بر پایه تازه‌ترین داده‌های تجمیعی هرانا تا پایان روز پنجاهم از آغاز اعتراضات، مجموع جان‌باختگان تأییدشده به ۷۰۱۵ نفر رسیده است. از این تعداد، ۶۵۰۸ نفر در دسته «معترضان» ثبت شده‌اند. ۲۲۶ نفر جان باخته افراد زیر ۱۸ سال هستند. همچنین ۲۱۴ نفر از نیروهای نظامی/حکومتی و ۶۷ نفر «غیرنظامی-غیرمعترض» گزارش شده‌اند. ۱۱۷۴۴ مورد همچنان در دست بررسی قرار دارد. در همین بازه، شمار مصدومان غیرنظامی ۲۵۸۴۵ نفر، مجموع بازداشت‌ها ۵۳۵۵۲ مورد، بازداشت دانشجو ۱۴۴ مورد، اعترافات اجباری ۳۵۵ مورد و احضارها ۱۱۰۵۳ مورد ثبت شده است. مجموع رخدادهای اعتراضی ثبت‌شده نیز ۶۷۶ نقطه در ۲۱۰ شهر و ۳۱ استان گزارش شده است.

تجمع بیش از یک میلیون ایرانی در شهرهای کلیدی جهان، بیانگر گذار این جامعه مهاجر از یک گروه پراکنده به یک بازیگر سازمان‌یافته با توانایی تاثیرگذاری بر سیاست‌های بین‌المللی است.
اگر جمعیت دیاسپورای ایران را طبق آمارهای رسمی حدود ۴ تا ۵ میلیون نفر و بر اساس تخمین‌های غیررسمی تا ۸ میلیون نفر در نظر بگیریم، حضور بیش از یک میلیون نفر در تجمعات روز جهانی اقدام، به معنای مشارکت ۱۲ تا ۲۵ درصدی کل جامعه خارج از کشور در یک روز واحد است. این در حالی است که نرخ مشارکت سیاسی خیابانی در جوامعی نظیر هند و چین، با وجود جمعیت‌های ۱۰ تا ۱۸ میلیونی در خارج از کشور، به‌ندرت به ۰.۵ درصد می‌رسد.

حزب چپ ایران ضمن گرامید‌اشت یاد جان‌ باختگان و تأکید بر ضرورت آزادی فوری و بی ‌قیدوشرط زندانیان سیاسی، دست زدن به اعتصاب عمومی در روزهای سه‌ شنبه و چهارشنبه ۲۸ و ۲۹ بهمن‌ماه را وظیفه عمومی و یکی از راه های مؤثر بیان اعتراض می‌داند. ما از همه هم‌ میهنان می‌ خواهیم در این اعتصاب عمومی به ‌طور وسیع مشارکت کنند و با تعطیل کردن محل کار و فعالیت‌های روزمره، صدای اعتراض خود را به گوش سران رژیم جنایتکار و مردم آزاده جهان برسانند. هم‌چنین ما شرکت گستردە مردم در مراسم ها را راە دیگری برای دلجویی و همدردی با خانوادە های داغدار و عرصەای برای تداوم اعتراضات می دانیم و هموطنان عزیز را بە شرکت در این مراسم دعوت می کنیم.

در دو شب ۲۵ و ۲۶ بهمن، کناره‌گیری توده‌های عادی مردم از فراخوان داخل کشور رضا پهلوی واقعیت‌های غیر قابل انکاری را پیش روی همه می‌گذارد. چنان‌که هواداران رضا پهلوی به نیکی دریافته‌اند که از هیچ پایگاه قابل تأملی در بین مردم سود نمی‌برند. مردم هم بدون استثنا در اعتراض خویش همچنان راه مسقلی را از او طی میکنند. آنان ناآموخته‌هایشان را از رضا پهلوی طی همان دو هفته از اعتراضات دی ماه به نیکی آموختند و ضمن تجربه‌ای سیاسی از آسیب‌های دوباره‌ی آن‌ها پرهیز دارند. دروغ‌های رضا پهلوی نیز در خصوص رسیدن کمک، بلوفی سیاسی بیش نبود. چنین بلوفی نخست از سوی ترامپ به کار گرفته شد و سپس رضا پهلوی نیز از تکرار آن چیزی فرو‌نگذاشت.

