در یک کنفرانس خبری، «دان کین»، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا، اعلام کرد که بامداد شنبه (به وقت اروپا)، نیروهای مسلح آمریکا به مجتمع محل اقامت «مادورو»، رئیس جمهور ونزوئلا، حمله کرده و وی را به همراه همسرش، که هر دو تحت پیگرد قضائی بودند، دستگیر و به خاک آمریکا منتقل کردند.
پیش از وی «دونالد ترامپ»، اعلام کرده بود که به دستور وی، نیروهای مسلح آمریکا، ضمن یک حمله گسترده به هدفهای نظامی و فرودگاه در «کاراکاس»، «مادورو» رئیس جمهور ونزوئلا و همسرش را دستگیر کردهاند.
ترامپ در صحبتهای خود گفت : «این کشور با درایت و انصاف فراوان اداره خواهد شد. و این کار پول زیادی به همراه خواهد داشت. ما به مردم پول خواهیم داد، به کسانی که متضرر شدهاند، غرامت پرداخت خواهیم کرد. از همه مراقبت خواهیم کرد. این بسیار مهم است. نمیتوانستیم اجازه دهیم آنها به کارشان ادامه دهند. میدانید، آنها نفت ما را دزدیدند. ما تمام این صنعت را آنجا ساختیم و آنها آن را از ما گرفتند، انگار که هیچ نبودیم. و ما رئیسجمهوری داشتیم که تصمیم گرفت هیچ کاری نکند. پس ما اقدام کردیم. دیر اقدام کردیم، اما اقدام کردیم». در پاسخ به این پرسش که چه کسی ونزوئلا را اداره خواهد کرد، رئیسجمهور آمریکا گفت که این روند در حال انجام است: «ما در حال تعیین افراد هستیم. با افرادی گفتگو میکنیم. افراد مختلفی را تعیین میکنیم. و به شما اطلاع خواهیم داد که این افراد چه کسانی هستند». اما تا آن زمان، دونالد ترامپ افزود: «فعلاً اینها هستند»، و با این گفته به «پیت هگست»، «مارکو روبیو» و «دن کین» که پشت سر او ایستاده بودند، اشاره کرد.
خبر حمله آمریکا به ونزوئلا و ربودن رئیسجمهور این کشور و همسرش، نشان بارز تجاوز نظامی یک قدرت جهانی، تهدید و بیثباتسازی و دخالت آشکار در أمور داخلی یک کشور مستقل است. این اقدام آمریکا نقض آشکار حقوق بینالملل، منشورهای سازمان ملل و به هیچ شمردن حق تعیین سرنوشت ملتها است.
سیاست دخالت ایالات متحده در کشورهای قاره آمریکا از سال ١٨٢٣ توسط «جیمز مونرو»، پنجمین رئیسجمهور آمریکا، ترسیم شد و به دکترین «مونروئه» شهرت یافت. پایه این دکترین در قرن نوزده بر عدم مداخله قدرتهای اروپائی در امور داخلی قاره آمریکا، آمریکای مرکزی و جنوبی، تنظیم شده بود. از زمان «جیمز مونرو» بدین سو، سیاست خارجی آمریکا بر پایه این دکترین بنا نهاده شده است و در قرن ١٩ و ٢٠ به ابزاری برای توجیه نفوذ و مداخلات آمریکا در آمریکای لاتین تبدیل شد. در سال ١٩٠٤، «تئودور روزولت» اعلام کرد: که «اگر کشوری در آمریکای لاتین "بیثبات" باشد، آمریکا حق دارد برای "برقراری نظم" مداخله کند». این اصلاحیه، دکترین «مونروئه» را به ابزار مداخلهگرائی تبدیل کرد. از آن زمان تا کنون حکومتهای مختلف آمریکا بارها در امور داخلی آمریکای لاتین مداخله کردند و از آن جمله میتوان به اشغال نظامی مستقیم کشورهای «کوبا»، «پاناما»، «هائیتی»، «گرانادا» و «جمهوری دومینیکن» و دخالت در تغییر حکومتهای «شیلی» و «گواتمالا» اشاره کرد.
