امروز ایران در بزنگاهی سرنوشت‌ساز ایستاده است. جمهوری اسلامی، پس از دهه‌ها اتلاف و نابودی سرمایه‌های ملی در مسیر سیاست‌های ماجراجویانه و ورشکسته‌ی خود، تورم، فقر، ناامنی، فساد و بی‌عدالتی را به ابزار سرکوب و وسیله‌ای برای فرسایش و تحقیر مردم بدل کرده است. با این همه، بار دیگر جنبش بزرگ مقاومت مدنی مردم ایران با تسخیر خیابان‌ها، اراده‌ی ملی برای برکناری نظام نامشروع جمهوری اسلامی را فریاد می‌کند.
ما بار دیگر تأکید می‌کنیم که تنها راه نجات ایران، گذار از جمهوری اسلامی است؛ خواسته‌ای که نه موقتی است و نه قابل سرکوب. آینده‌ی ایران بر نظمی دموکراتیک، مبتنی بر حاکمیت مردم، منافع ملی و روابط عادی با همه‌ی کشورهای جهان استوار خواهد بود.

حزب چپ ایران تجاوز آشکار به ونزوئلا را محکوم می کند. این اقدام لگدمال‌ کردن عامدانهٔ حقوق بین‌الملل و نقطه عطفی خطرناک در فروپاشی نظم حقوقی جهان است. ما تأکید می ‌کنیم که هیچ قدرتی حق ندارد خود را قاضی، دادستان و مجری سرنوشت ملت‌ها بداند. دفاع از آزادی، دموکراسی و حقوق بشر از مسیر کودتا و مداخله نظامی نمی‌گذرد. حزب چپ ایران از همهٔ نیروهای مترقی، نهادهای دموکراتیک، جنبش ‌های صلح‌ طلب و وجدان‌ های بیدار جهان می‌ خواهد در برابر عادی ‌سازی این منطق خطرناک بایستند و ضمن محکوم کردن صریح این راهزنی، از حق تعیین سرنوشت ملت‌ ها و نظمی عادلانه و مبتنی بر قانون دفاع کنند.

دانشجو فرزند همین تاریخ است. طبیعی است که شعارهایی چون «نه پهلوی، نه رهبری؛ آزادی و برابری» از دل دانشگاه برخیزد و «زن، زندگی، آزادی» چنین طنین افکند. این فشارها گرچه سرعت رشد گفت‌وگوی آزاد و نقد رادیکال را کاسته و حتی بحث درباره تبعیض جنسیتی و حق زیست آزادانه را بارها عقب رانده، اما آن را خاموش نکرده است. دانشگاه امروز قلب تپنده‌ی پیوند میان آراء متکثر است. دانشگاه و دانشجو در مقابل هیچ نهاد اقتداری سر خم نمی‌کند. مشت‌های گره شده‌ای که فریاد می‌زنند «مرگ بر دیکتاتوری» خطابشان هر شکلی از اقتدارگرایی و دیکتاتورمنشی موجود و ناموجود است.

جمهوری اسلامی، در کلیت خود، توان و اراده اصلاح ساختاری را ندارد. هر عقب‌ نشینی محدود، تاکتیکی برای خرید زمان است. این نظام اصلاح‌ناپذیر است. تداوم آن، به معنای تعمیق فلاکت اقتصادی و افزایش هزینه‌های اجتماعی و انسانی است. از این‌رو، راه برون‌ رفت از وضعیت کنونی، نه در اصلاح جمهوری اسلامی، بلکه در پایان دادن به آن نهفته است. نجات جامعه از سرکوب و بی‌عدالتی، فساد ساختاری و فقر فراگیر، مستلزم گذار از نظمی است که خود، مانع اصلی تداوم زندگی است. این گذار، تنها زمانی می‌تواند به آزادی، برابری و عدالت اجتماعی بینجامد که مردم به دست خود و برای خود بتوانند آگاهانه نظم نوینی را پی ریزند.

بهرام بیضایی که فرهنگ را خانه‌ی حقیقی خود می‌دانست، عمر خویش را به پاسداری، بازخوانی و زنده ‌نگه‌داشتن اسطوره‌ها، آئین‌ها، تاریخ، زبان، و نمایش ایران سپرد؛ و در برابر جهل و دشمنی دولتی و تنگ‌نظری برخی از اطرافیانش، از عشق عمیق خود به ایران نکاست و از میراث فرهنگی‌اش دست نکشید. او با توشه‌ای سترگ از آفرینش‌های هنری، هستیِ خویش را جاودانه ساخت.
ما، جمعی از هنرمندان، نویسندگان، شاعران، پژوهشگران، کارگردانان و بازیگران تئاتر و سینما، تأسف و تألم عمیق خود را از درگذشت بهرام بیضایی، استاد مسلم ادبیات، سینما و تئاتر ایران، اعلام می‌کنیم و این ضایعهٔ بزرگ را به خانوادهٔ گرامی او، به جامعه‌ی هنری و دانشگاهی، شاگردان و دوستدارانش تسلیت گفته، خود را در غم آنان شریک می‌دانیم.
یادش گرامی و راهش پایدار.

