دوست و رفیق عزیزمان نسرین رضایی روز یکشنبه ۱۳ آوریل، پس از یک دوره بیماری سخت، در بیمارستانی در حومه پاریس با بدرقه همسر، فرزند و تعدادی از یارانش، در آرامش با زندگی وداع کرد.
نسرین رضایی آذر ماه سال ۱۳۵۴ در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر و تحت فشار و شکنجه قرار گرفت و به حبس ابد محکوم شد. او در زندان به همراه چند تن دیگر از زندانیان همفکرش، از نظرات گذشته فاصله گرفت و به مارکسیسم متمایل شد. نسرین چند سال حبس خود را در زندان قصر تهران سپری کرد و از همانجا آزاد شد. در زندان بر سر مواضع خود ایستاد و در صف زندانیان مقاوم و مبارز جای داشت. زندانیان سیاسی دوره شاه خنده ها و "شیطنت" های نسرین عزیز را که فضای سخت زندان را می شکست و نشاط آور بود، فراموش نمی کنند.
در آستانه انقلاب، روز ۲۱ دیماه ۱۳۵۷ از زندان آزاد شد. پس از آزادی، با سازمان چریکهای فدایی خلق ایران همراه شد و در بخش پیشگام دانش آموزی آن فعالیت می کرد. او در سال ۱۳۵۹ با رفیق عزیزمان محمد دبیریفرد (حیدر تبریزی)، ازدواج کرد که ثمره آن دختری به نام مارال عزیز است که یادگار و ادامه زندگی اوست.
نسرین در جریان انشعاب بزرگ این سازمان، در کنار جریان "اقلیت" قرار گرفت. و در کنگره اول سازمان اقلیت همراه چند کادر قدیمی این سازمان را ترک کردند. با تشدید سرکوب ها، به ناگزیر با حیدر همسرش و مارال ۴۰ روزه، مجبور به ترک مخفیانه کشور شدند و در فرانسه اقامت گزیدند. در شکل گیری سازمان آزادی کار ایران او نیز نقش داشت. این جریان با سازمان فدائیان خلق ایران وحدت کرد و سازمان جدیدی به نام سازمان فدائی- ایران را ایجاد کردند که نسرین نیز از فعالان آن بود. او پس از مدتی از فعالیت تشکیلاتی فاصله گرفت، اما هیچگاه از تعهد خود به مبارزه دست نکشید و همواره می کوشید در گردهمآئی های اعتراضی علیه جمهوری اسلامی، سرکوب و اعدام و فعالیت های حمایتی از زندانیان سیاسی و در پشتیبانی از مبارزات مردم برای دستیابی به آزادی و عدالت حضور داشته باشد.
نسرین انسانی صمیمی و با گذشت بود و با وجود تحمل رنجهای بسیار در راه مبارزه با دو رژیم شاه و جمهوری اسلامی و از دست دادن شمار زیادی از خواهران و برادران و اعضای خانواده اش، روحیه ای قوی داشت و پر از امید و آرزو به آرمانهای زیبای انسانی بود
حزب چپ ایران به زندگی، مقاومت و مبارزه نسرین رضائی عزیز، که سالها در راه مبارزه با دیکتاتوری سلطنتی با سرسختی زندان را تحمل کرد و به جرم ایستادگی در برابر جمهوری اسلامی مشقات زیادی کشید و مجبور به تبعید شد، ادای احترام میکند و درگذشت او را به همبندان سابق او در زندان شاه، به خانواده و خویشان، به همسرش، رفیق گرامی حیدر تبریزی و دختر عزیزش مارال، صمیمانه تسلیت میگوید و خود را در این اندوه شریک می داند.
دفتر شورای مرکزی حزب چپ ایران
سه شنبه ۲۵ فروردین- ۱۴ آوریل ۲۰۲۶