ما نیروهای انقلابی سوسیالیست، چپ، دموکرات، فمینیست، کوئیر، فعالان رفع ستم ملی و محیط زیستی در خارج از کشور، نیروی عظیمی هستیم که در صورت هم‌گرایی برای اتحادی فراگیر، می‌توانیم نقش مؤثری در انتقال خواست‌های ترقی‌خواهانه‌ی مبارزات مردم ایران علیه هرگونه ستم، تبعیض، بی‌عدالتی، نابرابری، مرد-پدرسالاری و تخریب محیط زیست ایفا کنیم. اگر ما عزم‌مان را جزم کنیم که از پراکندگی به درآییم، بی‌تردید قادر خواهیم بود که همبستگی اتحادیه‌های کارگری و دانشجویی چپ، تشکل‌های فمینیستی و سازمان‌ها و احزاب چپ و مترقی در سراسر دنیا را برای پشتیبانی از جنبش‌های اجتماعی مردم ایران جلب کنیم و فریاد دادخواهی و صدای انقلاب واقعی مردم ایران را به تمام آزادی‌خواهان جهان برسانیم.

در سودان جنوبی بار دیگر خشونت‌ها تشدید شده و صدها هزار نفر در حال فرار هستند. این خشونت‌ها بحران گرسنگی موجود را بیش از پیش وخیم کرده است: بنا بر اعلام سازمان‌های غیردولتی، بیش از یک میلیون نفر تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. سازمان ملل خواستار پایان درگیری‌ها شده است.
شورای امنیت سازمان ملل متحد نسبت به تشدید درگیری‌ها ابراز نگرانی کرده است. این نهاد اعلام کرد که نقض‌های مداوم توافق صلح ۲۰۱۸ از سوی نیروهای رقیب و شبه‌نظامیان، ثبات کشور را تضعیف و وضعیت انسانی را بدتر می‌کند.

عصر جمعه ۱۷ بهمن ما زندانیان سیاسی سالن ۱ بند ۷ پرفورمنسی را اجرا کردیم. اجرای این پرفورمنس در اعتراض به کشتار گسترده و بی‌رحمانه معترضان و مردم کوچه و خیابان صورت گرفت. این پرفورمنس با مشارکت عده زیادی از زندانیان سیاسی در حضور نزدیک به ۹۰ نفر از زندانیان، اعم از سیاسی و غیرسیاسی اجرا شد.
ابتدا در این چیدمان که تعدادی کیسه‌ی زباله به شکل فیگور جسد با زباله پر شده بود توسط زندانیان سیاسی در سرتاسر کریدور پخش شد. به دنبال آن ۹ تن از زندانیان سیاسی داوطلبانه در داخل کیسه هایی که از قبل آماده شده بود، قرار گرفتند. بدین ترتیب تمام طول سالن پر از کیسه های جسد شده بود که برخی از آن ها با زباله و برخی حاوی زندانیان بودند....

تا پایان روز چهل‌وهشتم از آغاز اعتراضات، مجموع جان‌باختگان تأییدشده به ۷۰۰۸ نفر رسیده است. بر اساس این آمار، ۶۵۰۹ نفر از جان‌باختگان در دسته «معترضان» ثبت شده‌اند که از این میان ۲۱۹ نفر کودک زیر ۱۸ سال بوده‌اند. همچنین ۲۱۴ نفر از کشته‌شدگان در بخش «نظامیان-حکومتی» و ۶۶ نفر در دسته «غیرنظامی-غیرمعترض» گزارش شده‌اند. ۱۱۷۳۰ مورد همچنان در دست بررسی قرار دارد. در همین بازه، شمار مصدومان غیرنظامی به ۲۵۸۴۵ نفر رسیده است. مجموع بازداشت‌ها ۵۳۳۴۴ مورد ثبت شده که از این میان ۱۳۹ مورد مربوط به بازداشت دانشجویان است. تعداد اعترافات اجباری منتشرشده به ۳۵۱ مورد و احضارها به ۱۱۰۵۱ مورد رسیده است. همچنین مجموع رخدادهای اعتراضی ثبت‌شده ۶۷۶ نقطه در ۲۱۰ شهر و ۳۱ استان کشور گزارش شده است.

آَرشیو اخبار امروز >>

به باور من و همچنین با توجه به تجربیات اخیر , برای تبیین یک حرکت ساختاری ریشه دار باید پذیرفت که نسخه های دل بستن به مداخله گری از خارج و یا آلترناتیو سازی از خارج برای جمهوری خواهی نه هیچگاه پاسخگو بوده اند و نه هیچگاه خیرانه. تنها سازماندهی جمهوری خواهان دمکرات در داخل کشور است که میتواند این بختک شوم نظام اسلامی را از تاریخ ایران و جان مردم رهایی بخشد و به همین خاطر هم هست که اقدامات اساسی برای نزدیک کردن شعار جمهوری خواهی با اعتراضات مردم در ایران , اهمیتی تاریخ ساز دارد .

