بنیاد نرگس محمدی روز یکشنبه، ۲۰ اردیبهشت، اعلام کرد که این فعال حقوق بشر و برنده جایزه نوبل صلح، "پس از ۱۰ روز بستری در بیمارستانی در زنجان، با تودیع وثیقه سنگین و تعویق در اجرای حکم، با آمبولانس به بیمارستان پارس تهران منتقل و جهت درمان فوری توسط تیم پزشکی خود بستری شد".
انتقال محمدی پس از روزها درخواست و هشدار خانواده و نزدیکانش درباره وضعیت بحرانی سلامتی‌اش انجام شد. بنا بر داده‌های بنیاد نرگس محمدی حکم زندان او با قرار وثیقه به حالت تعلیق درآمده، اما مدت این تعلیق مشخص نیست.

در روزهای گذشته فعالان حقوق بشر با اشاره به انتقال او به زندان قزلحصار در خصوص احتمال اعدام این زندانی ابراز نگرانی کرده بودند. به نوشته رسانه‌ها آقای شکورزاده، ۲۹ ساله و دانشجوی نخبه دانشگاه علم‌وصنعت بوده که حکم اعدام برای او پس از «ماه‌ها نگهداری در سلول انفرادی و اخذ اعترافات اجباری» صادر شده بود.
کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۱۸ اردیبهشت‌ ۱۴۰۵ گزارش داد که دیوان عالی کشور حکم اعدام این «دانشجوی ممتاز مقطع کارشناسی ارشد مهندسی هوافضای دانشگاه علم و صنعت» را تأیید کرده است.

گزارش‌های رسیده به سازمان حقوق بشر ایران نشان می‌دهد زندانیان زندان قزل‌حصار کرج در روزهای گذشته با خشونت شدید مأموران زندان و کمبود اقلام خوراکی و دارویی مواجه بوده‌اند. تعدادی از زندانیان واحد ۴ این زندان با لوله‌های پلی‌اتیلن مورد ضرب‌وجرح شدید قرار گرفته‌اند. همچنین زندانبا‌ن‌هایی با سابقه اعمال خشونت علیه زندانیان به این واحد منتقل شده‌اند. براساس این گزارش‌ها وضعیت تعدادی از زندانیان سیاسی محبوس در این زندان همچنان نامشخص است.

جنگ اخیر، متحدان و رقبای آمریکا را در تلاش برای مقابله با یک ابرقدرت غیرقابل پیش بینی و غیرقابل اعتماد قرار داده است. نتیجه این جنگ، یک تغییر تاریخی ژئوپولیتیکی است که تعادل قدرت جهانی را در دهه آینده تغییر خواهد داد و مقیاس این تغییرات با تغییرات پس از پایان جنگ سرد رقابت خواهد کرد.
عملکرد جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران بسیار فراتر از بی ثبات کردن خاورمیانه، سبب افزایش قیمت انرژی و سایر مواد و همچنین، اقتصاد جهانی را مختل کرده است. متحدان و رقبای آمریکا را در تلاش برای مقابله با یک ابرقدرت غیرقابل پیش بینی و غیرقابل اعتماد قرار داده است. نتیجه آن، یک تغییر تاریخی ژئوپولیتیکی است که تعادل قدرت جهانی را در دهه آینده تغییر خواهد داد.

جنگ طلبی تنها یکی از عریان ترین جلوه های اقتدارگرای راست افراطی سلطنت طلب است که نه به مردم باوری دارند، نه به دمکراسی؛ نه با رواداری میانه ای دارند و نه با اعتدال؛ نه با تنوع اتنیکی و چند صدایی وقعی می نهند و نه خواست های جنبش های اجتماعی متکثر همچون زنان و جوانان و گروه های اتنیکی و جنبش کارگری و روشنفکری و...؛ آنها نه به دادخواهی و تحول مسالمت آمیز و جامعه مدنی می اندیشند و نه با استقلال و صلح و دمکراسی میانه ای دارند؛

هفته‌ای که گذشت، بار دیگر نشان داد که ایران وارد مرحله‌ای تازه و خطرناک از بحران شده است، مرحله‌ای که در آن مرز میان جنگ خارجی، سرکوب داخلی و فروپاشی تدریجی نظم سیاسی بیش از هر زمان دیگری از میان رفته است. آنچه امروز در ایران جریان دارد، صرفاً یک تنش نظامی یا بحران دیپلماتیک نیست، بلکه تلاقی چند بحران هم‌زمان است: جنگ فرسایشی با اسرائیل و آمریکا، امنیتی‌شدن کامل فضای داخلی، تشدید بحران اقتصادی، گسترش نارضایتی اجتماعی، و عمیق‌تر شدن شکاف میان حکومت و جامعه.

هدفم علنی کردن دفاعیاتم میباشد با وجود تمام خطرها، این رژیم از آنجایی که میداند هیچ مشروعیتی ندارد از علنی کردن دادگاه زندانیان سیاسی به شدت وحشت دارد.
هزار هزار در مقابل شما سر خم نکردند و بر چوبه دار بوسه زدند پس یقین کن که ما تکثیر میشویم حتی اگر جنازه های ما را مخفی کنید.
من و پنج نفر از دوستانم در محکمه ای محکوم شدیم که هیچ شباهتی به دادگاه نداشت. اساسا قوه قضاییه و دستگاه امنیتی توی رژیم های که دیکتاتور و فاشیستی هستند پایه های سرکوب و جنایت هستند و نه مجری قانون.

