

شورای گذار به رهبر نیازی ندارد تا ضمن نفی و طرد عملکرد خودخواهانه‌ی رهبر و پادشاه، کار مشترک و جمعی شهروندان کشور را ارج بگذارد. بدون تردید راه و رسم بالاسری و رهبرگزینی برای همیشه در کشور ور‌خواهد افتاد. برای چنین شورایی اساسنامه‌ای نیز نوشته خواهد شد که متن آن در نشست عمومی همین شورا به تصویب خواهد رسید. شخصی نیز از درون شورا برای تشکیل دولت موقت مأمور خواهد شد تا در گردش کار امور عادی وزارتخانه‌ها اختلالی پیش نیاید. گفتنی است که در نشست‌های شورای گذار و دولت موقت هرگز قانونی ماندگار برای کشور به تصویب نمیرسد. شکل و نوع پرچم و نام رسمی کشور هم در همان متن قانون اساسی جدید مشخص خواهد گردید.

کمدی رمانتیک، درام کابوس‌وار: دو فیلم‌ساز زن، بی‌عدالتی‌هایی را که در کشورهایشان تجربه کرده‌اند، در قالب دو ژانر کاملاً متفاوت بیان می‌کنند. این دو فیلم نمی‌توانند متفاوت‌تر از این باشند: «No Good Men» (هیچ مرد خوبی نیست)، کمدی رمانتیکِ حال‌خوب‌کنِ فیلم‌ساز افغان شهربانو سادات، و «Roya» (رویا)، روان‌درامی خفقان‌آور از کارگردان ایرانی مهناز محمدی. .
با این حال، هر دو اثر یک وجه مشترک دارند: هر دو با سبک کارگردانی منحصربه‌فرد دو فیلم‌سازی شکل گرفته‌اند که تجربه‌های شخصی خود از بی‌عدالتی در سرزمین‌های خودکامه‌شان را به زبان سینما بیان کرده‌اند. «No Good Men» و «Roya» نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره امسال جشنواره فیلم برلین داشتند.

دور جدید مذاکرات تهران و واشنگتن این بار هم به نتیجه ملموسی نرسید. گزارش‌های رسانه‌ها حاکی از آن است که احتمال حمله ایالات متحده به ایران افزایش یافته است. روسیه در مورد چنین حمله‌ای هشدار داده است.
در پی مذاکرات اخیر میان تهران و واشنگتن که بدون کسب نتایجی ملموس به پایان رسید، گمانه‌زنی‌ها درباره تشدید خطر حمله نظامی آمریکا به ایران افزایش یافته است، اگر چه کاخ سفید همچنان بر یافتن راه حلی از طریق دیپلماسی تأکید دارد.

پایان دادن به سرکوب و فشار، توقف احضار و بازداشت فعالان سیاسی و مدنی، آزادی معترضان اخیر و تمامی زندانیان سیاسی، توقف و لغو صدور و اجرای احکام اعدام، نخستین گامی است که باید برای التیام زخمی که بر پیکر ایران نشسته برداشته شود. عبور ایران از ابربحران کنونی، در گرو توقف چرخۀ خشونت، پرهیز از تحمیل هزینه‌های بیشتر بر جامعه و بستن راه نفوذ بیگانگان، به رسمیت شناختن خواست اکثریت بزرگی از مردم و انتقال مسالمت‌آمیز حق حاکمیت به مردم ایران است.

آَرشیو اخبار امروز >>

این که دود در چشم ما از کجا برخاسته و با آتش افروزی چه جریانی سروکله­ اش پیدا شده است؟ در جواب فوری می‌گوئیم، بنیادگرایی اسلامی؛ گرایشی که بیش از چهل سال خلافت خلیفه شیعه را بر سرنوشت ایرانیان تحمیل کرده است. البته هواداران خلیفه خودشان میگویند هدفشان بازگشت به صدر اسلام است. به همین دلیل نیز در رسانه ها آنها را بنیادگرا میخوانند. اینجا در روند تدقیق پرسش نخست مطلب باید پرسید که این نوع بنیادگرایی صدر اسلامی را چه کسی در قرن بیستم رواج داد و توجیه کرد؟ در این رابطه اگر اطلاعاتی جمع کرده باشید، جوابتان فوری بقرار زیر است: سید قطب مصری!

