در بورکینافاسو، چینی‌ها بیمارستان می‌سازند، در حالی که روسیه نیروهای نظامی می‌فرستد. اروپا باید اکنون دست به کار شود، وگرنه با از دست رفتن کامل اهمیت خود در این منطقه روبه‌رو خواهد شد.
در حاشیه شهر بوبو-دیولاسو، دومین شهر بزرگ بورکینافاسو، از سال ۲۰۲۵ مجموعه عظیمی از ساختمان‌ها از دل شن‌های سرخ‌رنگ برآمده است: یک بیمارستان کاملاً نوساز که با ستون‌های عظیم در نمای بیرونی و نوشته‌ای بزرگ به حروف چینی خودنمایی می‌کند. زیر آن، با حروف کوچک‌تر فرانسوی نوشته شده است: «کمک چین برای آینده‌ای مشترک».

بر اساس تحقیقات روزنامه وال استریت جورنال، نیروی هوایی اسرائیل اندکی پیش از آغاز جنگ در اواخر فوریه، یک باند فرودگاه مخفی در بستر خشک‌شده یک دریاچه در صحرای نجف ساخت. گفته می‌شود اسرائیل از این محل برای پشتیبانی لجستیکی حمله به ایران و همچنین اسکان نیروهای ویژه استفاده کرده است.
فعالیت نظامی در این منطقه اوایل مارس توسط یک چوپان کشف شد و در پی آن ارتش عراق نیروهایی را برای بررسی اعزام کرد. این نیروها سپس هدف حملات هوایی اسرائیل قرار گرفتند تا از ادامه تحقیقات جلوگیری شود.

سومالی از نظر ژئو‌استراتژیک، بیش از هر چیز به سبب قرار گرفتن در شاخ آفریقا اهمیت دارد. این کشور به خلیج عدن محدود می‌شود. خلیج عدن نیز از طریق تنگه باب‌المندب به دریای سرخ متصل است؛ و از آنجا مسیر کشتیرانی به کانال سوئز ادامه می‌یابد. به این ترتیب، بخش قابل توجهی از ترافیک دریایی میان اروپا و آسیا از این تنگه عبور می‌کند.
نفوذ بر باب‌المندب به معنای نفوذ بر مسیرهای تجارت جهانی، امنیت دریایی و کنترل این گلوگاه حساس میان آفریقا، شبه‌جزیره عربستان و آسیاست. از جمله کشورهایی که در سومالی منافع اقتصادی، نظامی و سیاسی خاص خود را دنبال می‌کنند می‌توان به ترکیه، کشورهای خلیج فارس، اتیوپی و مصر، ایالات متحده و در سال‌های اخیر اسرائیل اشاره کرد.

یک نویسنده روزنامه نیویورک تایمز اسرائیل را به ارتکاب خشونت جنسی علیه فلسطینیان متهم کرده است—با استنادهایی که در برخی موارد محل تردیدند. اکنون بنیامین نتانیاهو احتمال طرح شکایت افترا را بررسی می‌کند. آیا چنین اقدامی می‌تواند موفق باشد؟
آیا فلسطینیانی که در بازداشت اسرائیل هستند به‌طور گسترده و تقریباً به‌صورت عادی در معرض آزار جنسی قرار می‌گیرند؟

پیدایش «مسأله فلسطین» در شکل مدرن آن، همواره به‌طور بنیادین با نقطه عطف تاریخی سال ۱۹۴۸ و رخداد موسوم به «نکبت» (Nakba) پیوند خورده است؛ رویدادی که در آن، دگرگونی گسترده‌ای در ساختار جمعیتی، جغرافیایی و سیاسی سرزمین فلسطین رخ داد و پیامدهای آن تا امروز در اشکال مختلف ادامه یافته است. با این حال، بخش مهمی از ادبیات عمومی و حتی برخی روایت‌های تاریخی، این رخداد را به‌عنوان یک گسست زمانی محدود و پایان ‌یافته در گذشته صورت‌بندی می‌کنند؛ رویکردی که امکان درک تداوم‌های ساختاری، نهادی و روزمره آن را در زمان حال کاهش می‌دهد.

