تصمیم اخیر اتحادیه اروپا برای قرار دادن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست سازمان‌های تروریستی را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان یک اقدام حقوقی یا امنیتی فهم کرد؛ این تصمیم بیش از هر چیز واجد معنایی سیاسی و نمادین است و در بستر تشدید تنش‌های ژئوپولیتیک میان ایران، ایالات متحده و غرب قابل تحلیل است. هم‌زمانی این اقدام با تهدیدهای مستقیم دونالد ترامپ به حمله نظامی و تحرکات گسترده نظامی آمریکا در خاورمیانه، نشان‌دهنده نوعی هم‌راستایی سیاسی ـ امنیتی میان بروکسل و واشنگتن است؛ هم‌راستایی‌ای که پس از سال‌ها تردید و شکاف در رویکردها، اکنون آشکارتر از گذشته بروز یافته است.

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از بدو تأسیس، نه به ‌عنوان نهادی دفاعی، بلکه به ‌مثابه ستون فقرات بقای جمهوری اسلامی شکل گرفته و بیش از چهل و شش سال، نقش محوری در سرکوب جامعه، حذف مخالفان، مهار جنبش‌ های اجتماعی و پیشبرد سیاست ‌های سرکوبگرانه حکومت داشته است. این نهاد با تکیه بر ساختارهای اطلاعاتی و امنیتی مستقل، شبکه‌ ای گسترده از زندان‌ ها، نیروهای شبه ‌نظامی بسیج و رسانه‌ های وابسته، عملاً کنترل بخش‌ های مهمی از حیات سیاسی و اجتماعی کشور را در دست دارد و به ابزاری دائمی برای ارعاب و سرکوب مردم تبدیل شده است.

همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران» همه‌ی نیروهای جمهوریخواه و دموکرات ایران را برای همکاری، همراهی و همسوئی در جهت به ثمر رساندن مبارزات مردم ایران، پایان دادن به جمهوری اسلامی و استقرار دموکراسی در ایران فرامی‌خواند. تداوم مبارزات مردم نیازمند آن است که اپوزیسیون جمهوریخواه و دموکرات ایران با ایجاد صفی متحد و تا حد ممکن همسو، جنبش مردم در ایران را تقویت کرده، اهداف آزادیخواهانه و دموکراتیک آن را به جهانیان بشناساند و با حمایت مردم آزادیخواه و مترقی جهان، تغییر در ایران را ممکن سازد. ما از حمایت‌های مردمی و سیاسی جهانیان در فشار به جمهوری اسلامی و پشتیبانی از جنبش انقلابی مردم ایران استقبال می‌کنیم.

امروز ایران در لبهٔ پرتگاهِ هستی‌براندازی قرار گرفته است؛ پرتگاهی که با حملهٔ خارجی و جنگِ داخلی می‌تواند دروازه‌های جهنم را به روی ایران بگشاید. همکاری و همراهی برای نجاتِ ایران باید مرزهای گروهی را بشکند و همهٔ کسانی را دربرگیرد که به تمامیتِ ارضیِ ایران، مخالفتِ کامل با هرگونه جنگ‌طلبی، و مبارزهٔ خشونت‌پرهیز برای گذار از استبداد متعهدند.

همبستگی جمهوری خواهان ایران در کنار و همراه مردم داغدار و دادخواه ایران بار دیگر اعلام می‌کند که همیشه از تغییرات درون‌زا، مستقل و متکی بر نیروی جامعه ایران حمایت کرده‌ایم و خواهیم کرد. آینده ایران باید به دست مردم ایران رقم بخورد، با قیم‌مآبی، با پروژه‌سازی بیرونی، و با معامله بر سر حق و کرامت شهروندان آزادی ایران محقق نمی شود. تغییر پایدار از دل حقیقت‌گویی و از ایستادگی بر اصول انسانی می‌آید حتی اگر راه دشوار و پرهزینه باشد. امید ما به روزی است که آفتاب آزادی و عدالت بر این سرزمین طلوع کند؛ روزی که هیچ مادری داغدار، هیچ جوانی در بند، و هیچ شهروندی به جرم خواستن زندگی بهتر سرکوب نشود.

