حملهٔ نظامی ایالات متحده به ونزوئلا و بازداشت نیکلاس مادورو ــ صرفاً یک بحران دیپلماتیک یا اختلاف حقوقی میان دولت‌ها نیست، بلکه نشانه‌ای روشن از بازگشت منطق امپریالیسم کلاسیک در قالبی «حقوقی–امنیتی» است. واکنش‌های متناقض کشورهای عضو سلاک (CELAC) این واقعیت را آشکار می‌کند که آمریکای لاتین، علی‌رغم دو دهه تجربهٔ همگرایی منطقه‌ای، هنوز فاقد یک بلوک سیاسی–اقتصادی مستقل در برابر هژمونی ایالات متحده است.

ما نیز با تاکید بر ضرورت تغییرات اساسی در ساختار قدرت، دفاع از حقوق بشر و کثرت‌گرایی و مرزبندی با مداخله خارجی، گذار از جمهوری اسلامی به دموکراسی را تنها راه نجات ایران می‌دانیم گذاری که پایدار، صلح‌آمیز و متکی بر أراده ملت که خواسته‌ای غیرقابل سرکوب است. تأکید بر مقاومت مدنی، پرهیز از خشونت و خطاب مسئولانه به نیروهای نظامی و امنیتی برای حفاظت از جان و اموال مردم را از نقاط قوت اساسی بیانیه می‌شماریم.

ما امضا‌کنندگان این بیانیه ضمن تسلیت به خانواده های کشته شدگان و مردم عزیزمان، همبستگی خود را با اعتراضات و اعتصابات سراسری هموطنان مان که در برابر ماشین سرکوب ایستاده اند، اعلام می کنیم و بر این باوریم که عبور از این رژیم ضد مردمی و رسیدن به خواسته های صنفی و سیاسی مستلزم اتحاد فراگیر تمامی نیروهای سیاسی، صنفی و مدنی، از کارگران تا دانشجویان، نخبگان و تمامی اقشار تحت ستم، در جهت فلج کردن بازوهای سرکوب است.

مردمی که این روزها به خیابان‌ آمده‌اند تنها مصائب خود را فریاد نمی‌زنند بلکه چشم در چشم بانی مصائب و بازوهای سرکوب‌اش دوخته‌اند، چرا که به درستی دریافته‌اند حافظان پیدا و پنهان وضع موجود همه زاده و پرورده‌ی حکومت‌اند؛ کارگزاران فساد و جنایت و نابرابری. چهره‌ی راستین حاکمیت همان چهره‌ی آزادی‌کش و انسان‌ستیز است و واقعیت عینی جامعه، شکاف هولناک طبقاتی، سقوط روز افزون مردم به زیر خط فقر و جان کندن آنان برای بقاست؛ واقعیتی که فارغ از هر تحلیل و رویکردی غیرقابل انکار است.
کانون نویسندگان ایران با اتکا به بند اول منشور خود، «آزادی بیان بی هیچ حصر و استثنا برای همگان»، از حق بی چون و چرای اعتراض مردم حمایت می‌کند و از همه‌ی نویسندگان و هنرمندان آزادی‌خواه و نهادهای همسو در سراسر جهان می‌خواهد صدای رسای حمایت از مردم ایران باشند و اجازه ندهند که حکومت بار دیگر زندان‌ها و گورستان‌ها را از معترضان پر کند.

در روز سیزدهم دی ماه برابر با ۳ ماه ژانویه دکتر گلمراد مرادی پژوهشگر، عضو کانون نویسندگان ایران درتبعید، جامعه شناس، مترجم و استاد دانشگاه پس از چند ماه بیماری سخت در بیمارستانی در شهر هایدلبرگ آلمان درگذشت وهمشهریان و دوستان خود را در اندوه فروبرد.
کتاب‌های دکتر گلمراد عبارتند از جنبش‌های خلق کرد از یورش عرب تا جمهوری اسلامی ، نگاهی گذرا به تاریخ و فلسفه یارسان "اهل حق "، سندی تاریخی در رابطه با کودتای ۲۸ مرداد و ترجمه محاکمه گالیله ، تاریخچه و روایات عید نوروز به زبان فارسی و آلمانی، تجربه جنبش مهاباد به زبان فارسی و آلمانی .

