گلِ انار

سرد بود،
برف از پشت یقه پیرهنم
می لغزید
به نُخاع می نشست
لرز داشتم،

سردش شده بود
گُل انار
گلبرگهایش خشک وُ زرد
در تلاطمِ زمستانِ حیاط
فروتنانه تن به سرما سپرده
دریغا...فراموش شده
حتی نگاهش نمی کردند

گفتم: نجاتش دهم
زین حیاطِ یخ آجین،
دو ماه مهمان بود
کنارِه راه پله ها
در انتظار بهار

بر ساقه اش نوشته ای برجاگذاشتم؛
-(نگاهش کنید وُ... آبش دهید
گاهی دستِ نوازشی
بر نرمیِ گلبرگ هایش بکشید
اما...هرگز از ایمانش مپرسید)-۱

بهار با شکوفه ها باز می گردد
سبز وُ پُرطراوت
زندگی ست
بوی بهار می آورد
گل انار

______________________________

گفتاری منسوب به ابولحسن خرقانی(هر که در این سرا درآید، نانش دهید و از ایمانش مپرسید؛
چه آن‌کس که به درگاهِ باری‌تعالی به جان ارزد، البته بر خوانِ بوالحسن به نان ارزد.)

رحمان- ا زمستان ۹۷