فاشیسم آغازین به زبانی نو سخن می‌گوید: واژگانی فقیر همراه با چارچوب‌بندی و انحصار تفسیر. از «رسانه‌های دروغگو» تا «تعویض جمعیتی»، مفاهیم تازه‌ای تثبیت می‌شوند. فاشیسم آغازین هنوز در اطراف ماست، گاه در پوششی بسیار نامحسوس. برای ما بسیار ساده‌تر بود اگر کسی آشکارا می‌گفت: «من یک آشویتس دوم می‌خواهم، می‌خواهم پیراهن‌قهوه‌ای‌ها دوباره در خیابان‌های ما رژه بروند.» اما زندگی چنین ساده نیست. فاشیسم آغازین می‌تواند در بی‌گناه‌ترین لباس بازگردد. وظیفهٔ ماست که آن را افشا کنیم و هر نمونهٔ نوظهورش را شناسایی نماییم.

آنچه که می توان از فرايند جنبش سیاسی کوردها در منطقه آموحت این است که همواره هویت ملی با تقابل و کارکرد دولت/ملت متمرکز مواجه گشته، خودمختاری در مقابل تمامیت ارضی قرار داده شده، مبارزه مسلحانه در فقدان مکانیزم‌های سیاسی به وقوع پیوسته، وحدت ملی در سايه تکثر(رقابت) حزبی رنگ باخته و خوداتکائی منطقه‌ای به اتکای خارجی پیوند خورده است و ...

در نهایت، آینده دموکراتیک ایران بیش از هر چیز به توان جامعه در رد منطق حذف وابسته است. هیچ دموکراسی پایداری بر پایه‌گرایی ساخته نشده است. جامعه‌ای آزاد زمانی شکل می‌گیرد که «دیگری» به‌رسمیت شناخته شود، حقوق برابر تضمین گردد و هیچ نیرویی خود را مالک انحصاری ملت نداند. هشدار تاریخ روشن است: دیکتاتوری‌ها با زبان آغاز می‌شوند، با عادی‌سازی تبعیض گسترش می‌یابند و با بی‌تفاوتی عمومی تثبیت می‌شوند. ایستادگی در برابر فالانژیسم و شوونیسم، در واقع ایستادگی پیشاپیش در برابر بازگشت دیکتاتوری است.

حاج سیدجوادی روزنانمه‌نگاری سرشناس بود که پیش از انقلاب نیز نامه‌ای سرگشاده به شاه نوشت، از سانسور و دامنه گسترده سرکوب آزادی و بیان گفت و موقعیت خطرناک کشور را به او گوشزد کرد. او همراه با انقلاب، نخست به طرفداری از خمینی فعالیت آغاز کرد، اما دیری نگشدت که خطر را احساس کرد، در برابر آن ماند و به همین علت مجبور به ترک کشور شد.

خرابیها و ویرانی‌های ناشی از جنگ و جدالها را شاید بشود روزی ‏آباد کرد، خانه ها و جاده‌ها و پلها را دو باره ساخت، ولی با زخمها، لطمه‌ها ‏و آسیبهای روحی انسانها، با تباهی فرهنگ و هنر و با ابتذال و انحطاط چه ‏می توان کرد؟ این پرسش برای پیرزنی یهودی پیش‌آمده بود و من بعد از ‏سالها از یاد نبرده‌ام. او یکی از بازماندگان اردوگاههای نازیها بود که علیه ‏جنایات فاشیستها ادعای جرم می کرد و به حق می گفت: ‏
‏«من هرگز نمی بخشم، چرا که آنها انسانیّت را در ما کشتند.»‏

چنان‌که تاریخ نشان داده است، رژیم‌های اقتدارگرای ایدئولوژیک نیز ابدی نیستند. هرچند این نظام‌ها معمولاً از دیکتاتوری‌های سنتی پایدارترند، اما سرانجام در مقاطع بروز بحران، وقتی به بن‌بست برمی‌خورند، یا مسیر خود را تغییر می‌دهند و به‌نوعی تغییر ریل می‌دهند، یا با تداوم روش‌های پیشین، به‌تدریج به بن‌بست می‌رسند و فرو می‌پاشند. به بیان دیگر، این رژیم‌ها یا از درون دچار استحاله می‌شوند و راهی متفاوت در پیش می‌گیرند، یا در اثر انباشت بحران‌ها با فروپاشی به پایان می‌رسند.

