این جنگ نه راه‌حل مشکلات ایران است و نه جایگزینی برای تغییرات دموکراتیک. تداوم آن با تخریب زیرساخت‌ها، میدان دادن به جنگ‌سالاران، تشدید فضای امنیتی و تضعیف جامعه مدنی، مسیر گذار دموکراتیک را دشوارتر کرده و خطر بی‌ثباتی گسترده را افزایش می‌دهد. هم‌زمان، سرکوب داخلی نیز تشدید شده و جان فعالان مدنی و زندانیان سیاسی در معرض خطر جدی قرار گرفته است.
ما از سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بین‌المللی می‌خواهیم با به‌کارگیری همه ابزارهای سیاسی، حقوقی و دیپلماتیک برای توقف فوری جنگ، کاهش تنش‌ها و تسهیل کمک‌رسانی انسانی اقدام کنند. همچنین خواستار بررسی مستقل نقض حقوق بشر و قوانین بین‌المللی و پاسخگویی تمامی طرف‌ها هستیم. سازمان ملل متحد می  تواند با مداخله‌ی فعالانه از گسترش چرخه‌ی خشونت در منطقه جلوگیری کند و طرفین درگیر را به مسیر پایان دادن فوری به جنگ ترغیب نماید

پیوند نعیمی از اواخر اسفندماه، به‌مدت ۱۰ روز، به‌طور مداوم تحت شکنجه و بازجویی‌های شدید قرار داشته و از آب و غذا محروم شده است. در این مدت، دست‌ها و پاهای او به‌مدت ۴۸ ساعت بسته و به دیوار بسته شده و بارها مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. در سه روز بعدی نیز شکنجه و آزار و اذیت او ادامه یافته است؛ به گونه‌ای که علاوه بر ضرب‌‌و‌شتم مداوم، باورهای او به‌عنوان یک بهائی مورد اهانت و تمسخر واقع شده، توسط دو مأمور تحت شکنجهٔ روانی و بازجویی قرار گرفته و چند بار نیز تحت اعدام نمایشی قرار گرفته است؛ تمام این اقدامات برای اخذ اعترافات اجباری و دروغین از او صورت گرفته است.

ما با این جنگ مخالفیم، زیرا روشن است که این جنگ نه آزادی برای ایرانیان، نه ثبات برای لبنانی‌ها و نه امنیت برای اسرائیلی‌ها به همراه خواهد داشت. جدا کردن سرنوشت مردم اسرائیل از فلسطینیان، لبنانی‌ها و ایرانیان — یا حتی بدتر، قرار دادن آن‌ها در برابر یکدیگر — خطایی مرگبار خواهد بود، حتی برای آینده اسرائیلی‌ها و همه یهودیان منطقه. کشتارهای ۷ اکتبر نشان داد که ادامه چندین دهه سیاست مبتنی بر سلطه و توهم امنیت تضمین‌شده صرفاً از طریق قدرت نظامی، به کجا می‌تواند منجر شود.

تصور کنید دو کشور خاورمیانه‌‌ای: اولی کاملا متفاوت از بقیه کشورهای منطقه، از نظر اقتصادی بسیار پربازده، دارای تولید ناخالص داخلی سرانه ۸۰٬۰۰۰ دلار — که بالاترین میزان در خاورمیانه است. این شهر دارای دانشگاه های عالی و بخش فناوری بسیار پیشرفته ای است. مردم این بخش درحالیکه توافق درهمه چیز ندارند، اما به طور کلی از دموکراسی لیبرال حمایت می‌کنند. دومی کشوری است بسیار شبیه همسایگانش؛ بخش قابل توجهی از جمعیت آن شاغل نیستند واغلب شغل‌ها کم درآمد و به مهارت کمی احتیاج دارد، با تولید ناخالص داخلی سرانه ۳۵٬۰۰۰ دلار، دارای کل اقتصادی آن کمتر از نصف اقتصاد کشور اول است. اعتقادات مذهبی آنها بین تفکرسنتی و عمیقا مذهبی متغیر و میزان تحصیلات آن‌ها نسبتا پایین‌تر است. اکثر ساکنان این بخش نسبت به ارزش‌های لیبرال بی‌تفاوت یا بطور جدی مخالف آن ارزش‌ها هستند.

