اگر شوکِ ترامپ پشت سر گذاشته شود، فکر می‌کنم آمریکا بتواند همچنان نقش رهبری جهانی را حفظ کند. ایالات متحده در دهه‌های گذشته دو ماده پنهان داشت: نوآوری و ریسک‌پذیری. به‌ویژه در حوزه دیجیتال، مخترعان آمریکایی در سطح جهان پیشرو بودند. آن‌ها می‌دانستند می‌توانند امتحان کنند، زمین بخورند و دوباره برخیزند؛ چیزی که در جای دیگری وجود نداشت. همین‌طور در مورد ریسک: پس از بحران مالی و همه‌گیری کرونا، آمریکایی‌ها تصمیم گرفتند با بدهی‌های عظیم اقتصاد را نجات دهند. آلمان چنین نکرد. به همین دلیل آمریکا بسیار بهتر از این بحران‌ها بیرون آمد.

بریژیت باردو در سن ۹۱ سالگی در تولون درگذشت. او با وجود اینکه نماد سینما بود ،در سال ۱۹۷۳ پرده سینما را برای همیشه ترک کرد. می‌توانیم با این برخورد غیرمنتظره که در چند عکس مستند شده است، شروع کنیم. در یکی از آنها، او ایستاده است، پاهایش را محکم روی زمین قرار داده است، با وقار رقصنده‌ای که او بود . او با کفش‌های باله ساده، پیراهن گلدار با یقه ای باز و چهارگوش و دامنی گشاد و چاکدار که به تن دارد.
او دختری از خانواده بورژوا که پدرش صنعت گر و مادرش هم از خانواده ای ثروتمند بود که آرزو داشت دخترش رقاصه باله شود. دوست مادرش که مدیر مجله زنانه و مشهور بود عکس او را به عنوان سنبل دختر نوجوان نسل او در صفحه اول مجله چاپ نمود که مورد توجه سینماگران مشهور آن زمان فرانسه قرار گرفت.

طوفان‌ها، باران‌های شدید و حتی سیلاب‌هایی که چادرها را زیر آب می‌برند. زمستان برای مردم غزه به‌ویژه سخت و طاقت‌فرساست. بنا به گزارش دفتر هماهنگی امور بشردوستانهٔ سازمان ملل (Ocha)، در این منطقهٔ تحت اشغال اسرائیل بیش از ۱٫۷ میلیون نفر آواره شده‌اند. بسیاری از آنان در پناهگاه‌های اضطراریِ به‌شدت شلوغ، زیر چادرها و بر روی زمینِ خالی زندگی می‌کنند؛ اغلب بارها و بارها آواره شده‌اند و به آب، غذا و دارو به میزان کافی دسترسی ندارند.

این فناوری تنها برای شرکت‌هایی که می‌خواهند انتشارات خود را سریع و ارزان تولید کنند، مفید نیست، بل‌که پژوهشگران می‌توانند تحلیل‌ها را در زمان واقعی به یک کتاب قابل‌فهم تبدیل کنند. پزشکان می‌توانند راهنمای مبتنی بر واقعیت برای بیماری‌های نادر منتشر کنند. زندگی‌نامه‌ها مستقیماً از ضبط‌های صوتی، مانند خاطرات صدساله‌ها، تولید می‌شوند. چون فرد نویسنده و گردآورندهٔ محتوا باقی می‌ماند، Story One خود را از منابع حاوی متون بی‌کیفیت هوش مصنوعی متمایز می‌بیند. شتاینر می‌گوید: «هوش مصنوعی تنها یک ابزار است، آموزش‌دیده بر اساس کیفیت پرفروش‌ها؛ محتوای کتاب را ساختاربندی، تکمیل و به سرعت پیش‌طرح‌ها و فصل‌ها را ارائه می‌دهد.» محتوا اعتبارسنجی می‌شود و در صورت نیاز با تحقیقات اضافی تعمیق می‌یابد.

