اگرچه پدیده کریه و ضد انسانی قصاص و شلاق متعلق به قرون باستان و میانه میباشد، اما همچنان برای غارت و سرکوب در قرن ۲۱ مورد استفاده مستمر رژیم در برخورد با کارگران، زنان معترض، مخالفان سیاسی و مدنی، ملیت های تحت ستم و بویژه کرد و بلوچ و فقیران و به حاشیه راندگان قرار میگیرد. قوانین کیفری در ایران نه تنها برای اصلاح و بازتوانایی افراد تنظیم نشده، بلکه چرخه خشونت و تنفر و ناامیدی را در جامعه شدت میبخشد. تنها با برخوردی نقادانه به قوانین حاکم و قانون جزایی در ایران و با تنظیم قوانینی عاری از خشونت و تنبیه بر اساس احترام به حقوق تک تک ایرانیان، علیرغم عقاید و تعلقات سیاسی - مذهبی، جنسیت، ملیت و جایگاه اجتماعی- اقتصادی، توسط نمایندگان واقعی( نه رهبران و سازمانهای فرمایشی) مردم میتوان آزادی و عدالت اجتماعی را فراهم ساخت.

تحریم گوچا لردکیپانیدزه و اردنه‌بالسورن دامدین، در ظاهر واکنشی به رد درخواست اسرائیل برای توقف رسیدگی قضایی است. اما در لایه‌ای عمیق‌تر، این اقدام پیامی روشن دارد: در پرونده‌هایی که پای اسرائیل در میان است، حتی رأی قضات یک نهاد بین‌المللی نیز می‌تواند هزینه سیاسی داشته باشد. آمریکا با این تصمیم، رأی قضایی را نه به‌عنوان نتیجه یک روند مستقل حقوقی، بلکه به‌مثابه کنشی سیاسی تلقی کرده که باید مهار شود .

گزارش‌های میدانی درباره زندان‌هایی مثل قرچک نشان می‌دهد که بخش بزرگی از زنان زندانی از طبقات فرودست، حاشیه‌نشینان شهری، مهاجران و گاه زنان سرپرست خانواده‌هایی هستند که در فقر شدید زندگی کرده‌اند. این زنان غالباً سابقه خشونت خانگی، ازدواج زودهنگام، اعتیاد در خانواده و دسترسی محدود به آموزش و خدمات حمایتی داشته‌اند و زندان برای بسیاری از آن‌ها ادامه‌ی حاشیه‌نشینی و همان خشونت ساختاری و بیعدالتی اجتماعی با چهره ای کریه ترمیباشد.

تعداد قابل‌توجهی از مردم بر این باورند که کشتن مظنونان تروریسم تحت حقوق بین‌الملل مجاز است. در حالی که حتی تعریف بین‌المللی توافق‌شده‌ای از تروریسم وجود ندارد، اگرچه سال‌ها دربارهٔ آن کنفرانس برگزار شده است. پس این باور که اتهام تروریسم حکم «مجوز کشتن» صادر می‌کند، از کجا آمده است؟ پاسخ ساده است: زیرا نزدیک به یک ربع قرن است که این شیوه اعمال می‌شود.

شنیدن صدای زنان زندانی سابق، مانند سانی جیکوبز، فعال خستگی‌ناپذیر لغو مجازات اعدام که به طرز غم‌انگیزی در ۳ ژوئن ۲۰۲۵ درگذشت، از جمله کسانی بود که هفده سال در انتظار اعدام در زندان محبوس بود. سانی جیکوبز شنیدن صدای زندانیان سابق زن را برای هدایت مبارزه لغو مجازات اعدام و پیشبرد اصلاحات شرایط زندانها ضروری میدانست. این زنان دارای تجربیات منحصر به فردی در مورد مشکلات و تبعیضات دوران اسارت دارند که آنها را در بهترین موقعیت برای حمایت آگاهانه و مؤثر ازاین مبارزه قرار می‌دهد.