هدف قرار دادن زیرساخت‌هایی چون شبکه برق و دیگر زیرساخت‌های حیاتی، تحت هر عنوان و توجیهی، پیش از آن‌که معادلات قدرت را دگرگون کند، مستقیماً جان، سلامت و معیشت میلیون‌ها انسان را نشانه می‌گیرد و توان بقا و سازمان‌یابی جامعه را تضعیف می‌کند. چنین اقداماتی، در تعارض با اصول بنیادین حقوق بین‌الملل بشردوستانه و ممنوعیت حمله به اهداف غیرنظامی بوده و به‌طور مستقیم غیرنظامیان را در معرض آسیب قرار می‌دهد.

این تجاوزِ نظامی پرده از سیاستِ آنانی برمی‌دارد که با شعارِ «کمک در راه است»، خواهانِ تجاوزِ نظامی بودند و با رقص و پایکوبی به پیشوازِ آن شتافتند، بر طبلِ حملهٔ نظامی به ایران کوبیدند و ندا سر دادند که رهایی نزدیک است. اینان قمار را بر جایِ سیاست نشاندند و دست در دستِ سیاستِ آمریکا و اسرائیل نهادند تا روایتِ «آخرین نبرد» را در سایهٔ بمب‌های آمریکایی و پهپادهای اسرائیلی به مثابهٔ «انقلابِ شیر و خورشید» در اذهانِ رویگردان و منزجر از ج.ا. به‌عنوانِ تنها راهِ رهایی حک کنند. این، عصارهٔ سیاستی است که دلش از کشته‌شدن سرباز آمریکایی به درد می‌آید، اما در رابطه با جنایت میناب و خدمه ناو دنا سنگ‌دل است و لام از کام نمی‌گوید.

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) همواره بر ضرورت حل‌وفصل بحران‌ها از مسیرهای دیپلماتیک تأکید داشته و از همان نخستین لحظات آغاز بمباران‌ها، این تجاوز امپریالیستی علیه کشور را به‌صراحت محکوم کرده است. ما خواستار توقف فوری بمباران‌ها و همچنین پایان‌یافتن حملات موشکی متقابل، برقراری آتش‌بسِ کامل و بدون قید و شرط در تمامی جبهه‌ها، و آغاز بی‌درنگ مذاکرات مستقیم، جامع و هدفمند میان طرف‌های درگیر، از جمله نمایندگان ایران و ایالات متحده آمریکا، هستیم.

کاوه مدنی، مدیر موسسه آب، محیط زیست و بهداشت دانشگاه سازمان ملل متحد، برنده جایزه معتبر «آب استکهلم» در سال ۲۰۲۶ شد. در بیانیه دانشگاه سازمان ملل متحد در این زمینه آمده است که کاوه مدنی «معمار مفهوم ورشکستگی آب در توصیف بحران حاد امروز جهان، به‌ دلیل توانایی کم‌نظیر و شجاعانه‌اش در تبدیل پژوهش‌های پیشگامانه به سیاست‌گذاری جهانی در شرایطی آکنده از خطرات شخصی و پیچیدگی‌های سیاسی، عالی‌ترین جایزه جهانی آب را از آن خود کرد.»
این خبر در مراسمی ویژه در مقر یونسکو در پاریس به مناسبت روز جهانی آب، اعلام شد. قرار است این جایزه در اوت ۲۰۲۶، در هفته جهانی آب در استکهلم، پایتخت سوئد، از طرف کارل شانزدهم گوستاو. پادشاه این کشور، به آقای مدنی اعطا شود.

آَرشیو اخبار امروز >>

تمام این صغری و کبری را آوردم تا به این نتیجه برسم که اگر فردا روزی ملت ایران از خواب بیدار شد و دید حکومت اسلامی ـ شیعی تهران با دولت‌های دوست و برادر، یعنی آمریکا و اسرائیل، به صلح رسیده و برای بازسازی «ایران اسلامی» از برادران آمریکایی خود درخواست کمک کرده است، چندان دچار شوک و سکته نشود.

تحلیل‌گر سیاسی نیز ناگزیر است مصالح کار خود را از «کف زمین» ساست بردارد: از توازن قوا، از رفتار بازیگران، از ظرفیت‌ها و محدودیت‌های واقعی. در چنین چارچوبی، این پرسش که «چرا یک نیروی نظامی در حال جنگ تسلیم نمی‌شود؟» بیش از آنکه یک پرسش تحلیلی عینی باشد، بیان یک خواست ذهنی است. خواستی که اگرچه ممکن است از منظر اخلاقی قابل درک باشد، اما بدون پشتوانه در واقعیت، نمی‌تواند مبنای یک تحلیل جدی یا یک راه‌حل عملی قرار گیرد.