این جنبش های انقلابی که روز به روز گسترده تر می شوند، اکنون بدان نیاز دارند تا از درون خود با اتکا به رهبران طبیعی و ارگانیک و با تجربه در جنبش های اجتماعی، ستاد سیاسی رهبری انقلاب را سازمان دهند تا بتوانند انفجار خشم توده ای را به انقلابی مترقی و پایدار هدایت کنند و از شکست آن و سقوط در پرتگاه ضدانقلابی خشن تر جلوگیری به عمل آورند. تجربه انقلاب بهمن نشان داد که هر تحول انقلابی خود به خود به یک انقلاب پیروز در راستای منافع مردم منجر نمی شود و در صورت شکست می تواند سازمانده خشن ترین نوع فاشیسم هم باشد. همچون فاشیسمی که چهل و هفت سال مردم ایران را در چنگال های خونین خود گرفتار آورده و فقر و فلاکت را بر آنها تحمیل کرده است.

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) راه برون‌رفت از بحران کنونی را نه در سرکوب و نمادسازی، بلکه در به‌رسمیت شناختن حق مردم در تعیین سرنوشت خود می‌داند. پایان دادن به انسداد سیاسی، آزادی زندانیان سیاسی و مدنی، توقف و لغو صدور و اجرای احکام اعدام، به‌رسمیت شناختن حق اعتراض و تشکل‌یابی، انجام تغییرات ساختاری به نفع اکثریت جامعه و بازنگری جدی در سیاست خارجی، از جمله مذاکرۀ مستقیم با آمریکا برای رفع تحریم‌ها و دور کردن سایۀ جنگ از زندگی مردم، گام برداشتن در جهت همبستگی واقعی ملی و غلبه بر بحران کنونی است.

همبستگی جمهوری‌خواهان ایران (هجا)» همانگونه که بارها اعلام کرده است جایگاه درمان بحران مزمن اقتصادی، بحران ناکارامدی و حل اساسی مشکلات معیشتی که در تحلیل آخر نیازمند رشد اقتصادی بالا و مانا و توسعه اقتصادی پایدار است، را در حوزه اقتصاد سیاسی می‌داند. به باور ما پایان دادن به بحران شدید اقتصادی موجود، ناگزیر به گذار از جمهوری اسلامی و تغییرات اساسی نهادهای حاکمیتی گره خورده است. تا زمانی که سیاست خارجی ستیزه‌جو و مبتنی بر اتکای راهبردی به شرق و غرب‌ستیزی برقرار است، و فساد راهبردی و سیستماتیک و انحصار سیاسی همراه با ایدئولوژی ارتجاعی، نقض سیستماتیک حقوق بشر و تبعیض، رانه‌های اصلی سیاست‌گذاری داخلی حکومت هستند و خامنه‌ای حرف آخر را می‌زند ، امیدی به بهبود شرایط وجود ندارد.

آَرشیو اخبار امروز >>

حزب چپ ایران ضمن محکوم کردن سرکوب وحشیانه‌ی مردم توسط حکومت آدمکش جمهوری اسلامی، از هم‌وطنان دعوت می‌کند تا با مشارکت خود در این گردهمایی، صدای اعتراض مردم کشورمان را به گوش جهانیان برسانند. حضور قدرتمند ما در خیابان‌های پاریس می‌تواند پشتوانه‌ای مهم برای ایستادگی و تداوم مبارزات مردم در داخل کشور باشد.

آَرشیو آگهی >>

در شرایطی که جامعه ایران بار دیگر نشانه ‌های زنده بودن را بروز داده، و از اعتصاب‌ های کارگری تا اعتراضات خیابانی علیه فقر، تبعیض و بی ‌آیندگی چندین روز است تداوم دارد، دامن زدن به هرگونه فضای تشنج و جنگ، دقیقاً در خدمت خفه کردن این جنبش‌ قرار می گیرد. گفتمان جنگی، خیابان ها را از معترضان خالی می‌کند و تشکل ها را می‌شکند. زیر فشار تهدید و ترس همبستگی آسیب می بیند. چیزی که حکومت به ‌تنهایی دیگر قادر به انجامش نیست، جنگ و فضای جنگی می‌ تواند برایش فراهم کند.

مسئولیت اندیشه ‌ورزی مستقل. در جهانی که بازنشر یک دروغ تنها یک کلیک فاصله دارد، سکوت در برابر خبر نادرست بی‌طرفی نیست، مشارکت در فرسایش حقیقت است. در دورانی که احساسات جای استدلال را گرفته‌اند، وفاداری به عقل نقاد شکلی از شجاعت مدنی است. هر انسانی که پیش از باور درنگ کند، پیش از داوری بیندیشد و پیش از تکرار، حقیقت را بجوید، نه تنها از خویشتن بلکه از بنیان جامعه دفاع کرده است.

فاشیزم پهلوی همان جریان غیر خودی است که به دست رژیم فربه می شود تا پراکندگی و تفرقه افکنی هایش را گسترش دهد. اینجا است که باید هشیار بود و در دامن فریب این دسته بندیها قرار نگرفت. این اصلا بدین معنا نیست که در مقابل دست اندازی های فاشیزم نو پا بیکار نشست، بلکه بدین معنا است با این تحرکات و اقدامات برخوردی حاشیه ای داشت و نوک پیکار را همچنان بسوی نظام تئوکرات نشانه گرفت.

