گرانی ساعت به ساعت تخم مرغ، نایاب شدن روغن و اقلام ضروری، اگر چه ممکن است موقت خوانده شود اما می‌تواند بیانگر نگرانی عمومی از آینده بسیار نزدیک تلقی شود. به عبارت دیگر، گرانی ساعت به ساعت و روز به روز و تلاش خریداران برای تهیه و احتمالا ذخیره اقلام ضروری طی چند روز گذشته می‌تواند متغیری از یک «همه پرسی غیرعلنی» تلقی شود که نشان از گسترش نگرانی و کاهش جدی اعتماد به ثبات در «چند روز آینده» تعبیر شود.

ما بر این باوریم که برای مقابله با پیشروی بربریت نئوفاشیستی در آمریکا و جهان، بسیج گسترده ترین نیروهای آزادیخواه، مترقی و چپ در آمریکا و تمامی کشورهای جهان یک ضرورت حیاتی برای حفظ بقای نوع بشر است. تنها با اعتراضات، تظاهرات و نافرمانی های مدنی میلیونی مردم آمریکا و دیگر کشورهای جهان می توان جلو این توحش ضد بشری را گرفت. برای درهم شکستن این مسیر ویرانگر تنها بسیج توده ای و جهانی نیروهای مترقی، آزادیخواه، فمنیست، چپ می تواند به این روندهای خطرناک پایان دهد.

مبارزات موج‌وار و پی‌درپی مردم، هر بار دیوار استبداد را در هم می‌کوبد تا سرانجام آن را ویران کرده و پرچم آزادی و برابری را بر فلات ایران برافرازد.
ما، نهادها و کلکتورهای چپ، دمکرات، فمینیست، کوئیرو (ال جی بی تی کیو +) امضاکننده ی این فراخوان اقدام مشترکی را روز شنبه ۱۰ ژانویه ۲۰۲۶ علیه جمهوری اسلامی ودر همبستگی با مبارزات مردم در ایران ترتیب داده‌ایم. از همه‌ی انسان‌های آزاده می‌خواهیم که هم‌صدا وهم‌گام با ما، صدای آزادی‌خواهانه وبرابری‌طلبانه‌ی مردم ایران را به گوش جهانیان برسانند.

بیمارستان‌ها و مراکز درمانی، بر اساس اصول مسلم اخلاق پزشکی، قوانین موضوعه کشور و تعهدات بین‌المللی، فضاهایی بی‌طرف، امن و مصون از هرگونه اقدام تنش‌زا و قهری محسوب می‌شوند. این مصونیت، یک اصل حقوقی بنیادین بوده و رعایت آن در تمامی شرایط الزامی است.
هرگونه حضور یا اقدامی که منجر به ایجاد ناامنی، اختلال در ارائه خدمات درمانی یا تهدید سلامت جسمی و روانی بیماران، همراهان و کارکنان نظام سلامت شود، واجد وصف تخلف و در مواردی می‌تواند واجد مسئولیت قانونی برای آمران و عاملان آن باشد. تأمین امنیت مراکز درمانی، تکلیف قانونی و غیرقابل واگذاری نهادهای مسئول است.

حزب چپ ایران در برابر ماشین سرکوب و کشتار جمهوری اسلامی علیه مردم ایران ایستاده‌است و با تمام توان خود از خیزش‌ها، اعتراض‌ها و اعتصاب‌های مردم پشتیبانی ‌می‌کند و خود را جزئی از این تلاش‌ها برای آزادی و عدالت اجتماعی در جامعه ایران می‌داند. از این موضع نیز، از هر اقدامی که بتواند در خدمت تقویت جنبش مردم و اعتلای آن باشد، حمایت می‌کند. در این راستا ما از فراخوان «مرکز دیالوگ برای همکاری» احزاب و سازمان‌های کردستان برای اعتصاب عمومی در روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ پشتیبانی و با آن همراهی می‌کنیم. ما این اعتصاب عمومی را جزئی از جنبش سراسری مردم ایران می‌دانیم و همگان را برای اقدام در جهت همراهی از آن فرامی‌خوانیم.