آری، همه چیز به ‌مرور زمان از یادها می‌رود، مگر آن چیزی که نوشته شده‌ باشد. منظور اگر نویسنده یا هرکسی، به روزگار مردم میهن‌اش و دنیا، به مشکلات و مصائب و رنج و اندوه آدم‌ها، شقاوت‌ها و قساوت‌هایِ «جانورهایِ آدم نما» بر آن‌ها روا می‌دارند، توجه کند و اگر در برابر بیداد‌ها، بی‌عدالتی‌ها، جور و ستم‌های گانگسترهای ششلول بند و قلدرهای دنیا بی‌تفاوت و منفعل نماند ، بی‌تردید روح دوران و زمانه‌اش در رفتار، کردار و این نوشته‌ها تجلی و تجسم می‌یابد و برای نسل‌های آینده به یادگار می ماند.

باید در نظر گرفت، بر اساس یک تحلیل عقلانی با توجه به تناسب قوای داخلی در آمریکا و احتمال رکود-تورمی در جهان و خواست پایان جنگ در سراسر جهان، احتمال حمله زمینی به ایران در این لحظه ناچیز و حتی غیر ممکن می‌آید، اما با توجه به ناعقلائی بودن رژیم الیگارشیک ترامپ نباید دچار خوشبینی شد و با عجله امکان آن را بست. آیا حمله‌ی هیتلر به روسیه و شروع جنگ در دو جبهه عقلائی بود؟ از منظر بشر نوعی مگر آپارتاید و گنوسید عقلائی است؟

این بار هم مردم ایران شگفتی خواهند آفرید. اگر به ندای خارجی و دست نشانده ها نه گفته اند ، قبل از آن ها به رژیم بارها نه گفته اند. این مردم را به حال خود بگذارید. پس از دفع تضاد اصلی بی شک نوبت تضاد داخلی خواهد رسید. چرا که شرایط پس از جنگ به مراتب تحمل ناپذیر تر خواهد شد. در چنان شرایطی هم مردم قابل حکومت نخواهند بود و هم رژیم توانایی حکومت ندارد. در نتیجه تغییر حتمی و محتوم است ولی نه زیر بمب یا با تفنگ بلکه با نزدیکی و تفاهم. این مسیر آتی و انتخاب سخت و حتمی بخش های مختلف مردم در داخل خواهد بود و این انتخاب را جلو خواهند برد. مردم دیگر تحمل و قدرت جنگ و انقلاب ندارند. علت تحمل و صبر آن ها امید به گذار همگانی توام با مدارا ست که راه دموکراسی را می گشاید. این مسیر را باور کنیم.

تصور این بود که با چنین اقداماتی، حکومت اسلامی–شیعی تهران اگر نه در یکی دو روز، دست‌کم ظرف یکی دو هفته سرنگون خواهد شد؛ اما چنین نشد. دست‌کم انتظار می‌رفت رهبر خبیث و سران ملعون و خون‌خوار حکومت را به دیار عدم بفرستند؛ امری که به هر حال می‌توانست موجب نوعی مسرت خاطر باشد و این امید را پدید آورد که با از میان رفتن این افراد، شبکه‌های متصل به آنان نیز فروبپاشد. اما واقعیت آن است که این تصور تنها در حد همان «مسرت خاطر» باقی می‌ماند.

برون‌مرزی‌ها با شتابی آمیخته به امید و خطا، از جنگی حمایت کردند که گمان می‌بردند پایانش، بازگشت به خانه است؛ بازگشتی پیش از نوروز، پیش از آنکه غبارها فرو بنشیند.
در داخل، مردمی که سال‌ها زیر فشار زندگی کرده‌اند، به این صداها دل بستند؛ به وعده‌هایی که از دور، روشن‌تر از واقعیت به نظر می‌رسید. آزادی، در ذهن‌ها نزدیک بود.

علی لاریجانی، روحانی زاده غیر مجتهد، به دلیل نزدیکی به بیت روحانیت، بازی بزرگان را از سرچشمه نوشید و آب گوارای آن به دهن وی مزه کرد. در همان ابتدا، داماد آیت الله مطهری شد و میخ را کوبید و هم از آخور خورد و هم از توبره. هم رابطه سببی و هم رابطه نسبی با الیگارشی روحانیت پیدا کرد و سریعاً حق صلاحیت ورود به حوزه سیاست را یافت.