آنچه اکنون مهم است، خطر قتل عام زندانیانی است که در جریان این خیزش دستگیر شده اند. دهها هزار نفر دستگیر شده‌اند و خانواده‌های آنها هیچ اطلاعی از وضعیت دستگیر شدگان ندارند. با توجه به رقم بالای کشته شدگان که هنوز شناسائی نشده اند، بسیاری از خانواده ها نمی‌دانند که عزیزانشان کشته شده اند یا دستگیر و در زندان هستند. در شرائطی که شبکه اطلاع رسانی بسیار محدود شده است و اخباری از وضعیت زندانیان وجود ندارد، خطر قتل عام آنها توسط جانیان حکومت بسیار بالا است. در مواردی گفته شده است که زندانی را کشته و سپس در آمار کشته شدگان خیابان قرار داده اند.

آن زمان که برای نشنیدن نصایح دلسوزان انگشت در گوش می‌گذاشتید، داشتید با جهالت، گران‌بهاترین فرصت‌های‌تان را از دست می‌دادید. نوبت شما هم آمد. از شما نیز جز داستانی باقی نماند؛ داستانی پر از خون و خشونت. دیگر بس است. نه شما راه‌حلی برای هیچ‌یک از بحران‌های کشور دارید و نه ملت چاره‌ای جز اعتراض مجدد تا رسیدن به نتیجه. و نخواهید توانست فاجعهٔ هجدهم و نوزدهم دی را تکرار کنید. این باری است که قوای نظامی و انتظامی دیر یا زود، و احتمالاً زود، از برداشتنش سر باز خواهند زد. تفنگ‌تان را زمین بگذارید و از قدرت کناره بگیرید تا ملت، خود این سرزمین را به آزادی و آبادی برساند.

حکومت اسلامی سرزمینمان را به شکنجه گاه زیباترین و انسانی ترین آرزوها و شورها و شعورها، به سر زمینی سوخته و گورستانی بی مرز، بَدَل خواهد کرد. سکوت و بی عملی در برابر این هیولای ویرانگر و آدمخوار کنشی غیرقابل قبول و توجیه‌ناپذیر و خیانتی به انسانیت و آزادی است.
جمعیت سوسیال دموکراسی برای ایران از همۀ هموطنان و وجدان های بیدار می خواهد تا بیش از پیش پژواک صدای آزادیخواهان و عدالت جویان سرزمینمان باشیم.

آَرشیو اخبار امروز >>

برخی افراد تظاهرات جلیقه‌زردها در فرانسه و دیگر اعتراضات در کشورهای دارای دموکراسی را ــ که در آن‌ها گاه معترضان دست به آتش‌زدن خودروها یا تخریب اموال عمومی یا دولتی می‌زنند ــ با وضعیت ایران مقایسه می‌کنند و این رفتارها را طبیعی و بی‌ایراد جلوه می‌دهند. این قیاس‌ها مع‌الفارق است، روشن است که در یک نظام دموکراتیک، حتی اگر خشونتی از سوی بخشی از معترضان رخ دهد، نیروهای امنیتی و انتظامی به گونه‌ای با آن مواجه می‌شوند که کمترین آسیب به معترضان وارد شود.

جمهوری اسلامی و رهبر جلاد آن خامنه‌ای مانند هر دیکتاتور دیگری برای بقای دیکتاتوری خود هم‌چنان بر سرکوب و کشتار ادامه می‌دهد و هرچه جنبش آزادیخواهی تواناتر و متشکل تر شود از هراس سقوط دست به کشتار بیشتر خواهد زد. اما در نهایت خروش یکپارچه مردم آزادیخواه، توانا و شجاع آنان‌را به زباله دان تاریخ خواهد سپرد و جامعه ای برپایه‌های دموکراسی ، سکولاریسم و عدالت اجتماعی را برپا خواهد کرد .