همه جنگ ها به نظم های بین المللی بهتری منجر نخواهند شد. جنگ ایران که توسط ایالات متحده و اسرائیل آغاز شد، احتمالا در این زمینه به ویژه خیلی آسیب زننده خواهد بود، موضوعی که در نشست این هفته آمریکا و چین در پکن آشکار خواهد شد، در نشستی که رئیس جمهور چین، شی جین پینگ، دست بالا را دارد.
احتمالا اوضاع جهانی بسیار بدتر از زمانی که آمریکا و اسرائیل آن را آغاز نموده، خواهد شد. رژیم ایران به جای جایگزینی با نهادی طرفدار غرب به یک دیکتاتوری نظامی سخت تری تبدیل شده است. این رژیم ممکن است امتیازی درباره برنامه هسته ای خود بدهد، اما، روابطش با چین، روسیه و کره شمالی دست نخورده باقی خواهد ماند و ایران همچنان نیروی بی ثبات کننده در خاورمیانه ادامه خواهد داد.

اپستین نه تنها ثروتمند بود، بلکه ارتباطات گسترده‌ای داشت و خود را با شخصیت‌هایی از سیاست، اقتصاد، علم و فرهنگ احاطه کرده بود. بیل کلینتون و دونالد ترامپ همان‌قدر در میان دوستان و آشنایان او بودند که بیل گیتس و استادانی چون استیون هاوکینگ و نوآم چامسکی. آیا برخی از این مردان فقط دوستان او بودند، یا همدستانش نیز محسوب می‌شدند؟ آیا اپستین چیزهایی درباره آنان می‌دانست که نباید کسی می‌دانست؟ آیا اپستینی که زنده می‌ماند و در دادگاه شهادت می‌داد، برای آنان خطرناک بود؟ و آیا اپستین مرده، برایشان آسودگی به همراه داشت؟

در این سفر، ایالات متحده تلاش می کند اجزای پراکنده ای از دستور کار دوجانبه مورد بحث در این سفر را به هم پیوند دهد، همه چیز قابل مذاکره است، از جمله مسائل امنیت ملی. ترامپ هیچ تفاوت معناداری بین حوزه های همکاری و مسایلی با تفاو‌ت‌های دوجنبه نمی‌بیند؛ او به نظر می‌آید که معتقد است همه مشکلات را می توان از طریق تعامل شخصی‌اش با شی حل کند. بر این اساس، واشنگتن در این سفر، می‌تواند در مسائلی که رقابت آمریکا و چین را برای دهه ها تعریف خواهند کرد—مانند وضعیت تایوان یا حمایت های فناوری— را در ازای پیروزی های سریع حاشیه‌ای، مانند خرید سویا یا هواپیما توسط چین، را به‌عنوان امتیازات استراتژیک بپذیرد.

در ماه‌های گذشته، در لبنان و دیگر کشورهای خاورمیانه، اسرائیل جمعیت غیرنظامی را بمباران کرده و تهاجم زمینی انجام داده است. اما، اسرائیل در کنار تجاوز مستقیم نظامی، همچنین از طریق ائتلاف-های خیالی در جامعه‌های همسایه به دنبال ایجاد شکاف و تضعیف اردوگاه دشمنان عرب خود است.
و همه این‌ها، بر پایه‌ی دکترین قدیمی موسوم به «پیرامونی» ...

رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ ، در شرایطی دشوار برای نشست سران به چین سفر می‌کند. جنگ ادامه‌دار با ایران، نتایج ضعیف در نظرسنجی‌های داخلی، و شکست‌های حقوقی که کل سیاست تعرفه‌ای دولت او را زیر سؤال برده‌اند، نشانه‌های خوبی برای این سفر نیستند. از این‌رو، هدف اصلی ترامپ در دیدار با رئیس‌جمهور چین، شی جین‌پینگ، بیش از هر چیز حفظ وضعیت موجود و جلوگیری از گسترش بیشتر برتری اقتصادی کنونی چین است.

اگر امروز از «عنصر آشوبناک» در سیاست ترامپ شگفت‌زده می‌شویم، باید اذعان کرد که تشخیص و پیش‌بینی روان‌شناسانِ بیش از ده سال پیش، دقت چشمگیری داشته است. در آن زمان اعتراض‌هایی شکل گرفت، زیرا به نویسندگان اتهام زده شد که «قاعده گلدواتر» انجمن روان‌پزشکی آمریکا را نقض کرده‌اند؛ قاعده‌ای که تشخیص روانیِ سیاستمداران از راه دور را غیراخلاقی می‌داند. استدلال این بود که تا زمانی که شخص را در چارچوب درمانی شخصاً نشناسیم، حق اظهار نظر تخصصی درباره او را نداریم.

