اردوگاه‌های نگهداری مهاجران، حمله به دستگاه قضایی، ممنوع کردن برخی واژه‌ها: این پرسش که آیا سیاست و جامعه آمریکا در مسیر فاشیسم حرکت می‌کند یا نه، پاسخ‌های متفاوتی دارد. این امر تا حدی به دشواری تعریف مفهوم «فاشیسم» مربوط می‌شود. دیدگاه‌های مورخان، فیلسوفان و دانشمندان علوم سیاسی از این طیف گسترده است: از «ترامپ یک فاشیست است» تا «نشانه‌هایی از فاشیسم وجود دارد» و حتی «این فاشیسم نیست»، بلکه نوعی رژیم «سلطانی» است. در ادامه برخی از این دیدگاه‌ها آمده است.

تغییر رژیمی» که ترامپ می‌خواست با بمباران به آن دست یابد، واقعاً رخ داد؛ اما رژیم جدید حتی از قبلی هم رادیکال‌تر است. اکنون سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قیمت انرژی جهان را دیکته می‌کند و با موشک‌ها و پهپادهای خود هواپیماها را زمین‌گیر، مدارس را تعطیل، مسیر گردشگران را منحرف و میلیون‌ها انسان میان تل‌آویو و دبی را فرسوده کرده است. حملات اکنون کمتر شده‌اند، اما دقیق‌تر شده‌اند. اورانیوم با غنای بالا همچنان در کشور باقی مانده است.
حتی در جهانِ اخبار جعلی ترامپ نیز نمی‌توان همه اینها را به‌عنوان موفقیت فروخت. فردی که مورد حمله قرار گرفته بود، اکنون به باج‌گیر تبدیل شده است. میدان نبرد دیگر فقط ایران نیست؛ بلکه اقتصاد جهانی است.

درگیری در ایران نشان دهنده دو واقعیت است: وقتی چنین فرصت هایی برای قدرت های متوسط بسیار ضعیف است ودیگر اینکه نشان میدهد که چگونه مشروعیت آن قدرت به اندازه توانایی های آن قدرت دارای اهمیت است. در ژئوپلیتیک عصر جدید، قدرت های بزرگ تمایل دارند امور را خود به دست خود بگیرند، درابتدا از طریق اجباروزور و اجرای دیپلماسی بعدا مورد استفاده قرار خواهد گرفت. اما میدانیم که ، وقتی اقتدار در داخل کشور بیشتر بر اجبار و زور استوار باشد تا بر رضایت مردم ، ثبات در منظر سیاست خارجی هم شکننده خواهد بود: سیاست واکنشی می شود، سیاست بازدارندگی به صورت دلبخواهی پیاده شده و فضای عملکرد دولت کمتر به تعهدات پایدار، بلکه بیشتر به توازن قدرت در حال تغییر وابسته میشود.

نظریه اقتصادی یک راه برای پیدا کردن پاسخ به این پرسش را ارائه می دهد. در یک نظام جهانی وابسته به هم که در آن شبکه های تجاری، تولید و مالی با هم در ارتباط نزدیک هستند ، کشورهای متعدد دارای درجات مختلفی از امکانات برتری بر یکدیگر هستند. برخی نقاط گلوگاه (گذرگاه مهم) – مانند تنگه هرمز و کانال سوئز – جغرافیایی هستند، در حالی که برخی دیگر بازتاب قدرت انحصاری اند، مانند سلطه چین بر بخش فلزات کمیاب. سپس چیزی وجود دارد که من آن را « انسداد یا خفه کردن مداوم» می نامم: اختلالاتی که ریشه در سیاست های داخلی اشتباه یا جنگ هایی دارند که آسیب پذیرترین گره های شبکه های جهانی را تحت تأثیر قرار می دهند.

آن‌ها در شب ۶ ژوئن ۱۹۴۴ بر فراز نرماندی با چتر نجات فرود آمدند، در نبرد آردن، در ویتنام، عراق و افغانستان جنگیدند. اکنون لشکر ۸۲ هوابرد خود را برای مأموریت بعدی آماده می‌کند: جنگ احتمالی با ایران.
ژنرال دوم براندون تگتمایر، فرمانده این لشکر، به همراه ستاد فرماندهی خود دستور دریافت کرده است که این یگان را به خاورمیانه منتقل کند. هنوز دستور نهایی برای اعزام کل نیرو صادر نشده است، اما برنامه‌ریزی‌ها با سرعت زیادی در حال انجام است.