در میان هواداران ترامپ نارضایتی در حال افزایش است و میزان محبوبیت او در نظرسنجی‌ها رو به کاهش است. اما حلقهٔ درونی رئیس‌جمهور چه می‌کند؟ در ظاهر، او را مانند یک فرمانروای مطلقه احاطه کرده و می‌ستاید. آیا این «دربار» در حال تغییر موضع است؟ باربارا اشتولبرگ-ریلینگر، رئیس کالج علوم برلین، که به سازوکارهای دیرپای فرصت‌طلبی و انشقاق به‌خوبی آشناست، به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهد.

آَرشیو اخبار امروز >>

آنچه واضح است و به قول ادبیات منبری‌ها «أظهرُ من الشمس» است، اینکه گرداننده و سکاندار اداره کل امور ایران سپاه است. شک در این امر، اگر حماقت نباشد، ساده‌لوحی حتماً هست. سپاه تا روزی که به‌طور کامل در درون خود و کل حکومت، تسویه عناصر نامطلوب و ناباب را به پایان نرساند، نایب امام مجتبای غایب خواهد بود. همین که همه قدرت یک‌کاسه شد و خطرات ناشی از سرنگونی از ناحیه آمریکا، اسرائیل یا مردم رفع گردید، برادران سپاهی به نیابت از آقا ،رهبر غایب، راهی دیدار با مقامات کشورهای دوست و برادر ، و صد البتّه آمریکا خواهند شد و هر دیداری که لازم باشد انجام خواهند داد.

سازوکار «جابه‌جایی عامدانه»، در صورتِ موفقیت، پیامدهایِ عمیق و چندلایه‌ای را بر پیکرِ جامعه تحمیل می‌کند. این پیامدها صرفاً نتایجِ آنیِ خشونت نیستند، بلکه به تدریج در تار و پودِ ساختارهایِ اجتماعی، فرهنگی، و سیاسی تنیده شده و چشم‌اندازِ آینده‌یِ یک ملت را دگرگون می‌سازند. این پیامدهایِ ویرانگر را می‌توان در چندین محورِ کلیدی موردِ تحلیل قرار داد که هر یک به نوبه‌یِ خود، بر دیگر محورها تأثیر گذاشته و چرخه‌ای پیچیده از تخریب را شکل می‌دهند.

به هر حال اهمیت بقای نظام جمهوری اسلامی در شرایط فعلی به همراهی وسازش با سیاستهای آمریکا در منطقه و شرایط سیاسی داخل کشور بستگی دارد! اما جمهوری اسلامی تنها با همراهی با سیاستهای روسیه و چین ماندگار خواهدماند، اما این همراهی تلاشی است نامطمين! که فقط می تواند با ماندگاری استبداد و سرکوب مردم ایران ممکن باشد! در مقابل آنها، مردم ایران قرار دارند که فقط با سقوط نظام دینی و برقراری استقلال به آزادی دست خواهند یافت !

اگر جنگ اتفاق نیفتاده بود، کشته‌شدگان دی‌ماه می‌توانستند به محور دادخواهی، اعتراض و استمرار جنبش داخلی تبدیل شوند، اما جنگ همه‌چیز را به حاشیه برد. بمباران شهرها، کشته شدن غیرنظامیان و تهدیدهای آشکار ترامپ و نتانیاهو علیه ایران، بخش بزرگی از افکار عمومی را از فضای اعتراض سیاسی به سمت نگرانی برای موجودیت کشور و امنیت زندگی روزمره سوق داد.

مبارزات ملی و دمكراتیك را نمی توان فقط به عنوان مجموعه ای از خیزش های سیاسی برای تغییر دولت ها فهمید. این مبارزات، در بنیاد خود، پاسخ تاریخی مردمانِ تحت سلطه به وضعیت وابستگی، استبداد، نابرابری اجتماعی و محرومیت از حق تعیین سرنوشت بوده اند. در كشورهای در حال رشد و وابسته، مسئلۀ آزادی سیاسی معمولا از مسئلۀ استقلال ملی و عدالت اجتماعی جدا نبوده است. مردمی كه زیر فشار استعمار، سلطۀ امپریالیستی، حكومت های وابسته یا ساختارهای نابرابر داخلی قرار داشته اند، تنها برای تغییر شكل حكومت مبارزه نكرده اند، بلكه برای بازپس گیری حق ادارۀ جامعه، منابع، كار، فرهنگ و آیندۀ خود به میدان آمده اند.

هشتم مه، روز پایان جنگ جهانی دوم در اروپا، فقط یک تاریخ در تقویم نیست. این روز یادآور ویرانی، کشتار، آوارگی و شکست نظامی یکی از خشن‌ترین ایدئولوژی‌های قرن بیستم است. اما اهمیت ۸ مه تنها در گذشته خلاصه نمی‌شود. معنای اصلی آن در این است که ما امروز نیز بتوانیم نشانه‌های بازتولید سرکوب، نفرت، اقتدارگرایی و خشونت ایدئولوژیک را بشناسیم.

