حدود ۸۰ تن از فعالان سینما در نامه‌ای سرگشاده که در مجله تخصصی «ورایتی» منتشر شده، از برلیناله انتقاد کرده‌اند. آنان این جشنواره را متهم می‌کنند که در قبال جنگ غزه سکوت اختیار کرده، در حالی که درباره دیگر منازعات ــ مانند ایران یا اوکراین ــ مواضع روشنی اتخاذ کرده است. امضاکنندگان در این نامه از «سکوت نهادی برلیناله در برابر نسل‌کشی فلسطینیان» ابراز شوک کرده‌اند. اسرائیل و دولت آلمان این اتهام نسل‌کشی را رد می‌کنند. در دیوان بین‌المللی دادگستری (لاهه) پرونده‌ای که آفریقای جنوبی با اتهام نسل‌کشی علیه اسرائیل مطرح کرده در جریان است؛ زمان صدور رأی دادگاه هنوز مشخص نیست.

این اقدام آخرین تحولی است که کرانه باختری را تا آستانه بحران مطلق رسانده است. تشکیلات خودگردان ممکن است ظرف چند ماه آینده قادربه ادامه ارائه خدمات اولیه به میلیون ها فلسطینی نباشد وعملا ورشکسته شود و تلاش همکاری امنیتی با اسرائیل را که تا کنون انجام میداده و از ناآرامی گسترده فلسطینی ها جلوگیری میکرده را متوقف کند. ماه رمضان از هفته آینده آغاز می شود، رویدادی که به طور تاریخی تنش ها را در پیرامون مجتمع الاقصی در شرق اورشلیم — که مسلمانان آن را حرم الشریف و یهودیان آن را کوه معبد می نامند— را شعله ور کند.

سامانهٔ عملیاتیِ حقوق بین‌الملل در جهانِ جهانی‌شدهٔ ما همچنان به‌خوبی کار می‌کند. شما می‌توانید به ونزوئلا نامه بفرستید، می‌توانید از مرزهای دولتی عبور کرده و پرواز کنید، تجارت انجام دهید و شبکه‌های تلفن همراه با یکدیگر سازگارند. همهٔ این‌ها را مدیون حقوق بین‌الملل و سازمان‌های بین‌المللی هستیم. دیپلماسی نیز کار می‌کند: سفیران معمولاً بازداشت نمی‌شوند و حتی در زمان بحران نیز کنوانسیون وین دربارهٔ روابط دیپلماتیک رعایت می‌شود تا کانال‌های گفت‌وگو حفظ شوند. حقوق بین‌الملل شبیه برق است: وجودش را واقعاً زمانی حس می‌کنیم که قطع شود. اما وقتی دقیقاً در مسائل جنگ و صلح، هنجارهای مهم بارها نقض می‌شوند، می‌توان از نوعی «قطع‌شدن» سخن گفت.

در روابط بین‌الملل، برخی پدیده‌ها را نمی‌توان ریشه‌کن کرد، حتی با زور و مداخله خارجی. ادامه بقای رژیم ایران یکی از آن هاست. هیچ منافاتی ندارد که ضمن نفرت داشتن از آن رژیم، در عین حال به دلیل بی‌فایده بودن حمله نظامی، با آن مخالفت کنیم. می‌توان معتقد بود که سلاح هسته‌ای ایران تهدیدی تحمل ناپذیر است، اما در ضمن، با دور دیگری از جنگ مخالفت کرد، زیرا مشکل را حل نمی‌کند. با ضربه ها به مقابله خواهند پرداخت و باز هم ایران توانش را بازیافته، خود را مسلح خواهد کرد.