بیراهه کشاندن جنبش مردمی، مرحله ی دوم جنگ دوازده روزه بود و باز بزودی مرحله ی سوم نیز شروع خواهد شد. اگر آمریکا لحظه ای از سرِ اشتغال به تهاجم به کشورهای دیگر از تهاجم به ایران دمی غافل می ماند، دولت اسرائیل و موساد و چنگال هایشان در آمریکا هر لحظه در تکاپوی نابودی ایران و رژیم جمهوری اسلامی خواهند بود، و مردم ایران با وضع فعلی، سرگردان بین دو انتخاب چون سناریوهای داستایوفسکی خواهند ماند. اما راه سومی نیز داریم، برنامه ریزی و سازماندهی مستقل با رهبری پیشروان عدالتخواه ایرانی!

شکنجه‌گران و قاتلان، اسیران و زندانیان را تهدید و مجبور می‌کنند تا آن‌چه آنان دیکته می‌کنند در برابر دوربین بگویند، بیدادگاه های نمایشی ای که بیشترین قربانیان خود را با برچسب‌های "بغی، مرتد، محارب و مهدورالدم " به مسلخ آخوندیسم و دیانت شریعت زده می برند.

می‌گویم «شاهزادگان نوین»، زیرا این‌بار همه می‌کوشند تا برای درندگی تاج شاهی بر سر گذارند. از ترامپ تا پوتین، از نتانیاهو تا شاهزادگان عرب، و در این میان شاهزاده به تاریخ سپرده‌شده ایران نیز کار و تجارت به کنار گذاشته، سودای بر سر نهادن تاج شاهی بر سر دارد. خلاصه این‌که؛ در کنار حرکت خزنده چین، همه سودای جهانی دیگر در سر دارند، جهانی که قداست را از آسمان و زمین به کمک گرفت تا گلوی انسان را به اراده خویش بفشارد. آنان در گام نخست می‌کوشند تا هرآن‌چه را که نماد نظم پیشین است، درهم‌شکنند و نابود کنند. پنداری جهان نو باید بر خرابه‌های جهان پیشین بنا گردد.

مرحلۀ گذار جنبش را میان فوریت سیاسی و ضرورت انباشت قرار می دهد. فوریت بدون سازوكارهای پاسخگو به شتاب زدگی و فرسایش می انجامد، و انباشت بدون حساسیت به زمان سیاسی به تعویق و از دست رفتن پنجرۀ فرصت ختم می شود. از این رو مسئله محوری، حفظ وحدت دیالكتیكی میان مشروعیت اجتماعی و راهبرد، میان استقلال سیاسی و مشارکت مردمی، و میان اتحاد عمل و پاسخگویی است.

مقصود از همگرایی این نیست که از باورها، هویت‌ها یا خواست‌های خود دست بکشیم؛ به هیچ عنوان. همگرایی یعنی آموختنِ زیستِ سیاسی در کنارِ تفاوت‌ها؛ یعنی پذیرش این‌که هیچ جریان، گروه یا فردی به‌تنهایی صاحبِ حقیقتِ مطلق و نسخهٔ نجات نیست. همگرایی یعنی با حفظ باورها، اما بدون اتهام‌زنی، بدون تخریبِ متقابل و بدون گناهکار دانستن یکدیگر، امری که در نهایت فقط به تضعیفِ خودِ ما و تقویت جمهوری اسلامی می‌انجامد، هم‌آوا و متحد شویم و نوکِ تیزِ حمله را به‌سوی دشمنِ ایران و مردم ایران بگیریم، نه به‌سوی یکدیگر.

نمونه های واضح و قابل بیان چنین کاری که به نتیجه ی روشن و عملی رسیده اند، تشکیل شورای هماهنگی احزاب چپ و کمونیست، اتاق دیالوگ و هماهنگی احزاب کرد، شورای هماهنگی احزاب آذربایجان و اتحاد عمل چند گروه بلوچ هستند که همگی آنها با تماس مستقیم، گفتگوی روشن و سرانجام توافق بر سر یکسری اصول مشترک شکل گرفته اند و اعلام موجودیت کرده اند.