این‌که آیا سیاست و جامعه در ایالات متحده در حال حرکت به سوی فاشیسم هستند یا نه، پاسخ‌های متفاوتی دریافت می‌کند. این اختلاف نظر، از جمله، به دشواریِ تعریف خودِ مفهوم «فاشیسم» بازمی‌گردد. تشخیص‌های تاریخ‌دانان، فیلسوفان و دانشمندان علوم سیاسی از طیفی گسترده برخوردار است: از «ترامپ یک فاشیست است» تا «نشانه‌هایی از فاشیسم وجود دارد» و حتی تا این نظر که «این فاشیسم نیست»، بلکه نوعی رژیم «سلطانی» است. در ادامه، چند دیدگاه مطرح می‌شود.

طبق کنوانسیون سازمان ملل، زمانی نسل‌کشی رخ می‌دهد که نیتِ نابودیِ کامل یا جزئی یک گروه مشخص قابل اثبات باشد و اقدام عملی برای تحقق این هدف آغاز شده باشد. این رویکرد حقوق بین‌الملل است. اما دیدگاه‌های دیگری هم وجود دارد که می‌کوشند محدودیت‌های سیاسی کنوانسیون سازمان ملل را کنار بزنند، زیرا برخی گروه‌های قربانی اساساً در آن گنجانده نشده‌اند. اتحاد جماهیر شوروی با قرار گرفتن «طبقه» به‌عنوان مقوله قربانی مخالفت کرد، و قدرت‌های استعماری بریتانیا و فرانسه نیز با گنجاندن «گروه‌های سیاسی» مخالفت ورزیدند. نسل‌کشی تنها یک جرم حقوق بین‌الملل نیست، بلکه یک مقوله تحلیلی تاریخی و علوم اجتماعی نیز هست.

تازه‌ترین نقضِ آشکارِ قانون از سوی دولت رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، از پیش اعلام شده بود. یک هفته پس از آن‌که آمریکا یک نفتکش را در سواحل ونزوئلا توقیف کرد، ترامپ از اعلام محاصرهٔ دریایی علیه کشتی‌های حمل‌ونقل «تحریم‌شده» خبر داد. حقوق بین‌الملل دریایی کاملاً روشن است: حتی اگر نفتکش‌ها با پرچم جعلی اقدام به قاچاق نفت خام کنند، دولت‌ها حق ندارند خارج از آب‌های سرزمینی خود، رأساً آن‌ها را توقیف کنند.

ساعت ۸ شب، ۲۱ اکتبر ۲۰۲۵، برای آخرین بار از آپارتمانی در شهر غزه بیرون آمدم که با پولی گزاف اجاره کرده بودم، و راهی محل تجمع کسانی شدم که نوبت خروج از غزه داشتند: بیمارستان الاقصی در دیرالبلح. با دوستانم خداحافظی کردم و تا ساعت ۳ بامداد منتظر اتوبوسی ماندم که قرار بود ما را از غزه خارج کند.
وقتی بالاخره سوار شدیم، ارتش اسرائیل به ما دستور داد از بیمارستان به مقر یونیسف در نزدیکی میدان البرکه برویم. حدود ساعت ۴:۳۰ صبح به آنجا رسیدیم و منتظر مجوز ارتش برای ادامهٔ مسیر ماندیم. ساعت ۶:۳۰ اجازه یافتیم به‌سوی خان‌یونس حرکت کنیم. از آنجا، ظهر روز بعد به گذرگاه مرزی کرم‌شالوم رسیدیم.
ویرانی‌ای فراتر از آنچه عکس‌ها نشان می‌دهند

واکنش رئیس‌جمهور آمریکا به مرگ کارگردان راب راینر نفرت‌انگیز بود. آنچه حتی از این هم بدتر است، رفتاری است که اطرافیان او از خود نشان می‌دهند.
روزنامه‌نگاران باید از تشخیص‌های روان‌شناختی از راه دور پرهیز کنند. اما برخی انسان‌ها در عرصه عمومی چنان بی‌پرده درون خود را عیان می‌کنند که این کار عملاً ناممکن می‌شود؛ به‌ویژه وقتی پای قدرتمندترین مرد جهان در میان باشد.
آنچه دونالد ترامپ پس از مرگ خشونت‌بار کارگردان راب راینر و همسرش میشل بر زبان آورد، حتی با معیارهای خود او نیز نمونه‌ای خاص از دنائت و پستی بود. این زوج آخر هفته با ضربات چاقو به قتل رسیدند؛ به‌احتمال زیاد به دست پسر خودشان.