اگر نیروهای چپ و دموکراتیک ایرانی نتوانند در شرایط حساس و سرنوشت ساز کنونی بر اختلافات درونی خود، که اغلب فاقد هرگونه اساس اصولی و مهمی هستند و فقط ناشی از خودمحوری ها و خود بزرگ بینی های کودکانه هستند، پیروز شود و با حفظ اصول سازمانی خود به تشکیل یک 'جبهه مشترک' تن دهد، نه تنها با اتکا به بهانه ها و توجیهات غیر اصولی از انجام وظایف انقلابی و تاریخی خود سرباز زده است، بلکه دو دستی عرصه سباسی کشور را به نیروهای مرتحع، وابسته و غیر دموکراتیک موجود تقدیم کرده و سرانجام جز شکست جبران ناپذیر دستاورد دیگری نخواهد داشت.

آنچه در این روز ها می گذرد، مرا دو باره به یاد آن شعار انداخت، و دیدم که برای مقالهٔ حاضر عنوانی که بتواند به روشنی و وضوح و اختصار، آنچه در این روز ها می گذارد را خلاصه کند بهتر از این شعار نمی توانم پیدا کنم.
خیزش «زن، زندگی، آزادی»، هرچند که هنوز به ارتفاع انقلاب نرسیده است، دیری است که به سطح جنبش ارتقا یافته است و نام خود را به عنوان یک جنبشِ تثبیت شده و قوام یافته و شکل گرفته، در چشم انداز نهایی انقلابِ در راه رقم زده است، و به هر بهانه‌یی استحکام و تداوم خود را اعلام می کند.

مفهوم « انسداد اقتدارگرایانه‌گذار» وضعیت خنثی یا مبهمی را توصیف نمی‌کند. این مفهوم به‌صراحت می‌گوید مشکل کجاست: گذار ممکن است، اما ممنوع و مسدود شده است. جامعه آماده است و از نظر ارزشی و اجتماعی به نقطه‌ای رسیده که خواستار گذار می‌باشد، اما این گذار نه به دلیلی ناتوانی یا سردرگمی جامعه بلکه توسط حکومت بصورت فعال و آگاهانه مسدود شده است. به عبارتی دیگر، بن‌بست سیاسی نه حاصل ناتوانی مردم و نه نتیجه پیچیدگی‌های تاریخی؛ بلکه پیامد مستقیم تصمیم سیاسی برای حفظ قدرت به هر قیمت است.

شب دیگر نیز چنین ماجرایی از تعقیب و گریز ادامه داشت. اما باز‌هم موفق نشدند. چون به سوی کوچه‌ی تاریک مجاور گریختم. دری باز بود که در پشت آن مخفی شدم. اما شب سوم سر‌آخر با کارگردانی استواری به نام عین‌الله قنبری به من دست یافتند و مرا به داخل اتومبیل شهربانی کشانیدند تا وسط دو تن از مأموران نه چندان معذور حکومت بنشینم. هر دو ‌مأمور با آرنج‌های خویش خیلی محکم به قفسه‌ی سینه‌ام می‌کوبیدند. سپس حدود ده کیلومتر از جاده‌ی غربی شهر را طی کردند و مرا نیمه جان در حاشیه‌ی خاکی آن رها نمودند. شرطشان این بود که فردا صبح در شهربانی نزد همان سرهنگ توانا بروم.

در پهنه ی جهانی جنگ‌های خانمان برانداز در اوکراین و غزه با وجود به اصطلاح آتش بس هنوز در جریان است. به آن‌ها باید از جنگهای داخلی ناشی از دخالت بیگانگان در سودان و جای جای دنیا اضافه نمود.. خبرهای روزانه دهشتناک از وضعیت فعلی جهان انسان ها را آشفته و سیستم عصبی آن‌ها را دچار اختلال کرده است. چشم انداز ها را کدر و پیش‌بینی ها را مشکل ساخته است. شفافیت که در کار نباشد، ترس بر جسم وجان غلبه می کند. ترس اعتماد به نفس را کم کرده و گاه جنبش و حرکت را دچار اختلال می کند.

تحلیلگران و رسانه های طرفدار سلطنت ادعا میکنند که "شاهکار"شان در مراسم هفتم خسرو علیکردی و حمله شان به نرگس محمدی و بدنبال آن هجوم به ترانه علیدوستی بدنبال مستندی که با استقبال میلیونی مردم پاسخ گرفته، به این خاطرست که نگران "رهبر تراشی" رژیم در مقابل شاهزاده شان هستند! اما مساله برعکس است. خود این دارو دسته هستند که در برابر چهره های واقعی انقلاب رهبر میتراشند و این رژیم است که در این رهبر تراشی با آنان همراه شده است.

در ایران امروز، انقلابی بودن را نمی شود به یك رویای دور، یا به یك لحظه انفجاری، یا به یك سبك گفتار تقلیل داد. انقلابی بودن یك جهت گیری است كه همزمان به تحلیل و به عمل مربوط می شود، هم به فهم ساختارها و هم به ساختن نیروی اجتماعی. در شرایطی كه بحران های اقتصادی و زیستی و جنگی در مقیاس جهانی تشدید شده اند، و در داخل كشور هم انسداد سیاسی، سركوب، فرسایش اعتماد، و فشار معیشتی به هم گره خورده اند، آنچه وزن بیشتری پیدا می‌كند انقلابی بودن است، یعنی توان دیدن واقعیت از زاویه طبقه و قدرت، و توان تبدیل این دیدن به سازمان، برنامه، و مداخله جمعی.