فاشیسم معاصر ریشه در ساختار احساسی خاصی دارد که در جوامع مدرن یافت می‌شود: جست‌وجوی نوعی متفاوت از مدرنیته. جامعه مدرن مدعی است که با سلسله‌مراتب‌های طبیعی مخالفت می‌کند و اجازه می‌دهد عقل و عقلانیت بر ایمان و خرافه پیروز شوند. این جامعه تلاش می‌کند طبیعت را به تسلط انسان درآورد، اما در عین حال، به فناپذیری و محدودیت‌های طبیعی انسان نیز اذعان دارد. با این حال، وعده مرکزی جامعه مدرن - یعنی ادغام اجتماعی از طریق تحرک رو به بالا - دیگر برقرار نیست. شبح نزول اجتماعی به نوعی منفی‌گرایی تعمیم‌یافته انجامیده است. بدین ترتیب، مدرنیته لیبرال نوعی ویرانگری را در دل خود پرورانده که متوجه خویش است: فاشیسمی نو که ویرانی را به‌مثابه راهی برای التیام عرضه می‌کند.

بدون تردید آمارسازی‌های غیر واقعی از سوی حکومت اسلامی و بخشی از مخالفان این حکومت با هدف‌های سیاسی گوناگون صورت گرفته‌است. حکومت اسلامی برای کوچک جلوه دادنِ سبعیت و وحشیگری‌اش، نتانیاهو و ترامپ به عنوان دلیل و توجیهی برای حمله نظامی به ایران دست به آمارسازی زده‌اند. بخشی از اپوزیسیونِ حکومت اسلامی، که همسو با دولت اسرائیل و آمریکا حامی و محرک حمله نظامی به ایران هستند نیز با هدف نشان دادن و برجسته کردن میزان وحشیگری و جنایت پیشگی حکومت اسلامی، به این آمارسازی های سیاسی روی آورده اند.

این جنگ از هیچ جهت، جنگی عادلانه نبوده است. تجاوز آمریکا و اسرائیل آشکار است: آنها هیچ «حقی» برای آغاز جنگ نداشتند و در رفتار جنگی نیز هیچ «رفتار عادلانه‌ای» نشان ندادند — جنایات جنگی‌شان نیازی به توضیح ندارد. حتی از سوی ایران نیز این جنگ عادلانه نبود، زیرا رژیم خود در به‌وجود آمدن آن سهم داشت و عملکردش — چه در قبال مردم ایران و چه در برابر کشورهای همسایه — عادلانه نبوده است. مهم‌تر از همه، با وجود ماهیت این تجاوز امپریالیستی، مردم ایران این را جنگی میهن‌پرستانه یا رهایی‌بخش نمی‌دانند؛ بلکه آن را جنگ یک دستگاه حاکم می‌بینند که به آنها تعلق ندارد. برخی تحلیلگران مسائل ایران در غرب، و نیز حامیان آشکار یا پنهان رژیم، به‌اشتباه نبودِ یک جنبش بزرگ ضدحکومتی در زمان جنگ را به میهن‌پرستی و حمایت مردمی نسبت داده‌اند. همان‌گونه که پیش‌تر گفته شد، این حکومتی است که برای ایجاد رعب و جلوگیری از قیام دوباره، به روی مردم خود آتش گشود.

و حالا کجا ایستاده ایم. دشمن بقول شطرنج باز ها آچمز شده است. نه راه پیش دارد و نه راه پس. ادامه جنگ خلاف افکار عمومی جهان است و خلاف منافعشان. ننگ پذیرش شکست و ترک صندلی ابر قدرتی نیز پذیرفتنی نیست. در این مرحله از جنگ به قول کلمانسو سرنوشت جنگ در پانزده دقیقه آخر تعیین می‌شود. کدام طرف زودتر می شکند. من روی پایداری ایران عزیز و مقاوم هزار ها ساله حساب می کنم. تنها چند ماه دیگر مانده تا افکار عمومی قدرت را در آمریکا جا به جا کند. چیزی که کابوس وحشتناک قلدر دیوانه است. از هم اکنون سر و کله این کابوس در کنگره، رسانه ها و افکار عمومی پیدا شده است.

آَرشیو سياسی >>

در باره اوضاع شکننده آتش‌بس، آتش گلوله و موشک در شرایط آتش بس، موقعیت کنونی مذاکرات و رویکردهای دولت‌های منطقه در شرایط اوچ گرفتن تهدیدها، امارات متحده و نقش وهمدستی اشکار و پنهان آن در اوضاع خاورمیانه و شمال افریقا، رهبری سیاسی و امنیتی در ایران پسا خامنه ای اول، موقعیت زندانیان سیاسی ایران ... وظایف نیروهای چپ و ترقیخواه در موقعیت کنونی، رضا پهلوی و موقعیت اپوزیسیون سلطنتی در دوره کنونی و گذشته و آینده آن !

آَرشیو مصاحبه >>

اگر امروز از «عنصر آشوبناک» در سیاست ترامپ شگفت‌زده می‌شویم، باید اذعان کرد که تشخیص و پیش‌بینی روان‌شناسانِ بیش از ده سال پیش، دقت چشمگیری داشته است. در آن زمان اعتراض‌هایی شکل گرفت، زیرا به نویسندگان اتهام زده شد که «قاعده گلدواتر» انجمن روان‌پزشکی آمریکا را نقض کرده‌اند؛ قاعده‌ای که تشخیص روانیِ سیاستمداران از راه دور را غیراخلاقی می‌داند. استدلال این بود که تا زمانی که شخص را در چارچوب درمانی شخصاً نشناسیم، حق اظهار نظر تخصصی درباره او را نداریم.