غفلت از اصل استقلال را شاید بتوان پدیده‌ای جهانی دهه های اخیر دانست. استقلال در حالت کلی مستلزم توانمندسازی خود – در مقام فرد یا در مقام جامعه – است. در جوامع مصرفی امروزی نوعی از مفهوم آزادی ترویج می‌شود که آن را صرفاً به آزادی در انتخاب نوع مصرف تقلیل می‌دهد. حال آنکه آزادی در معنای گسترده‌اش همه‌جانبه است و بدون استقلال ممکن نیست و استقلال نیز بدون پرورش توانایی‌های خود تحقق نمی‌یابد.

احزاب و سازمان‌های چپ ایران تا کنون هزینه‌های بالایی را برای تحقق خواست و اراده‌ی توده‌های فرودست جامعه پرداخت نموده‌اند. اما حکومت‌های برآمده از کودتاهای شاه و پدرش، در شکنجه، اعدام و حذف این مبارزان مدنی چیزی فر‌ونگذاشته است. نام مجاهدین خلق، جبهه‌ی ملی ایران و دیگر گروه‌های جمهوریخواه کشور را هم باید به این گروه از صف‌بندی سیاسی افزود. تمامی این گروه‌ها نیز علیرغم اختلاف سلیقه‌های درونی و تاکتیکی خویش مبارزه‌ای مشترک را با جریان‌های تمامیت‌خواه سلطنت طلب به پیش می‌برند.

آَرشیو سياسی >>

آرایش نظامیِ عظیم آمریکا در خاورمیانه، رئیس محافظان علی خامنه ای، و ارزیابی رسانه های ماهواره ییِ پُربیننده بویژه ایران اینترنشنال و بی بی سی در چگونگی پوشش رویدادهای یکماه اخیر.

تجربه‌های تاریخیِ چند دهه‌ی اخیر نشان می‌دهد سرنوشت جنبش‌های اعتراضی، به‌ویژه در جوامع اقتدارگرا، به‌شدت به شکل اعتراض و نوع مداخلات پیرامونی آن وابسته است. مقایسه‌ی کشورهایی مانند سوریه، لیبی و تونس نشان می‌دهد که اعتراضات مسالمت‌آمیز، اگر فراگیر و اجتماعی شوند، می‌توانند دستگاه سرکوب را با بحران مشروعیت و کارآمدی روبه‌رو کنند. اما همین اعتراض‌ها، وقتی به خشونت کشیده شوند یا پای مداخله‌ی خارجی و نظامی به میان بیاید، از مسیر خود خارج شده و به فروپاشی اجتماعی و خشونت گسترده می‌انجامند.

آَرشیو مصاحبه >>

پارلمان از پایین به‌دست نیامد، بلکه نهادی به‌شدت نخبه‌گرا بود و تقریباً همه‌جا همراه با گسترشِ حق رأی، با فشار قابل‌توجهی از بالا برقرار شد. به همین دلیل، مشارکت انتخاباتی در آغاز بسیار پایین بود؛ اغلب به‌مراتب زیر ۵۰ درصد، یا مانند ایالات متحده حتی زیر ۳۰ درصد. قانون‌های اساسی نیز اغلب نه از سوی مردم، بلکه به‌وسیلهٔ قدرتمندان ــ و غالباً تحت فشار شهروندانِ تحصیل‌کرده ــ وضع شدند. این قانون‌های اساسی آزادی‌هایی را برای شهروندان و بعدها برای شهروندانِ زن تضمین می‌کردند و دولت را در چارچوب نگه می‌داشتند.

در ارزیابی رفتار کلی ترامپ، یک چیز واضح است: او یک نهاد ساز نیست. او بجای آن یک تخریب‌ ساز نهادهاست که می‌خواهد آنها را با ترجیحات خود جایگزین کند، که بطور حتم به نفع خودش خواهد بود. یک نهاد، یک قاعده یا ساختاری است که به فردی خاص وابسته نیست، ساختاری که از کنار رفتن بنیانگذار خود جان سالم به در می‌برد. با تمام هیاهویی که پیرامون فعالیت‌های روزانه ترامپ وجود دارد، او عملاً هیچ میراث نهادی‌ای بر جا نگذاشته است. کنگره تحت کنترل جمهوریخواهان بسیار اندک قانونی تصویب کرده است و سطح هزینه‌ها تقریباً همانند دوران بایدن باقیمانده است.