کومەلەی زحمتکشان کوردستان ضمن محکوم‌کردن قاطع سرکوب و دستگیری‌های گسترده، با تمام قوا از این خیزش و اهداف انسانی آن دفاع کردە و یاد جانباختگانش را گرامی میدارد و بر حق مشروع مردم برای دفاع از خود، جان و کرامت انسانی‌شان تأکید می‌کنیم. این دفاع باید آگاهانه، سازمان‌یافته و در خدمت منافع جمعی مردم باشد و اجازه ندهد که مبارزه عادلانه مردم، ابزار بازی‌های فرصت‌طلبانه و ارتجاعی شود. هیچ بخشی از حاکمیت و هیچ بخشی از پسماندەهای دیکتاتوری پیشین نمیتوانند ادعای رهبری و سازماندهی این اعتراضات را داشتە باشند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، اعلام کرد ایالات متحده پس از اجرای یک عملیات نظامی گسترده و سریع در ونزوئلا و بازداشت نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور این کشور، قصد دارد ادارهٔ ونزوئلا را در دست بگیرد.
آقای ترامپ در کنفرانس خبری در فلوریدا گفت: «ما کشور را اداره خواهیم کرد تا زمانی که بتوانیم یک گذار امن، مناسب و سنجیده انجام دهیم. نمی‌توانیم این خطر را بپذیریم که فرد دیگری که منافع مردم ونزوئلا را در نظر ندارد، کنترل کشور را به دست بگیرد.»
او جزئیات بیشتری بیان نکرد اما افزود: «ما قرار است آن را با یک گروه اداره کنیم».

سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران عمیقا بر این باور است که حق تعیین سرنوشت ملل قابل مذاکره و مصالحه نیست. این مردم ونزوئلا هستند که تنها مرجع تصمیم‌گیری درباره حکومت خود، چگونگی استفاده از منابع طبیعی خود و تنها صاحبان ثروت‌ها ملی ونزوئلا هستند.
ما ضمن محکوم کردن حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و ربودن رئیس جمهور این کشور و همسرش؛ با مردم ونزوئلا اعلام همبستگی کرده و از مبارزه آنها برای حفظ استقلال و آزادی و دمکراسی و برابری پشتیبانی می‌کنیم.

حزب چپ ایران تجاوز آشکار به ونزوئلا را محکوم می کند. این اقدام لگدمال‌ کردن عامدانهٔ حقوق بین‌الملل و نقطه عطفی خطرناک در فروپاشی نظم حقوقی جهان است. ما تأکید می ‌کنیم که هیچ قدرتی حق ندارد خود را قاضی، دادستان و مجری سرنوشت ملت‌ها بداند. دفاع از آزادی، دموکراسی و حقوق بشر از مسیر کودتا و مداخله نظامی نمی‌گذرد. حزب چپ ایران از همهٔ نیروهای مترقی، نهادهای دموکراتیک، جنبش ‌های صلح‌ طلب و وجدان‌ های بیدار جهان می‌ خواهد در برابر عادی ‌سازی این منطق خطرناک بایستند و ضمن محکوم کردن صریح این راهزنی، از حق تعیین سرنوشت ملت‌ ها و نظمی عادلانه و مبتنی بر قانون دفاع کنند.

دانشجو فرزند همین تاریخ است. طبیعی است که شعارهایی چون «نه پهلوی، نه رهبری؛ آزادی و برابری» از دل دانشگاه برخیزد و «زن، زندگی، آزادی» چنین طنین افکند. این فشارها گرچه سرعت رشد گفت‌وگوی آزاد و نقد رادیکال را کاسته و حتی بحث درباره تبعیض جنسیتی و حق زیست آزادانه را بارها عقب رانده، اما آن را خاموش نکرده است. دانشگاه امروز قلب تپنده‌ی پیوند میان آراء متکثر است. دانشگاه و دانشجو در مقابل هیچ نهاد اقتداری سر خم نمی‌کند. مشت‌های گره شده‌ای که فریاد می‌زنند «مرگ بر دیکتاتوری» خطابشان هر شکلی از اقتدارگرایی و دیکتاتورمنشی موجود و ناموجود است.