استفاده از نیروی نظامی برای نمایش قدرت هم مزایا و هم ریسک هایی دارد و اینکه آیا این معامله در نهایت به نفع رئیس جمهور تمام می شود بستگی به این دارد که آیا مداخله به طور قاطع به اهداف اعلام شده خود دست خواهد یافت یا خیر. در مورد ونزوئلا، هنوز مشخص نیست که آیا این شرایط برآورده خواهد شد یا خیر. ترامپ قول داده بود مادورو را برکنار کند و این کار را در نمایش خیره کننده ای از قدرت نظامی انجام داد. اما ترامپ همچنین به جاه طلبی های گسترده تری اشاره کرده است، از جمله بازسازی دولت ونزوئلا وبدست آوردن درآمدهای نفتی، که احتمال موفقیت آن به نظر کمتراست.

پرونده‌های تازهٔ اپستین تصویر دقیق‌تری از یک پشت‌پرده‌گردان ارائه می‌دهند که نخبگان قدرت در سراسر جهان را به یکدیگر پیوند می‌داد. نظام او بر مبادلهٔ پول، اطلاعات و دسترسی به زنان جوان استوار بود. ثروتمندان و قدرتمندان با وجود اعمالش او را می‌نواختند و به او نزدیک می‌شدند.
فهرست کسانی که اپستین با آن‌ها معاشرت داشت ــ چه در زندگی واقعی و چه از طریق ایمیل ــ و به آنان پول می‌داد یا لطف می‌کرد، شبیه فهرستی از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ آن چیزی است که در جهان رخ می‌دهد. برای اپستین و اطرافیانش، این جهان بیش از هر چیز از امتیازها تشکیل شده است؛ و از امکان ایجاد امتیازهای تازه برای خودشان.

کلاه‌آبی‌ها تمام گشت‌های برنامه‌ریزی‌شده در مرز با اسرائیل را لغو کردند. روز یکشنبه هواپیماهای کوچک آمدند و در نزدیکی شهرک عیطا الشعب، که تنها دو کیلومتر با مرز فاصله دارد، مواد شیمیایی پاشیدند. چند روز پیش از آن نیز در شبکه‌های اجتماعی تصاویری از هواپیماهای مشابه دیده شده بود که در نزدیکی شهر قنیطره در سوریه، در مجاورت بلندی‌های جولان که اسرائیل برخلاف حقوق بین‌الملل اشغال کرده، مایعاتی را می‌پاشیدند. ارتش اسرائیل خود به‌طور علنی دربارهٔ این پروازها اظهار نظری نکرد.

اظهارات برخی فرماندهان ارشد پیشین اسرائیلی نه‌تنها این ارقام را تأیید می‌کند، بلکه این فرض را تقویت می‌کند که ارتش آگاهانه با شدت و بی‌ملاحظه عمل کرده است. در یک فایل صوتی منتشرشده در اوت ۲۰۲۵، آهرون حلیوا، رئیس پیشین اطلاعات نظامی اسرائیل، گفت «این واقعیت که اکنون ۵۰ هزار کشته در غزه وجود دارد، برای نسل‌های آینده ضروری است». او افزود: «برای هر اسرائیلی که در ۷ اکتبر کشته شد، باید ۵۰ فلسطینی بمیرند» و اضافه کرد: «فرقی نمی‌کند کودک باشند؛ این از سر انتقام نیست، بلکه پیامی برای نسل‌های آینده است.»

پرونده اپستین با ترکیبی از مردان ثروتمند و قدرتمند، پیگرد قضایی ظاهراً سهل‌گیرانه و مرگی مشکوک، زمینه‌ای ایده‌آل برای بی‌اعتمادی فراهم کرده است. به‌ویژه که سوءاستفاده از کودکان در مرکز نظریه‌های توطئه راست‌گرا قرار دارد، از جمله ادعای کاملاً ردشده «پیتزاگیت» که مدعی بود دموکرات‌های بلندپایه در یک پیتزافروشی در واشینگتن شبکه پدوفیلی دارند.
این بی‌اعتمادی اکنون از رفتار خود ترامپ نیز تغذیه می‌کند. او حتی گاه هوادارانش را «ضعیف» خوانده و آن‌ها را متهم کرده که فریب دموکرات‌ها را خورده‌اند.