من از شهروندان ِ جوان مسلمانمان در خواست می‌کنم : جمهوری و آزادی را به جای تاریک اندیشی انتخاب کنند، ذهنیت خود- قربانی نشان دادن را نپذیرند و مبارزه شجاعانه و اساسی علیه اسلام گرایی را درپیش بگیرند. اسلا گرایی چیزی جز نفرت نیست. این ایدئولوژی خطری است که در سراسر جهان، از جمله در فرانسه، حضور فعال دارد. این ایدئولوژی ی نژاد پرستانه؛ همجنسگرا ستیزی، یهود ستیزی و جنسیت زدگی را گسترش میدهد. من به عنوان یک مسلمان فرانسوی می‌گویم : ما هرگز تسلیم نخواهیم شد.

در تاریخ پرآشوب بشریت، هیچ زخمی ژرف ‌تر از زخمی نیست که بر روان و روح کودکان وارد آید؛ آنان که نه اهل جنگ‌اند، نه طلبکار نزاع و نه آشنا با دسیسه های قدرت و سیطرهٔ دول. در روزگاری که جهانِ مدرن خویشتن را وارث و نگهبانِ حقوق و کرامت انسانی می‌داند و عهدنامه‌ها و منشورهای متعدد بر صیانت از جان بی‌گناهان مهر تأیید می‌زند، باز هم می‌بینیم که کودکان در میانهٔ طوفانی سهمگین گرفتار می‌آیند؛ طوفانی که خاستگاهش نه در آسمان طبیعت، بلکه در ارادهٔ سیاست ‌ورزان و نظامیان است.

سرنوشت آن پناهجویان—نویسندگان نامداری که آثارشان را ارزشمند می‌دانیم—نشان می‌دهد که چگونه ممکن است انسان ناگهان مجبور به فرار شود و نیازمند کمک دیگران گردد. البته جنبش‌های پناهجویی امروز بسیار بزرگ‌ترند و در کنار دلایل سیاسی، عوامل اقتصادی هم نقش دارند. شرایط یکسان نیستند. اما این داستان‌ها ما را وادار می‌کنند از خود بپرسیم: اگر ما ناگهان مجبور به ترک کشورمان می‌شدیم، چه می‌کردیم؟ این زاویهٔ دید اغلب غایب است. تاریخ می‌تواند کمک کند که انسان‌دوستانه‌تر و حساس‌تر واکنش نشان دهیم.

درست است که در سومین دورهٔ ریاست‌جمهوری لولا افزایش اندکی اما واقعی در حداقل دستمزد رخ داده است؛ زیرا در دورهٔ بولسونارو و تِمِر شاهد کاهش واقعی دستمزدها بودیم. اما حداقل دستمزد کنونی در برزیل ۱۵۰۰ رئال، معادل حدود ۳۰۰ دلار است — مزد ماهانه‌ای بسیار ناچیز. لولا منابع زیادی را به صنعت، بخش کشاورزی و دیگر بخش‌های اقتصادی تزریق کرده است، که به گسترش نیروی کار مزدبگیر کمک می‌کند. اقتصاد در حال رشد است و کمترین نرخ بیکاری ۱۰ تا ۱۲ سال اخیر را داریم. اما با این حال، هنوز شمار زیادی بیکار هستند.