واقعیت این است که داشتن فکر و برنامه کافی نیست، باید نیرو و اراده‌ای مشترک برای اجرای این برنامه‌ها ایجاد کرد. جمهوری‌خواهی باید به یک جریان موثر در صحنه‌ی سیاسی و در رقابت سالم و دموکراتیک با دیگر نیروها تبدیل شود و در شکل دادن به آلترناتیوی برای آینده‌ی کشور، نقشی در خور ایفا کند. پراکندگی در اپوزیسیون، بخصوص در بین جمهوریخواهان که بر اتکا به مردم ایران در هر گونه تغییری در آینده تاکید دارند، به‌جای تقویت جنبش‌های جاری در کشور و تمرکز بر حمایت از جنبش‌های وسیع مردمی، به رقابت‌های فرقه‌ای مزمنی در بین اپوزیسیون دامن زده‌است، که عامل اصلی تداوم این پراکندگی‌ها هستند. امری که در شرایط فعلی مبارزات گسترده‌ی مردم در ایران، که هم‌چنان زیر تیغ کشتار و سرکوب رژیم استبداد اسلامی در جریان است، کمکی به اعتماد‌سازی بین اقشار مختلف مردم و پیشرفت و گسترش جنبش نخواهد کرد.

امروز، در شرایطی که کشور با بحران‌های عظیم سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی روبه‌روست؛ در شرایطی که فساد نهادینه، بی‌کفایتی ساختاری، ظلم و استبداد، اختناق و بی‌اعتنایی به منافع ملّی، بنیان‌های همبستگی اجتماعی را فرسوده است؛ بازگشت به اصول نهضت ملّی ایران ضرورتی تاریخی است. دولت ملّی مصدق، الگویی از حاکمیت ملی، پاک‌دستی، استقلال، آزادی و اتکاء به ارادة ملّت بود؛ و تختی، تجسم انسانی همان الگو در میدان عمل بود.

ما در ائتلاف همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری، از تمامی احزاب سیاسی، جریان‌های آزادی‌خواه، سازمان‌های جامعه مدنی، تشکل‌های صنفی، کنشگران مستقل و وجدان‌های بیدار در ایران و در دیاسپورا می‌خواهیم که با کنار گذاشتن ملاحظات تنگ‌نظرانه و اختلافات فرساینده، در کنار مردم کوردستان بایستند و از این فراخوان اعتصاب عمومی حمایت کنند. لحظه کنونی، لحظه هم‌صدایی است، نه پراکندگی؛ لحظه تصمیم است، نه تعلیق.

ما سرکوب تظاهرات و بازداشت مردم معترض و حق‌طلب در ایران و کوردستان، که سیاست همیشگی رژیم جمهوری اسلامی است، را قویاً محکوم می‌کنیم. به‌منظور حمایت از اعتراضات سراسری و همبستگی با هم‌وطنانمان در کرماشان، ایلام و لرستان، از مردم کوردستان دعوت می‌کنیم که در روز پنج‌شنبه، ۱۸ دی ۱۴۰۴، اعتصاب عمومی برگزار کنند.
با این اعتصاب عمومی، کوردستان بار دیگر «نه»ی بزرگ دیگری به رژیم جمهوری اسلامی می‌گوید و بر حقوق خود—که شامل آزادی، برابری و احترام به کرامت انسانی است—پافشاری می‌کند. از تمام احزاب سیاسی و سازمان‌های مدنی ایران و کوردستان نیز می‌خواهیم که با همصدایی و اتحاد، در برابر جنایات رژیم جمهوری اسلامی موضع بگیرند و به این فراخوان بپیوندند.

ده روز از آغاز اعتراضات مردمی در تهران و اقصی نقاط کشور می‌گذرد. در این ده روز حکومت با بازداشت و شلیک به معترضان تلاش کرده‌است که جلوی اعتراضات مردم و گسترش دامنه‌ی آن را بگیرد. ماموران جمهوری اسلامی، و علیرغم مقاومت پزشکان و پرسنل درمانی با یورش به بیمارستان‌ها به شناساسی و بازداشت زحمی‌ها پرداخته‌اند
تعداد جانباتگان این جنبش و زخمی‌ها هنوز روشن نیست اما گروه‌های حقوق بشری اعلام کرده‌اند حداقل ۲۹ نفر از جمله سه کودک کشته و صدها نفر بازداشت شده‌اند. برخی منابع خبری تعداد بازداشت شدگان را بیش از ۱۲۰۰ نفر تخمین زده‌اند.