تناقض اصلی اما در جای دیگری است. شاهزاده رضا پهلوی در مونیخ از «انتقال صلح‌آمیز قدرت» سخن می‌گوید، اما همزمان از ترامپ درخواست حمله نظامی به ایران می‌کند. چگونه می‌توان از صلح گفت و راه جنگ را گشود؟ حمله نظامی ذاتاً ویرانگر و پیش‌بینی‌ناپذیر است و بیش از هر چیز جامعه را در معرض فروپاشی و جنگ داخلی قرار می‌دهد. تجربه کشورهای منطقه نیز نشان داده که مداخله نظامی خارجی بویژه در کشورهای مشابه ایران نه تنها به دموکراسی نمی‌انجامد، بلکه فرورفتن در درگیرهای خشونت‌‌آمیز داخلی، تجزیه کشور، ویرانی تاسیسات زیربنایی و موج آوارگان را در پی دارد.

در هر حال چه حکومت ناسیونالیسم متوهم فئودالی کُرد و یا حاکمیت بلشویک های فرقه دمکرات آذربایجان مبتنی بر دورنمای سطحی، در بستر آن توازن قوای بین المللی، محکوم به شکست و هزیمت بودند. تفاوت این بود که رژیم ایران در “نجات آذربایجان” با مقاومت روبرو شد و پس از کشتار بی رحمانه و گسیل ارتش آذربایجان "آزاد" شد و حاکمیت متزلزل طبقات استثمارگر اعاده شد. در حالی که در جریان تسلیم شخص قاضی محمد، کمترین مقاومتی صورت نگرفت و ضرورتی برای بکار گرفتن ارتش وجود نداشت.

آسیب معمولاً از جایی آغاز می‌شود که "حمایت" جای خود را به لُمپنیسم می‌دهد، جایی که فحاشی، حذف مخالف و برچسب‌زنی به‌نام دفاع سیاسی عادی می‌شود. در چنین وضعی، هر منتقدی دشمن تلقی می‌شود و هر پرسشی خیانت. این رفتارها حاشیه‌ای نیستند بلکه به‌مرور به هویت عمومیِ همان چهره‌ی مورد حمایت گره می‌خورند و هزینه تولید می‌کنند.

پیش ازاین که به داوری بنشینیم و نادم را تقبیح و سرزنش کنیم، باید فدوی ها، جانثاران پسر شاه سابق و عناصر آن پدیدۀ پلیدی را محکوم کنیم که این فضای سنگین و مسموم و رعب‌ آور را به وجود آورده‌اند، کسانی که با ایجاد فضای هیستریک، رعب، وحشت، تهمت و تهدید هنرمندی را می‌شکنند و وادار به ندامت می‌کنند. چرا به چه گناهی؟ چون این زن هنرپیشه چند‌ روز پیش در مصاحبه با خبرنگار تلویزیون فرانسه در‌بارۀ مداخلۀ نظامی اجنبی‌ها موضع درستی اتخاذ کرده و آن‌‌را خطا و‌خطرناک دانسته است. این هنرمند سینما اگر در ایران و در‌آن فضای تیره و تار و خفقان آور و پلیسی تواب می‌شد و ابراز ندامت می‌کرد، قابل فهم بود، ولی وقتی این اتفاق شوم در کشور حقوق بشر، در کشور «کموناردها» می‌افتد، فاجعه‌ای مرگبار و غم‌انگیز است.

ستم ملی در ایران واقعیتی انکار ناپذیر است و نباید حق تعیین سرنوشت ملت‌ها بهانه‌ای برای دامن زدن به هراس از فروپاشی و تجزیه کشور شود، بلکه این حق را می‌توان به ‌منزله مشارکت و حضور داوطلبانه و برابر همه ملت‌ها در بازسازی کشوری غیر متمرکز، سکولار و متکثر دانست؛ کشوری که در آن، هر یک از آنان خود را نیرویی برابر حقوق در ساختار سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بدانند، نه صرفاً یک اقلیت قومی یا مذهبی.

