من نوعی دورشدن و گم‌کردن یکدیگر را مشاهده می‌کنم. انسان متأخرِ مدرن امروز کاملاً فردیت‌یافته و خصوصی شده است. هر زن و مردی برای خود یک دولت کوچک است؛ دولتی که وظیفه‌اش مراقبت و تأمین خویش است. این حاکمیت کوچک باعث می‌شود مرد دوباره به یک نقش ابتدایی بازگردد؛ او می‌تواند هر چیزی باشد، حتی دوباره پدرسالار خانه‌ای که کاملاً بر خانواده و قلمرو خود فرمان می‌راند، چون مناسبات قدرت این اجازه را به او می‌دهد. دونالد ترامپ همان اَبَرپدرسالار است؛ مردی که هر روز سر میز ناهار یکشنبه می‌نشیند و فریاد می‌زند که همه احمق‌اند و فقط خودش می‌داند چه باید کرد.

در گورستان برلین-ماریندورف، چهار هزار نفر ایستاده‌اند و مشهورترین تروریست زن آلمان را در تابوتی سنگین از چوب بلوط به خاک می‌سپارند. در کنار مردان شکم‌برآمده با کت‌وشلوارهای سیاه، انقلابی‌نماهای مو‌بلند ایستاده‌اند؛ روزنامه‌نگاران از روی سنگ‌قبرها بالا رفته‌اند و دوربین‌ها و میکروفون‌های سنگین را در هوا نگه داشته‌اند.
۱۵ مه ۱۹۷۶ است. درختان غان در باد می‌جنبند و یاس بنفشی که بر تابوت نهاده شده به رنگ بنفش و سفید می‌درخشد. خانواده درخواست کرده بودند به‌جای گل، کمک مالی اهدا شود؛ اما با این حال قبر پوشیده از لاله و گل فراموشم‌مکن است.

اسطوره‌هایی که بووار علیه آن‌ها مبارزه می‌کرد، به‌سادگی از بین نمی‌روند. با این حال، تشخیص او هنوز معتبر است: کسی که می‌خواهد آزاد باشد باید اسطوره‌هایی را که در آن‌ها رشد کرده است، بشناسد و از آن‌ها عبور کند.
این امر درباره همه انسان‌ها، فارغ از جنسیت، صدق می‌کند. مردان نیز در اسطوره‌ها گرفتارند و آن‌ها نیز باید همان پرسش‌هایی را از خود بپرسند که بووار به زنان پیشنهاد می‌کرد: آیا واقعاً این شغل و مسیر زندگی را می‌خواهی، یا صرفاً در حال بازی کردن یک نقش اجتماعی هستی؟ آیا می‌خواهی فرزندانت آزاد باشند یا مطابق انتظارهای تو زندگی کنند؟

شبکه استقلال و برابری پایدار زنان (وایز) در سال ۲۰۲۰ با هدف آموزش و توانمندسازی زنان و با شعار «برابری جنسیتی پایدار» در لندن شکل گرفت و به ثبت رسمی رسید. امروز این شبکه در ۱۶ کشور جهان، از جمله ایران، دارای اعضا و حامیان قابل توجهی است. وایز در بارسلونا در حال ثبت رسمی و بعد هم در سوید ثبت خواهد شد تا بتواند وجهه بین المللی خود را عرضه کند.

شبکه گسترده سرکوب مزد اعم از حکومت و کارفرمایان رانتی با همسویی نهادهای سرکوبگر امنیتی و حراستی، شیوه مبارزه و فعالیت ما فرودستان را بسیار پیچیده‌تر و سخت‌تر کرده و متحمل هزینه‌هایی چون دستگیری و زندان، اخراج و تهدید شده‌ایم و دقیقا به همین دلیل است که حمایت و همکاری همه‌جانبه بخش‌های مختلف طبقه‌ی کلان کارگران از جمله زنان، امری ضروری و این زمانی و بی‌نهایت فوری است. هر چه پراکنده‌تر باشیم، عوارض ناشی از خشونت‌های ساختار سرمایه/مردسالار شدیدتر خواهد شد. صدای یکدیگر باشیم تا خفه‌امان نکنند. اول ماه مه تمدید و تاکید بر مبارزه همبسته ما در مقابله با بهره‌کشی و خشونت سیستماتیک حکومت و جهان سرمایه‌داری است.