در چهل و هفت سالی که از حکومت این جهنمی یان میگذرد، از اعدام‌های شبانه پشت بام مدرسه رفاه تا کشتارهای دهه خونین شصت، سرکوب وحشیانه دانشجویان در کوی دانشگاه در سال هفتاد و هشت، سرکوب جنبش "رای من کو؟" در سال هشتاد و هشت، سرکوب جنبش گرسنگان در سالهای نود و شش و نود و هشت، سرکوب جنبش انقلابی زن زندگی آزادی در سال چهار صد و یک و تا قتل عام دیماه چهار صد و چهار خطی خونین بر آسفالت کوچه ها و خیابان‌هایی به وسعت میهمان ایران کشیده شده است.

تنوع و تکثر ملی در جامعه ایران واقعیتی ملموس و انکارناپذیر است و هرگونه تلاش برای فروکاستن این تنوع به مفاهیمی چون «اقلیت‌های قومی، زبانی یا مذهبی» نه تنها واقعیت‌ها را نادیده می‌گیرد، بلکه مانعی بر سر مشارکت برابر ملت‌های ایران در ساختار قدرت و مدیریت دمکراتیک جامعه ایجاد می‌کند. پذیرش و مدیریت این تنوع از طریق سازوکارهای دمکراتیک و غیرمتمرکز، کلید تحقق همزیستی مسالمت‌آمیز باشندگان و پایداری جامعه ایران است.

در طول این سال ها رفقایی را از دست دادم که نبودشان را هنوزهم باور نمی کنم .اما نبود فرهاد را نمی توانم بپذیرم . سال ها حتی در سفر می دانست که روز یک شنبه بعد ازظهر گوش بزنگ شنیدن صدای مهربانش هستم . گاهی شیطنت می کرد و می خواست که دلواپسش باشم. خصوصا در روزهای اعتراضات! وقتی گله می کردم می خندید و می گفت : "بادمجان بم آفت ندارد "!

آَرشیو سياسی >>

در باره مذاکرات دولت ترامپ و رژیم اسلامی،‌ هدف‌ها و رویکردها در این مذاکرات، سیاست امریکایی و رژیم اسلامی به نتایج و آینده روابط و موقعیت ایران در منطقه ، اسرائیل و...جنبش اجتماعی و مطالبات آن و «چه می‌توان کرد»هایی که در مقابل ماست

آَرشیو مصاحبه >>

دفتر حقوق بشر سازمان ملل در ژنو نشانه‌هایی از کوچ اجباری نظام‌مند جمعیت در سرزمین‌های فلسطینیِ اشغال‌شده از سوی اسرائیل مشاهده کرده است. در گزارش ۱۷ صفحه‌ای این نهاد آمده است: «افزایش حملات، تخریب نظام‌مند محله‌های کامل شهری و جلوگیری از ارسال کمک‌های بشردوستانه، ظاهراً با هدف ایجاد تغییر دائمی جمعیتی در نوار غزه صورت می‌گیرد.» به‌گفته این گزارش، این اقدامات همراه با جابه‌جایی‌های اجباری که ظاهراً با هدف بیرون‌راندن دائمی جمعیت فلسطینی انجام می‌شود، «موجب نگرانی درباره پاکسازی قومی در نوار غزه و کرانه باختری» است.