تصور کنید دو کشور خاورمیانه‌‌ای: اولی کاملا متفاوت از بقیه کشورهای منطقه، از نظر اقتصادی بسیار پربازده، دارای تولید ناخالص داخلی سرانه ۸۰٬۰۰۰ دلار — که بالاترین میزان در خاورمیانه است. این شهر دارای دانشگاه های عالی و بخش فناوری بسیار پیشرفته ای است. مردم این بخش درحالیکه توافق درهمه چیز ندارند، اما به طور کلی از دموکراسی لیبرال حمایت می‌کنند. دومی کشوری است بسیار شبیه همسایگانش؛ بخش قابل توجهی از جمعیت آن شاغل نیستند واغلب شغل‌ها کم درآمد و به مهارت کمی احتیاج دارد، با تولید ناخالص داخلی سرانه ۳۵٬۰۰۰ دلار، دارای کل اقتصادی آن کمتر از نصف اقتصاد کشور اول است. اعتقادات مذهبی آنها بین تفکرسنتی و عمیقا مذهبی متغیر و میزان تحصیلات آن‌ها نسبتا پایین‌تر است. اکثر ساکنان این بخش نسبت به ارزش‌های لیبرال بی‌تفاوت یا بطور جدی مخالف آن ارزش‌ها هستند.

تیلسن: واقعاً گستاخانه است که تولد کشوری را که ما هرگز نخواستیم، روی سرزمین دزدیده‌شده ما جشن بگیرند. مگر نمی‌گویند پایه دموکراسی آمریکا اعلامیه استقلال و قانون اساسی است؟ در ماده ششم قانون اساسی آمده که پایبندی به معاهدات، عالی‌ترین قانون کشور است. سرقت بلک هیلز یکی از فاحش‌ترین نقض‌های قانون اساسی در تاریخ بود — و یک توهین عمدی.

انقلاب در جنگ خیلی بزرگ تر از استفاده از پهپادها است. در واقع موضوع، بوجود آمدن یک معماری نظامی جدیدی است: سیستم های خودران ارزان، هدف گیری با کمک هوش مصنوعی، تصاویر ماهواره ای تجاری، ارتباطات مقاوم، حسگرهای یکپارچه و ابزارهای سایبری که همه با هم کار می کنند. در حال حاضر، هدف فقط ضربه زدن نیست، بلکه هدف فشرده کردن زمان است—پیدا کردن، تصمیم گیری و ضربه زدن سریع تر از آنچه دشمن بتواند حرکت کند، پنهان شود یا بازیابی کند. در آزمایشی در سال گذشته، نیروی هوایی ایالات متحده اعلام کرد که دستگاه های دارند که توصیه ها را در کمتر از ۱۰ ثانیه تولید می کنند و تولید گزینه هایی آن معادل با ۳۰ برابر بیشتر نسبت به تیم های صرفا انسانی است.

بنکسی را می‌توان هنرمندی با گرایش‌های انتقادی دانست که موضوعات زیر را مطرح می‌کند: جنگ و امپریالیسم، سرمایه‌داری، مهاجرت، نظارت دولتی، و نابرابری اجتماعی. از این نظر برخی تحلیلگران او را نزدیک به سنت هنر اعتراضی چپ می‌دانند.
چند نکته که او را از دیگر هنرمندان این عرصه متفاوت کرده، عبارتند از: هویت ناشناس، اجرای غیرقانونی آثار در فضاهای عمومی، ترکیب هنر با کنش سیاسی، و تبدیل هنر خیابانی به هنر گران‌قیمت بازار جهانی

در ایران، واحدهای نخبه‌ای مانند «دلتا فورس» یا «شالداغ» با مأموریت‌هایی تقریباً غیرقابل حل روبه‌رو خواهند شد که به‌احتمال زیاد بدون تلفات نیز نخواهند بود. ظاهراً پنتاگون در حال بررسی اعزام نیروهای ویژه به جزیره خارگ یا استقرار آن‌ها در تأسیسات هسته‌ای، آزمایشگاه‌ها و راکتورهای ایران است. واشنگتن مایل است حدود نیم تُن اورانیوم غنی‌شده را به دست آورد. زیرا تهران با این ماده احتمالاً می‌تواند ظرف چند ماه یا حداکثر یک سال سلاح هسته‌ای تولید کند. کارشناسان می‌گویند: اگر چنین کاری اصلاً ممکن باشد، تنها در صورتی خواهد بود که بهترین واحدهای اسرائیلی و آمریکایی به‌طور مشترک عملیات انجام دهند.