امروز ایران در بزنگاهی سرنوشت‌ساز ایستاده است. جمهوری اسلامی، پس از دهه‌ها اتلاف و نابودی سرمایه‌های ملی در مسیر سیاست‌های ماجراجویانه و ورشکسته‌ی خود، تورم، فقر، ناامنی، فساد و بی‌عدالتی را به ابزار سرکوب و وسیله‌ای برای فرسایش و تحقیر مردم بدل کرده است. با این همه، بار دیگر جنبش بزرگ مقاومت مدنی مردم ایران با تسخیر خیابان‌ها، اراده‌ی ملی برای برکناری نظام نامشروع جمهوری اسلامی را فریاد می‌کند.
ما بار دیگر تأکید می‌کنیم که تنها راه نجات ایران، گذار از جمهوری اسلامی است؛ خواسته‌ای که نه موقتی است و نه قابل سرکوب. آینده‌ی ایران بر نظمی دموکراتیک، مبتنی بر حاکمیت مردم، منافع ملی و روابط عادی با همه‌ی کشورهای جهان استوار خواهد بود.

شعله‌ور شدن دوباره اعتراضات خیابانی در ایران، کمتر کسی را شوکه کرد. مدت‌هاست کارشناسان سیاسی و اقتصادی از بازگشت «مردم گرسنه» به خیابان‌ها خبر داده‌ بودند و انتظار عمومی و اوضاع بد اقتصادی در ایران نشان می‌داد که جامعه در آستانه یک انفجار و اعتراض است؛ اعتراضی که فقط زمان و مکان و نحوه جرقه زدن آن مشخص نبود.
در روزهای نخست اعتراضات جاری، حکومت و رسانه‌های وابسته به آن اعلام کردند که اعتراضات مردم را «به رسمیت» می‌شناسند و آن را کتمان نمی‌کنند و کوشیدند این اعتراضات را به مطالبات «معیشتی» محدود کنند. با این حال، در ادامه و هم‌زمان با افزایش تنش‌ها و گزارش‌ها درباره برخوردهای خشونت‌آمیز با معترضان، لحن مقام‌های رسمی تندتر شد و در برخی مناطق، خواستار «برخورد قانونی، قضایی و قاطع» با آنچه «اغتشاشگران و مخلان آسایش و امنیت عمومی» خوانده شد، شدند.

بهرام بیضایی که فرهنگ را خانه‌ی حقیقی خود می‌دانست، عمر خویش را به پاسداری، بازخوانی و زنده ‌نگه‌داشتن اسطوره‌ها، آئین‌ها، تاریخ، زبان، و نمایش ایران سپرد؛ و در برابر جهل و دشمنی دولتی و تنگ‌نظری برخی از اطرافیانش، از عشق عمیق خود به ایران نکاست و از میراث فرهنگی‌اش دست نکشید. او با توشه‌ای سترگ از آفرینش‌های هنری، هستیِ خویش را جاودانه ساخت.
ما، جمعی از هنرمندان، نویسندگان، شاعران، پژوهشگران، کارگردانان و بازیگران تئاتر و سینما، تأسف و تألم عمیق خود را از درگذشت بهرام بیضایی، استاد مسلم ادبیات، سینما و تئاتر ایران، اعلام می‌کنیم و این ضایعهٔ بزرگ را به خانوادهٔ گرامی او، به جامعه‌ی هنری و دانشگاهی، شاگردان و دوستدارانش تسلیت گفته، خود را در غم آنان شریک می‌دانیم.
یادش گرامی و راهش پایدار.