در حالی که در بسیاری از این آثار، جنایتکاران نازی به دشمنانی اغراق‌شده و شبه‌کمیک‌بوکی تبدیل می‌شوند — گویی مستقیماً از فیلمی مارولی بیرون آمده‌اند — فیلم «نورنبرگ» واقعاً به اندیشه‌ای نزدیک می‌شود که هانا آرنت در جریان محاکمه آیشمن مطرح کرده بود: این‌که شر اغلب به شکلی هولناک عادی و پیش‌پاافتاده ظاهر می‌شود و نه از هیولاها، بلکه از انسان‌های معمولی سرچشمه می‌گیرد.

آنچه اهمیت دارد این است که آیا اطلاعاتی درباره مدرسه در دسترس بوده که آن را به‌عنوان مدرسه معرفی کند یا نه؛ مثلاً حضور اینترنتی یا تصاویر ماهواره‌ای. همچنین مهم است که آیا برای انجام حمله، فشار زمانی نظامی وجود داشته است یا نه. وقتی هدف یک ساختمان باشد، چنین فشاری به‌ندرت وجود دارد. اگر امکان تأیید ماهیت ساختمان وجود داشته اما این کار انجام نشده و صرفاً به داده‌های قدیمی اتکا شده باشد، در آن صورت نقض حقوق بین‌الملل رخ داده است.

آَرشیو بين الملل >>

در فرهنگ فارسی سه واژه به سه معنا و مفهوم متفاوت وجود دارد: «مهاجرت»، «جلای وطن» و «تبعید»؛ مهاجرت هدفمند، آگاهانه، با تمهیدات و تدارکات قبلی‌صورت می‌گیرد و ترس و اجباری در آن نیست. جلای وطن اگرچه به اختیار و آگاهانه است، ولی انسان از بیم جان و زندان و شکنجه و اعدام یا بنا به دلایل دیگری بناچار تصمیم به‌‌ترک یار و دیار می‌گیرد و جلای وطن می‌کند، منظور وحشت و عدم امنیت جانی و مالی درمیهن خویش دلیل جلای وطن است و انسان در تنگنا و زیر فشار چنین تصمیمی می‌گیرد. و اما «تبعید» اجبار رسمی از سوی قدرت یا حکومت است.

بر تمام این مسائل باید خواست ِ عارفان ِ واصل را هم افزود که مایل نبوده و نیستند عوام ِ مردم از مقصود و مقصد آنان با خبر گردند، زیرا از طرفی در طول تاریخ همواره خطر مرگ در کمین ِ فاش گویان نشسته بود و از طرفی دیگر اغلب صوفیه معتقد بودند غیرت ِ خداوندی مایل نیست رازهای عرفانی بر ملا گردد.و بقول خواجهٔ شیراز : گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد...

تمام جهان در انتظار نوزایی از طریق ایده روسی است؛ این ایمان مقدس من است. اما برای آن‌که این مأموریت به انجام برسد، ضروری است که ملت روس بزرگ از حق سیاسی و برتری بر تمام جهان اسلاو برخوردار شود، آن هم به‌گونه‌ای نهایی و برگشت‌ناپذیر.»
این سخن را نه ولادیمیر پوتین گفته و نه یکی از پیروان او. این جمله را شاعر و نویسنده روس فئودور داستایوسکی در سال ۱۸۶۸ در نامه‌ای به دوست نزدیکش آپولون مایاکوف نوشته است. این نشان می‌دهد که داستایفسکی نه‌تنها رمان‌های بی‌همتایی چون «جنایت و مکافات» یا «برداران کارامازوف» را خلق کرد، بلکه گاه به خطابه‌های تند ملی‌گرایانه نیز کشیده می‌شد.

مهرانگیز، برعکس من، تندنویس و خوش خط بود. جزوه‌های دبیر فلسفه را خوش خط می‌نوشت، کلی هم وقت اضافه می‌آورد. رو انگشت قلمی کشیده و نوشتن‌اش خیره می‌شدم، وقت که اضافه می‌آورد، با سرخم شده رو دفتر، یک‌بری نگاهم می‌کرد، می‌خندید، خنده‌ش قشنگ بود، صورت نمکی، گیس‌ها و چشم‌های قهوه‌ئی‌اش هم قشنگ بود. بیست یکی دو ساله، ترکه‌ای و هم قد خودم بود. با هم تعلق خاطر داشتیم. شعر یادگاریش را حفظ کردم، شب‌ها، تو تاریکی لابه لای توتستان‌های دهکده‌ی ونگ، با دو دانگ صدائی که داشتم، می‌خواندم و چهچهه می‌زدم.

در جهان مدرن، ما مدام از ساختن حرف می‌زنیم؛ توسعه، پیشرفت، رشد، بازسازی. اما کمتر کسی دربارهٔ خودِ ویرانی فکر می‌کند. انگار نوعی فراموشیِ خودخواسته وجود دارد؛ این‌که خرابی باید هرچه زودتر از چشم پنهان شود تا زندگی بتواند ظاهری عادی به خود بگیرد. همان‌طور که پس از جنگ‌ها، جامعه می‌کوشد ردّ ویرانی را از حافظه کنار بزند و تصویری تازه جای آن بگذارد.