آَرشیو سياسی >>

درباره اهمیت وزمینه های اعتراضات و اعتصابات کنونی بازار و دانشگاهها و... ، موانع گسترش وموفقیت این خیزش، مطالبات اجتماعی و فرصت ها و رویکردها در این رابطه و سیاست و رویکرد حکومت اسلامی، اپوزیسیون دست راستی و شاه پرستان، و سیاست نیروی چپ و ترقیخواه

 [نظرات 1]

برای نخستین بار در مستندی به نام «ترانه»، ساخته پگاه آهنگرانی، خانم علیدوستی از تصمیمش برای پیوستن به جنبش اعتراضی پس از کشته شدن مهسا امینی، حرف می‌زند؛ از روز بازداشت در خانه و مقابل دختر کوچکش می‌‌گوید و در مورد از بین رفتن پوستش بر اثر یک بیماری خودایمنی صحبت ‌می‌کند.

آَرشیو مصاحبه >>

چیزی که در طول تحقیق میدانی ما برای این پروژه قابل توجه بود، نحوه استفاده از فناوری هوش مصنوعی میباشد که واقعاً استفاده از الگوهای استعماری قدیمی‌تر قدرت را منعکس و بازمی‌گرداند. از بسیاری جهات حتی آن الگوهای قدیمی تر را نیزتقویت میکند. برای شروع، همه این کارها به مکان‌های مختلفی در جهان جنوبی مانند شرق آفریقا، آمریکای لاتین، فیلیپین، هند، پاکستان و غیره سپرده شدند. آنچه که ما دیدیم این بود که گروهی از مدیران اجرایی سفیدپوست با حقوق های بسیار بالا در دفاتر سانفرانسیسکو یا جاهای دیگر، اینگونه کارها را به مراکزی که عمدتاً شامل کارگران قهوه‌ای و سیاه‌پوست هستند، می سپارند.

اگر شوکِ ترامپ پشت سر گذاشته شود، فکر می‌کنم آمریکا بتواند همچنان نقش رهبری جهانی را حفظ کند. ایالات متحده در دهه‌های گذشته دو ماده پنهان داشت: نوآوری و ریسک‌پذیری. به‌ویژه در حوزه دیجیتال، مخترعان آمریکایی در سطح جهان پیشرو بودند. آن‌ها می‌دانستند می‌توانند امتحان کنند، زمین بخورند و دوباره برخیزند؛ چیزی که در جای دیگری وجود نداشت. همین‌طور در مورد ریسک: پس از بحران مالی و همه‌گیری کرونا، آمریکایی‌ها تصمیم گرفتند با بدهی‌های عظیم اقتصاد را نجات دهند. آلمان چنین نکرد. به همین دلیل آمریکا بسیار بهتر از این بحران‌ها بیرون آمد.

بریژیت باردو در سن ۹۱ سالگی در تولون درگذشت. او با وجود اینکه نماد سینما بود ،در سال ۱۹۷۳ پرده سینما را برای همیشه ترک کرد. می‌توانیم با این برخورد غیرمنتظره که در چند عکس مستند شده است، شروع کنیم. در یکی از آنها، او ایستاده است، پاهایش را محکم روی زمین قرار داده است، با وقار رقصنده‌ای که او بود . او با کفش‌های باله ساده، پیراهن گلدار با یقه ای باز و چهارگوش و دامنی گشاد و چاکدار که به تن دارد.
او دختری از خانواده بورژوا که پدرش صنعت گر و مادرش هم از خانواده ای ثروتمند بود که آرزو داشت دخترش رقاصه باله شود. دوست مادرش که مدیر مجله زنانه و مشهور بود عکس او را به عنوان سنبل دختر نوجوان نسل او در صفحه اول مجله چاپ نمود که مورد توجه سینماگران مشهور آن زمان فرانسه قرار گرفت.

آَرشیو بين الملل >>

نباید سینما را ایدئالیزه کرد. ساخت یک فیلم سال‌ها طول می‌کشد. تأثیرش کندتر است، اما تاریخی‌تر. امروز هر فردی رسانهٔ خودش را دارد تا بی‌درنگ خود را بیان کند. سینما فقط بخشی از این مقاومت است ــ اما بخشی که باقی می‌ماند. من این تقدیر را به‌طور کلی به‌حساب سینمای ایران می‌گذارم. و برای خودم، بیش از هر چیز انگیزه‌ای است برای فکر کردن به اینکه فیلم بعدی‌ام دربارهٔ چه خواهد بود.
من آنجا بزرگ شده‌ام. کارم، زندگی‌ام، زبانم آنجا ریشه دارد. حتی اگر مثل حالا مدت طولانی‌ای را در خارج از کشور بگذرانم تا فیلمم را معرفی کنم، نمی‌توانم در تبعید به‌طور پایدار سازگار شوم. هر کاری بهایی دارد و من پیامدهایش را می‌پذیرم.

