در کودک‌همسری، کودک از کودکی عبور نمی‌کند؛ از آن رانده می‌شود. با رسیدن به بلوغ جسمی، پیش از آن‌که ذهن، روان و جهان درونی‌اش آماده باشند، وارد پیوندی می‌شود که پیش از هر چیز، حق انتخاب را از او می‌گیرد. انتخاب همسر، ادامه تحصیل، استقلال، امنیت و حتی حق خیال‌پردازی. ازدواج پیش از ۱۸ سالگی، بر اساس کنوانسیون حقوق کودک ، نقض صریح حقوق بشر است، زیرا کودک را از حق انتخاب آزادانه، سلامت، آموزش و زندگی عاری از خشونت محروم می‌کند. با این حال، در ایران، این نقض نه پنهان، بلکه قانونی است.

متأسفانه برخی از ساختارهای قدرت در ایران هنوز مانند ۱۵۰۰ سال پیش می‌اندیشند و هویتِ جنسی را امری «اختیاری» یا «انحرافی» تلقی می‌کنند. چه جوان‌هایی که تنها به‌خاطر اعلامِ هویتِ واقعی‌شان مورد پیگرد قرار گرفتند و چه کسانی که به مرگ محکوم شدند؛ موارد متعددِ اعدام، قتل‌های موسوم به «ناموسی» و فشارهای خانوادگی و اجتماعی را می‌توان نام برد که گاه با سرپوشِ «خودکشی» گزارش می‌شود .

واقعیت آن است که خشونت مبتنی بر جنسیت، هم علت و هم معلول نابرابری جنسیتی است؛ ازاین‌رو مردان، به‌عنوان نیمی از جامعه، مسئولیتی اخلاقی و اجتماعی در قبال مقابله با آن بر عهده دارند. این مسئولیت فراتر از محکومیت‌های کلامی است و مستلزم اقدامات بنیادینی چون بازنگری در الگوهای مردانگی، به چالش کشیدن هنجارهای خشونت‌زا، پرهیز از سکوت و هم‌دستی، پاسخ‌گو کردن همسالان و نهادها، و همبستگی آگاهانه با جنبش‌های فمینیستی است. مشارکت فعال مردان نقشی تعیین‌کننده در برچیدن ساختارهای مردسالارانه‌ای دارد که با عادی‌سازی خشونت، مانعی جدی در برابر تحقق برابری جنسیتی ایجاد می‌کنند.

توهین به نیروهای اپوزیسیون، فارغ از جنسیت و گرایش فکری آنان، رفتاری فاشیستی و مغایر با اخلاق سیاسی است. اما آنچه این اقدام را به‌مراتب ناپسندتر می‌کند، استفاده از توهین جنسی علیه مادران این افراد است. چنین رفتاری ریشه در نگاه بیمارگونهٔ «ناموس‌پرستی» دارد؛ نگاهی که زن را به «ملک» مرد فرو می‌کاهد و می‌پندارد با آسیب‌زدن به این «ملک»، صاحب آن "تحقیر و شکسته" می‌شود. این نگرش، نماد عریان نرینه‌سالاری، زن ستیزی و بی‌اخلاقی است.

همراهی و همگامی جنبش زنان در جنبش دادخواهی، فقط مختص کشور ما نیست، بلکه در کشورهای دیگر جهان مثل کشورهای آمریکای لاتین و خاورمیانه نیز تجارب مشابهی وجود داشته است. تجربه دادخواهی مادران آرژانتینی و زنان کلمبیایی و همینطورمادران شنبه در ترکیه، همه نشاندهنده همگامی و همراهی با گروههای دیگر زنان و حقوق بشری بوده اند. دادخواهی علیه خشونت دولتی با خواست‌های جنبش زنان در زمینه امنیت و بدن همسو شده و دادخواهی علیه قوانین تبعیض‌آمیز به مطالبات حقوقی زنان پیوند خورده است.