تصویب طرحی آمریکائی و بسیار مساعد برای اسرائیل درباره غزه در شورای امنیت سازمان ملل در هفدهم اکتبر ۲۰۲۵، یک موفقیت دیپلماتیک برای اسرائیل است. اما، هم‌زمان، دفاع از منافع اسرائیل در ایالات متحده، به رغم وجود لابیِ هوادارِ نیرومند، روزبه‌روز نامحبوب‌تر می‌شود.
مسئله‌ی اسرائیل با سیاست آمریکا تصادم می‌کند. این مسئله در درون هر دو حزب بزرگ [دموکرات و جمهوری‌خواه] هم از نگاه رسانه‌ای و هم از منظر نسلی خط گسستی ایجاد کرده است. شدید‌ترین صداهای مخالف با حکومت اسرائیل، اغلب از جوانان بلند می‌شود که در شبکه‌های اجتماعی و کانال-های یوتیوب خبر کسب می‌کنند. طرفداران اسرائیل که کهن‌سال‌تر هستند، از طریق تبلیغات سنتی، از تلویزیون فاکس نیوز تا روزنامه نیویورک تایمز شکل می‌گیرند، که از ده‌ها سال پیش رهبران دموکرات و جمهوری‌خواه را از لحاظ خبری تغذیه می‌کنند.

برای کشور آمریکا، این دیپلماسی رفاقتی، چیزی بیش از یک گسست از سنت است؛ بلکه انکار دیپلماسی سنتی است. ایالات متحده دارای خدمات دیپلماتیک و اطلا عاتی بسیار باتجربه و با ساختار دقیق است. با این حال، در دوران ترامپ، سپردن امورملی به اعضای خانواده و دوستان رهبر ترامپ – بدون پاسخگویی یا شفافیت – به یک امر عادی تبدیل شده است. مشکل این رویکرد از نتایج آن آشکار است: تا کنون هرگز مذاکره کنندگان آمریکایی از چنین خواسته های بی شرمانه با پیامدهای سنگینی مانند انچه که کوشنر و ویتکاف پیشنهاد کرده اند ، استفاده نکرده بودند.

وقتی دسامبر گذشته آنجا بودم، کشور برایم بی‌شکل آمد. خیلی فرسوده و فقیر بود. وقتی در خیابان‌های دمشق قدم می‌زنی، آلودگی محیطی شدید می‌بینی. بعد فهمیدم که مردم در زمستان برای گرما همه چیز را می‌سوزانند: پلاستیک، لباس، هر چیزی. اما مردمی که ملاقات کردم، امیدوار بودند. در جوانی، سوریه برایم کشوری بی‌روح به نظر می‌رسید. یا: تنها روح کشور دیکتاتور حافظ اسد و بعد پسرش بشار بود. روح‌های بسیار زشتی. اما حالا روحی در سوریه وجود دارد: شور، گرما، امید.

در این جنگ، تنها گلوله‌ها نمی‌کشند. یکی از خویشاوندانم در قاهره برایم تعریف کرد که خانواده‌ای در خارطوم مانده بود و دو سال اول جنگ را زنده ماندند. سپس هشت نفر از آن‌ها ظرف یک هفته جان باختند، پس از اینکه آب آلوده‌ای از یک فروشنده خیابانی خریداری کرده بودند. کمبود غذا و آب، مواد غذایی مسموم، بیماری‌هایی مانند وبا، مالاریا و تب دانگ – همه این‌ها کسانی را نابود می‌کند که از گلوله‌ها جان سالم به در برده‌اند.

آتش بس شکننده بین اسرائیل و حماس اولین فرصت واقعی برای پایان دادن به جنگ دو ساله در غزه را ایجاد کرده است. طرح کلی روند صلح پیشنهادی رئیس جمهور آمریکا ، دونالد ترامپ، حمایت گسترده ای دارد، شورای امنیت سازمان ملل هم این طرح پیشنهادی را در۱۷ نوامبر تصویب کرد، اما بسیاری از مسائل مهم سیاسی در باره این جنگ، همچنان حل نشده باقی مانده اند. مشکل سازترین آن ها—اینکه چه کسی غزه را اداره خواهد کرد، آیا و چگونه حماس خلع سلاح خواهد شد، آیا به دخالتش در سیاست غزه ادامه خواهد داد و بالاخره با اشغال جاری اسرائیل چه باید کرد— این سوال ها با یک فرمان بین المللی پاسخ داده نخواهد شد. رل خود فلسطینی ها اهمیت زیادی بر روند و شکل گیری نتیجه صلح خواهد داشت.