یک منبع نزدیک به تلاش های آمریکا برای یافتن جایگزینی برای رژیم فعلی ایران به نشریه نشنال (در امارات) گفت که جرد کوشنر، داماد رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، دارای نقش مهمی است ، او مشغول جمع آوری گروهی از رهبران تجاری ایرانی-آمریکایی است تا درباره تشکیل نوعی نهاد انتقالی برای کمک به حکومت آینده ایران، در صورت فروپاشی رژیم مشاوره دهند. در حلیکه کاخ سفید درباره این گزارش اظهار نظری نکرد، اما منبع دوم نیز گفت که آقای کوشنر درگیر برگزاری این گفتگو است.

رژیم ایران در اوایل ژانویه با خشونتی بی‌رحمانه اعتراض‌ها را سرکوب کرد. هزاران نفر کشته شدند. اکنون زندگی روزمره به‌تدریج بازمی‌گردد، اما مردم در نوعی بهت و انجماد روانی زندگی می‌کنند — بی‌آنکه امید چندانی به تغییر داشته باشند.
«یک کابوس — بدتر از یک کابوس»؛ زنی از جنوب کشور روزهای سرکوب خونین اعتراض‌ها در ایران در اوایل ژانویه را این‌گونه توصیف می‌کند. او در حالی که می‌خواهد مطمئن باشد شناسایی نمی‌شود، می‌گوید: «مثل یک فیلم آخرالزمانی بود.»

کتاب «اسرائیل مجاز به چه کارهایی است؟» که جدالی درباره وضعیت خاورمیانه است، قرار بود در قاهره معرفی شود. اما مقامات مداخله کردند. اتهام: نامشخص. اکنون خوانندگان در جهان عرب در پی ترجمه ممنوع‌شده‌اند — و ناتوانی هرگونه سانسور را آشکار می‌کنند.
پاییز گذشته کتاب « اسرائیل مجاز به چه کارهایی است؟» (انتشارات dtv) منتشر شد؛ گفت‌وگویی نامه‌نگارانه میان حامد عبدالصمد و فیلیپ پیمان انگل، با زیرعنوان «یک جدال». این کتاب وضعیت خاورمیانه پس از هفتم اکتبر و بحث‌هایی را بررسی می‌کند که پس از آن درباره یهودستیزی در آلمان شکل گرفت. عبدالصمد و پیمان انگل با وجود فاصله‌های بسیار، دوست‌اند؛ چنان‌که در پیشگفتار کتاب تأکید شده است.

در حالی‌که، ممکن است رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، توافق هسته ای محدودی با ایران را که به او اجازه اعلام یک پیروزی بزرگ را بدهد، قبول کند. اما ، سناریوی محتمل تر این است که او تلاش کند موفقیت اخیر خود در ونزوئلا را تکرار کند. اما انتخاب این سناریو فقط یک مشکل دارد: ایران ونزوئلا نیست.
خطر جنگی گسترده تر با پیامدهای واقعی برای نفت و ثبات منطقه ای، ارزش دیپلماسی را جذاب تر از ونزوئلا می کند، جایی که مشکلات تغییر رژیم کمتر بود. شاید این موضوع بتواند ترامپ را به سمت توافق محدود بیشتر سوق دهد. اما رئیس جمهور نشان داده که به شدت معتقد است جسارت نتیجه می دهد. آیا این در ایران صادق خواهد بود؟

رژیم ایران در نبرد برای بقای خود تاکنون هزاران نفر را کشته است. هنوز ابعاد دقیق این کشتار روشن نیست و برآوردها بسیار متفاوت‌اند. رسانهٔ تبعیدی «ایران اینترنشنال» تخمین می‌زند که در روزهای ۸ و ۹ ژانویه بیش از ۳۶٬۵۰۰ نفر در سراسر کشور کشته شده‌اند. هرانا سازمان حقوق بشری مستقر در آمریکا تاکنون ۶۴۴۳ کشته را ثبت کرده و ۱۱٬۲۸۰ مورد دیگر را در حال بررسی دارد. برای شهر رشت، این سازمان رقم اولیهٔ ۳۹۲ کشته را اعلام کرده است. این شهر ساحلی حدود ۷۶۰ هزار جمعیت دارد.