از نقش این دو گوزن اصلی تابلوی زندگی، در مجموع چهار پا به نمایش در‌می‌آید. به عبارتی دیگر، پاهای گوزن دیگر در فضایی از رنگ‌آمیزی تابلو محو می‌گردد. سوای از این، گوزن جلویی تابلو ماده است؛ چون شاخ ندارد. با همین نشانه‌گذاری هنری است که بیژن جزنی دانسته و آگاهانه گوزن ماده را بر گوزن نر رجحان می‌بخشد. سه بچه گوزن هم در زیر پاهای همین گوزن ماده نقاشی شده‌اند که انگار بخواهند از مادرشان شیر بخورند. بیژن جزنی خواسته است با ثبت زندگی جمعی گوزن‌ها، زیست گروهی انسان‌های جامعه را ارج بگذارد. او همچنین مسؤولیت‌پذیری آگاهانه‌ی گوزن‌های تابلویش را برای آدم‌های جهانِ پیرامون نمونه می‌آورد تا شاید همگی مسؤولیت اجتماعی چنین زیستی را بپذیرند.

مزدک خواهان تقسیم عادلانۀ ثروت، زمین و منابع بود تا حسد، خشونت و ستم از میان برود. این اندیشه‌ها در میان فرودستان و حتا قباد (که می‌خواست قدرت اشراف را بشکند و محدود کند) هوادارای زیادی یافت. تعالیم مزدک منافع اشراف، زمین‌داران و موبدان زرتشتی را تهدید می‌کرد. به همین دلیل او را متهم کردند که نظم اجتماعی و دینی را بر هم می‌زند و بنیان خانواده و مالکیت را نابود و زنان را اشتراکی می‌کند. پس از آن‌که قباد به قدرت بازگشت، و به‌ویژه در زمان پسرش خسرو انوشیروان، سیاست حکومت تغییر کرد و تصمیم گرفتند مزدکیان را از میان بردارند و نابود کنند.

نابو با صورت روی یونجه خشکه ها دراز شد. بوی شاش اسطبل که به تنش مالیده میشد را حس کرد. پوست خاکستری براق و ولرم « لوهه»، آخرین اسب را بدون این که لمسش کند، حس کرد. نابو هیچ چیز حس نمیکرد. از وقت اصابت آخرین ضربه سم اسب به پیشانیش، انگار خوابیده بود. تنها همین را حس میکرد. حسی دوگانه، بوی نمناک اسطبل و همزمان وزوز حشرات نامرئی عرض اندام میکرد. چشم هاش رابازکرد و دوباره بست.

نامش مهم نبود.
نام‌ها، خیلی پیش‌تر از جانِ زنان، مصادره می‌شوند.
او در سرزمینی به دنیا آمد که دختر، پیش از حرف زدن، سکوت را می‌آموزد؛
جایی که آینه‌ها پوشانده می‌شوند،
انتخاب «گناه» است،
و اطاعت «فضیلت».

بدرود با تو گفتن؛ سخت است وُ ناگوارست
افسوسِ رفتنِ تو؛ بدرودِ با بهارست
دلگیرم از زمانه؛ از رنج وُ مرگِ یاران
تبعید وُ هجرتِ جان؛ دردی که یادگارست

تنها پس از آن‌که به اعلیحضرتِ آینده در بوداپست یک انبار مخفیِ سلاح برای کودتای برنامه‌ریزی‌شده نشان داده می‌شود، قدرت واقعیِ دولت به این توطئه پایان می‌دهد. برخلاف پیروانش، «عمو یوزی» روانهٔ زندان نمی‌شود، بلکه به بیمارستان روان‌پزشکی منتقل می‌گردد – جایی که این دن‌کیشوتِ مجاری با این اندیشه خود را تسلی می‌دهد که به تبعید فرستاده شده است.

حتی شاعران نیز در ماجراهای چاقوکشی گرفتار می‌شوند. فرانسوا ویّو یک کشیش را با چاقو کشت. کریستوفر مارلوه بر اثر ضربه چاقویی که در چشمش فرو رفته بود جان داد. ساموئل بکت نیز در سال ۱۹۳۸ نزدیک بود دقیقاً به همین شیوه کشته شود. اگر تیغ یک قوّاد پاریسی، قلب و شش‌های این ایرلندی را فقط اندکی فاصله نمی‌داد، نمایشنامه‌هایی چون «در انتظار گودو» یا «نوار آخر» – که هنر نمایش قرن بیستم را دگرگون کردند – هرگز نوشته نمی‌شدند.

با ورود به سالن، صداها یک‌باره بلندتر شدند. جمعیت در هم می‌لغزید و هرکس جایی برای ایستادن یا نشستن پیدا می‌کرد.نورهای آویخته ، کاغذهای رنگی پر پیچ و تاب، باد کنک های رنگارنگ و رفت‌وآمدِ پیوسته، فضا را شبیه صحنه‌ای کرده بود که هنوز نمایش در آن شروع نشده، اما همه می‌دانند که چیزی در راه است.

