دیروز دوم خرداد ۱۴۰۵ برابر ۲۳ ماه می ۲۰۲۶، پرویز قلیچخانی عزیز چشمهای مهربانش را بر جهان فروبست. او انسانی بود که نه تنها نامش با افتخارهای کم نظیر فوتبال ایران پیوند خورده است، بلکه با پایداری بر سر باورها، با وفاداری به مردم و با ایستادگی در برابر بیعدالتی نیز، در حافظه تاریخی ما نقش بسته است.
ایران یکی از فرزندان برجسته خود را از دست داد، ورزشکاری استثنایی که بسیاری او را قویترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران دانستهاند، کاپیتانی که در پرافتخارترین سالهای فوتبال ملی ایران درخشید و سهمی ماندگار در سه قهرمانی پیاپی جام ملتهای آسیا داشت.
پرویز قلیچ خانی از دل محرومیت، رنج، نابرابری و زندگی کارگری برخاست. شاید به همین دلیل، در اوج شهرت نیز پیوند خود را با تهی دستان، با آزادی خواهان و با آرمان عدالت و سوسیالیسم قطع نکرد.
او از معدود چهرههای بزرگ ورزش ایران بود که بهای باورهای سیاسی و اجتماعی خود را پرداخت. در دوران استبداد سلطنتی از موضع دفاع از چپ به فدائیان خلق پیوست و در جریان مبارزه علیه رژیم شاه زیر فشار قرار گرفت و دستگیر شد و پس از انقلاب در صف فداییان به مبارزه ادامه داد و سپس با جریان فداییان (۱۶ آذر) همراه شد. در جریان مبارزه علیه جمهوری اسلامی تحت پیگرد قرار گرفت و ناگزیر شد بخش بزرگی از زندگی خود را در تبعید بگذراند. اما تبعید نیز او را به سکوت نکشاند. او در تبعید از فعالیت تشکیلاتی فاصله گرفت و به اشکال دیگری از مبارزه روی آورد.
پرویز سیاست را نه عرصه قدرت، بلکه میدان مسئولیت میدانست. سرسختی و پیگیری او در راه دستیابی به هدف، از برجستهترین ویژگیهای شخصیتش بود. همان ارادهای که در میدان فوتبال از او قهرمانی بی همتا ساخته بود، در سالهای تبعید نیز او را واداشت تا خستگیناپذیر و با امکاناتی اندک و پشتکاری کم نظیر، ۱۱۱ شماره نشریه آرش را منتشر کند. نشریه آرش طی ۲۳ سال تریبونی بود برای اندیشه، نقد، دفاع از زندانیان سیاسی و مسائل جامعه ایران. این پایداری، بیش از آنکه حاصل مهارت حرفهای روزنامه نگاری او باشد، برخاسته از تعهدی عمیق به روشنگری و مسئولیت اجتماعی بود.
اما آنچه پرویز را برای بسیاری عزیز میکتد، فقط افتخارهایش یا پایداری سیاسیاش نبود. فروتنی کمنظیر، منش انسانی، مهربانی و توانایی او در برقراری رابطهای صمیمی با انسانها، بخشی جدایی ناپذیر از شخصیت او بود. او با وجود شهرت افسانهای و در حالی که در اوج ایستاده بود، بیتکلف، صمیمی و پرانرژی در کنار مردم ماند.
حزب چپ ایران، با اندوهی عمیق، درگذشت رفیق پرویز قلیچ خانی را به نجمه موسویپیمبری یار و همراه او و به دو دختر عزیزش هاله و الدوز، به یاران و نزدیکانش، به مردم ایران، به جامعه ورزشی کشور، به همراهان راه آزادی و عدالت و به همه کسانی که از موضع چپ علیه استبداد و برای آزادی و سوسیالیسم مبارزه می کنند، تسلیت میگوید.
ما امروز تنها با یکی از بزرگترین چهرههای تاریخ ورزش ایران وداع نمیکنیم، انسانی را بدرقه میکنیم که کوشید میان قهرمانی و تعهد، میان شهرت و مسئولیت، و میان آرمان و زندگی روزمره پلی بزند.
نام او در تاریخ فوتبال ایران خواهد ماند، همانگونه که منش انسانی، استقلال رأی و پایداریاش در حافظه جنبش آزادی خواهی و عدالت طلبی ایران باقی خواهد ماند.
هیئت سیاسی - اجرایی حزب چپ ایران
۲ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۳ مه ۲۰۲۶