مشکل اروپا این است که خود، روایت زوال خویش را باور کرده است. قاره‌ای گرفتار ضعف اقتصادی و رخوت سیاسی، که دیگر پیامی مثبت برای ارائه نمی‌یابد. اما با نگاهی دقیق‌تر، این ترامپ است که نیروهایش رو به تحلیل می‌رود. در ظاهر ممکن است چون غولی جلوه کند، اما در واقعیت از پشتیبانی اجتماعی‌اش کاسته می‌شود. سیاست‌های او در آمریکا به‌شدت نامحبوب‌اند. سن‌وسالش هر روز بهای بیشتری از او می‌گیرد. و سبک سیاسی‌اش آن‌چنان زننده است که حتی متحدانش در اروپا نیز از او فاصله می‌گیرند.

آَرشیو بين الملل >>

عاشقان
سرشکسته گذشتند،
شرمسارِ ترانه‌های بی‌هنگامِ خویش.
و کوچه‌ها
بی‌زمزمه ماند و صدای پا.
سربازان
شکسته گذشتند،

خالی
افتاده بودم
در مرور سالیان
تخلیه‌ام کرده بودند
انگار اعضایم
اثاثیه باشند

گاز اشک آور، شنیدن صدای شلیک گلوله‌ها از دور، ما تصور نمی‌کردیم که بازار و کوچه ها را آتش بزنند. در واقع این نیروهای امنیتی و لباس شخصی‌ها بودند که بازار و کوچه‌ها را در چند نقطه آتش زده بودند. دولت ادعا می کرد که بازار و کوچه ها توسط «اغتشاش‌گران» به آتش کشیده شده‌است. در واقع بازار قدیمی رشت مجموعه‌ای بود از غرفه‌های  به هم پیوسته چوبی که طعمه حریق شد.از سوی دیگر سرای «ملک» و راسته کتابفروشان طعمه حریق گردید و سوخت.

باد سیاهِ نیمه شب
خیابان‌ها را جارو می‌کند،
معبرها
حوصله ازدهامِ آدمها را ندارند
درختان لُخت و خشگیده
منتظرند

زِ اشکِ فروخورده‌ی مادران
برآمد خروشِ نهانِ جهان.
نه بانگِ طبل و نه آوای تیغ،
ولیکن بلرزید بنیادِ میغ.

در دیوان حافظ و عطار چند بار به استعارۀ « جامۀ کاغذین» برخوردم؛ تا به منظور آن‌ها پی ببرم، به فکر افتادم تا رگ و ریشۀ این اصطلاح را پیدا کنم. کاغذین جامه از کجا می‌آمد؟ آیا مردم جامۀ کاغذی می پوشیدند؟ چرا؟ باری، پس از جستحوی بسیار دریافتم که در ایام گذشته هنگامی که کسی شکایتی داشته، نامه با عریضۀ خود را که «قصه» خوانده می‌شده‌است، بر‌سر چوب می‌کرده و خاک بر سر می‌ریخته‌است و پا برهنه به پیشگاه سلطان و یا حاکم می‌رفته‌است تا داد خواهی کند.

ما کنار جاده‌ای ایستاده‌ایم که اسم ندارد.
تابلویی هم نیست. فقط می‌دانیم این‌جا «اکنون» است.
درختی هست که نه خشک است، نه زنده؛ چیزی بین این دو.
هر روز از کنارش رد می‌شویم و باز همان‌جا می‌ایستیم.
یکی از ما می‌گوید: «این بار فرق می‌کند.»
دیگری می‌گوید: «دفعهٔ قبل هم همین را گفتند.»

