|
|
|
|
اجلاس یکصد و چهاردهم سالانه سازمان بینالمللی کار (ILO) که از اول ژوئن شروع به کار کرده است، قرار است تا ۱۲ این ماه ادامه پیدا کند. یکی از موضوعات در دستور کار این اجلاس، بررسی وضعیت حقوق کار در کشورهای مختلف و رسیدگی به موارد نقض این حقوق در کشورهایی است که آن را نقض میکنند. ایران یکی از این کشورهاست که از لحاظ نقض کنوانسیونها و مقاولهنامههای سازمان بینالمللی کار، و بهویژه مقاولهنامههای ۸۷ و ۹۸ که مربوط به حق تشکل و قراردادهای دستهجمعی هستند، هیچگاه آنها را رعایت نکرده است. به همین دلیل در فهرست بدترین کشورهای ناقض این حقوق قرار دارد و نهتنها هیچیک از مقاولهنامهها را رعایت نمیکند، بلکه فعالان سندیکایی را بهخاطر تلاش برای فعالیت سندیکایی و حق تشکل، با زندانی کردن و اقدامات تنبیهی دیگر، نظیر اخراج از کار، به مجازاتهای سنگین محکوم و تحت فشار قرار میدهد و مانع از تشکیل سندیکا و هر نوع تشکل مستقل دیگر میشود.
به همین خاطر هر ساله، به هنگام برگزاری اجلاس سالانه این سازمان که با حضور نمایندگان اتحادیههای کارگری، کارفرمایی و دولتها برگزار میشود، اعتراضاتی نیز از سوی تعدادی از اتحادیههای کارگری مستقل کشورهای مختلف، در اعتراض به رفتار دولت ایران در سرکوب حقوق سندیکایی کارگران ایران، با خواست پایان دادن به سرکوب و اخراج عوامل حکومتی بهجای نمایندگان واقعی کارگران از اجلاس، انجام میگیرد. سرکوب سندیکاها و شوراهای کارگری مستقل ۴۷ سال است که توسط حکومت ادامه دارد. بهرغم اعتراضات و شکایات متعدد فعالان کارگری به نهادهای مختلف بینالمللی و سازمان بینالمللی کار، متأسفانه این سازمان جهانی وابسته به سازمان ملل نتوانسته است مقامات حکومت ایران را از نقض خشن و سیستماتیکِ مداوم حقوق سندیکایی و شهروندی کارگران و مزد و حقوقبگیران ایران بازدارد. سالهاست که تعداد قابلتوجهی از نمایندگان سازمانهای سراسری کارگری فرانسه، نظیر ث.ژ.ت، و تعداد دیگری از اتحادیههای کارگری کشورهای مختلف، به همراه شماری از فعالان کارگری و مدافعان حقوق کارگران ایران، با برگزاری تجمعهای اعتراضی در هنگام برگزاری اجلاس سازمان بینالمللی کار در ژنو حضور پیدا میکنند و خواهان فشار بر دولت ایران برای رعایت حق تشکل و مقاولهنامههای این سازمان میشوند، ولی تا کنون هیچ اقدام مؤثری در این خصوص از سوی این سازمان به عمل نیامده است. به همین جهت، حقوق و دستاوردهای مبارزاتی و تاریخی کارگران طی ۴۷ سال گذشته، در سایه استبداد و سرکوب اتحادیههای کارگری توسط حکومت و سرمایهداران، به یغما برده شده و بیحقوقی کامل، با زور، تهدید و ممانعت از تشکیل تشکلهای سندیکایی مستقل، بر طبقه کارگر تحمیل گردیده و زندگی اکثریت کارگران و مزد و حقوقبگیران به زیر خط فقر سقوط کرده است. در اثر جنگ و تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل و ایجاد فضای جنگی و امنیتی، از یکسو امکان اعتصاب و اعتراض محدود شده و از سوی دیگر تعرض به حقوق و معیشت طبقه کارگر و مزد و حقوقبگیران تشدید شده است. دو میلیون کارگر در اثر جنگ بیکار شدهاند، میلیونها نفر به جمعیت زیر خط فقر افزوده شدهاند، دستمزدها در اثر تورم و سقوط ارزش پول ملی، به زحمت کفاف یکچهارم هزینههای زندگی را میدهد و در صورت ادامه جنگ، چشمانداز بهتری برای کارگران و مردم وجود ندارد. همچنین کارفرمایان از فرصت جنگ و استبداد برای کاهش دستمزدها بهره میبرند و کارگران وسیلهای برای مقابله با از بین رفتن حقوق خود ندارند. کسانی که به نام نمایندگان کارگر در ترکیب هیئت نمایندگی دولت ایران عازم کنفرانس سالانه سازمان بینالمللی کار میشوند، نمایندگان واقعی و مستقل کارگران ایران نیستند. آنها دستنشاندگان و حامیان دولتمردان و سرمایهداران حاکم بر کشور و همان کسانی هستند که در سرکوب حقوق سندیکایی و اجتماعی کارگران با آنان همدستاند و به هیچ روی منافع و حقوق کارگران و مزدبگیران ایران را نمایندگی نمیکنند. حضور نمایندگان واقعی کارگران در اجلاسهای ژنو مستلزم فشار سازمان بینالمللی کار بر دولت ایران برای اجرای مقاولهنامههای مربوط به حق تشکل و نظارت بر اجرای درست آنها در ایران است. از همین رو، ما تقدیر و تشکر خود را از حضور و حمایت همواره سازمانهای کارگری فرانسوی و سایر کشورهایی که در ژنو در راه حقوق کارگران فداکارانه و از روی همبستگی تلاش مینمایند، و همچنین همه ایرانیانی که به همین منظور در مقابل مقر سازمان بینالمللی کار حضور پیدا میکنند، ابراز داشته و برایشان آرزوی موفقیت در این تلاش انسانی میکنیم. با این همه، ما بدون آنکه قصد کاستن از ارزش کار کسی را داشته باشیم، معتقدیم که امید بستن بیش از حد به اینکه سازمان بینالمللی کار برای قبولاندن اجرای مقاولهنامههای خود، آنچنان که تجربه همه سالهای گذشته نشان داده است، اقدامی مؤثر انجام دهد، خوشبینانه است. کسب حقوق سندیکایی و اخراج هیئت نمایندگی حکومت، وظیفه خود کارگران و زحمتکشان ایران است و نقش سازمان بینالمللی کار و حتی سازمانهای کارگری میتواند جنبه کمکی داشته باشد. ایفای این نقش و حضور در اجلاسهای این سازمان مستلزم سازمانیافتگی نیروی کار در ایران است، کمااینکه حضور سایر اتحادیهها نیز به همین واسطه است. بنابراین، در کنار اینگونه فعالیتها باید کارگران ایران را تشویق و کمک کرد تا با بهرهگیری از تجربیات سازمانیابی کارگران در کشورهایی نظیر فرانسه که در این راه موفق شدهاند، خود را متشکل کرده و بتوانند از حقوق خود دفاع نمایند. زنده و استوار باد همبستگی جهانی کارگران برقرار باد همبستگی، صلح، آزادی، برابری و عدالت اجتماعی در ایران متحدانه برای آزادی زندانیان سیاسی و لغو احکام زندان مبارزه کنیم. گروه کار کارگری حزب چپ ایران ۱۴ خرداد ۱۴۰۵ - ۰۴ ژوين ۲۰۲۶ نظر شما؟
نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد |
|