مدت ها تصور می کردم که پس از مرگ خامنه ای، ایرانیانی که خواهان زندگی بهتر بودند، با کسانی که به شدت مخالف جمهوری اسلامی هستند، متحد خواهند شد و رهبران کشور را به مسیری متفاوت از آنچه رهبر معظم ترسیم کرده بود، سوق خواهند داد. اما تلخ ترین طنز این است که حمله اخیر آمریکا و اسرائیل به ایران، با کشتن خامنه ای، اورا بصورت یک شهید درآورد—هدیه ای برای رژیم جمهوری اسلامی، که تمام توجه را از شکست های جمهوری اسلامی منحرف خواهد نمود. این اقدام سبب ارتقا پسر دست راستی خامنه ای به رهبریت شد. همچنین، آن سبب تمرکز بیشتردولت برای حفظ و ادامه رژیم در برابر حملات خارجی شد. و نتیجه دیگراین جنگ، به حاشیه کشاندن بیشتر اکثریت خاموش ایرانیانی که فقط به دنبال نوعی رفاه در زندگی روزمره بودند.

جنگ ایران به نقطه‌ای حساس رسیده است، به‌ویژه در تنگه هرمز که به‌شدت مورد مناقشه است. این گذرگاه دریایی برای کشتیرانی و انتقال بین‌المللی نفت اهمیت حیاتی دارد — و رهبری ایران نیز به این موضوع آگاه است. اکنون دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، از متحدان ناتو خواسته است که امنیت کشتیرانی را تضمین کنند. با این حال، در حال حاضر هیچ مأموریت نظامی‌ای در این زمینه شکل نخواهد گرفت.

اینکه حوثی‌ها هنوز تعلل می‌کنند، می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد. ممکن است حملات آمریکا در سال گذشته آنها را تضعیف کرده باشد. برخی ناظران نیز معتقدند چشم‌انداز نوعی توافق صلح با عربستان سعودی و منافع مالی مرتبط با آن می‌تواند آنها را از ورود به جنگ بازدارد. در سال ۲۰۲۳ عربستان تقریباً به توافقی با حوثی‌ها رسیده بود. همچنین گفته می‌شود پیش از آغاز جنگ علیه ایران، ریاض هشدار داده بود که اگر حوثی‌ها به حمایت نظامی از تهران بپردازند، عربستان به آنها حمله خواهد کرد.

مهمترین اصل سازمان دهنده روابط بین الملل پیش از جنگ جهانی دوم، دو باره، در سال های اخیر، به صدر سیاست جهانی بازگشته است. تهاجم روسیه به اوکراین، تلاش های چین برای اثبات سلطه بر آسیا و مداخلات ایالات متحده در آمریکای لاتین و برنامه های او در گرینلند، همگی نشان دهنده احیای رقابت قدرت های بزرگ برای برتری منطقه ای هستند. اما در حالی که مدل «حوزه های نفوذ» به جاه طلبی های ژئوپلیتیکی شکل دهنده سیاست های چین، روسیه و آمریکا می پردازد، نه وسیله ای عملی است و نه مطلوبی برای ایجاد نظم جهانی پایدار.

یک امپراتوری تنها در صورتی امپراتوری است که قادر باشد کنترل خود را بر برخی از منابع خاص حفظ کند، و این دقیقاً همان چیزی است که امروز دارد اتفاق می‌افتد. ایالات متحدهٔ آمریکا تصمیم گرفته است که نقشهٔ خاورمیانه را تغییر دهد و با وسیله قراردادن متحدش اسرائیل نقشهٔ جدیدی را از این منطقه ترسیم کند. آمریکا هم می‌داند که بابت این کار باید به اسرائیل پاداش دهد، و این پاداش شکل حمایت و پشتیبانی از پروژهٔ سیاسی اسرائیل بزرگ را به خود می‌گیرد، پروژه‌ای که ذیل آن جمعیت فلسطینی ساکن در غزه و جاهای دیگر باید محو شود.