نعره ی قورباغه‌ ای
به هنگام جهیدن از سنگی خُرد
که جلگه و دشت را
با قطره های آب، پیوند میدهد سست،
تمنای پرسشی در گلوگاه را
به آشوب می کشاند.

دهانت-
بویِ مردار می دهد
بویِ کشتارِ کودکان میناب
لجنزارِ اِپستین-
وقتی - هوا مسوم می شود:
-امشب یک تمدن می میرد!!

راوی از حافظه‌ای قوی برخوردار است و همین ویژگی به او کمک می‌کند که در گفتگو با مصطفی خلجی در یک هماهنگی زمانی موضوعات را به‌خوبی و به‌وضوح دسته بندی کرده ،لایه لایه به آن بپردازد. طرفه آن‌که راوی به زوایای پنهان و آشکار آن‌ها اشراف دارد. از سوی دیگر به‌عنوان یک کارگر رنگ‌کار ساختمانی مشغول به کار می‌‌شود تا خرج و مخارج زندگی را فراهم کند. گرچه، راوی در این رهگذر دست به کارهای مختلف می‌زند. هم راوی هم برادر بزرگ‌تر می‌دانند که نان در آوردن در شهر چندان آسان نیست. در واقع کار کردن با «‌پیمانکارها‌» ساده نیست.

.. شب مهتابی و آرامی بود، راه تا بی‌نهایت ادامه داشت و انگار هرگز به‌پایان نمی‌رسید. مسافرهای اتوبوس خوابیده بودند، مسیحا نیز به‌‌خوابی عمیق فرورفته بود وآهسته خرنش می‌کرد. رانندۀ سیاهچرده و زمخت، به جادۀ اسفالته خیره شده بود، تخمۀ ژاپنی می‌شکست و هر‌از‌گاهی از فلاسک یک لیوان چای می‌ریخت و قطره قطره می‌نوشید. من بنا به‌تقاضای راننده کنار او روی صندلی شاگرد ‌شوفر نشسته بودم و از هردری حرف می‌زدم تا مبادا پشت فرمان چرتش می‌برد.

ما از زندگی و فکر تک تک آن‌هایی که به شکل‌های مختلف قربانی فاشیسم شده‌اند خبر نداریم. چه بسا اگر بسیاری از آن‌ها فرصت آن را داشتند و از زندگی‌ روزانه‌شان در آن روزها یادداشت برمی‌داشتند و یادداشت‌های‌شان به دست ما می‌رسید، ما هم اکنون در همین خاک هلند، تعداد زیادی “آنه فرانک” داشتیم. آنه فرانکی که هربار وقتی از جلو “کلیسای یانس” در اوترخت می‌گذرم و مجسمۀ کوچکش را می‌بینم؛ با آن دست‌هایش که پشتش قایم کرده و آن لباس ساده‌اش، برای لحظاتی ذهنم را به خود مشغول می‌کند.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

اسطوره‌هایی که بووار علیه آن‌ها مبارزه می‌کرد، به‌سادگی از بین نمی‌روند. با این حال، تشخیص او هنوز معتبر است: کسی که می‌خواهد آزاد باشد باید اسطوره‌هایی را که در آن‌ها رشد کرده است، بشناسد و از آن‌ها عبور کند.
این امر درباره همه انسان‌ها، فارغ از جنسیت، صدق می‌کند. مردان نیز در اسطوره‌ها گرفتارند و آن‌ها نیز باید همان پرسش‌هایی را از خود بپرسند که بووار به زنان پیشنهاد می‌کرد: آیا واقعاً این شغل و مسیر زندگی را می‌خواهی، یا صرفاً در حال بازی کردن یک نقش اجتماعی هستی؟ آیا می‌خواهی فرزندانت آزاد باشند یا مطابق انتظارهای تو زندگی کنند؟

شبکه استقلال و برابری پایدار زنان (وایز) در سال ۲۰۲۰ با هدف آموزش و توانمندسازی زنان و با شعار «برابری جنسیتی پایدار» در لندن شکل گرفت و به ثبت رسمی رسید. امروز این شبکه در ۱۶ کشور جهان، از جمله ایران، دارای اعضا و حامیان قابل توجهی است. وایز در بارسلونا در حال ثبت رسمی و بعد هم در سوید ثبت خواهد شد تا بتواند وجهه بین المللی خود را عرضه کند.

شبکه گسترده سرکوب مزد اعم از حکومت و کارفرمایان رانتی با همسویی نهادهای سرکوبگر امنیتی و حراستی، شیوه مبارزه و فعالیت ما فرودستان را بسیار پیچیده‌تر و سخت‌تر کرده و متحمل هزینه‌هایی چون دستگیری و زندان، اخراج و تهدید شده‌ایم و دقیقا به همین دلیل است که حمایت و همکاری همه‌جانبه بخش‌های مختلف طبقه‌ی کلان کارگران از جمله زنان، امری ضروری و این زمانی و بی‌نهایت فوری است. هر چه پراکنده‌تر باشیم، عوارض ناشی از خشونت‌های ساختار سرمایه/مردسالار شدیدتر خواهد شد. صدای یکدیگر باشیم تا خفه‌امان نکنند. اول ماه مه تمدید و تاکید بر مبارزه همبسته ما در مقابله با بهره‌کشی و خشونت سیستماتیک حکومت و جهان سرمایه‌داری است.