فروغ فرخزاد تولدی است که هر سال تکرار می‌شود؛ نه فقط در تقویم، که در ذهن و جان ما. زنی که شعر را از حصارهای کهنه بیرون کشید و آن را به زندگی روزمره، به تن، به عشق، به رنج و به حقیقت پیوند زد. فروغ در ۸ دی ۱۳۱۳ در تهران به دنیا آمد، اما آنچه او را از دیگران جدا کرد، نه تاریخ تولدش، که شیوه زیستن و نوشتنش بود؛ زیستنی بی‌ملاحظه، بی‌پرده و بی‌مصالحه.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

در کودک‌همسری، کودک از کودکی عبور نمی‌کند؛ از آن رانده می‌شود. با رسیدن به بلوغ جسمی، پیش از آن‌که ذهن، روان و جهان درونی‌اش آماده باشند، وارد پیوندی می‌شود که پیش از هر چیز، حق انتخاب را از او می‌گیرد. انتخاب همسر، ادامه تحصیل، استقلال، امنیت و حتی حق خیال‌پردازی. ازدواج پیش از ۱۸ سالگی، بر اساس کنوانسیون حقوق کودک ، نقض صریح حقوق بشر است، زیرا کودک را از حق انتخاب آزادانه، سلامت، آموزش و زندگی عاری از خشونت محروم می‌کند. با این حال، در ایران، این نقض نه پنهان، بلکه قانونی است.

متأسفانه برخی از ساختارهای قدرت در ایران هنوز مانند ۱۵۰۰ سال پیش می‌اندیشند و هویتِ جنسی را امری «اختیاری» یا «انحرافی» تلقی می‌کنند. چه جوان‌هایی که تنها به‌خاطر اعلامِ هویتِ واقعی‌شان مورد پیگرد قرار گرفتند و چه کسانی که به مرگ محکوم شدند؛ موارد متعددِ اعدام، قتل‌های موسوم به «ناموسی» و فشارهای خانوادگی و اجتماعی را می‌توان نام برد که گاه با سرپوشِ «خودکشی» گزارش می‌شود .

واقعیت آن است که خشونت مبتنی بر جنسیت، هم علت و هم معلول نابرابری جنسیتی است؛ ازاین‌رو مردان، به‌عنوان نیمی از جامعه، مسئولیتی اخلاقی و اجتماعی در قبال مقابله با آن بر عهده دارند. این مسئولیت فراتر از محکومیت‌های کلامی است و مستلزم اقدامات بنیادینی چون بازنگری در الگوهای مردانگی، به چالش کشیدن هنجارهای خشونت‌زا، پرهیز از سکوت و هم‌دستی، پاسخ‌گو کردن همسالان و نهادها، و همبستگی آگاهانه با جنبش‌های فمینیستی است. مشارکت فعال مردان نقشی تعیین‌کننده در برچیدن ساختارهای مردسالارانه‌ای دارد که با عادی‌سازی خشونت، مانعی جدی در برابر تحقق برابری جنسیتی ایجاد می‌کنند.

آَرشیو زنان >>

بنا به گزارش سازمان حقوق بشر، در ایران تعداد اعدام‌ها در ۳۵ سال گذشته بی‌سابقه بوده است: طبق گزارش یک سازمان غیردولتی، رژیم تئوکراتیک ایران در سال گذشته میلادی ۱۵۰۰ نفر را اعدام کرده است. در عربستان سعودی نیز برای دومین سال پیاپی، رکورد جدیدی ثبت شد.
در عربستان سعودی نیز تعداد اعدام‌ها در سال ۲۰۲۵ رکورد جدیدی ثبت کرد. طبق شمارش خبرگزاری AFP بر اساس داده‌های مقامات سعودی، در سال گذشته میلادی ۳۵۶ نفر در این کشور اعدام شدند. از این تعداد، ۲۴۳ نفر صرفاً به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر به اعدام محکوم شدند.

اگرچه پدیده کریه و ضد انسانی قصاص و شلاق متعلق به قرون باستان و میانه میباشد، اما همچنان برای غارت و سرکوب در قرن ۲۱ مورد استفاده مستمر رژیم در برخورد با کارگران، زنان معترض، مخالفان سیاسی و مدنی، ملیت های تحت ستم و بویژه کرد و بلوچ و فقیران و به حاشیه راندگان قرار میگیرد. قوانین کیفری در ایران نه تنها برای اصلاح و بازتوانایی افراد تنظیم نشده، بلکه چرخه خشونت و تنفر و ناامیدی را در جامعه شدت میبخشد. تنها با برخوردی نقادانه به قوانین حاکم و قانون جزایی در ایران و با تنظیم قوانینی عاری از خشونت و تنبیه بر اساس احترام به حقوق تک تک ایرانیان، علیرغم عقاید و تعلقات سیاسی - مذهبی، جنسیت، ملیت و جایگاه اجتماعی- اقتصادی، توسط نمایندگان واقعی( نه رهبران و سازمانهای فرمایشی) مردم میتوان آزادی و عدالت اجتماعی را فراهم ساخت.