مردم صلح می‌خواهند، نه امضای توافق‌هایی که پس از آن همه‌چیز مثل قبل ادامه یابد. ما لواندا، نایروبی، واشنگتن و دوحه را تجربه کرده‌ایم و اکنون سخن از گفت‌وگوی داخلی کنگوست. کافی است! ما پیشنهاد برگزاری یک کنفرانس بین‌المللی صلح برای منطقه را داده‌ایم، در چارچوب توافق‌نامهٔ ۲۰۱۳ آدیس‌آبابا دربارهٔ صلح و امنیت در کنگو و منطقهٔ دریاچه‌های بزرگ آفریقا. این توافق هرگز اجرا نشد. باید آن را احیا و گسترش داد: همهٔ کشورهای امضاکننده، جامعهٔ مدنی، شرکت‌های بزرگ معدنی و شرکت‌های کنگویی باید دور یک میز بنشینند.

حدود ۸۰ تن از فعالان سینما در نامه‌ای سرگشاده که در مجله تخصصی «ورایتی» منتشر شده، از برلیناله انتقاد کرده‌اند. آنان این جشنواره را متهم می‌کنند که در قبال جنگ غزه سکوت اختیار کرده، در حالی که درباره دیگر منازعات ــ مانند ایران یا اوکراین ــ مواضع روشنی اتخاذ کرده است. امضاکنندگان در این نامه از «سکوت نهادی برلیناله در برابر نسل‌کشی فلسطینیان» ابراز شوک کرده‌اند. اسرائیل و دولت آلمان این اتهام نسل‌کشی را رد می‌کنند. در دیوان بین‌المللی دادگستری (لاهه) پرونده‌ای که آفریقای جنوبی با اتهام نسل‌کشی علیه اسرائیل مطرح کرده در جریان است؛ زمان صدور رأی دادگاه هنوز مشخص نیست.

آَرشیو بين الملل >>

احتمالا اواسط ژانویه زمان حال بود که اولین بار بالارا نگاه کردم و علامت روی دیوار را دیدم. به خاطر تصحیح تاریخ، لازم است به خاطر آورده شود کدام یک دید. روی این حساب، اکنون به آتش فکر میکنم؛ فیلم ثابت نور زرد روی صفحه ی کتابم؛ سه گل داوودی در کاسه شیشه‌ای گرد روی طاقچه بالای شومینه. بله، باید فصل زمستان بوده باشد، تازه نوشیدن چای مان را تمام کرده بودیم، برای بهتر به خاطر آوردن موضوع، داشتم سیگار می کشیدم که بالا را نگاه کردم و برای اولین بار، علامت روی دیوار را دیدم.

نوشتن را به‌خاطر احساس شدیدی از بی‌عدالتی آغاز کردم. البته در ارتباط با پدرم، اما همچنین در ارتباط با مراکش؛ کشوری که در آن بزرگ شدم و خودم هم از بی‌عدالتی‌هایش سهم برده‌ام. همیشه از خودم می‌پرسیدم چرا چنین است، چرا بعضی همه‌چیز دارند و بعضی هیچ. بابتش احساس گناه می‌کردم. وقتی پدرم به زندان افتاد، طبعاً درگیر این پرسش شدم که او گناهکار است یا بی‌گناه، اما کم‌کم فهمیدم پرسش اساساً غلط است. بی‌گناهی مطلق وجود ندارد؛ اگر هم باشد، فقط در رژیم‌های فاشیستی است. آن‌جا که آزادی هست، انسان ناگزیر با زندگی‌کردن، بالغ‌شدن و تصمیم‌گرفتن، به‌نوعی گناهکار می‌شود. پیش می‌آید که سازش کنیم، خیانت بورزیم، دروغ بگوییم، خود را وفق دهیم، تظاهر کنیم.

اولین شعرش را در سال ۱۳۴۰ در مجله «اطلاعات کودکان» چاپ کرد و اولین شعر نیمایی‌اش در سال ۱۳۴۷ در مجله «خوشه» منتشر شد که سردبیرش احمد شاملو بود. صلاحی طنزنویسی را از سال ۱۳۴۵ در مجله «توفیق» آغاز کرد و در این‌باره گفته است: «روزی یکی از بچه‌های شیطان جوادیه با سنگ زد یکی از پره‌های دوچرخه‌ام را شکست و پا به فرار گذاشت. من شعری نوشتم از زبان بچه جوادیه و با همان امضا فرستادم برای روزنامه فکاهی توفیق.