آَرشیو زنان >>

هنگامی که فردی داستان تغییر نگرش خود نسبت به اعدام را روایت می‌کند، شنونده بیش از آنکه به دفاع از موضع قبلی خود پناه ببرد، امکان همدلی پیدا می‌کند. از همین رو، روایت‌های مخالفان اعدام فقط بیان تجربه‌های فردی نیستند بلکه بخشی از فرآیند تحول اخلاقی و فرهنگی یک جامعه‌اند، جامعه‌ای که بتواند درد قربانیان را به رسمیت بشناسد، حافظه جمعی خود را حفظ کند و به جای انتقام، بر کرامت انسان تأکید ورزد. اینگونه است که امکان بیشتری برای ساختن آینده‌ای عاری از شکنجه، اعدام و خشونت وجود خواهد داشت.

بر اساس گزارش‌ها، مریم هداوند در تهران بازداشت و از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده است. گفته می‌شود پرونده او با حمله‌ای آتش‌زا به مسجد سیدالشهدا در منطقه پاکدشت تهران مرتبط است. با این حال، جزئیات مربوط به مستندات و ادله به‌طور شفاف منتشر نشده‌اند. همچنین مشخص نیست که آیا هداوند از حق دفاع برخوردار بوده است یا نه. مشروعیت چنین احکامی محل تردید است، به‌ویژه زمانی که مجازاتی غیرقابل بازگشت با آن همراه باشد.

حکم اعدام ساسان آزادوار جونقانی، ورزشکار ۲۱ ساله ساکن اصفهان، که در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه سال گذشته بازداشت شده بود، بامداد امروز پنجشنبه ۱۰ اردیبهشت‌ماه در زندان دستگرد اصفهان به اجرا درآمد. یک منبع نزدیک به خانواده این زندانی سیاسی در گفت‌وگو با هرانا اعلام کرد که در مراسم خاکسپاری او، تنها به ۱۰ نفر از بستگانش اجازه حضور داده شد. به گفته این منبع، مراسم ظهر امروز در فضایی امنیتی برگزار و پیکر وی به خاک سپرده شد.

آَرشیو حقوق بشر >>

" یک کارشناس طب اسلامی در صداوسیمای جمهوری اسلامی در رابطه با راهکارهای امام رضا برای افزایش اسپرم، نوشیدنِ " شراب امام رضا" را که ترکیبی از آب باران در روزهای ۲۳ فروردین تا ۲۳ اردیبهشت، کشمش و دیگر ترکیبات مقوی درست می‌شود را توصیه کرده است (مویز، آب باران یا چشمه مشرقی، عسل مصفّی، زنجفیل، میخک، دارچین، زعفران، سنبل‌الطیب، عود و مصطکی و..) که نه فقط کیفیت و کمیت اسپرم را بهبود می‌بخشد، که نازایی را هم درمان می‌کند."

ارتباطات اسلام‌گرایانه دیگر تنها در جاهایی که انتظار می‌رود دیده نمی‌شوند. نمونه‌ای از آن را می‌توان در زندگی روزمره بسیاری از مردم یافت: در سوپرمارکت. در میان فرآورده‌های گوشتی، غذاهای آماده و شیرینی‌ها، محصولاتی با گواهی حلال قرار دارند – محصولاتی که به‌عنوان مطابق با قوانین غذایی اسلامی برچسب‌گذاری شده‌اند. اما آنچه بسیاری از مصرف‌کنندگان نمی‌دانند این است که دست‌کم دو نهاد صدور گواهی، بنا بر ارزیابی نهادهای امنیتی، با سازمان‌هایی در ارتباط هستند که به‌عنوان اسلام‌گرا طبقه‌بندی می‌شوند.

بیماران مبتلا به دیابت در ایران این روزها، در حالی که بیش از یک ماه از حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می‌گذرد، با شرایطی پیچیده و نگران‌کننده مواجه‌اند؛ وضعیتی که حاصل هم‌زمانی چند بحران در حوزه دارو، تجهیزات درمانی، اقتصاد سلامت و پوشش بیمه‌ای است. اگرچه مسئولان حوزه سلامت از پایداری ذخایر دارویی سخن می‌گویند، اما روایت‌های میدانی بیماران و فعالان حوزه دارو نشان می‌دهد دسترسی به اقلام حیاتی، به‌ویژه انسولین، با دشواری‌های جدی همراه شده است.

آَرشیو اجتماعی >>

اسطوره تحمل رنج بشر را معمولا «پرومته» می دانند، موجود شریف و آزاده ای که آتش را از خدایان ربود و به دست انسان رساند. زئوس، خدای خدایان، او را به همین سبب در کوه قاف به زنجیر کشید و عقابی را مامور کرد که هر روز جگر پرومته در بند را از هم بدرد و پاره پاره کند. در پایان هر روز، زئوس جگر پاره پاره پرومته را بازمی ساخت تا روز بعد دوباره مورد حمله عقاب قرارگیرد و باز هم پاره پاره شود. این داستان در روزگار ما نیز همچنان ادامه دارد، با این تفاوت که اسطوره جای خود را به واقعیت، زئوس جای خود را به سرمایه دار و دولت او و پرومته جای خویش به کارگر داده است. سلمان یگانه یکی از این پرومته های بی شمار بود.