حال پرسش این است که؛ به راستی چگونه می توان از "تمامیت ارضی" سخن گفت، اما به هموطن کرد و بلوچ و ترک و عرب توهین کرد؟ اینان، وقتی "چپول" ها، کردها، مجاهدها، ملی گراهای مصدقی و حتا مشروطه خواهان مستقل و دیگر نیروهای جمهوری خواه سرنگونی طلب را... نفی می کنند و همه ی آنها را دشمن می پندارند، چگونه قادر خواهند بود، ایران یک پارچه را حفظ کنند و در کشور آرامش برقرار سازند؟ لابد گفته خواهد شد با اسلحه، توپ، تانک و سرکوب! به زبانی دیگر یعنی دامن زدن به جنگ داخلی. آیا به راستی با چنین رفتار و کردارهایی، می توان تمامیت ارضی را تضمین و تقویت، و اتحاد ملی و همدلی ایجاد کرد؟

بی شک واکنش کنشگران و داغ دیدگان جنبش مهسا و دی ماه خونین به خوبی نشان داد بسیارانی در ایران کنونی بعد از سال‌ها زندگی در تحت شرایط سخت استبدادی و تحمل فشار های وحشتناک گزمه‌های حکومتی توانسته‌اند این نوع خرد را در خود نهادینه کنند. مادران داغ دیده این جنبش‌‌ها عجز و لابه نکردند و یا کمتر کردند و با مرگ عزیزان خود با صلابت برخورد کردند. برخوردی که مشاهده آن در داغ‌دیدگان دهه شصت بسیار نادر بود. در جنبش دی ماه با افزودن رقص سوگ یک بار دیگر ثابت شد که این مردم خرد زندگی تحت رژیمی خشن و دون پرور را به خوبی در خود رشد داده‌اند.

«پراکندگی نیروهای چپ» احزاب وسازمان‌های سیاسی چپ و دموکرات و مجاهدین و احزاب کرد از آغاز بر‌پائی حکومت اسلامی تاکنون ضربات زیادی را متحمل شده اند وبسیاری از کادرهای باتجربه خود را از دست داده و به‌علت دوری از وطن نتوانسته‌اند با مردم پیوند داشته باشند واز داشتن یک رسانه فراگیر که پیام آرمان‌های آنان‌را به‌داخل برساند نیز محروم اند و در این سال‌ها موفق به سازماندهی یک بلوک نیرومند از تمام نحله‌های چپ نشده‌اند ازاین‌رو جوانان شناخت چندانی از این جریانات ندارند.

با نگاهی درست و سنجیده به آمار کشتارهای دی‌ماه به نیکی درمی‌یابیم که اکثر آنان دوران تحصیل خود را در مدارس یا دانشگاه‌های کشور به سر می‌آوردند. نسلی که در رسانه‌های همگانی از ایشان به عنوان نسل Z یاد می‌شود. عده‌ای اصطلاح دهه‌ی هشتادی‌ها را نیز در مورد ایشان به کار می‌گیرند که محدودهای از چهاده ساله‌ها تا بیست و چهار ساله‌ها را نشان می‌دهد. این نسل فشار طاقت‌فرسای زندگی را به خوبی حس کرد‌هاند و برای همیشه از زیستن در فضایی آزاد و بهره‌گیری از رفاه اجتماعی جا مانده‌اند. با همین رویکرد است که در مبارزه‌ی نابرابر سیاسی با حکومت از جانشان نیز مایه می‌گذارند. حکومت هم دانسته و آگاهانه از گلوله‌های جنگی برای کشتار همین جوانان و نوجوانان سود می‌برد تا مدیران تحمیلی نظام را از فشار مطالبات طبیعی و قانونی ایشان خلاصی ببخشند.

آَرشیو سياسی >>

در باره مذاکرات دولت ترامپ و رژیم اسلامی،‌ هدف‌ها و رویکردها در این مذاکرات، سیاست امریکایی و رژیم اسلامی به نتایج و آینده روابط و موقعیت ایران در منطقه ، اسرائیل و...جنبش اجتماعی و مطالبات آن و «چه می‌توان کرد»هایی که در مقابل ماست

آَرشیو مصاحبه >>

این اقدام آخرین تحولی است که کرانه باختری را تا آستانه بحران مطلق رسانده است. تشکیلات خودگردان ممکن است ظرف چند ماه آینده قادربه ادامه ارائه خدمات اولیه به میلیون ها فلسطینی نباشد وعملا ورشکسته شود و تلاش همکاری امنیتی با اسرائیل را که تا کنون انجام میداده و از ناآرامی گسترده فلسطینی ها جلوگیری میکرده را متوقف کند. ماه رمضان از هفته آینده آغاز می شود، رویدادی که به طور تاریخی تنش ها را در پیرامون مجتمع الاقصی در شرق اورشلیم — که مسلمانان آن را حرم الشریف و یهودیان آن را کوه معبد می نامند— را شعله ور کند.