در حالی که در بسیاری از این آثار، جنایتکاران نازی به دشمنانی اغراق‌شده و شبه‌کمیک‌بوکی تبدیل می‌شوند — گویی مستقیماً از فیلمی مارولی بیرون آمده‌اند — فیلم «نورنبرگ» واقعاً به اندیشه‌ای نزدیک می‌شود که هانا آرنت در جریان محاکمه آیشمن مطرح کرده بود: این‌که شر اغلب به شکلی هولناک عادی و پیش‌پاافتاده ظاهر می‌شود و نه از هیولاها، بلکه از انسان‌های معمولی سرچشمه می‌گیرد.

آنچه اهمیت دارد این است که آیا اطلاعاتی درباره مدرسه در دسترس بوده که آن را به‌عنوان مدرسه معرفی کند یا نه؛ مثلاً حضور اینترنتی یا تصاویر ماهواره‌ای. همچنین مهم است که آیا برای انجام حمله، فشار زمانی نظامی وجود داشته است یا نه. وقتی هدف یک ساختمان باشد، چنین فشاری به‌ندرت وجود دارد. اگر امکان تأیید ماهیت ساختمان وجود داشته اما این کار انجام نشده و صرفاً به داده‌های قدیمی اتکا شده باشد، در آن صورت نقض حقوق بین‌الملل رخ داده است.

جنگ اخیر، متحدان و رقبای آمریکا را در تلاش برای مقابله با یک ابرقدرت غیرقابل پیش بینی و غیرقابل اعتماد قرار داده است. نتیجه این جنگ، یک تغییر تاریخی ژئوپولیتیکی است که تعادل قدرت جهانی را در دهه آینده تغییر خواهد داد و مقیاس این تغییرات با تغییرات پس از پایان جنگ سرد رقابت خواهد کرد.
عملکرد جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران بسیار فراتر از بی ثبات کردن خاورمیانه، سبب افزایش قیمت انرژی و سایر مواد و همچنین، اقتصاد جهانی را مختل کرده است. متحدان و رقبای آمریکا را در تلاش برای مقابله با یک ابرقدرت غیرقابل پیش بینی و غیرقابل اعتماد قرار داده است. نتیجه آن، یک تغییر تاریخی ژئوپولیتیکی است که تعادل قدرت جهانی را در دهه آینده تغییر خواهد داد.

صهیونیسم، در اساس خود، به برتری یهودیان بین رود اردن و دریای مدیترانه معتقد است و درست مثل هر ایدئولوژی دیگری که به برتری نژادی، ملی یا مذهبی باور دارد، حقانیت ندارد.
همزمان، اسرائیلی بودن و ضدصهیونیست بودن کار سادهای نیست. تقریباً غیرممکن است. در اسرائیل، این آمیزه را به عنوان خیانت، ارتداد و فاقد هرگونه حقانیت تلقی می‌کنند. از دوران اسرائیلِ زیبا و کهنِ ماپای*، سالها پیش از روزهای تاریک بنیامین نتانیاهو و ایتَمار بن گویر، چنین بوده است.

یامیلا پرز می‌گوید در زندگی‌اش در اصل فقط یک چیز اشتباه پیش رفته است: این‌که به‌عنوان یک کوبایی به دنیا آمده و نه یک آمریکایی. نزدیک به سه سال است که او اکنون اینجاست، در ساراسوتا در فلوریدا؛ شهری که بیشتر مردم برای تعطیلات، برای لذت بردن از دریای فیروزه‌ای و سواحل شنی سفید به آن سفر می‌کنند. اما یامیلا پرز اینجاست چون می‌خواست از جایی بگریزد که شش دهه آن را خانه‌ی خود می‌نامید.

در بیشتر دموکراسی ها، رهبری که دیپلماسی پرمخاطره را به اعضای خانواده و شرکای تجاری خود واگذار کند، موجب برانگیختن خشم عمومی خواهد شد. اما رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، به انجام این عمل با عکس العمل اندکی مواجه شده و بسیاری دیپلماسی رفاقتی او را صرفا «هترودوکسی» ( انجام عملی برخلاف جریان رایج) می دانند. پیامدهای بلند مدت این دیپلماسی ترامپ در آینده شدید خواهد بود.
به جای تکیه بر وزیر امور خارجه واستفاده از هیئت دیپلماتیک حرفه ای، ترامپ دیپلماسی محوری کشور امریکا را عمدتا به عهده دامادش، جرد کوشنر، و شریک تجاری اش، سرمایه دار املاک منطقه منهاتن شهر نیویورک، استیو ویتکاف، قرار داده است. کوشنر مشاور ارشد در دولت اول ترامپ بود که مسئول میانجی گری توافق نامه ابراهیم بین اسرائیل و چهار کشور عربی شد و اکنون مانند ویتکاف، فرستاده ویژه صلح است.