قبای سبز مزرعه را گوسفندها خال می‌كوبند
نوازش دامن علفزار را به پوزه به قيام بر می‌خيزند
بره‌های شيرمست بهاره به‌ساز چمن پای می‌‌كوبند
برق تيغه‌‌ی داسغاله‌ات خورشيدی می‌شود بر زمين

برو دیروز
دی تاریک
مگر امروز ما دائم اسیر بستر شبگین خواهد ماند
که باز
غرور کوه
در ابر سیاه مغ به زندان است

سیاهی ای برامد وماه عیان شد
زمان نگران شد وسیاره به فرمان شد

چه بازی هست میان سیاره وماه
همین گفتیم که شب می با زد وحیران شد

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ویدیویی که اخیراً در اینترنت منتشر شده و یک زن ایرانی‌تبار را نشان می‌دهد که کنار عکس در حال سوختن خامنه‌ای سیگار روشن می‌کند، طی روزهای اخیر توجه بین‌المللی را جلب کرده است. هرچند زن جوان در فیلم، در کشوری حضور دارد که رئیس‌جمهور آن را نمادین می‌سوزاند، او در زمستانی روشن و با پالتوی بلند در کانادا ایستاده است. با این حال، این ویدیو هم‌زمان به‌عنوان بخشی از یک حرکت بزرگ‌تر اعتراضی جوانان ایرانی مطرح شده است.

آَرشیو زنان >>

در نوار غزه قرار بود سلاح‌ها خاموش شوند. اما ارتش اسرائیل همچنان بخش‌هایی از این منطقه را در اشغال خود دارد و از ماه اکتبر تاکنون ده‌ها دختر و پسر را کشته است. یونیسف از «آتش‌بسی ناکافی» سخن می‌گوید؛ آتش‌بسی که در آن همچنان کودکان به خاک سپرده می‌شوند.
بر اساس اعلام سازمان ملل، از زمان اجرای آتش‌بس در نوار غزه دست‌کم صد کودک در حملات هوایی اسرائیل و به دست سربازان اسرائیلی کشته شده‌اند. صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) اعلام کرد که از ابتدای ماه اکتبر، دست‌کم ۶۰ پسر و ۴۰ دختر در این منطقهٔ فلسطینیِ تحت اشغال اسرائیل جان خود را از دست داده‌اند.

ما، جمعی از وکلای دادگستری، با ابراز همبستگی با مردم معترض ایران و با احترام به کنش‌های مدنی مسئولانه‌ی همکاران‌مان -از جمله استعفای اعتراضی و دسته‌جمعی از کانون وکلای فارس و کهگیلویه و بویراحمد- بر خود فرض می‌دانیم که نسبت به سرکوب عریان شهروندان و نقض گسترده حقوق بنیادین آنان، موضعی روشن و مسئولانه اتخاذ کنیم.
ما تاکید می‌کنیم که در شرایط سرکوب عریان، ایفای مسئولیت اخلاقی، مدنی و حرفه‌ای وکلا می‌تواند اَشکال متفاوت و متناسب با شرایط هر فرد داشته باشد؛ از جمله خودداری از مشروعیت‌بخشی به خشونت، پایبندی به وجدان حرفه‌ای، ثبت و مستندسازی وقایع، و استفاده از ظرفیت‌های حقوقی در سطوح مختلف داخلی و بین‌المللی.

بنا به گزارش سازمان حقوق بشر، در ایران تعداد اعدام‌ها در ۳۵ سال گذشته بی‌سابقه بوده است: طبق گزارش یک سازمان غیردولتی، رژیم تئوکراتیک ایران در سال گذشته میلادی ۱۵۰۰ نفر را اعدام کرده است. در عربستان سعودی نیز برای دومین سال پیاپی، رکورد جدیدی ثبت شد.
در عربستان سعودی نیز تعداد اعدام‌ها در سال ۲۰۲۵ رکورد جدیدی ثبت کرد. طبق شمارش خبرگزاری AFP بر اساس داده‌های مقامات سعودی، در سال گذشته میلادی ۳۵۶ نفر در این کشور اعدام شدند. از این تعداد، ۲۴۳ نفر صرفاً به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر به اعدام محکوم شدند.