در ایالات متحده، کارگران جوان در برابر کارهای ناپایدار و نابرابری اجتماعی سازمان‌دهی می‌شوند—و اتحادیه‌های کارگری را دوباره به‌عنوان یک نیروی سیاسی کشف می‌کنند.
یک اتاق زیرزمینی ساده در کتابخانهٔ «کنسینگتون»، محله‌ای متنوع از نظر قومی در بروکلین که حتی با وجود فاصلهٔ جغرافیایی ۲۰ کیلومتری با منهتن، از نظر احساسی بسیار دورتر به نظر می‌رسد. کف پوش از جنس لینولئوم، رنگ دیوارها ضدحریق، بدون پنجره. در یک روز بارانی شنبه، ۱۶ جوان—همگی زیر ۳۰ سال—دور سه میز بزرگ نشسته‌اند، دفترچه یادداشت در دست دارند و با دقت به یک موضوع که با استفاده از نرم‌افزار PowerPoint ارائهٔ می‌شود، گوش می‌دهند.

در سال ۲۰۰۳ میلادی سازمان جهانی کار پس از بررسی‌های بسیار ۲۸ آوریل را با هدف آگاهی رسانی در خصوص ایمنی و بهداشت کار و با تاکید بر پیشگیری از حوادث و بیماری‌ها در محل کار نامگذاری کرد. در واقع کارزاری بین المللی با هدف نشان دادن اهمیت ارتقای ایمنی محیط شغلی و تاثیر آن بر کاهش مرگ و میر ناشی از کار است. به این ترتیب دولت‌ها موظف به تدوین سیاست و برنامه‌ای سیستماتیک برای بازرسی اجرای انطباق قوانین و سیاست‌های ایمنی و بهداشتی شغلی هستند. پیش از این، این روز از سال ۱۹۹۶ توسط اتحادیه‌های کارگری در سراسر جهان به عنوان روز جهانی بزرگداشت کارگران کشته و زخمی شده گرامی داشته می‌شود.

آَرشیو کارگری >>

پیام محوری جاناتان هایت همزمان ناامیدکننده و رهایی‌بخش است. ما جست‌وجوگران بی‌طرف حقیقت نیستیم، بلکه از شهودهای اخلاقی پیروی می‌کنیم که عمیقاً در وجود ما نهادینه شده‌اند. این شهودها بسته به شکل‌گیری‌های اجتماعی و فرهنگی ما با یکدیگر تفاوت دارند. کسی که این را درک کند، دیگر مخالفان سیاسی را صرفاً افرادی غیرعقلانی یا بدخواه نمی‌بیند، بلکه آن‌ها را انسان‌هایی می‌داند که از منطق اخلاقی متفاوتی پیروی می‌کنند.

درست هنگامی که بورژوازی سوئد به هدف سیاست خارجی خود؛ پس از استالینگراد، که همانا پذیرفته شدن توسط عمو سام، دست یافت، اتحاد آتلانتیک بین اروپا و ایالات متحده در حال فروپاشی است. رئیس جمهور سوسیال دموکرات آلمان فرانک والتر اشتاین مایر، در سخنرانی خود بمناسبت جشن شکست آلمان نازی گفت که «تجاوز» روسیه و گسست ایالات متحده «از ارزش‌هایش»، دوران جدیدی را ایجاد کرده است.

انسان ها در مراحل تکامل تاریخی با تجارب زیسته و آگاهی های انباشته، عرصه های نوینی از حیات اجتماعی خود را می آغازند که با روندهای گذشته دارای یک تفاوت بنیادین می باشند. این ساختارهای فکری نوین کیفیات نوینی را پذیرا می شوند که جامعه وارد مرحلۀ فهم تاریخی خود برای قبول جامعه ای متکامل تر و انسانی تر می گردد. فرایندی که جامعه با پذیرش نظم نوین با بارزه های فکری رسوب کرده؛ در برابر تغییر و ضرورت های مقاومت منفعلانه ای را از خود بروز می دهد. مرحلۀ انفعالی در گذار از سرمایه داری به سوسیالیسم جامعه از نظر بنیان های عینی آمادۀ نظم نوین سوسیالیستی می باشد؛ ولی اذهان انسان ها هنوز برخی از بارزه های فکری نهادین را با خود داشته و در برابر تغییر مقاومت منفعلانه از خود بروز می دهند.

آَرشیو انديشه >>

در جنوب ترکیه می‌توان به زادگاه تمدن سفر کرد. اتوبوس‌های سفیدِ مجهز به تهویهٔ مطبوع از جاده‌های پرپیچ‌وخم کوهستانی بالا می‌روند تا به دروازه‌ای سنگی برسند. گردشگران ــ بیشتر ترک و گاهی اروپای غربی ــ سرگرم دستگاه‌های پخش موسیقی و بطری‌های آب خود هستند و چندان توجهی به توضیحات راهنماها ندارند.
اما وقتی به فراز گوبکلی تپه می‌رسند، ناگهان مانند شخصیت‌های کارتونی خشکشان می‌زند؛ دهان‌ها از شگفتی باز می‌ماند. آنان خیره به ده‌ها ستون عظیم سنگی می‌شوند که در چندین حلقه کنار هم چیده شده‌اند و برخی به دیگری تکیه داده‌اند.