کانون نویسندگان ایران، همچون سال‌های گذشته، یاد بکتاش آبتین را در پیوند با یاد همه‌ی مدافعان آزادی و اندیشه گرامی می‌دارد و تأکید می‌کند که این گرامی‌داشت تنها زمانی معنا خواهد داشت که با پافشاری مستمر بر دادخواهی و تحقق عدالت همراه باشد. قتل عامدانه‌ی بکتاش آبتین سندی روشن است از شیوه‌ی سرکوب که جان و اندیشه‌ی مستقل را نشانه می‌گیرد و می‌کوشد حافظه‌ی جمعی را از حقیقت تهی کند. تا زمانی که تمامی ابعاد این جنایت روشن نشود و آمران و عاملان‌اش پای میز محاکمه کشیده نشوند، مطالبه‌ی دادخواهی و تحقق عدالت بی‌وقفه ادامه خواهد داشت.

در تهران بازارهای دیگری نیز پا گرفته‌اند. بازار لاستیک‌فروشان و وسایل یدکی اتومبیل در محدوده‌ای از خیابان سعدی و خیابان امیرکبیر به سر می‌برند. بازار زرگرها هم در محدوده‌هایی از بازار بزرگ، چهارراه استانبول و خیابان کریم خان دیده می‌شوند که آنان هم به آسیب‌هایی از عدم ثبات بازار ارز و طلا گرفتار شدهاند . طلافروشان نیز هر از چندی فریادشان از پرداخت انواع و اقسام مالیات به آسمان بلند میشود. مالیات‌هایی که هرگز ضابطه‌مند نیستند و خصومت و دشمنی مأموران اداره‌ی مالیات را پشتوانه دارد.

«آرنت که تا مدت‌ها نسبت به سیاست بی‌تفاوت بود، تنها در مواجهه با دیکتاتوری نازی که به‌صورت مستقیم در حال ظهور بود، سیاسی شد. پس از بازداشت کوتاهش توسط گشتاپو در ژوئیه ۱۹۳۳، به پاریس مهاجرت کرد. آنجا با هاینریش بلشر، کمونیست (هنوز) کاریزماتیک، آشنا شد؛ کسی که او را با مارکس و برشت نزدیک کرد و آرنت در سال ۱۹۴۰ با او ازدواج کرد. این دو از طریق برنامه معروف ویزای واریان ف‌رای، آمریکاییِ نجات‌دهنده پناهندگان، از مهلکه رهایی یافتند. در مسیر فرار از اسپانیا بخت با آنان یارتر از والتر بنیامین بود؛ کسی که چند روز پیش از خودکشی‌اش در بندر مرزی پورتبو، نسخه خطی «تزهایی درباره مفهوم تاریخ» را به آرنت سپرده بود.»

حملهٔ نظامی ایالات متحده به ونزوئلا و بازداشت نیکلاس مادورو ــ صرفاً یک بحران دیپلماتیک یا اختلاف حقوقی میان دولت‌ها نیست، بلکه نشانه‌ای روشن از بازگشت منطق امپریالیسم کلاسیک در قالبی «حقوقی–امنیتی» است. واکنش‌های متناقض کشورهای عضو سلاک (CELAC) این واقعیت را آشکار می‌کند که آمریکای لاتین، علی‌رغم دو دهه تجربهٔ همگرایی منطقه‌ای، هنوز فاقد یک بلوک سیاسی–اقتصادی مستقل در برابر هژمونی ایالات متحده است.

ما امضا‌کنندگان این بیانیه ضمن تسلیت به خانواده های کشته شدگان و مردم عزیزمان، همبستگی خود را با اعتراضات و اعتصابات سراسری هموطنان مان که در برابر ماشین سرکوب ایستاده اند، اعلام می کنیم و بر این باوریم که عبور از این رژیم ضد مردمی و رسیدن به خواسته های صنفی و سیاسی مستلزم اتحاد فراگیر تمامی نیروهای سیاسی، صنفی و مدنی، از کارگران تا دانشجویان، نخبگان و تمامی اقشار تحت ستم، در جهت فلج کردن بازوهای سرکوب است.