تحریم گوچا لردکیپانیدزه و اردنه‌بالسورن دامدین، در ظاهر واکنشی به رد درخواست اسرائیل برای توقف رسیدگی قضایی است. اما در لایه‌ای عمیق‌تر، این اقدام پیامی روشن دارد: در پرونده‌هایی که پای اسرائیل در میان است، حتی رأی قضات یک نهاد بین‌المللی نیز می‌تواند هزینه سیاسی داشته باشد. آمریکا با این تصمیم، رأی قضایی را نه به‌عنوان نتیجه یک روند مستقل حقوقی، بلکه به‌مثابه کنشی سیاسی تلقی کرده که باید مهار شود .

آَرشیو حقوق بشر >>

شهرداری تهران از سر ولنگاریِ ساختاری خود، هیچ برنامه‌ای برای مقابله‌ی با کلنی‌های موش در اختیار ندارد. حتا ساماندهی گربه‌های ولگرد شهر را هم به فراموشی سپرده است. از سویی خبرهای فراوانی شنیده می‌شود که نمونه‌هایی از موش‌های جدید نیز به حریم شهر تهران راه یافته‌اند. موش‌هایی که تا همین چند سال پیش هرگز در جغرافیای ایران مشاهده نشده‌اند. گفته می‌شود که این موش‌های جدید از راه جابه‌جایی کالاهای تجاری کشورهای دیگر به حریم ایران راه یافته‌اند. این گونه‌های جدید موش هم فضای عمومی شهر تهران را به جایی امن برای زاد و ولد خویش تبدیل نموده‌اند. اما شهرداری تهران هرگز گوشش به اخباری از این دست بدهکار نیست. چون مدیران ولایی آن موش‌ها را مزاحمی برای کارهای عوامانه‌ی خویش نمی‌بینند و آسیب‌های زیست محیطی آن را هم در جایی از فضای عمومی شهر به حساب نمی‌آورند.

آَرشیو اجتماعی >>

امروز بیش از هر موقع باید با همدلی، همدردی، همسویی و همبستگی گسترده، متحدانه همگرایی وسیع سراسری را در دل همایش‌های خیابانی، در برابر فاشیسم مذهبی جای داد و با نیروهای تمامیت‌خواهی که شعار «زن، زندگی، آزادی» را به شعارهای مختلف بدل ساخته‌اند تا بدیل قلابی خود را به جامعه تحمیل نمایند، به مقابله برخاست. نیروهای انقلابی و باورمند به مبارزات مستقل درون جامعه باید با تمام توان خویش در برابر هر نوع شعبده‌بازی و تقلای تقلبی بایستند و در تظاهرات‌ها و تجمعات مردمی، با سردادن شعارهای مطالباتی، به تبیین و تحلیل دقیق شرایط سیاسی برآیند و فرصت طالبان شیاد و دغل را از صحنه بیرون رانند و در دام نیروهای امنیتی و جعلیات آنان نیفتند.

مسئله دفاع و ترویج ماتریالیسم فلسفی و ماركسیسم، فقط یك جدال برای مقابله با افراطی ترین، توهین آمیزترین یا خطرناك ترین شكل های نفوذِ افسارگسیخته دین نیست. فراتر از این است كه صرفا با اتحاد ریشه دارِ نیروهای ارتجاعی سیاسی، شركت ها، پلیس، ارتش و سازمان های مذهبی مخالفت كنیم. این یك دفاع و ترویجِ علم است، یعنی دوچندان كردن رویكردهای علمی در حل مسئله و تصمیم گیری، و پذیرفتن این واقعیت كه جنبش ما اگر قرار است شانسی برای پیشرفت داشته باشد، باید روش های علمی را به كار بگیرد و به آن پایبند بماند، نه روش های اتوپیایی، چه برسد به اینكه شانسی برای پیروزی داشته باشد.

آَرشیو کارگری >>

۱۶ دسامبر دویست‌وپنجاهمین سالگرد تولد نویسنده‌ای است که ابتدا فقط در خفا و پنهانی می‌توانست بنویسد و بعدها به یکی از بزرگ‌ترین کلاسیک‌های ادبیات جهان بدل شد: جین آستن. این مجموعه شامل مقاله‌هایی است در نقد و بررسی آثار جین آستین که طی هفته گذشته در نشریات آلمانی‌زبان در رابطه با این سالگرد منتشر شده‌اند.
نویسنده‌ای که تنها ۴۱ سال زندگی کرد و دنیای ادبیات را با شش رمان، چند قطعه ناقص، آثار جوانی و مجموعه‌ای از نامه‌های شگفت‌انگیز و طنزآمیز به ارث گذاشت، اما احتمالاً تأثیر فرهنگی بیشتری نسبت به بسیاری از معاصرانش داشت. و هزاران نفر را وادار می‌کند امروز لباس‌های تاریخی «غرور و تعصب» بپوشند و جشنواره‌های بزرگی به افتخار او برگزار کنند. جین آستن بخشی از زیرساخت فرهنگی فعالی است که فراتر از آثارش گسترده است و هر ساله به نظر می‌رسد بزرگ‌تر می‌شود.