با آرزوی سالی سرشار از زندگی، پایداری، همبستگی و پیشروی مشترک، و با امید به آن‌که سال پیشِ رو، سالی باشد در مسیر تحقق آزادی، عدالت اجتماعی، برابری پایدار، کرامت انسانی، حق تعیین سرنوشت، و استقرار صلحی پایدار و جهانی—صلحی مبتنی بر احترام متقابل، همزیستی مسئولانه با همسایگان، تعامل سازنده با جهان، و حفظ و پاسداری از طبیعت، به‌گونه‌ای که هیچ انسان و هیچ سرزمینی قربانی قدرت و خشونت نشود.

ترس اجتماعی تنها از طریق تهدیدهای خارجی شکل نمی‌گیرد، بلکه گاه از طریق روایت‌های سیاسی نیز تقویت می‌شود. اگر در یک جامعه به طور مداوم بر وجود دشمنان داخلی و خارجی تأکید شود، ممکن است فضای عمومی به تدریج امنیتی‌تر شود و انسانها نا آگاهانه این نظریه را تائید کنند! در چنین شرایطی، برخی شهروندان ممکن است به این نتیجه برسند که حفظ نظم موجود - اگر محدودکننده باشد - از بی‌ثباتی و آشوب بهتر است. این یکی از دلایلی است که چرا در بسیاری از کشورها، سیاستمداران در زمان بحران بر ضرورت «وحدت ملی» و «حفظ امنیت» تأکید می‌کنند.

آَرشیو سياسی >>

در باره شرایط کنونی و وظایف سنگین و مخاطره انگیزی که بخاطر جنگ ارتجاعی و جنایتکارانه‌ای که از طرف اسرائیل و امریکا و رژیم جنایت اسلامی بر مردم تحمیل شده و سرکوب های حکومتی و خطراتی که جان زندانیان سیاسی راتهدید می‌کند و تلاش‌هایی که در مقابل سیاست‌های طبقه حاکم و گرایشات ارتجاعی و نئوفاشیستی در حال انجام است و تشریح موقعیت کنونی و وظایفی که در مقابل ما قرار گرفته‌است.

آَرشیو مصاحبه >>

تیلسن: واقعاً گستاخانه است که تولد کشوری را که ما هرگز نخواستیم، روی سرزمین دزدیده‌شده ما جشن بگیرند. مگر نمی‌گویند پایه دموکراسی آمریکا اعلامیه استقلال و قانون اساسی است؟ در ماده ششم قانون اساسی آمده که پایبندی به معاهدات، عالی‌ترین قانون کشور است. سرقت بلک هیلز یکی از فاحش‌ترین نقض‌های قانون اساسی در تاریخ بود — و یک توهین عمدی.

انقلاب در جنگ خیلی بزرگ تر از استفاده از پهپادها است. در واقع موضوع، بوجود آمدن یک معماری نظامی جدیدی است: سیستم های خودران ارزان، هدف گیری با کمک هوش مصنوعی، تصاویر ماهواره ای تجاری، ارتباطات مقاوم، حسگرهای یکپارچه و ابزارهای سایبری که همه با هم کار می کنند. در حال حاضر، هدف فقط ضربه زدن نیست، بلکه هدف فشرده کردن زمان است—پیدا کردن، تصمیم گیری و ضربه زدن سریع تر از آنچه دشمن بتواند حرکت کند، پنهان شود یا بازیابی کند. در آزمایشی در سال گذشته، نیروی هوایی ایالات متحده اعلام کرد که دستگاه های دارند که توصیه ها را در کمتر از ۱۰ ثانیه تولید می کنند و تولید گزینه هایی آن معادل با ۳۰ برابر بیشتر نسبت به تیم های صرفا انسانی است.

بنکسی را می‌توان هنرمندی با گرایش‌های انتقادی دانست که موضوعات زیر را مطرح می‌کند: جنگ و امپریالیسم، سرمایه‌داری، مهاجرت، نظارت دولتی، و نابرابری اجتماعی. از این نظر برخی تحلیلگران او را نزدیک به سنت هنر اعتراضی چپ می‌دانند.
چند نکته که او را از دیگر هنرمندان این عرصه متفاوت کرده، عبارتند از: هویت ناشناس، اجرای غیرقانونی آثار در فضاهای عمومی، ترکیب هنر با کنش سیاسی، و تبدیل هنر خیابانی به هنر گران‌قیمت بازار جهانی