سامانهٔ عملیاتیِ حقوق بین‌الملل در جهانِ جهانی‌شدهٔ ما همچنان به‌خوبی کار می‌کند. شما می‌توانید به ونزوئلا نامه بفرستید، می‌توانید از مرزهای دولتی عبور کرده و پرواز کنید، تجارت انجام دهید و شبکه‌های تلفن همراه با یکدیگر سازگارند. همهٔ این‌ها را مدیون حقوق بین‌الملل و سازمان‌های بین‌المللی هستیم. دیپلماسی نیز کار می‌کند: سفیران معمولاً بازداشت نمی‌شوند و حتی در زمان بحران نیز کنوانسیون وین دربارهٔ روابط دیپلماتیک رعایت می‌شود تا کانال‌های گفت‌وگو حفظ شوند. حقوق بین‌الملل شبیه برق است: وجودش را واقعاً زمانی حس می‌کنیم که قطع شود. اما وقتی دقیقاً در مسائل جنگ و صلح، هنجارهای مهم بارها نقض می‌شوند، می‌توان از نوعی «قطع‌شدن» سخن گفت.

در روابط بین‌الملل، برخی پدیده‌ها را نمی‌توان ریشه‌کن کرد، حتی با زور و مداخله خارجی. ادامه بقای رژیم ایران یکی از آن هاست. هیچ منافاتی ندارد که ضمن نفرت داشتن از آن رژیم، در عین حال به دلیل بی‌فایده بودن حمله نظامی، با آن مخالفت کنیم. می‌توان معتقد بود که سلاح هسته‌ای ایران تهدیدی تحمل ناپذیر است، اما در ضمن، با دور دیگری از جنگ مخالفت کرد، زیرا مشکل را حل نمی‌کند. با ضربه ها به مقابله خواهند پرداخت و باز هم ایران توانش را بازیافته، خود را مسلح خواهد کرد.

آَرشیو بين الملل >>

روی این دیدگاه که هنر سیاسی نیست را «باورنکردنی و شوکه‌کننده» توصیف کرد. او نوشت: «چنین سخنی عملاً بحث درباره یک جنایت علیه بشریت را متوقف می‌کند، آن هم در حالی که این جنایت درست در برابر چشمان ما و در زمان واقعی در حال وقوع است — در زمانی که هنرمندان، نویسندگان و فیلم‌سازان باید هرآنچه در توان دارند برای متوقف کردن آن انجام دهند.»

قطعه کوچک است درست به‌اندازه پیکر یک کودک خردسال.مرد می موید. شانه‌هایش تکان می خورد. او را به حال خود بگذارید، بعد از این، او دیگر آن آدم سابق نیست. یک چیزی در او شکسته است. در او مرده است، هیچ چیزی نمی‌تواند کودکش را به او باز گرداند. برای او زمان از حرکت باز ایستاده است، از زمانی که قلب کودکش از تپش باز ایستاد، و او توانست پیکر بی‌جانش را شناسایی کرده و از دست مأمور امنیتی بدزدد، آری بدزدد و به‌دورترین نقطه ممکنه بیاورد و شبانه به‌دور از چشم آنان به خاک بسپارد. مکانی که هیچ چشم ناپاک نتواند ردش را پیدا کند.

برف نبود می‌بارید
خاکستر بود
بعد آن دو شب
که هر ستاره
جای گلوله بود.

خاکستر بود
برف نبود
بر سر و روی بازماندگان
با شدت می‌بارید و یک شبه
پیر ‌می‌کرد جوانان را.

حاجی انصاری پشت میز حجره‌اش نشسته بود. تسبیح کهنه‌اش را آرام از میان انگشتان می‌چرخاند و با هر دانه زیر لب می‌گفت: «سبحان‌الله… سبحان‌الله…» حاج شیخ غلام نجفی، دوست قدیمی و همسفر سال‌های دور مکه، در حالی که آماده‌ی ترک ایران بود، وارد حجره شد و...