آَرشیو ويژه نامه >>

نیچه یک بدبین فرهنگی بود؛ سرشار از «نفرت عمیق از زمان حال، واقعیت و ایده‌های مدرن». خستگی تمدنی او با تحقیر زودآموخته‌اش نسبت به توده‌ها درهم تنیده بود؛ همان دوگانه‌های «یاران برتر» در برابر «رمهٔ پارس‌کننده»، «فرهنگ والا» در برابر «فرهنگ پست»، «اخلاق اربابان» در برابر «اخلاق بردگان». او در مخالفت با هر چیز دموکراتیک و برابری‌خواه نوشت، «بر خلاف تمام ‹ایده‌های مدرن› و پیشداوری‌های ذوق دموکراتیک». در معاشرت با دیگران ناگزیر بود «نقاب دانشوری‌ای» بزند «که واقعاً نداشت»، و درعین‌حال یقین داشت: «دانشجویان بسیار احمق‌اند، استادان حتی احمق‌تر!»

تغییر، الزام روند تکامل تاریخی می باشد. فرایندی که با عادات، سنن و ساختارهای ذهنی موروثی به چالش کشیده می شوند. عادت به کهنه، درک زمان را با مشکل توهمات ذهنی در آمیخته و زمینه را برای گرایشات ارتجاعی آماده می سازد. همراه با این عادات و ساختار ذهنی متوهم، مردم امروز ضمن در گیر بودن با بحران های عینی، با انباشت تجربه های تاریخی شکست نیز دست به گریبان می باشند. این بازنمایی ناکامی و شکست مداوم چپ چه واقعی و یا چه ساختگی،نوعی حافظه منفی جمعی را برقرار ساخته که هر گونه گام های برابری خواهانه و رهایی بخش را بی اعتبار نموده است. فرایندی که بسترهای برآمد جریان های ارتجاعی و راست افراطی را به عنوان تنها نیروهای موثر و ممکن به مردم تحمیل کرده است.

شگفت‌انگیزترین و تاکنون به‌طور قانع‌کننده‌ای توضیح‌داده‌نشده‌ترین پدیدهٔ این قدرت‌گیری خزنده اما هدفمند در آمریکا و جهان غرب، کم‌جرئتی جامعهٔ مدنی‌ای است که تا حد زیادی بی‌مقاومت شده؛ چه برسد به سازشکاری دانشجویان و استادانی که همین تازگی‌ها در محوطهٔ دانشگاه‌ها مقاومتِ نسبتاً بی‌هزینه علیه قدرتِ به‌اصطلاح استعمارگر اسرائیل را به اوج رسانده بودند و حالا در برابر اقتدارگرایی در حال افزایش داخلی سکوت اختیار کرده‌اند.
نه اینکه بخواهم ادعا کنم که ما خود می‌توانستیم رفتار متفاوتی داشته باشیم، اما با توجه به این وضعیت در آمریکا ، تا امروز هیچ نشانهٔ قانع‌کننده‌ای برای بازگشت از مسیر حرکت به سوی نظامی اجتماعی و سیاسیِ اقتدارگرایانه، اداره‌شده به شیوهٔ تکنوکراتیک و از نظر اقتصادی لیبرتِر، نمی‌بینم.

آَرشیو انديشه >>

شب یلدای ۱۳۵۵؛ با هدایت «سیروس نهاوندی» (اسب تراوای ساواک)، پرویز واعظ‌زاده مرجانی، رحیم تشکری، ماهرخ فیال، مینا رشیدی[رفیعی]، جلال دهقان، حسن زکی‌زاده، مسعود صارمی و محمدعلی پاریا، به رگبار بسته شدند

شاه به این مطلب پی برده بود که در طول بیست سال گذشته، کلیۀ اصلاحات پدرش - به علت قدرت یابی مجدد روحانیت – به هدر رفته است و به این نتیجه رسیده بود که تا زمانی که ملایان بر امور کشور نظارت دارند، هرگونه حرکت اصلاحی و تجدد خواهی در مملکت غیرممکن خواهد بود. علاوه برآن، اینک شاه در نظر داشت که (همانند پدرش) سر از قانون اساسی مشروطیت برتابد و اصلاحات را بطور « خود خواسته » به انجام برساند.شاید به اعتقاد شاه، در آن تاریخ بهترین فرصت برای انجام منظورش فراهم شده بود؛ مجالس قانون گذاری تعطیل بودند و بروجردی و کاشانی نیز چهره در خاک کشیده بودند.

پیشه‌وری یک نفر نیست! ما چند پیشه‌وری داریم. هیچ آدمی نیست که فقط یک آدم باشد. هیچ لجظه‌ای از زندگی آدم هم فقط آن لحظه نیست. تمام تاریخی که پشت سر اوست او را می‌سازد و آن آدم هم در لحظه معین چیز معینی است.

آَرشیو تاريخ >>

شب یلدای سال ۱۳۵۵ شبی خونین بود. ۴۹ سال پیش ساواک به رهبری پرویز ثابتی و با همدستی سیروس نهاوندی شب یلدای گروهی از مبارزان راه آزادی و عدالت اجتماعی را به خون کشید.
ساواک و سیروس نهاوندی با ترفند دامی گستراندند و بیش از ۲۰ تن از بهترین و صمیمی‌ترین یاران جنبش رهایی‌بخش مردم ایران را که به جان، علیه دیکتاتوری شاه مبارزه می‌کردند، به خانه‌‌ای به ظاهر برای برپایی یک جلسه سازمانی، کشاندند و آن‌گاه با رگبار مسلسل به رویشان آتش گشودند.  [نظرات 1]

آَرشیو گوناگون >>