دکتر ای. سی. میلسپو از وزارت امور خارجه آمریکا از ایران بازدید کرد و امور مالی را نامرتب یافت. او چهار سال در تهران کار کرد. سپس در ۱۹۴۲ به دعوت مجلس سیزدهم ایران بازگشت. اصلاحات مالیاتی او فرودستان را هدف قرار داد تا پروژه راه‌آهن سراسری ایران را تأمین مالی کند. در بحبوحه رقابت‌های سیاسی در ایران و سیستم گسترده خودیها و رشوه‌خواری در میان بسیاری از سیاستمداران برجسته ایرانی- شغل او در ۱۹۴۵ پایان یافت.

یک هیئت مشترک اسپانیایی–مصری در جنوب قاهره کشفی غیرمعمول انجام داده است. در بقایای یک مومیایی در یک مجموعه آرامگاهی مربوط به دوره رومی، پاپیروسی حاوی متنی حماسی از هومر، یعنی «ایلیاد»، پیدا شده است.
در جریان کاوش‌های باستان‌شناسی دانشگاه بارسلونا و مؤسسه شرق باستان، در حدود ۱۹۰ کیلومتری جنوب قاهره، این کشف استثنایی انجام شد: مومیایی‌ای که قطعه‌ای پاپیروس با ابیاتی از سرود دوم «ایلیاد» را در خود جای داده بود؛ اثری که به هومر نسبت داده می‌شود.

آَرشیو تاريخ >>

او به‌خوبی می‌داند انسان‌ها تا چه اندازه قادر به ارتکاب فجایع‌اند. علی کرد است و موزه در منطقه خودمختار کردستان عراق، در چند کیلومتری حلبچه قرار دارد. در آنجا، نیروهای عراقی تحت فرمان صدام حسین در مارس ۱۹۸۸، در اواخر جنگ اول خلیج فارس، حمله‌ای شیمیایی علیه جمعیت کرد انجام دادند. تا پنج هزار نفر کشته شدند. هزاران نفر مجروح شدند. گاز خردل چشم‌ها، مجاری تنفسی و پوست را سوزاند. حتی سال‌ها بعد، در حلبچه شمار مبتلایان به سرطان و بیماری‌های قلبی به‌طور قابل توجهی بیش از میانگین بود. دهه‌ها بعد، میزان سقط جنین بسیار بیشتر از سایر نقاط کشور است و شمار زیادی از مردم از ناباروری رنج می‌برند.

آَرشیو ملی/قومی >>

هنگامیکه انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر در سال ۱۹۱۷ به غرش در آمد، لنین از همین توده‌های کارگر و دهقان - مردمی شکنجه‌شده و تحقیرشده که از گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده بودند، مردمی که سال‌ها برای تغییر منتظر مانده بودند و سرانجام تصمیم به اقدام گرفته بودند - کمک گرفت. سخنان او نه در سالن‌ها و اتاق کارها، بلکه در روستاها، کارخانه‌ها و سربازخانه‌ها طنین‌انداز می‌شد، زیرا او به زبان کسانی گفتگو می‌کرد که ارزش یک تکه نان را می‌دانستند، کسانی که به یاد داشتند ترس از محاکمه به خاطر جرمی ناشی از فقر چگونه است، کسانی که رویای عدالت را نه به عنوان یک آرمان انتزاعی، بلکه به عنوان یک نیاز مبرم در سر می‌پروراندند.

هوای پاییزیِ ۱۹۷۶«لویی ویل» کنتاکی و تصویر فرهاد عزیز با آن پالتوی بلند خز، در حال قدم زدن کنار پارک محله‌ی قدیمی نزدیک دانشگاه، بار دیگر پیش چشمانم زنده شد؛ درست همان لحظه‌ای که خبر «پرواز» او را شنیدم. آن روز، فرهاد با اشتیاقی وصف‌ ناپذیر به دنیای پیچیده اما جذاب سیاست لبخند می‌زد. با هم از سیاست و زیست انسانی گفتیم و از دغدغه‌ی چگونه زیستن در دوران دانشجوییِ خارج از کشور (هرچند ما تقریباً هم سن بودیم ولی من مدتها پیش در گیر زندگی سیاسی شده بودم و از ماجراها اندکی با خبر بودم). آن زمان، شاید نخستین روزهای ورود او به دنیایی جدید بود؛ دنیایی که پیش از آمدن به لویی‌ ویل، حتی در تصورش هم نمی‌گنجید.

داستایفسکی یکی از نخستین کسانی بود که دولت شوروی بنای یادبودی برای او ساخت. این کار در قالب طرح به اصطلاح لنینیستی برای تبلیغات یادبودی و ماندگار (که مفهوم آن به ایده توماسو کامپانلا، نویسنده کتاب معروف "شهر خورشید" بازمی‌گردد) پیش‌بینی شده بود. در ۱۲ آوریل ۱۹۱۸، شورای کمیسرهای خلق فرمانی را "درباره بناهای یادبود جمهوری" پذیرفت و در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۸، فهرستی از چهره‌های تاریخی که قرار بود بناهای یادبود برای آنها ساخته شود، تایید شد.

آَرشیو گوناگون >>