مردمی که این روزها به خیابان‌ آمده‌اند تنها مصائب خود را فریاد نمی‌زنند بلکه چشم در چشم بانی مصائب و بازوهای سرکوب‌اش دوخته‌اند، چرا که به درستی دریافته‌اند حافظان پیدا و پنهان وضع موجود همه زاده و پرورده‌ی حکومت‌اند؛ کارگزاران فساد و جنایت و نابرابری. چهره‌ی راستین حاکمیت همان چهره‌ی آزادی‌کش و انسان‌ستیز است و واقعیت عینی جامعه، شکاف هولناک طبقاتی، سقوط روز افزون مردم به زیر خط فقر و جان کندن آنان برای بقاست؛ واقعیتی که فارغ از هر تحلیل و رویکردی غیرقابل انکار است.
کانون نویسندگان ایران با اتکا به بند اول منشور خود، «آزادی بیان بی هیچ حصر و استثنا برای همگان»، از حق بی چون و چرای اعتراض مردم حمایت می‌کند و از همه‌ی نویسندگان و هنرمندان آزادی‌خواه و نهادهای همسو در سراسر جهان می‌خواهد صدای رسای حمایت از مردم ایران باشند و اجازه ندهند که حکومت بار دیگر زندان‌ها و گورستان‌ها را از معترضان پر کند.

در روز سیزدهم دی ماه برابر با ۳ ماه ژانویه دکتر گلمراد مرادی پژوهشگر، عضو کانون نویسندگان ایران درتبعید، جامعه شناس، مترجم و استاد دانشگاه پس از چند ماه بیماری سخت در بیمارستانی در شهر هایدلبرگ آلمان درگذشت وهمشهریان و دوستان خود را در اندوه فروبرد.
کتاب‌های دکتر گلمراد عبارتند از جنبش‌های خلق کرد از یورش عرب تا جمهوری اسلامی ، نگاهی گذرا به تاریخ و فلسفه یارسان "اهل حق "، سندی تاریخی در رابطه با کودتای ۲۸ مرداد و ترجمه محاکمه گالیله ، تاریخچه و روایات عید نوروز به زبان فارسی و آلمانی، تجربه جنبش مهاباد به زبان فارسی و آلمانی .

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، اعلام کرد ایالات متحده پس از اجرای یک عملیات نظامی گسترده و سریع در ونزوئلا و بازداشت نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور این کشور، قصد دارد ادارهٔ ونزوئلا را در دست بگیرد.
آقای ترامپ در کنفرانس خبری در فلوریدا گفت: «ما کشور را اداره خواهیم کرد تا زمانی که بتوانیم یک گذار امن، مناسب و سنجیده انجام دهیم. نمی‌توانیم این خطر را بپذیریم که فرد دیگری که منافع مردم ونزوئلا را در نظر ندارد، کنترل کشور را به دست بگیرد.»
او جزئیات بیشتری بیان نکرد اما افزود: «ما قرار است آن را با یک گروه اداره کنیم».

سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران عمیقا بر این باور است که حق تعیین سرنوشت ملل قابل مذاکره و مصالحه نیست. این مردم ونزوئلا هستند که تنها مرجع تصمیم‌گیری درباره حکومت خود، چگونگی استفاده از منابع طبیعی خود و تنها صاحبان ثروت‌ها ملی ونزوئلا هستند.
ما ضمن محکوم کردن حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و ربودن رئیس جمهور این کشور و همسرش؛ با مردم ونزوئلا اعلام همبستگی کرده و از مبارزه آنها برای حفظ استقلال و آزادی و دمکراسی و برابری پشتیبانی می‌کنیم.