اندیشه مدارید
چرا پرپرِ بادم
من همسفرِ باد، نه
هم‌گامِ شمایم

او طبیعت‌های بی‌جان میوه‌ها را کشید، زیرا همهٔ نقاشان همیشه چنین کرده بودند؛ و با دقتی بسیار کوشید حتی بدون پرسپکتیو مرکزی، هیچ سیبی از روی میز نیفتد. و وقتی طبیعت بی‌جان نمی‌کشید، وسایلش را جمع می‌کرد و به تپهٔ «له لوو» بالای شهر اکس می‌رفت؛ جایی که میان درختان زیتون و انجیر جای ثابتی داشت تا بارها و بارها راز رنگی رشته‌کوه «سنت-ویکتوار» را بجوید و صبر کند تا منظره به سبز تیره و سنگ‌ها به آبی آسمانی بدل شوند.

ویرجینیا وولف، نویسندهٔ نامدار انگلیسی، که از افسردگی رنج می‌برد، در بهار ۱۹۴۱ به زندگی خود پایان داد. مایکل کومپفمولر در رمان تازه‌اش، ده روز پایانی پیش از مرگ او را روایت می‌کند. نگاه شفاف وولف به رنجِ خویش، او را عمیقاً مجذوب کرده است. مایکل کومپفمولر در رمانش، "آه ویرجینیا" ، به روزهای آخر این نویسنده می‌پردازد.

صلات ظهر یک روزا وایل پائیز بود.فصل تمام عیار کاروتمام رعیتهاتودشت و صحرا و باغها مشغول بودند. ربابه بیست ساله ی بالابلند، دختر سالار، به بهانه شستن ظرفهای شام شب گذشته، نظاف اطاق و تهیه شام،انگور چینی تو باغ را رها کرد و خود را به خانه رساند.
تو اطاق دستی به وصورتش کشید، گیسهای شبق گونش را شانه زد و رو دو طرف شانه های پروپیمان سفتش پخش و رها کرد. لبهاش را برق انداخت. باناز و عشوه های رندانه ظرفها را کنار حوض وسط حیاط کپه کرد .زیر چشمی پسر ارباب را پشت پنجره بالاخانه پائید.

ظن همه شان، می‌رفت به رئيس نظميه ؛خسرو اژدری و بعد هم، برای هم داستانی را تعريف می‌کردند که: ...... بعله! قضيه از اين قرار است که يک روز آق غلام، سر پيچ کوچه ای، با گاريش، راه را بر جيپ اژدری می‌بندد و هرچه اژدری بوق می‌زند، آق غلام خودش را می‌زند به نشنيدن! مردم هم، کم کم جمع می‌شوند دور گاری آق غلام و جيپ اژدری. اژدری از جيپ اش پياده می‌شود می‌رود طرف آق غلام و سرش داد می‌زند که مگر کر هستی! چرا کنار نمی‌روی؟!

گورستانی ست سرزمینم
گلهای سرخِ را
تنگ در آغوش گرفته
اما آنان نمی دانند
در این خاکِ زاینده
رویش گلها تمام نمی شود

روی این دیدگاه که هنر سیاسی نیست را «باورنکردنی و شوکه‌کننده» توصیف کرد. او نوشت: «چنین سخنی عملاً بحث درباره یک جنایت علیه بشریت را متوقف می‌کند، آن هم در حالی که این جنایت درست در برابر چشمان ما و در زمان واقعی در حال وقوع است — در زمانی که هنرمندان، نویسندگان و فیلم‌سازان باید هرآنچه در توان دارند برای متوقف کردن آن انجام دهند.»