آَرشیو بين الملل >>

گابریلای من داستان انقلاب است، انقلابی که در خون زاده شد، بر خون جان گرفت و در حذف فرزندان انقلاب، بنیان‌های خویش را در خون استوار ساخت. این بخش از تاریخ با جان هزاران نفر در رابطه است. با خون هزاران نفر رنگ گرفته است. به یاد آوریم روزی را که در پی انقلاب بر جنازه نخستین اعدامی‌ها غریو شادی جامعه سراسر خشمگین را در بر گرفت. رژیم کشتن آغاز کرده بود. کینه سال‌ها فرصت اندیشیدن را از مردم سلب کرده بود. استقبال از کشتن راه به آن‌جا برد که به اندک زمانی تمامی مخالفان و دگراندیشان مرگ خویش را زندان‌های کشور به انتظار نشستند.

در پاپیروسهای مصری خواندم
که حقیقت و دروغ برادر بودند.
یک روز حقیقت دشنه‌ی دروغ را به وام گرفت
ولی از بد حادثه آن را گم کرد.
دروغ شکایت به دادگاه برد
و ادعا کرد که دشنه را عوضی نیست

فوجی از کبوتران
در افقِ ابرهای تیره
محو شدند
تکیه بر آرزوها
سر از آسمان بر می دارم

یه چشمم اشکه و چشم دگر خون
در ایران جنگه و من می‌کنم جون
چنان بی‌تابم و از تو بسوزم
که انگار پوست‌کنده بردنم تون

در کم‌تر رمانی مانند رمان شَرم و انتشار‌یافته در ۱۹۸۳ میان هویت و جنسیت، فمینیسم و مرد‌سالاری‌، میان علل وعوامل اجتماعی با حاشیه‌ای بودن زن به عنوان "جنس" و "جنسیت" این اندازه ارتباط تنگاتنگ هست. دیدگاه نویسنده در این زمینه هم اجتماعی‌-سیاسی، هم روان‌شناختی است.

خفه میشوم از نبودنت یا نمی‌دانم چه
کجایی چشمه سار کوه پایه‌های گلگون
رؤیای کنجکاوم
مبادا هیزم این آتش سرا تو باشی و کلبۀ آرزوها

اما امسال، نوروز با همه توانِ مسرت‌بخشی و شادابی‌اش،
گویی بر شانه‌های خود اندوهی گسترده را حمل می‌کند.
لبخندهای همیشگی‌اش نیمه‌تمام است و نگاهش خسته.
با وجود آمدن بهار، گلِ نوروز را نمی‌بینی؛
انگار او نیز می‌داند که ما امسال در سوگی عمومی،
در غمی به وسعت یک جامعه، ایستاده‌ایم.

توی مسیر، بین مناره های تاریک تلوتلو خورد، تنها روشنی حافظه راهنمائیش می‌کرد، درخت‌ها پراکنده که شدند و راهی بهش دادند به بلندی ملایم، جائی که برگ‌های مرده زیرپاهاش خش خش می‌کردند، ستاره‌ها و ماه هلالی نورِ شفافشان را بر پهنه‌ی بی‌کران تابانده بودند، به قله‌ی تپه ی کوتاهی رسید که کامل ترین ساعات زندگی شان را گذرانده بودند، به زانو درآمد، دست‌هاش را تاآخرین حد بازو اندوهش را توی شب یخزده رهاکرد. اندوه از گلوش فوران زد، به شکلی وسیع که سکوت را تکان داد و اندامش را طوری به لرزه درآورد که استخوان‌هاش لرزیدند، سرآخر که تنش نتوانست دیگر مقاومت کند، خود را روی دستهاش انداخت، وجودش روی چیزی تیره، تکه سایه علف قهوه ای فروکش کرد، جائی که اشکهاش فروریختند و توی استخرهای کریستالی ناپدید شدند.

بهار؛ این قلب که در سینۀ ماست
همرنگ خزان و نگران سرماست
ار سبزه و شوخان طبیعت خوشند
در دل ماهی تنگ همه شور دریاست

شفافیت در دل سیاهی
به انتظار سپیده ی آزادی
جهانی غریب و غوغا
چه پر آشوب است در
این سیاهی شفاف

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ایران باید از معدود کشورهایی باشد که رشد اقتصادی آن با قوانین حاکم بر جامعه چنین در تناقض است. زنان بزرگترین قربانیان حکومت اسلامی هستند که از پیشرفت نوسازی اقتصادی تنها بخش استثمار نیروی کار عایدشان شد و با زنجیرهای بسته به دست پا به بازار کار رانده شدند. تناقضی که در نگاه اول به وضعیت زنان در ایران به نظر می آید، تناقض درونی نظامی ست که سیستم سرمایه داری را دنبال می کند ولی چون به نام مذهب قدرت را دردست گرفته، رهایی زن را به حق ریزش پایه های خود می داند. وابستگی پایه های نظام به حجاب زنان یک شعار توخالی دولتی نیست. حجاب عمومی ترین وسیله ایست که عدم رهایی زن و وجود حاکمیت شرع را به زن گوشزد می کند از هر سن، از هر مذهب، از هر ملیت و از هر طبقه ای!