آَرشیو حقوق بشر >>

امروز بیش از هر موقع باید با همدلی، همدردی، همسویی و همبستگی گسترده، متحدانه همگرایی وسیع سراسری را در دل همایش‌های خیابانی، در برابر فاشیسم مذهبی جای داد و با نیروهای تمامیت‌خواهی که شعار «زن، زندگی، آزادی» را به شعارهای مختلف بدل ساخته‌اند تا بدیل قلابی خود را به جامعه تحمیل نمایند، به مقابله برخاست. نیروهای انقلابی و باورمند به مبارزات مستقل درون جامعه باید با تمام توان خویش در برابر هر نوع شعبده‌بازی و تقلای تقلبی بایستند و در تظاهرات‌ها و تجمعات مردمی، با سردادن شعارهای مطالباتی، به تبیین و تحلیل دقیق شرایط سیاسی برآیند و فرصت طالبان شیاد و دغل را از صحنه بیرون رانند و در دام نیروهای امنیتی و جعلیات آنان نیفتند.

آَرشیو کارگری >>

«آرنت که تا مدت‌ها نسبت به سیاست بی‌تفاوت بود، تنها در مواجهه با دیکتاتوری نازی که به‌صورت مستقیم در حال ظهور بود، سیاسی شد. پس از بازداشت کوتاهش توسط گشتاپو در ژوئیه ۱۹۳۳، به پاریس مهاجرت کرد. آنجا با هاینریش بلشر، کمونیست (هنوز) کاریزماتیک، آشنا شد؛ کسی که او را با مارکس و برشت نزدیک کرد و آرنت در سال ۱۹۴۰ با او ازدواج کرد. این دو از طریق برنامه معروف ویزای واریان ف‌رای، آمریکاییِ نجات‌دهنده پناهندگان، از مهلکه رهایی یافتند. در مسیر فرار از اسپانیا بخت با آنان یارتر از والتر بنیامین بود؛ کسی که چند روز پیش از خودکشی‌اش در بندر مرزی پورتبو، نسخه خطی «تزهایی درباره مفهوم تاریخ» را به آرنت سپرده بود.»

آَرشیو ويژه نامه >>

به‌نظر من هم وقتی در سیاست زیاد دروغ گفته می‌شود — مثلاً وقتی ترامپ در همان سخنرانی تحلیف ادعا می‌کند خدا باعث شده خورشید بتابد، در حالی که همه در تلویزیون می‌دیدند مردم چتر باز کرده‌اند — مسئله این نیست که این دروغ‌ها باور شوند، بلکه این است که انباشت دروغ باعث می‌شود مردم دیگر هیچ‌چیز را باور نکنند. آیا این خطرناک‌ترین پیامد برای دموکراسی نیست؟

سخن ما از ترکیب جهالت و قدرت بود و برای آن نمونه‌ای بهتر از شخص خمینی و دارودسته اش نیافتیم، هرچند نمونه‌های دیگر برای آن کم نیست. استالین نیز در جوانی در زادگاهش گرجستان یک طلبه‌ی اورتودوکس بود. درباره‌ی جنایات عظیم دوران طولانی قدرتش بسیار نوشته‌اند. اما آنچه کمتر نوشته‌شده قتل معلم فلسفه‌اش به دستور اوست. توضیح این که بنا به نوشته‌ی روی مدودف نویسنده‌ی کتاب استالین، در ابتدای قدرت حزب بلشویک لنین تصمیم گرفت که همه‌ی سران کمیته‌ی مرکزی زیر نظر یک استاد فلسفه بیاموزند. این امر شامل حال ژوزف استالین هم شد. سالها پس از آن بود که استالین در دوران قدرت تام و دیکتاتوری‌اش دستور قتل استاد فلسفه اش را داد. پیداست که وجود او برایش تحقیرآمیز بوده است.

کوتاه مدت و ناپایداری تکانه های انقلابی نشان شکست آن ها نیست؛ چرا که تکانه های انقلابی یک فرایند تاریخی است که از دل روندهای پیچیده اقتصاد و سیاست به سوی باز تعریف کلی یک نظم نوین اجتماعی حرکت می کند. تکانه های انقلابی متکثر در ایران نیز با افت و خیز ها و نمود و نیازهای مختلف خود، اکنون در آستانه یک کیفیت نوین قرار گرفته که اگرچه مورد تهدید نوستالژی آگاه و ناخودآگاه جامعه به دلیل بن بست ها و استیصال جامعه قرار داشته؛ و نیروهای چپ و مترقی نیز فاقد انسجام و اتوریته کافی برای زدودن این نوستالژی متحجر می باشند؛ دستاوردهای این تکانه های انقلابی ممکن است توسط ارتجاع نوستالژیک مصادره به مطلوب شود؛ ولی بارزه های شهودی بنیان های مادی تکامل تاریخی فرصت این مصادره را از ارتجاع خواهد گرفت؛ و دستاوردهای تکانه های انقلابی در ایران را به مدار نیازهای تاریخی آن هدایت خواهد کرد.