هفتهٔ گذشته، رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ در دفتر بیضی کاخ سفید خود را در میان گروهی حدوداً ۲۰ نفره از کشیشان و واعظان انجیلی قرار داد. آنها دست‌های خود را بر شانه‌ها و بازوان او گذاشتند و برای او و نیروهای آمریکایی دعا کردند. این صحنه بی‌دلیل یادآور عیسی و حواریونش در شام آخر نبود. این دعای نمایشی که به‌دقت برای رسانه‌ها طراحی شده بود، توسط پائولا وایت کین سازمان‌دهی شده بود؛ زنی که ریاست «دفتر امور دینی» در کاخ سفید را بر عهده دارد، دفتری که ترامپ در فوریه ۲۰۲۵ تأسیس کرد. این میلیونر چندباره مأموریت دارد اطمینان حاصل کند که آمریکا «دوباره به ملتی زیر فرمان خدا تبدیل شود» — این مأموریت رسمی اوست.

تهدید ایران دهه‌هاست که موضوع اصلی زندگی سیاسی نتانیاهو بوده است. او بر سر همین مسئله با باراک اوباما دچار اختلاف شد. اوباما این موضوع را بیشتر نوعی تاکتیک انحرافی می‌دانست که توجه‌ها را از مناقشه با فلسطینیان دور می‌کند. نتانیاهو با توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ ایران مبارزه کرد و همان زمان نیز در دونالد ترامپ یک متحد پیدا کرد. ترامپ در سال ۲۰۱۸ عملاً به‌تنهایی از «برنامه جامع اقدام مشترک» (برجام) خارج شد.

اول، ۴۴۳ میلیارد دلار در سال همچنان مقدار بسیار زیادی پول است. دوم، مقدار زیادی هزینه زائد وجود دارد که می‌توان به‌سرعت و به‌سادگی کاهش داد، زیرا هزینه‌های نظامی پر از هدررفت، غیرمنطقی بودن و کمبود پاسخگویی مالی است. سوم، سابقه قوی برای کاهش عظیم نظامی وجود دارد: هزینه‌های نظامی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ در پی جنگ جهانی دوم نصف شد. تا سال ۱۹۴۸، بودجه نیروهای مسلح ۸۹ درصد از مجموع دوران جنگ کاهش یافته بود، زیرا کارخانه‌ها به تولیدات صلح‌آمیز تغییر کاربری دادند. همان استراتژی تغییر کاربری که آن زمان استفاده شد — کاهش عمیق پنتاگون همراه با تضمین شغل، حفاظت از دستمزد، آموزش مجدد، برنامه‌ریزی انتقال به رهبری اتحادیه‌ها و قراردادهای بلندمدت دولتی برای تولیدات غیرنظامی — می‌تواند امروز نیز ما را از اقتصادی مبتنی بر نابودی به اقتصادی مبتنی بر تولید خدمات و کالاهایی که واقعاً مورد نیاز انسان‌ها است، منتقل کند.

هر تلاش ناامیدانه برای شنیدن حتی یک صدای هوشمند محکوم به شکست است. در حالی که در شبکه‌های خارجی بحث‌های جدی دربارهٔ جنگ جریان دارد، در اینجا فقط حماقت و ناآگاهی سخن می‌گویند. در آنجا دربارهٔ آنچه واقعاً در ایران و لبنان می‌گذرد صحبت می‌کنند؛ اما اینجا گزارش از یک عروسی در پارکینگ پخش می‌شود — انبوهی بی‌پایان از بی‌معنایی، بدون هیچ بحث جدی. این‌گونه است که حماقت جمعی مانند ابری رادیواکتیو گسترش می‌یابد و هرچه در مسیرش باشد نابود می‌کند.

ترامپ هرگز تلاش نکرده است افکار عمومی آمریکا را به ضرورت جنگ با ایران قانع کند. استدلال‌هایی که اکنون برای توجیه اقداماتش مطرح می‌کند، سست یا به‌سادگی نادرست به نظر می‌رسند. گاه برنامه هسته‌ای ایران را دلیل حمله پیشگیرانه می‌داند، گاه از تغییر رژیم و «آزادسازی مردم ایران» از دست رهبرشان سخن می‌گوید، به عنوان «یکی از بدذات‌ترین افراد». در هر صورت، ترامپ فعلاً از نقش «شاهزاده صلح» که زمانی برای خود تصور می‌کرد، فاصله گرفته است.