خاورمیانه در نقطه عطفی قرار دارد. ایران مدت هاست اصرار دارد که تمایلی به توسعه زرادخانه هسته ای ندارد. رهبر پیشین آن، علی خامنه ای، حتی حکم مذهبی (فتوا) علیه این کار صادر کرده بود. اما اگرچه عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، مرتبا اعلام می کند که ایران صنعت هسته ای خود را گسترش نخواهد داد، اما، فتوا همراه با رهبر پیشین مرده است و با توجه به درگیری اخیر، رهبری جدید ایران بدون شک تحت فشار شدید داخلی برای ایجاد بازدارندگی هسته ای قرار خواهد گرفت. اگر چنین شود، جهان با تهدیدی بسیار پیچیده برای صلح مواجه خواهد شد.

روابط اسرائیل با اوکراین و رئیس جمهور آن، ولادیمیر زلنسکی، از زمان آغاز اشغال روسیه پیچیده شده است. اسرائیل به جای ایستادن در کنار کشوری که برای آزادی خود می‌جنگد، استدلال کرد که باید روابط خوب خود را با هر دو طرف حفظ کند. خالی از طنز نیست که نفتالی بنت حتی سعی کرد بین دو طرف میانجیگری کند. برای چه؟ فقط برای اینکه بتوانیم بدون مانع به بمباران سوریه ادامه دهیم، که گویا هدفی ارزشمند است؟ اسرائیل بیچاره، تنها کشوری که منافع متناقض دارد.

برای او سفیدپوستان «شیطان» بودند و خشونت را راهکاری مناسب برای مقابله با سرکوب سیاه‌پوستان در ایالات متحده می‌دانست. مالکوم ایکس تا امروز یکی از چهره‌های نمادین جنبش حقوق مدنی سیاهان به شمار می‌رود. او از جامعه آمریکا می‌پرسید: «فکر می‌کنید شما پس از ۴۰۰ سال برده‌داری، با قوانین جیم کرو و لینچ، چه می‌کردید؟ آیا واقعاً بدون خشونت واکنش نشان می‌دادید؟»

لحظاتی تاریخی وجود دارند که در آن‌ها درمی‌یابیم اتفاقی مهم در حال رخ دادن است. و با این حال، سال‌ها بعد از تحولاتی شگفت‌زده می‌شویم که حتی نمی‌توانستیم آن‌ها را تصور کنیم. به‌عنوان نمونه، استقرار نیروهای آمریکایی در عربستان سعودی در سال ۱۹۹۱ در آغاز عملیات «طوفان صحرا» علیه عراق و رئیس‌جمهورش صدام حسین، که به دستور رئیس‌جمهور وقت آمریکا، جورج بوش پدر، انجام شد. می‌شد حدس زد که این جنگ رویدادی سرنوشت‌ساز خواهد بود.

کارشناسان هشدار می‌دهند که در شهر الفاشر در منطقه بحران‌زده دارفور سودان، ممکن است در ماه اکتبر گذشته حدود ۷۰ هزار نفر کشته شده باشند. یکی از محققان سازمان ملل نشانه‌های آشکاری از یک نسل‌کشی را می‌بیند. انگشتان او تا حد استخوان لاغر شده‌اند. حلقه‌ای که با اضطراب با آن بازی می‌کند، در دستش لق شده است. «حساینا»—نام مستعاری که این زن ۴۵ ساله سودانی به دلایل امنیتی برای خود برگزیده—از نظر جسمی و روحی به‌شدت آسیب دیده است.

نکته تعیین‌کننده این «بازی دوگانه» میان جنبش شهرک‌نشینان و سیاست رسمی است: شهرک‌نشینان کاری را انجام می‌دهند که دولت رسماً رد یا حتی محکوم می‌کند، اما با این کار به‌تدریج واقعیت‌های جدیدی می‌سازند. گوفمن این راهبرد را آشکارا بیان می‌کند—نقاب قانون و نظم فرو می‌افتد. این واقعیت کنونی در اسرائیل است؛ کشوری که آن را تنها دموکراسی خاورمیانه می‌نامند. و دقیقاً به همین دلیل است که نتانیاهو می‌خواهد موساد و شین‌بت را کاملاً تحت کنترل خود درآورد، چرا که از درون این نهادها اغلب صداهایی شنیده می‌شود که با مواضع او در تضادند.