وطنم
مردمکِ چشمانم
قلبِِ خونیم،
با كدامین زخمهایم
حرفهايم را مي شنوی‌؟
با کلماتی که نفس بریدند
و در لحظهِ انعقادِ شعرم
فرو می میرند

توماس مان برف را در «کوه جادو» شاعرانه کرده است. اما اسکی‌باز خوبی نبود؛ این فلات‌نشین هرگز اسکی را درست یاد نگرفت. دخترش به او می‌خندید. درست برعکسِ هرمان هسه، جنگل‌نشینِ شوارتس‌والد. مان ترجیح می‌داد عقب‌نشینی کند و به هتل برگردد. آنچه آنجا دید، در او «علاقه‌ای عمیق و اروتیک» برانگیخت.
دو نویسندهٔ نامدار در برف. این عکس در سن‌موریتس در سال ۱۹۳۱ یا ۱۹۳۲ گرفته شده است. یکی از آن‌ها، توماس مان، از سال ۱۹۲۹ شأنِ دریافت جایزهٔ نوبل ادبیات را دارد. دیگری، هرمان هسه، این جایزه را در سال ۱۹۴۶ دریافت خواهد کرد. هر دو نویسنده در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ به‌طور منظم تعطیلات خود را در انگادین می‌گذرانند؛ اشرافی‌ترین درهٔ مرتفع آلپ.

دنیای زنگی‌ها، دنیایی به شدت مردسالار و خشن نسبت به زنان است. کتاب به تاریخچه «شهر نو» می‌پردازد و اینکه چگونه سپهبد زاهدی با کشیدن دیواری به دور آن، این محله را به «قلعه» تبدیل کرد. نقره‌کار از زنانی چون «ملا فاطمه» (شاعر و فاحشه عهد کریم‌خان) یاد می‌کند تا نشان دهد که زنان در این لایه اجتماعی، همواره بین «ابتذال» و «استعداد سرکوب‌شده» در نوسان بوده‌اند.

این ترانه بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی پیدا کرده‌است ‌پسر ایران شروین حاجی پور با اجرای ترانه «من ایرانم» هم‌چون همتای خود «توماج صالحی» به نماد مقاومت نسل معاصر تبدیل شده‌است. اگر در زندان‌های ایران زنان و مردان به‌عنوان عنصر مقاومت در زندان بر مواضع خود سخت پافشاری می‌کنند، در خارج از زندان نیز زنان و مردان جوان به مثابه دو بازوی مقاومت در برابر حاکمیت قد علم کرده اند. آن‌ها اهل مماشات نیستند. هم‌چون توماج صالحی و شروین حاجی پور انگشت روی نبض وطن می‌گذارند و تباهی‌ها را بر ملا می‌کنند.   

خیالت تخت باشه، شب درازه وقلندربیدار، خوابم که جنه ومن بسم اله. خیلی وقته تشنه این مجلسم. پرتوی ناب و آق جواد که باشه، دنیا به کامه، واسه شاه و شیخم تره خرد نمی کنم. واسه م با طول و تفصیل تعریف کن تواین چن ساله چی‌ها و چن‌تا قله رو فتح کردی. دفه آخر که باهم بودیم، انگار گفتی میخوای نویسنده شی، مثل بولدزر رو کتابا افتادی و شبانه روز خرخونی می کنی، درست میگم، یا اشتباه می کنم؟ تازگیا گرفتار فراموشی شده م، همه چی رو فراموش یا قاتی پاتی می کنم »

در پی نانوشته‌ها
تا لغت به لغت در لبان زمینیان بیصدا بخوانند
رد پای عشق در خاک سرخ و آب دیده یافته و با آتش جان بپزند
تا خطوط سخت
چگونه
آزاد و یک سهم زاده شدن

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

آنچه رخ داده را به هر حال نمی‌توانم فراموش کنم. پس می‌کوشم از آن چیزی بسازم. نمی‌خواستم در درد متوقف بمانم؛ کتاب در این مسیر به من کمک کرد. داستانم را تعریف کردم تا به دیگران نشان دهم که هر کسی منابع کافی برای تحمل بدترین‌ها را در اختیار دارد. آیا کسی مثل من می‌تواند دوباره از زندگی لذت ببرد، دوباره بخندد؟ بله. من بهترین گواه آن هستم.

آَرشیو زنان >>

رژیم در سرکوب وحشیانه دیماه ۱۴۰۴، نه تنها دست به کشتار وحشیانه هزاران انسان معترض زد، بلکه زمینه دخالت و ویرانی ایران را توسط قدرت های جهانی و منطقه ای فراهم کرده است. در این شرایط اسفناک که رژیم مستقیماٌ مسئولیت آن را برعهده دارد، بخشی از مردم ما رسیدن به آزادی و زندگی نرمال را در دخالت نظامی مستقیم قدرت های بزرگ جهانی و منطقه ایی می بینند. تاریخ ایران در بیش از صد سال گذشته، نتایج اسفبار دخالتهای قدرت ها را در سرنوشت و استقلال کشورمان به خوبی نشان داده و اینبار به مراتب ویرانگرتر و خونین تر خواهد بود. جامعه ما دارای چنان ظرفیت های اندیشمندی و راهکاری تاریخی هست که بتواند خود را از این دوقطبی سازی: جمهوری اسلامی و یا براندازی از طریق دخالت نظامی قدرت ها، رها سازد.