با حمله نیروهای نظامی آمریکا به ونزوئلا و ربودن و دستگیری رئیس جمهور این کشور، دونالد ترامپ نشان داد که جانشین خلف رئیس جمهوران سابق امپریالیسم آمریکا است. سخنان ترامپ روشن و بدون ابهام است، نیم کره غربی حیات خلوت آمریکا است، ونزوئلا دارای ذخایر شناخته شده نفتی بزرگ در جهان است و این نفت مال آمریکا است!
ونزوئلا تا سال ١٨١١ مستعمره اسپانیا بود و در این سال استقلال خود را بدست آورد. پس از کشف نفت (١٩١٤)، دولت ونزوئلا امتیازهای بلند مدت استخراج را به شرکتهای خارجی داد. شرکتهائی مانند «شل» و «استاندارد اویل» تقریباً کنترل کامل تولید، قیمتگذاری و صادرات را در دست داشتند. ونزوئلا، در سال ١٩٦٠، یکی از پایهگذاران «اوپک» بود و در سال ١٩٧٠ اعلام کرد که امتیازات شرکتهای خارجی تمدید نخواهد شد و در سال ١٩٧٦ کل صنعت نفت خود را ملی کرد.
در طول نیم قرن گذشته، تلاش آمریکا برای کنترل منابع عظیم نفت ونزوئلا، ادامه داشته است. تحولات نوسانات قیمت نفت در نیم قرن گذشته و تحولات درونی ونزوئلا، ناتوانی حکومتهای این کشور در استفاده از این منبع درآمد برای پاسخگوئی به نیازهای مردم، رشد فساد و باند بازی، رانتخواری و سیاستهای نادرست، ونزوئلا را با بحرانهای حادی در دهه اخیر روبرو کرد و جامعه ونزوئلا عملا دو قطبی شده، که این هم زمینه را برای دخالتجوئیهای امپریالیستی بیشتر آمریکا فراهم کرده است.
شرائط در جهان امروز به گونهای است که هر کشور قدرتمند، به راحتی قوانین بینالمللی، معاهده های جهانی، منشور سازمان ملل و حقوق بین الملل را زیر پا گذاشته و برای منافع خود دست به تجاوز ونقض حق تعیین سرنوشت ملل دیگر میزند. حمله روسیه به اوکراین که بیش از سه سال است به طول انجامیده، حمله اسرائیل به غزه که حاصل آن تا کنون نابودی کامل غزه همراه با کشته شدن بیش از هفتاد هزار زن و مرد و کودک و آواره شدن دو میلیون فلسطینی بوده، را میتوان حاصل این وضعیت جهانی دانست و دست آخر این که قطعنامههای سازمان ملل هم هیچ تاثیری بر تغییر این روند، در جهان «آتش به اختیارها»، ندارد.
رئیسجمهور برزیل، لوئیز ایناسیو لولا دا سیلوا، در واکنش به این اقدام آمریکا گفته است: «حمله به کشورها با نقض آشکار حقوق بینالملل نخستین گام به سوی جهانی از خشونت، هرج ومرج و بیثباتی است؛ جهانی که در آن قانون قویترها بر چندجانبهگرایی غلبه میکند».
دونالد ترامپ اعلام کرده است اداره حکومت ونزوئلا را بدست خواهد گرفت، برای ونزوئلا دولت تعیین خواهد کرد، و اگر لازم باشد دست به اشغال این کشور هم خواهد زد. «دلسی رودریگز»، معاون رئیسجمهور ونزوئلا، اداره امور را در دست گرفته و این اقدام را نقض حاکمیت ونزوئلا خوانده و خواهان آزادی «مادورو» شده است. در این شرائط مردم ونزوئلا با خطر تحریمهای بیشتر و محاصره اقتصادی و یا حمله نظامی روبرو هستند.
سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران عمیقا بر این باور است که حق تعیین سرنوشت ملل قابل مذاکره و مصالحه نیست. این مردم ونزوئلا هستند که تنها مرجع تصمیمگیری درباره حکومت خود، چگونگی استفاده از منابع طبیعی خود و تنها صاحبان ثروتها ملی ونزوئلا هستند.
ما ضمن محکوم کردن حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و ربودن رئیس جمهور این کشور و همسرش؛ با مردم ونزوئلا اعلام همبستگی کرده و از مبارزه آنها برای حفظ استقلال و آزادی و دمکراسی و برابری پشتیبانی میکنیم.
سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران
١٤ دی ١٤٠٤- ٤ ژانویه ٢٠٢٦
نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد