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

در سال‌های اخیر، تصویرهایی زیبا و رویایی از دوران سلطنت پهلوی در شبکه‌های اجتماعی پخش می‌شود؛ تصویرهایی که انگار از یک دنیای بی‌نقص حرف می‌زنند اما پشت این تصویرهای زیبا، واقعیت‌هایی وجود دارد که یا گفته نمی‌شود، یا پنهان می‌شود، یا آن ‌قدر وارونه روایت می‌شوند که نسل امروز هرگز فرصت شناختن حقیقت را پیدا نمی‌کند.
این دست‌نوشته را برای همین می‌نویسم برای این‌که شما بدانید در همان دورانی که امروز از آن به‌عنوان «عصر طلایی یاد می‌شود، زنان حتی اگر تحصیل‌کرده، مستقل و مادر یک خانواده بودند نیز در بسیاری از مهم‌ترین تصمیمات زندگی خود و خانواده حق قانونی نداشتند.

آنچه رخ داده را به هر حال نمی‌توانم فراموش کنم. پس می‌کوشم از آن چیزی بسازم. نمی‌خواستم در درد متوقف بمانم؛ کتاب در این مسیر به من کمک کرد. داستانم را تعریف کردم تا به دیگران نشان دهم که هر کسی منابع کافی برای تحمل بدترین‌ها را در اختیار دارد. آیا کسی مثل من می‌تواند دوباره از زندگی لذت ببرد، دوباره بخندد؟ بله. من بهترین گواه آن هستم.

آَرشیو زنان >>

تاریخ‌نگاران اتفاق نظر دارند: تجارت برده بین قرن ۱۵ تا ۱۹ – جابجایی میلیون‌ها انسان از آفریقا به آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی – یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های تاریخ بشر بوده است. برآوردها نشان می‌دهد که طی حدود ۴۰۰ سال بیش از ۱۵ میلیون مرد، زن و کودک به زور جابه‌جا شده‌اند. برخی منابع تعداد قربانیان را بین ۱۲ تا ۱۲٫۸ میلیون نفر اعلام می‌کنند. تقریباً ۱۰٫۷ میلیون نفر از آن‌ها زنده به آمریکا رسیدند؛ بین ۱٫۵ تا ۲ میلیون نفر در مسیر جان باختند.

نوشته «مرحله اضطراری» سلطنت طلبان، تنها سند رویکردی آنان به دوران گذار نیست بلکه دریچه ای است به اندیشه نویسندگان این سند به مسائل ساختار حاکمیت و تقسیم قدرت در آینده ایران پس از سرنگونی جمهوری اسلامی. از آنجائیکه در طول تاریخ معاصر ایران و به ویژه در ۴۷ سال گذشته مسئله حاکمیت استبداد و دیکتاتوری باعث انسداد هرگونه تحوال سیاسی-اقتصادی و اجتماعی شده است، مرور نقادانه به نحوه گذار از استبداد و تقسیم دمکراتیک قدرت امری حیاتی برای آینده ایران میباشد

رژیم در سرکوب وحشیانه دیماه ۱۴۰۴، نه تنها دست به کشتار وحشیانه هزاران انسان معترض زد، بلکه زمینه دخالت و ویرانی ایران را توسط قدرت های جهانی و منطقه ای فراهم کرده است. در این شرایط اسفناک که رژیم مستقیماٌ مسئولیت آن را برعهده دارد، بخشی از مردم ما رسیدن به آزادی و زندگی نرمال را در دخالت نظامی مستقیم قدرت های بزرگ جهانی و منطقه ایی می بینند. تاریخ ایران در بیش از صد سال گذشته، نتایج اسفبار دخالتهای قدرت ها را در سرنوشت و استقلال کشورمان به خوبی نشان داده و اینبار به مراتب ویرانگرتر و خونین تر خواهد بود. جامعه ما دارای چنان ظرفیت های اندیشمندی و راهکاری تاریخی هست که بتواند خود را از این دوقطبی سازی: جمهوری اسلامی و یا براندازی از طریق دخالت نظامی قدرت ها، رها سازد.

آَرشیو حقوق بشر >>

تا آخر سال به راحتی تورم بالای ۱۲۰ درصد خوراکی‌ها را خواهیم داشت و سبد معیشت تصنعی شورایعالی کار که اسفند سال قبل ۲۴ میلیون محاسبه شده بود، در ایده آل‌ترین شرایط نزدیک ۶۰ میلیون تومان خواهد بود؛ نرخ سبد واقعی بسیار بالاتر از اینهاست، بسیار بسیار بالاتر....»
مردم» کنار گذاشته شده‌اند؛ اگر تشکل‌ها، سندیکاها و نهادهای برآمده از بطن مردم به راستی در تصمیمات فرادستی مشارکت داده می‌شدند و می‌توانستند در تصمیم‌سازی‌ها دخیل باشند، «معیشت» نیز تا این اندازه بحرانی نمی‌شد؛ امروز حقوق ۱۵ میلیون تومانی یک کارگر بازنشسته بعد از سال‌ها جان کندنِ بی‌وقفه در راه این آب و خاک، پول ۷ کیلو گوشت قرمز است؛ این بازنشسته با پس‌انداز کامل یکسال حقوقش نمی‌تواند حتی یک عدد سکه طلا بخرد.

آَرشیو کارگری >>

انگاره و یا مفهوم «سمتِ درستِ تاریخ» یکی از پرکاربردترین و در عین حال مبهم‌ترین مفاهیم در زبان سیاسی و فلسفی مدرن است. این تعبیر که امروز در سخنان سیاستمداران، روشنفکران و کنشگران اجتماعی به‌ وفور شنیده می‌شود، ریشه‌ای عمیق در فلسفهٔ تاریخ دو قرن اخیر دارد. بررسی این مفهوم نشان می‌دهد که آنچه امروز به‌عنوان یک شعار سیاسی به کار می‌رود، در واقع حاصل تحولی پیچیده از فلسفهٔ کلاسیک آلمانی تا نقدهای رادیکال قرن بیستم است.

اسونیا بونمان زبان‌شناسِ دانشگاه کلن است و در حوزهٔ زبان‌شناسی تاریخی–تطبیقی کار می‌کند. او در پژوهش‌هایش می‌کوشد زبان‌های تاریخی را رمزگشایی کرده و ساختارهای آن‌ها را بازسازی کند.
او می‌گوید: «برای من بسیار جذاب است که با یک معمای فکری روبه‌رو باشم که آن‌قدر دشوار است که حتی باهوش‌ترین ذهن‌ها هم از حلش ناتوان مانده‌اند.» به گفتهٔ بونمان، «از طریق چنین اسناد نوشتاری می‌توان به فرهنگی دست یافت که مدت‌هاست از میان رفته است.» او می‌افزاید، این کار مانند نوعی ماشین زمان است که امکان تعامل—هرچند منفعل—با فرهنگی بیگانه را فراهم می‌کند.

مرحلۀ تعادلی آغاز پایان راهبردهای تهاجم و تخاصم بر علیه منافع جمع و جامعه محسوب می شود. مرحله ای از تکامل تاریخی که زمانمندی و علیت تاریخی در کنار هم بر بسیاری از معادلات و مشاجرات کنونی جهانی به نفع جامعه های انسانی خط بطلان می کشند. چرا که مشکل اساسی کنونی سلطه گران جهانی با پول و منابع مادی دیگر قابل حل نمی باشد؛ بلکه همراهی و همسویی با زمان و نیازهای آن تنها و تنها راه حل برون رفت از بحران های فروپاشنده کنونی می باشند. در غیر این صورت با تحریم، جنگ و فشار و اغتشاش برای سلطه بر منابع مادی دیگر کشورها برای خروج از بن بست های کنونی، نه تنها راهگشا و کارساز نیست؛ بلکه سلطه گران را به سوی تعمیق بحران ها و تسریع فروپاشی سوق خواهد داد.

آَرشیو انديشه >>

مطبوعات روز پنجم بهمن‌ماه سال ۱۳۵۲ خبر دادند که دو روز پیش خسرو گلسرخی و یارانش در یک دادگاه نظامی محاکمه شده و به همراه کرامت‌الله دانشیان به اعدام محکوم شده‌ است. این حکم در بامداد روز ۲۹ بهمن همان سال در میدان تیر پارک جنگلی چیتگر، در راه تهران- کرج اجرا شد. از روند این محاکمه، فیلمی تهیه شده بود که یکبار بطور مستقیم و ناقص در حین برگزاری دادگاه، و یکبار دیگر بطور کامل در اواخر بهمن‌ماه سال ۱۳۵۷ از تلویزیون ایران پخش شد.

