ترامپ از ماه سپتامبر به‌طور پیوسته فشار بر ونزوئلا را افزایش داده بود. او مادورو را متهم کرد که «زندان‌ها و تیمارستان‌ها را خالی می‌کند» و ساکنان آن‌ها را وادار به مهاجرت به ایالات متحده می‌سازد. ترامپ همچنین به این بهانه که مادورو اجازه می‌دهد مواد مخدر در مقیاسی گسترده به آمریکا قاچاق شود، جایزه‌ای ۵۰ میلیون دلاری برای دستگیری او تعیین کرد.
اکنون او بار دیگر ادعای ۲۰۰ سالهٔ آمریکا مبنی بر حق تعیین سرنوشت آمریکای لاتین را زنده می‌کند. در آن زمان، جیمز مونرو، رئیس‌جمهور آمریکا، دکترین مشهور به نام خود را صورت‌بندی کرد که بر اساس آن، کشورهای اروپایی باید از دخالت در امور «دنیای جدید» خودداری کنند. هری ترومن، رئیس‌جمهور بعدی، در سال ۱۹۴۷ این دکترین را با این اصل تکمیل کرد که آمریکا می‌خواهد از همهٔ ملت‌هایی که آزادی‌شان «به‌وسیلهٔ اقلیت‌های مسلح یا فشار خارجی» تهدید می‌شود، حمایت کند.

بازیگران اصلیِ منازعات جهانی — که در این میان تنها چین را شاید بتوان استثنا دانست — از حیث سازمان اجتماعی و خصلت نظام‌هایشان اختلافات عمیقی با یکدیگر ندارند. آن‌ها بازیگران کاملاً شکل‌گرفته یا در حال شکل‌گیریِ عصری با ساختارهای امپریالیستی‌اند. آرایش جهانیِ زمانهٔ ما نه شبیه دوران جنگ سرد است و نه همانند وضعیت پیرامون سال ۱۹۳۹. اگر اساساً بتوان به قیاس تاریخی‌ای متوسل شد، آنگاه باید به حوالی ۱۹۱۴ رجوع کرد. نبردهای امروز ما بیش از آن‌که خصلتی نظام‌مند داشته باشند، خصلتی رقابتی دارند؛ امری که خود را در روابط و ائتلاف‌ها نیز نشان می‌دهد، چراکه در شرایط رقابت صرف، این پیوندها بسیار آسان‌تر قابل جایگزینی و در نتیجه کم‌ثبات‌ترند.

چیزی که در طول تحقیق میدانی ما برای این پروژه قابل توجه بود، نحوه استفاده از فناوری هوش مصنوعی میباشد که واقعاً استفاده از الگوهای استعماری قدیمی‌تر قدرت را منعکس و بازمی‌گرداند. از بسیاری جهات حتی آن الگوهای قدیمی تر را نیزتقویت میکند. برای شروع، همه این کارها به مکان‌های مختلفی در جهان جنوبی مانند شرق آفریقا، آمریکای لاتین، فیلیپین، هند، پاکستان و غیره سپرده شدند. آنچه که ما دیدیم این بود که گروهی از مدیران اجرایی سفیدپوست با حقوق های بسیار بالا در دفاتر سانفرانسیسکو یا جاهای دیگر، اینگونه کارها را به مراکزی که عمدتاً شامل کارگران قهوه‌ای و سیاه‌پوست هستند، می سپارند.