روز جهانی حقوق بشر پیام برابری، عدالت و کرامت انسانی را برجسته می‌کند. و «جهان نارنجی» نیز بر برابری جنسیتی و رفع تبعیض تأکید دارد. هم‌زمانی این دو مناسبت نشان می‌دهد که بدون رفع خشونت و تبعیض علیه زنان، برابری و حقوق بشر برای همه ممکن نیست. جهان نارنجی آینده عاری از خشونت با رنگ امید را ترسیم می کند که کاملا با روح حقوق بشر هم‌راستا است؛ زیرا حقوق بشر نیز آینده‌ای مبتنی بر احترام، آزادی و صلح را دنبال می‌کند. کارزار جهان نارنجی کمک می‌کند مفاهیم نظری حقوق بشر، مثل حق امنیت، حق برابری و کرامت انسانی برای زنان به اقدام عملی تبدیل شود.

ماجرا از آن‌جا آب می‌خورد که قیمت سکه را ضمن بالا رفتن ارز، تورم و گرانی اکنون به بیش از صد و سی میلیون تومان رسانده‌اند. چنین آسیبی کار را به آن‌جا رسانده‌‌است که هزاران نفر از مردان به دلیل مطالبه‌ی مهریه‌ی همسر خویش در زندان به سر می‌برند. برای ده‌ها هزار نفر از مردان نیز پرونده‌ای در اداره‌ی اجرا تشکیل داده‌اند. گاهی نیز مردان معترض مقابل مجلس جمع می‌شوند تا شعار بدهند: چه اشتباه کردیم که ازدواج کردیم. جمهوری اسلامی ترفندی را دنبال می‌کند که ضمن آن از زنان جامعه حق صدور اجرائیه را برای بیش از چهارده سکه پس بگیرد. گویا با همین حقه خواهند توانست از شمار زندانیان خویش بکاهد. همان زندانیانی که به خاطر مطالبه‌ی مهریه از سوی همسرشان به زندان کشیده شده‌اند.

زیبایی کلیسای من این است که مرا به درون یک آزادی بزرگ فرامی‌خواند. ایمان پروتستان بر این اصل استوار است که من در برابر خدا آزاد هستم و کلیسای من نباید بر من قواعد و عرف‌هایی تحمیل کند. کلیسا به من یک جهت می‌دهد، اما من آزادانه می‌توانم تصمیم بگیرم، و حتی اگر بتوانم آن را در برابر خدا و وجدانم توجیه کنم، در مخالفت با کلیسا عمل کنم. و واقعاً زمانش رسیده که به اخلاق جنسی بپردازیم و شرم را کنار بگذاریم.

عدالت برای زنان یعنی دسترسی واقعی به حقوق: استقلال قانونی، ممنوعیت کودک‌همسری، جرم‌انگاری خشونت، طلاق برابر، حضانت عادلانه، حمایت مالی پس از طلاق و آگاهی حقوقی فراگیر، حتی برای زنان در دورترین نقاط کشور. این‌ها خواسته‌های افراطی نیستند؛ حداقل‌های جهان مدرن‌اند. قانونی که زن را ضعیف کند جامعه را ضعیف می‌کند؛ قانونی که خشونت را تحمل کند خشونت را تکثیر می‌کند. حق زن لطف نیست؛ عدالت است، و جامعه‌ای که عدالت را درک نکند دیر یا زود فرو می‌ریزد.

زن‌کشی در ایران ریشه در ساختارهای قانونی و فرهنگی دارد. قوانینی که زن را در جایگاه شهروند درجه‌دوم قرار می‌دهد و عدالت جنسیتی را نه در برابری فرصت‌ها، بلکه در خانه‌نشینی و فرزندآوری تعریف می‌کند. نهادهای فرهنگی، آموزشی و رسانه‌ای نیز اغلب همین نگاه را بازتولید می‌کنند. در چنین شرایطی، مرد در خانواده همچون نماینده نظم حاکم عمل می‌کند و خود را صاحب حق تصمیم‌گیری درباره زن، دختر یا خواهر خود می‌بیند. مجموعه این عوامل، خشونت ساختاری را به امری عادی بدل می‌کند و سطح زن‌کشی را به وضعیتی نگران‌کننده می‌رساند.