سقط جنین، لقاح آزمایشگاهی، انتخاب لباس: بدن زن بار دیگر به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. این امر بیش از همه به تصویر «زن ایده‌آل» در گفتمان راست‌پوپولیستی مربوط می‌شود.
آن‌ها هنوز هم وجود دارند؛ مردانی که قانع شده‌اند باید زنان را از «تصمیم‌های نادرست» بازدارند. مردانی مانند برایان هیوز که در ایالت تگزاس قانونی نوشته است که عملاً سقط جنین را برای زنان تقریباً ناممکن می‌کند. به محض آنکه ضربان قلب جنین قابل تشخیص باشد، هرگونه سقط ممنوع است؛ یعنی تقریباً از هفته ششم بارداری.

روز جهانی زن به عنوان روزی یادبود ایجاد شده است تا دستاوردهای گذشته را زنده نگه دارد، اهداف جنبش زنان را معرفی کند و آن‌ها را در سطح جهانی دوباره مطرح سازد. جهان نیازمند درکی تازه از نقش زنان است؛ درکی شبیه آنچه در آلمان، آمریکا و بسیاری از کشورهای اروپایی تا حد زیادی شکل گرفته است، تا در آینده‌ای نزدیک زنان و مردان در سراسر جهان از حقوق برابر برخوردار شوند.

آَرشیو زنان >>

این بار دیگر هیچ بهانه‌ای وجود ندارد»؛ این را رضا خندان می‌نویسد. این زندانی سیاسی در زندان اوین تهران محبوس است — جایی که دهه‌هاست در ایران نماد خودسری سیاسی و زندانی‌کردن مخالفان سیاسی بوده — و اکنون در سایهٔ جنگ، خطر آن می‌رود که به فراموشی سپرده شود. او در نامه‌ای فوری به رئیس قوهٔ قضائیهٔ ایران هشدار می‌دهد: اگر فوراً آزادی زندانیان ترتیب داده نشود و «رویدادهای هولناک و جنایتکارانه» جنگ دوازده‌روزهٔ ژوئن با اسرائیل تکرار شود، «تاریخ سخت‌ترین داوری خود را دربارهٔ شما خواهد کرد.»

تاریخ‌نگاران اتفاق نظر دارند: تجارت برده بین قرن ۱۵ تا ۱۹ – جابجایی میلیون‌ها انسان از آفریقا به آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی – یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های تاریخ بشر بوده است. برآوردها نشان می‌دهد که طی حدود ۴۰۰ سال بیش از ۱۵ میلیون مرد، زن و کودک به زور جابه‌جا شده‌اند. برخی منابع تعداد قربانیان را بین ۱۲ تا ۱۲٫۸ میلیون نفر اعلام می‌کنند. تقریباً ۱۰٫۷ میلیون نفر از آن‌ها زنده به آمریکا رسیدند؛ بین ۱٫۵ تا ۲ میلیون نفر در مسیر جان باختند.

آَرشیو حقوق بشر >>

در تاریخ جنگ‌های مدرن، همواره غیرنظامیان بیشترین قربانیان را داده‌اند، اما در میان آنان کودکان آسیب‌پذیرترین گروه انسانی به شمار می‌روند. کودک نه در تصمیم‌گیری‌های سیاسی نقشی دارد و نه در آغاز جنگ‌ها سهمی، با این حال بیشترین رنج‌ها، مرگ‌ها و آسیب‌های روانی را تحمل می‌کند. از جنگ‌های طولانی آفریقا گرفته تا جنگ غزه و حملات اخیر به ایران، یک واقعیت مشترک دیده می‌شود: جنگ پیش از هر چیز کودکی را نابود می‌کند.
جنگ برای میلیون‌ها کودک در سراسر جهان واقعیتی تلخ و روزمره است. تقریباً از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در کشوری یا منطقه‌ای زندگی می‌کند که از جنگ و درگیری‌های مسلحانه آسیب دیده است.