دانشجو فرزند همین تاریخ است. طبیعی است که شعارهایی چون «نه پهلوی، نه رهبری؛ آزادی و برابری» از دل دانشگاه برخیزد و «زن، زندگی، آزادی» چنین طنین افکند. این فشارها گرچه سرعت رشد گفت‌وگوی آزاد و نقد رادیکال را کاسته و حتی بحث درباره تبعیض جنسیتی و حق زیست آزادانه را بارها عقب رانده، اما آن را خاموش نکرده است. دانشگاه امروز قلب تپنده‌ی پیوند میان آراء متکثر است. دانشگاه و دانشجو در مقابل هیچ نهاد اقتداری سر خم نمی‌کند. مشت‌های گره شده‌ای که فریاد می‌زنند «مرگ بر دیکتاتوری» خطابشان هر شکلی از اقتدارگرایی و دیکتاتورمنشی موجود و ناموجود است.

امروز ایران در بزنگاهی سرنوشت‌ساز ایستاده است. جمهوری اسلامی، پس از دهه‌ها اتلاف و نابودی سرمایه‌های ملی در مسیر سیاست‌های ماجراجویانه و ورشکسته‌ی خود، تورم، فقر، ناامنی، فساد و بی‌عدالتی را به ابزار سرکوب و وسیله‌ای برای فرسایش و تحقیر مردم بدل کرده است. با این همه، بار دیگر جنبش بزرگ مقاومت مدنی مردم ایران با تسخیر خیابان‌ها، اراده‌ی ملی برای برکناری نظام نامشروع جمهوری اسلامی را فریاد می‌کند.
ما بار دیگر تأکید می‌کنیم که تنها راه نجات ایران، گذار از جمهوری اسلامی است؛ خواسته‌ای که نه موقتی است و نه قابل سرکوب. آینده‌ی ایران بر نظمی دموکراتیک، مبتنی بر حاکمیت مردم، منافع ملی و روابط عادی با همه‌ی کشورهای جهان استوار خواهد بود.

شعله‌ور شدن دوباره اعتراضات خیابانی در ایران، کمتر کسی را شوکه کرد. مدت‌هاست کارشناسان سیاسی و اقتصادی از بازگشت «مردم گرسنه» به خیابان‌ها خبر داده‌ بودند و انتظار عمومی و اوضاع بد اقتصادی در ایران نشان می‌داد که جامعه در آستانه یک انفجار و اعتراض است؛ اعتراضی که فقط زمان و مکان و نحوه جرقه زدن آن مشخص نبود.
در روزهای نخست اعتراضات جاری، حکومت و رسانه‌های وابسته به آن اعلام کردند که اعتراضات مردم را «به رسمیت» می‌شناسند و آن را کتمان نمی‌کنند و کوشیدند این اعتراضات را به مطالبات «معیشتی» محدود کنند. با این حال، در ادامه و هم‌زمان با افزایش تنش‌ها و گزارش‌ها درباره برخوردهای خشونت‌آمیز با معترضان، لحن مقام‌های رسمی تندتر شد و در برخی مناطق، خواستار «برخورد قانونی، قضایی و قاطع» با آنچه «اغتشاشگران و مخلان آسایش و امنیت عمومی» خوانده شد، شدند.

بهرام بیضایی که فرهنگ را خانه‌ی حقیقی خود می‌دانست، عمر خویش را به پاسداری، بازخوانی و زنده ‌نگه‌داشتن اسطوره‌ها، آئین‌ها، تاریخ، زبان، و نمایش ایران سپرد؛ و در برابر جهل و دشمنی دولتی و تنگ‌نظری برخی از اطرافیانش، از عشق عمیق خود به ایران نکاست و از میراث فرهنگی‌اش دست نکشید. او با توشه‌ای سترگ از آفرینش‌های هنری، هستیِ خویش را جاودانه ساخت.
ما، جمعی از هنرمندان، نویسندگان، شاعران، پژوهشگران، کارگردانان و بازیگران تئاتر و سینما، تأسف و تألم عمیق خود را از درگذشت بهرام بیضایی، استاد مسلم ادبیات، سینما و تئاتر ایران، اعلام می‌کنیم و این ضایعهٔ بزرگ را به خانوادهٔ گرامی او، به جامعه‌ی هنری و دانشگاهی، شاگردان و دوستدارانش تسلیت گفته، خود را در غم آنان شریک می‌دانیم.
یادش گرامی و راهش پایدار.