آَرشیو انديشه >>

نظام جمهوری‌های موزی جان‌های بسیاری نیز گرفت؛ منازعات کارگری در مزارع موز اغلب به خشونت می‌انجامید. در سال ۱۹۲۸، در کلمبیا «کشتار موز» رخ داد؛ جایی که ارتش به روی کارگران اعتصابیِ شرکت یونایتد فروت ـ که خواهان دستمزد بالاتر و شرایط کاری بهتر بودند ـ آتش گشود. در میان قربانیان، زنان و کودکان نیز حضور داشتند. گابریل گارسیا مارکز، نویسندهٔ کلمبیایی و برندهٔ نوبل ادبیات، این واقعه را در رمان «صد سال تنهایی» بازتاب داد.

جزیره برای متفقین در مبارزه با آلمان مهم بود، به ویژه برای توقف میان‌راهی هواپیماهای جنگندهٔ آمریکا. چون دانمارک تحت اشغال آلمان بود، امضای قرارداد مستقیم برای ایجاد پایگاه نظامی ممکن نبود. آمریکا با دیپلمات دانمارکی، هنریک کافمان، در واشینگتن مذاکره کرد: آن‌ها می‌توانستند پایگاه‌های خود را بسازند، اگرچه در مدت اشغال، از گرینلند دفاع کرده و مردم آنجا را تأمین کنند.
از این توافق، پیمان دفاعی ۱۹۵۱ بین دانمارک و آمریکا شکل گرفت که هنوز معتبر است؛ آمریکا می‌تواند حضور نظامی خود در قطب شمال را افزایش دهد، حتی بدون آن‌که مالک گرینلند باشد. این یکی از استدلال‌هایی است که در کاخ سفید کمتر کسی حاضر به شنیدن آن است.

آمریکا برای آمریکایی‌ها»؛ این پیامی بود که جیمز مونرو در سال ۱۸۲۳ برای قدرت‌های استعمارگر اروپایی فرستاد. آن‌ها می‌بایست استقلال کشورهای جوان قارهٔ آمریکا را به رسمیت بشناسند. دونالد ترامپ امروز این دکترین را بازتفسیر می‌کند. هرگاه ایالات متحده بخواهد سیاست قدرت‌محور خود را توجیه کند، با علاقه به دکترین مونرو استناد می‌کند. حتی مسیر کنونی سیاست خارجی آمریکا نیز بر سخنرانی‌ای استوار است که بیش از ۲۰۰ سال پیش توسط جیمز مونرو ایراد شد. او پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده و آخرین رئیس‌جمهور از نسل بنیان‌گذاران کشور بود. مونرو در جنگ استقلال آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) علیه نیروهای استعماری بریتانیا جنگیده بود.

آَرشیو تاريخ >>

شوستاکوویچ نه تنها به عنوان آهنگساز، بلکه به عنوان مربی برای کهکشانی از آهنگسازان برجسته شوروی، از جمله در وهله نخست، گ. سویریدوف ، و. باسنر ، نیز بود . شوستاکوویچ برای گ. سویریدوف نه تنها یک معلم، بلکه یک دوست مادام العمر نیز شد. یکی از مشهورترین آثار سویریدوف، قطعه موسیقی «زمان به به پیش» است، یک سوئیت ارکسترال که بر اساس موسیقی فیلم «زمان، به به پیش!» ساخته کارگردان م. شوایتزر درباره ساخت کارخانه آهن و فولاد مگنیتوگورسک ساخته شده است.

آَرشیو گوناگون >>