ترامپ اکنون به تدریج متوجه ضرورت استفاده از نیروهای زمینی در کنار بمباران‌ها برای دستیابی به تغییر رژیم شده است. به دلیل افکار عمومی در آمریکا—پس از جنگ‌های ویتنام، افغانستان و عراق—او به‌طور جدی اعزام تعداد زیادی از نیروهای آمریکایی را در نظر نگرفته است. به همین دلیل اکنون بر کردها و همچنین بلوچ‌ها در جنوب فشار وارد می‌کند، با این امید که اقدام آنها دیگران را نیز به حمله وادار کند. این یک طرح واقعی نیست، بلکه نوعی قمار است که جان‌های بیشتری را به خطر می‌اندازد. در جنگ عراق، ائتلاف به رهبری آمریکا طی ماه‌ها آماده‌سازی انجام داد و نزدیک به ۳۰۰ هزار نیرو بسیج کرد. اما اکنون ترامپ از شبه‌نظامیان کرد که تعداد آنها چند هزار نفر برآورد می‌شود می‌خواهد در زمانی بسیار کوتاه حمله کنند.

این که بسیاری از شرکت‌کنندگان در این گردهم‌آیی از شناخت تاریخی نازلی برخوردارند، درباره‌ی تاریخ ایران و آلمان اطلاعات کافی ندارند و با پیشینه‌ی شعار یادشده آشنا نیستند، از مسئولیت خبرنگاران «آ. ار. د.» در تظاهرات نمی‌کاهد. شعار «یک ملت، یک امپراتوری، یک رهبر» یکی از شعارهای کانونی حزب نازی‌ها بود. می‌توان انتظار داشت که خبرنگاران این رسانه از این امر آگاهی داشته باشند.

حقوق بین‌الملل فقط درباره حفظ صلح نیست. حفاظت از اقلیم، کنترل مهاجرت، توافق‌های اقتصادی، حمایت کنسولی در خارج از کشور ــ همه این‌ها حقوق بین‌الملل‌اند. در یک کتاب چندصدصفحه‌ای حقوق بین‌الملل شاید فقط ده درصد به موضوع صلح اختصاص داشته باشد. ما نمی‌توانیم بحران‌های جهانی را بدون همکاری میان دولت‌ها و بدون حقوق بین‌الملل حل کنیم. حتی این دولت آمریکا هم کاملاً از حقوق بین‌الملل و نهادهای آن خارج نشده است. شنبه گذشته نماینده آمریکا در شورای امنیت حمله به ایران را توجیه کرد؛ یعنی هنوز در چارچوب این نهادها حضور دارد.

باز هم، تقریباً همه اسرائیلی‌ها متقاعد شده‌اند که هیچ جنگی موجه‌تر یا پیروزمندانه‌تر از این جنگ نیست، و هم‌چون در دوران همه جنگ‌های اسرائیل می‌پرسند که «چه انتخاب دیگری داشتیم؟» و «آیا شما پیشنهاد دیگری دارید؟». می‌توان این تشویق‌ها را در میزگردهای تلویزیونی عصر جمعه شنید، و شرکت‌کنندگان مشتاق، بی‌صبرانه منتظر این لحظه بودند، گویی در انتظار مسیحا هستند. این رستگاری روز شنبه رُخ داد، اما فقط تا دور تازهای از شادمانی، که زودتر از موعد مقرر فرا‌خواهد رسید، دوام خواهد یافت.

ترور ینار محمد عزیز، این شخصیت برجسته جنبش برابری طلبی درعراق، که در سطح بین المللی نیز شناخته شده بود، واقعا برای من شوک آور بود. به همه رفقای دیرین و امروزی او در جنبش کمونیسم کارگری صمیمانه تسلیت میگویم.
این جنایت اسلامیست های تروریست نباید بی پاسخ بماند. جنبش "چپ" و سوسیالیستی صرفنظر از تفاوتهای جدی، نباید شاهد میدانداری جریانات ارتجاعی اسلام سیاسی در عراق باشند.

»  جنبش بازگشت به عظمت آمریکا و جنگ ایران رؤیای عمر نتانیاهو ممکن است به کابوس ترامپ تبدیل شود
»  ماشین مرگ
»  جنگ پرخطر انتخابی ترامپ در ایران