آَرشیو حقوق بشر >>

تا آخر سال به راحتی تورم بالای ۱۲۰ درصد خوراکی‌ها را خواهیم داشت و سبد معیشت تصنعی شورایعالی کار که اسفند سال قبل ۲۴ میلیون محاسبه شده بود، در ایده آل‌ترین شرایط نزدیک ۶۰ میلیون تومان خواهد بود؛ نرخ سبد واقعی بسیار بالاتر از اینهاست، بسیار بسیار بالاتر....»
مردم» کنار گذاشته شده‌اند؛ اگر تشکل‌ها، سندیکاها و نهادهای برآمده از بطن مردم به راستی در تصمیمات فرادستی مشارکت داده می‌شدند و می‌توانستند در تصمیم‌سازی‌ها دخیل باشند، «معیشت» نیز تا این اندازه بحرانی نمی‌شد؛ امروز حقوق ۱۵ میلیون تومانی یک کارگر بازنشسته بعد از سال‌ها جان کندنِ بی‌وقفه در راه این آب و خاک، پول ۷ کیلو گوشت قرمز است؛ این بازنشسته با پس‌انداز کامل یکسال حقوقش نمی‌تواند حتی یک عدد سکه طلا بخرد.

آَرشیو کارگری >>

مرحلۀ تعادلی آغاز پایان راهبردهای تهاجم و تخاصم بر علیه منافع جمع و جامعه محسوب می شود. مرحله ای از تکامل تاریخی که زمانمندی و علیت تاریخی در کنار هم بر بسیاری از معادلات و مشاجرات کنونی جهانی به نفع جامعه های انسانی خط بطلان می کشند. چرا که مشکل اساسی کنونی سلطه گران جهانی با پول و منابع مادی دیگر قابل حل نمی باشد؛ بلکه همراهی و همسویی با زمان و نیازهای آن تنها و تنها راه حل برون رفت از بحران های فروپاشنده کنونی می باشند. در غیر این صورت با تحریم، جنگ و فشار و اغتشاش برای سلطه بر منابع مادی دیگر کشورها برای خروج از بن بست های کنونی، نه تنها راهگشا و کارساز نیست؛ بلکه سلطه گران را به سوی تعمیق بحران ها و تسریع فروپاشی سوق خواهد داد.

هرچه می‌گذرد، شمار بیشتری از مردم از دین روی برمی‌گردانند؛ آن‌چنان گسترده که حتی دتلف پولاک، جامعه‌شناس دین، را نیز شگفت‌زده کرده است. او که خود در شمار ‌نویسندگان مطالعات تازه‌ای با عنوان «دینِ مدرنیته» است، کاهش دین‌داری در کانون‌های سنتی مذهب، مانند لهستان، را به‌عنوان یک نمونه ذکر می‌کند. تا همین چند سال پیش، لهستان کشوری به‌شدت کاتولیک بود؛ دو سوم مردم به آموزه‌های کلیسای کاتولیک روم باور داشتند. اکنون این رقم به حدود یک‌سوم جمعیت کاهش یافته است. پولاک می‌گوید: «آنچه در لهستان رخ داده، فروپاشی‌ای زمین‌لغزشی در دین‌داری است.»

در حال حاضر امید من محدود است. دموکراسی، حاکمیت قانون و آزادی مهم‌ترین استدلال‌های غرب در برابر کشورهای سوسیالیستی بودند. هرگز ۴۰ سال پیش ترامپی نمی‌توانست چنین کاری انجام دهد. اما این سه استدلال وزن خود را از دست داده‌اند، چون آن کشورهای سوسیالیستی دیگر وجود ندارند. و اگر این باور جا بیفتد که ساختار اقتدارگرا کارآمدتر است، در کشورهای دموکراتیک اروپایی نیز فشار برای حرکت به سوی ساختارهای اقتدارگرا افزایش خواهد یافت. من چنین ساختارهایی را تجربه کرده‌ام.