آستانه مشخصی برای این مسئله وجود ندارد، اما روشن است که مالیات بسیار زیاد می‌تواند خشم و نارضایتی ایجاد کند، حتی به شورش و خشونت منجر شود. این موضوع را سه اقتصاددان از دانشگاه‌های نوشاتل، آمستردام و هاروارد با بررسی انقلاب فرانسه ۱۷۸۹ به خوبی نشان داده‌اند.
مطالعه جدید نشان می‌دهد که بار مالیاتی بالا نه یک عامل جانبی، بلکه موتور محرک انقلاب بود. مناطقی با مالیات سنگین، نارضایتی و شورش‌های بیشتری داشتند. این موضوع در بررسی سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۸۹ کاملاً مشهود بود؛ مناطقی که مالیات بالاتری داشتند، اعتراضات و خشونت‌های بیشتری نیز ثبت شده بود.

در این زمان علی با سیاستی بی‌پروا در جنگ‌های ناپلئونی میان انگلیس و فرانسه بازی می‌کرد؛ گاه با این و گاه با آن. گرچه جزایر ایونی را به دست نیاورد، اما با رضایت لندن قلمرویی تقریباً مستقل میان آدریاتیک و اژه به دست آورد. به نوشتهٔ مندلسون، «گنجینه‌ها و نیروهایش از دولت سلطان نیز بیشتر بود». اشراف اروپایی مانند لرد بایرون در سفرهای شرقی خود دیدار با «پاشای بزرگ اپیروس» را مایهٔ افتخار می‌دانستند.
اما وقتی در ۱۸۲۰ ارتش عثمانی یانینا را محاصره کرد، متحدانش به‌سبب بدعهدی‌های گذشته او را رها کردند. مدافعان تا اکتبر ۱۸۲۲ مقاومت کردند، سپس تسلیم شدند. علی با تهدید به انفجار گنجینه‌ها و حرمسرایش تا ۵ فوریهٔ ۱۸۲۲ در جزیره‌ای دوام آورد، اما سرانجام با خنجری خمیده به قلبش ضربه زدند.

آَرشیو تاريخ >>

سالتیکوف-شچدرین به روشنی و به طور قابل فهمی نشان داد که چگونه یک فرد می‌تواند به هر وضعیتی عادت کند، چگونه چیزی غیرقابل تصور به تدریج عادی می‌شود، اگر انسان با انجام هیچ کار نیکی پیوند نداشته باشد، اگر در زندگی به چیزی برای تکیه کردن و چنگ زدن به چیزی وجود نداشته باشد، چقدر سریع می‌تواند انسانیت خود را از دست بدهد. برای آنینکا و لیوبینکا، خانواده و روابط رسماً نزدیکشان شرایطی را ایجاد کرده بود که آرزوی فرار از آن را داشتند و هیچ چیز یا هیچ کس در زندگی آنها وجود نداشت که مانع از وحشی شدن آنها شود.

امیدهای بلینسکی برای آینده دهقانان بر این استوار است. او باور دارد که مردم خداناباور هستند و با خوراندن خیالات به آنها مخالفند. بلینسکی می‌نویسد: «او ملال آور، روشن‌فکر و به‌شدت خواستار زندگی است». بلینسکی انتظار دارد که او در مسیر تحقق آرمان‌هایش گام بردارد، نه در رویاهای زندگی پس از مرگ. ما شهادت کاولین را می‌دانیم که بلینسکی اولین کسی بود که گفت روسیه، به روش خود، مسئله رابطه بین کار و سرمایه را سریع‌تر، بهتر و قدرتمندتر از اروپای غربی حل خواهد کرد. این برای بلینسکی نوعی غرور ملی بود.

آَرشیو گوناگون >>