آَرشیو اجتماعی >>

باکهاوس تا آخرین روزهای زندگی اش شوق و شورخود را، از همه مهمتر کنجکاوی تشنگی ناپذیر خود را برای یادگیری و فراگیری مباحث فلسفی، جامعه شناسیک و تاریخی ازدست نداده بود. او هرروز اخبار سیاسی آلمان و جهان را از طریق روزنامه دنبال می کرد. با من از نگرانی هایش در بارۀ وضعیت جهان و همینطور ایران سخن می گفت. او برای انسانهایی که دربرابر رژیمهای دیکتاتوری و سیاستهای امپریالیستی می ایستند واز موضع خود دفاع می کنند، احترام خاصی قائل بود. بدترین سرزنش او متوجۀ فرصت طلبان سیاسی و چپ های سابق می شد که هم اکنون مجیزگوی روابط و مناسبات سرمایه داری شده اند. آخرین دیدار من با او تقریباً یک ساعت پیش از مرگ اش بود.

با آن که سه هفته از آغاز تجاوز نظامی امریکا و اسرائیل میگذرد و هر چند نیروهای نظامی ایران تا کنون دست بالا را در این جنگ دارند، اما هنوز نمیتوان درباره سرنوشت نهائی این جنگ آخرالزمانی سخنی گفت. الکساندر دوگین مشاور پوتین و تحلیلگر سیاسی روس بر این باور است که این جنگ نمیتواند به آتش‌بس منجر شود، زیرا تجربه جنگ دوازده روزه آشکار میسازد که هرگاه اسرائیل و امریکا نتوانند به بخشی از اهداف خود دست یابند، حاضر به آتش‌بس میشوند و پس از چندی با بازسازی و تقویت نیروها و سلاح‌های خود دوباره جنگ را آغاز میکنند تا بتوانند به هدف نهائی خود که سرنگونی جمهوری اسلامی و تجزیه ایران با هدف سلطه بر منابع انرژی ایران است، دست یابند.

رنج تاریخی در پیوند با واپس گرایی و ارتجاع تاریخی، گذشته را به پناهگاه مبدل ساخته؛ و حافظۀ تاریخی را در گیر و دار تناقضات حل نشده تاریخی به گذشته پیوند زده؛ و همراه با نوستالژی به عنوان یک بازنمایی معیوب زمان تاریخی به تعلیق آگاهی های اجتماعی روی آورده است. نمودهای این رنج تاریخی را می توان در دوگانگی کاذب روندهای نوستالژیک به وضوح مشاهده کرد. فرایندی که کنش های انقلابی را تاریخ زدایی کرده و از سیاسی شدن آن ها ممانعت می کند.

آَرشیو انديشه >>

بعد از خروج محمدرضا پهلوی از ایران در ۲۶ دی‌ماه ۱۳۵۷ و بازگشت روح‌الله خمینی به ایران، به دنبال مذاکرات مهدی بازرگان و اعضای دولت موقت با ارتش، و شورای فرماندهان ارتش، در ۲۲ بهمن سال ۵۷، ارتش شاهنشاهی بی‌طرفی اعلام کرد، و با تسلیم در برابر خمینی، نقطه پایان گذاشت به ارتش شاهنشاهی ایران. و بدین‌سان، در اندک‌زمانی بزرگ‌ترین ارتش منطقه فروپاشید. فرماندهان ارتش شاهنشاهی به اتفاق سندی را منتشر کردند که به ظاهر در رایزنی با انقلابیون طرفدار خمینی آماده شده بود. در پس آن اما می‌توان اراده دولت آمریکا که نماینده‌اش ژنرال هویزر آن‌زمان در ایران بود، را بازیافت. گفته می‌شود که ارتشبد عباس قره‌باغی و ارتشبد فردوست نیز نقش مهمی در این اعلام بی‌طرفی داشته‌اند.

خاندان فوگر از سال ۱۳۶۷ در آگسبورگ ثبت شده‌اند. هانس فوگر (درگذشته ۱۴۰۸/۰۹)، پدربزرگ بنیان‌گذار فوگرای، نخستین عضو خانواده بود که به این شهر آمد. آنان ابتدا در صنعت نساجی فعال بودند، اما از ۱۴۹۴ به یکی از بزرگ‌ترین کنسرن‌های معدنی و مالی اروپا بدل شدند. آنان امپراتوران و پادشاهان را تأمین مالی کردند، برای برخی پاپ‌ها تجارت آمرزش‌نامه را در بخش‌های وسیعی از اروپا سامان دادند و برایشان سکه ضرب کردند. چند تن از فوگرها نیز اسقف رگنسبورگ و کنستانتس شدند.