آَرشیو انديشه >>

آستانه مشخصی برای این مسئله وجود ندارد، اما روشن است که مالیات بسیار زیاد می‌تواند خشم و نارضایتی ایجاد کند، حتی به شورش و خشونت منجر شود. این موضوع را سه اقتصاددان از دانشگاه‌های نوشاتل، آمستردام و هاروارد با بررسی انقلاب فرانسه ۱۷۸۹ به خوبی نشان داده‌اند.
مطالعه جدید نشان می‌دهد که بار مالیاتی بالا نه یک عامل جانبی، بلکه موتور محرک انقلاب بود. مناطقی با مالیات سنگین، نارضایتی و شورش‌های بیشتری داشتند. این موضوع در بررسی سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۸۹ کاملاً مشهود بود؛ مناطقی که مالیات بالاتری داشتند، اعتراضات و خشونت‌های بیشتری نیز ثبت شده بود.

در این زمان علی با سیاستی بی‌پروا در جنگ‌های ناپلئونی میان انگلیس و فرانسه بازی می‌کرد؛ گاه با این و گاه با آن. گرچه جزایر ایونی را به دست نیاورد، اما با رضایت لندن قلمرویی تقریباً مستقل میان آدریاتیک و اژه به دست آورد. به نوشتهٔ مندلسون، «گنجینه‌ها و نیروهایش از دولت سلطان نیز بیشتر بود». اشراف اروپایی مانند لرد بایرون در سفرهای شرقی خود دیدار با «پاشای بزرگ اپیروس» را مایهٔ افتخار می‌دانستند.
اما وقتی در ۱۸۲۰ ارتش عثمانی یانینا را محاصره کرد، متحدانش به‌سبب بدعهدی‌های گذشته او را رها کردند. مدافعان تا اکتبر ۱۸۲۲ مقاومت کردند، سپس تسلیم شدند. علی با تهدید به انفجار گنجینه‌ها و حرمسرایش تا ۵ فوریهٔ ۱۸۲۲ در جزیره‌ای دوام آورد، اما سرانجام با خنجری خمیده به قلبش ضربه زدند.

البته که فرهنگ دیجیتال همان فرهنگِ زیسته نیست. اما این مخزن دیجیتال بستری برای تبادل فراهم می‌کند — حتی برای کسانی که مهاجرت کرده‌اند و در دیاسپورا زندگی می‌کنند. اگر مثلاً کسی از جامعهٔ تووالوئیِ بریزبین تصمیم بگیرد رقص خاصی را به فرزندانش منتقل کند، می‌تواند به پایگاه داده رجوع کند. ضمن آن‌که فرهنگ همواره در حال دگرگونی و بازآفرینی است. به همین دلیل این پروژه اساساً هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد — حتی اگر مرحلهٔ آزمایشی آن فقط تا پایان ۲۰۲۶ ادامه داشته باشد. تا آن زمان، ساختار باید آماده باشد. اگر کسی در سال ۲۰۳۵ ترانه‌ای بسازد، می‌توان آن را به‌سادگی به پایگاه داده افزود.

آَرشیو تاريخ >>

سالتیکوف-شچدرین به روشنی و به طور قابل فهمی نشان داد که چگونه یک فرد می‌تواند به هر وضعیتی عادت کند، چگونه چیزی غیرقابل تصور به تدریج عادی می‌شود، اگر انسان با انجام هیچ کار نیکی پیوند نداشته باشد، اگر در زندگی به چیزی برای تکیه کردن و چنگ زدن به چیزی وجود نداشته باشد، چقدر سریع می‌تواند انسانیت خود را از دست بدهد. برای آنینکا و لیوبینکا، خانواده و روابط رسماً نزدیکشان شرایطی را ایجاد کرده بود که آرزوی فرار از آن را داشتند و هیچ چیز یا هیچ کس در زندگی آنها وجود نداشت که مانع از وحشی شدن آنها شود.

امیدهای بلینسکی برای آینده دهقانان بر این استوار است. او باور دارد که مردم خداناباور هستند و با خوراندن خیالات به آنها مخالفند. بلینسکی می‌نویسد: «او ملال آور، روشن‌فکر و به‌شدت خواستار زندگی است». بلینسکی انتظار دارد که او در مسیر تحقق آرمان‌هایش گام بردارد، نه در رویاهای زندگی پس از مرگ. ما شهادت کاولین را می‌دانیم که بلینسکی اولین کسی بود که گفت روسیه، به روش خود، مسئله رابطه بین کار و سرمایه را سریع‌تر، بهتر و قدرتمندتر از اروپای غربی حل خواهد کرد. این برای بلینسکی نوعی غرور ملی بود.

آَرشیو گوناگون >>