امير جواهری لنگرودی

ایران کشور بیکاران و نا امنی شغلی
و ضرورت سازماندهی مبارزات جاری طبقاتی درایران

درآستانه سالگرد انقلاب بهمن

در نظام اسلامی ، بمانند سرمایه داری متعارف در سطح جهان عمل نمی شود بلکه به شیوه انگلی و عصر شترچرانی ، برپایه دلالی و دزدی ها یا همان احتلاس های میلیاردی از دل بانکداری اسلامی وعرصه کار بنگاهی ، تماما امنیت شغلی را از کارگران سلب می نمایند . امروز در ایران ۹۰ در صد قراردادهای کارگران بشکل موقت و از زیر یک ماه شروع تا کاغذ های بی نشان و سفید امضاء بر کارگران ما تحمیل می گردد . کارگری که قرارداد اجاره مسکن اش یک ساله است اما قرارداد کاری او زیریک ماه و سفید امضاء است، چگونه می تواند از امنیت شغلی حرفی به میان آورد؟



Yadullah

بياد يدالله خسروشاهى در هشتمین سال خاموشی او

ناصر پاريس.

در چهارم فوريه ٢٠١٠ يدالله یداله خسرو شاهی بر اثر سكته مغزى در لندن ديده از جهان فرو بست. او در جنوب داغ و از دل کار و مبارزه بالید و در سرمای تبعید در حالی که تا آخرین روزهای زندگی، همچنان به راه رهایی کارگران می اندیشید و در این راه مبارزه می کرد، به ناگاه خاموش شد. با خاموشی او جنبش كارگرى ايران يكى از فعالين آگاه ، سخت كوش و خستگی ناپذیر خود را از دست داد. يدى از سن چهارده سالگی به عنوان کارگر كار آموز در پالايشگاه ابادان به اردوی کار پیوست و در سال ١٣٤٧از سوى كارگران بعنوان نماينده كارگرى انتخاب شد. در سال ١٣٥٠به كوشش او و تعداد ديگرى از فعالين كارگرى، سنديكاى كارگران شركت نفت تهران تأسيس گردید. در سال ١٣٥٢ كارگران تحت رهبرى سنديكا دست به اعتصاب زدند؛ اعتصابى كه دو هفته طول كشيد و يكى از درخشان ترين مبارزات سازمان يافته و متشكل كارگران بعد از كو دتاى ٢٨ مرداد ١٣٣٢بود.