ترافیک شهر سنگین و هر لحظه سنگین تر می شد و حرکت ماشین ها قدم به قدم بود. بیشتر از دوساعت برای رسیدن به منزل طول کشید. در این مدت طولانی افکار وحشتناکی بر مخیّلۀ نویسنده حکمفرما بود. از شهر بوی خون به مشام می رسید. البته ماه های متوالی بود که خون و آتش سکۀ رایج کشور بود؛ لیکن بر آگاهان روشن بود که این شور و شوق انقلابی به زودی به خون و آتش ایران سوزی مبدل شده و آرزوهای ملتی را خاکستر خواهد کرد. البته سقوط « دیکتاتور » خوش آیند بود. لیکن من که از تاریخ کلیسای قرون وسطای اروپا و نیزتاریخ روحانیت تشیع را چندین سال تدریس کرده بودم، بهتر می دانستم که جایگزینی این حکومت به وسیلۀ حکومت دینی، بزودی ظهور سیاه ترین رژیم مرتجع تاریخ کشور را فراهم خواهد ساخت.

آَرشیو تاريخ >>

دومین کنفرانس هم‌اندیشی فعالین مدنی آذربایجان در تاریخ ۷ اسفندماه ۱۴۰۴ با حضور قریب یکصدتن از فعالین مدنی آذربایجان در سالن اجتماعات ساختمان ائل‌ائوی واقع در شهر تبریز تشکیل شد. در این کنفرانس خانم‌ها: دکتر مرجان مناف‌زاده و اشرف شادولی و آقایان: مهندس محمد زیدی، دکتر شکور اکبرنژاد، دکتر حسن فرهودی‌نیا، حسن ارک، عباس پوراظهری، محمد صفری سخنرانی کردند. در پایان متن قطعنامه‌ای طیّ ۹ ماده توسط مهندس علیرضا صرافی قرائت شد به تأیید اکثریت حاضرین در اجلاس رسید.

آَرشیو ملی/قومی >>

آثار تولستوی مرحله نوینی را در تکامل رئالیسم روسی و جهانی رقم زد و شکاف بین سنت‌های رمان کلاسیک سده نوزده و ادبیات سده بیست را پر کرد. رئالیسم تولستوی با لحنی آشکار، صریح گویی و در نتیجه نیرویی کوبنده، قدرت و تیزبینی در افشای تضادهای اجتماعی مشخص می‌شود. گیرایی طبیعی و عاطفی و توانایی بازآفرینی «جسم زندگی» در آثار تولستوی با اندیشه‌ای انعطاف‌پذیر و تیزبین و تحلیلی روانشناختی عمیق و کاملاً صادقانه ترکیب شده است. رئالیسم سالم و اصیل تولستوی در پی ترکیبی از تحلیل و ترکیب است و به سمت درک جامع از جهان، آگاهی از قوانینی که زندگی انسان بر اساس آنها حرکت می‌کند، گرایش دارد.

مسلم صالح رهبر حزب اتحاد دموکراتیک سوریه در روز یازدهم مارس برابر با بیستم اسفند ماه در بیمارستانی در اربیل "هولیر" براثر بیماری کلیوی درگذشت. صالح مسلم در ایجاد حزب اتحاد دموکراتیک سوریه در سال ۲۰۰۳ نقش برجسته ای داشت و به‌دلیل توانایی در سازماندهی به‌سرعت رشد کرد و در سال ۲۰۱۰ به رهبری حزب رسید. اهداف اصلی حزب عبارت بودند از دفاع از حقوق فرهنگی سیاسی کردهای سوریه، برابری کامل زن ومرد، ایجاد همکاری با دیگر اقوام سوریه.

الخطیب که همراهی یک پرچم فلسطین را با خود روی صحنه آورد و آن را وارونه نگه داشت، گفت روزی در غزه جشنوارهٔ فیلمی باشکوه برگزار خواهد شد. او افزود: «ما هر کسی را که در کنار ما ایستاد به یاد خواهیم آورد، و هر کسی را که در برابر ما بود نیز به یاد خواهیم آورد.» در سالن هم تشویق شنیده شد و هم فریادهایی از میان جمعیت.

آَرشیو گوناگون >>