در ایالات متحده، مدارس وارد مرحلهٔ جدید و پرخطر سانسور شده‌اند. از سال ۲۰۲۱، سازمان PEN America تقریباً ۲۳ هزار کتاب ممنوعه را مستندسازی کرده است—رقمی که در هیچ دورهٔ مشابه دیگری در تاریخ معاصر آمریکا دیده نشده است.
بیشتر این کتاب‌ها دربارهٔ نژادپرستی، هویت کوییر، مردم رنگین‌پوست، خشونت جنسی یا کتاب‌هایی هستند که برای نوجوانان «بیش از حد صریح» تلقی می‌شوند. در سال تحصیلی ۲۰۲۴/۲۰۲۵، ۶۸۷۰ ممنوعیت جدید اضافه شد. ایالت‌های پیشتاز در این فهرست فلوریدا، تگزاس و تنسی هستند.

بیست سال پیش احمد الشرع علیه آمریکایی‌ها بمب می‌گذاشت؛ امروز کت‌و‌شلوارهای تیره می‌پوشد و در کاخ سفید مورد استقبال قرار می‌گیرد. این مرد، که یک سال پیش دیکتاتوری اسد را سرنگون کرد و زمانی تروریست به شمار می‌رفت، اکنون می‌خواهد کشور را به کجا ببرد؟
امروز، او به‌عنوان رئیس دولت سوریه با کت‌وشلوار و کراوات ــ نه لباس نظامی ــ در کاخ سفید از سوی دونالد ترامپ پذیرفته می‌شود؛ ریش بلندش نیز از یک مراسم تا مراسم دیگر کمی کوتاه‌تر می‌شود. زندگی او شبیه فیلمنامه‌ای هالیوودی است؛ فیلمنامه‌ای که شاید به دلیل «زیادی نامعقول بودن» رد شود.

اگر به نازیسم یا فاشیسم ایتالیا در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ نگاه کنیم، فهرست کلاسیک چنین است: ملی‌گرایی افراطی، نژادپرستی، خشونت تروریستی علیه مخالفان سیاسی و اقلیت‌ها، تبلیغات، سانسور، کنترل افکار عمومی، ضدکمونیسم و ضدلیبرالیسم، و تضعیف حاکمیت قانون. همهٔ این‌ها درست است، اما پویایی و انرژی فاشیسم را به‌طور کامل توضیح نمی‌دهد. این انرژی در یک رد قاطع و تهاجمی برابری و همبستگی نهفته است؛ در تمایل به یافتن توضیحات نژادی برای تحولات اقتصادی و اجتماعی پیچیده؛ و در آرزوی نارسیستی برای عظمت. به این‌ها تمایل به پایمال کردن گروه‌های ضعیف‌تر نیز اضافه می‌شود. پیام فاشیسم: «رها شوید—شما اجازه دارید».

سوسیالیسم یعنی جایگزینی اقتصادی مبتنی بر سلسله‌مراتب و حذف، با اقتصادی مبتنی بر هوش و خلاقیت خودِ مردم. این هدفی است که ما زنده نگه می‌داریم. نه چون آرمان‌شهری است، بلکه چون تنها افقی است شایستهٔ کرامت و توان بالقوهٔ مردم عادی .و چون جذاب است. مسئله فقط این نیست که بخشی از ارزش اضافی کارگران را در برابر رأیشان به آن‌ها بازگردانیم. مسئله این است که آینده را به آن‌ها پیشنهاد کنیم، جامعه‌ای که بتوانند صاحبش باشند؛ فرصتی برای اینکه جایگاه شایسته‌شان را به‌عنوان عاملان تاریخ به دست گیرند.