آمریکا تلاش کرد تمامی وام‌های بانک جهانی به شیلی قطع شود تا به اقتصاد کشور آسیب وارد آید. تنها پس از کودتا بود که این وام‌ها دوباره آزاد شد. در نتیجه، مهم‌ترین کالای صادراتی شیلی، یعنی مس، دیگر قابل صدور نبود. اعتصاب رانندگان کامیون نیز با تأمین مالی آمریکا انجام شد. «کل نظام اقتصادی فروپاشید».
افزون بر این، ژنرال‌هایی که کودتا را رهبری کردند، توسط آمریکا آموزش دیده بودند و تسلیحاتشان نیز از آن کشور تأمین می‌شد. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، نیروی هوایی کاخ ریاست‌جمهوری را بمباران کرد. آلنده در آخرین سخنرانی رادیویی خود گفت: «ملت‌ها تاریخ را می‌نویسند و تاریخ از آنِ ماست. روندهای اجتماعی را نمی‌توان متوقف کرد؛ نه با جنایت و نه با خشونت. هرچند اکنون خیانت راه خود را می‌گشاید، اما من به شیلی و سرنوشتش ایمان دارم. دیر یا زود، خیابان‌های بزرگ به روی انسان نو و آزاد گشوده خواهد شد.» همان روز، او در کاخ ریاست‌جمهوری به زندگی خود پایان داد.

چگونه می‌توان در چین، روسیه یا ایران از اینترنت استفاده کرد بی‌آنکه هویت خود را فاش کرد؟ فراتر از VPN و سرورهای پروکسی، راه‌های دیگری هم وجود دارد. یکی از این راه‌ها مؤثر است ــ اما از نظر فنی پیچیده.
سانسور چهره‌های گوناگونی دارد: دولت‌های اقتدارگرا فقط وب‌سایت‌ها را مسدود نمی‌کنند. برای دسترسی دوباره به آن‌ها، اغلب ابزارهای ساده‌ای مانند دسترسی‌های پروکسی یا VPN کمک می‌کند. اما مدیران سیستم در کشورهایی چون چین، روسیه، بلاروس یا ایران مدت‌هاست این راه‌های گریز را شناخته‌اند.

امضاکنندگان از اتحادیه اروپا می‌خواهند موضعی صریح در برابر تلاش‌های الحاق‌گرایانه اسرائیل اتخاذ کند؛ تلاش‌هایی که «حق غیرقابل ‌سلب فلسطینیان برای تعیین سرنوشت» را تهدید کرده و راه‌حل دوکشوری را تضعیف می‌کند. همچنین تأکید شده است که مسئولانِ هر دو طرفِ جنگ که مرتکب نقض حقوق بین‌الملل شده‌اند، باید پاسخگو شوند. به‌عنوان ابزار فشار، اتحادیه اروپا باید فوراً گفت‌وگویی «انتقادی و زمان‌مند» با اسرائیل درباره توافق‌نامه موسوم به «همکاری/همبستگی» (Association Agreement) آغاز کند؛ توافقی که برای شرکای اقتصادی اسرائیل مزایای قابل‌توجهی در بازار اروپا فراهم می‌آورد. افزون بر این، هرگونه حمایت نظامی و هر نوع دادوستد با شهرک‌های یهودیِ غیرقانونی از منظر حقوق بین‌الملل باید متوقف شود.