ملت ایران در دو جنگ پیاپی، یکی دوازده‌روزه و دیگری چهل‌روزه، بار دیگر ثابت کرد که استقلال و تمامیت ارضی ایران را نمی‌توان ولو با تجاوز نظامی، تهدید و اعمال زور از میان برد. دولت اسرائیل و سپس ایالات متحده آمریکا، با اهدافی فراتر از یک عملیات نظامی محدود، وارد این رویارویی شدند و گمان می‌کردند خواهند توانست با برتری نظامی، سرنوشت ایران را مطابق خواست خود رقم بزنند.

از دیدگاه سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)، در شرایط کنونی و در آستانه مذاکرات شصت‌روزه، منافع ملی ایران ایجاب می‌کند که جمهوری اسلامی مذاکرات را با هدف دستیابی به صلحی پایدار، عادی‌سازی روابط با آمریکا و پایان دادن به خصومت ساختاری ادامه دهد و از گرفتار شدن در حاشیه‌ها و تلاش برای راضی کردن مخالفان مذاکرات بپرهیزد. تجربه دو جنگ اخیر نشان داده است که انسجام اجتماعی یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های قدرت ملی و موفقیت دیپلماسی است. از این‌رو، هم‌زمان با پیشبرد مذاکرات، آزادی زندانیان سیاسی، توقف اعدام، بازتاب صدای متکثر جامعه در رسانه ملی و بهره‌مند شدن مردم از دستاوردهای اقتصادی توافق، می‌تواند پشتوانه اجتماعی لازم برای موفقیت این روند را فراهم آورد.

این تفاهم‌نامه در عین حال، شکست آشکار نیروهایی نیز هست که سرنگونی جمهوری اسلامی را به مداخله نظامی و جنگ آمریکا و اسرائیل گره زده بودند. سلطنت‌طلبان فاشیست و ناسیونالیست‌های کُرد (“ائتلاف شش جریان”)، تمام استراتژی خود را بر این فرض گذاشته بودند که جنگ، بمباران و فشار خارجی، جمهوری اسلامی را فرو خواهد پاشید و آنان را بر ویرانه‌های جامعه به قدرت خواهد رساند. پایان جنگ و آغاز این دوره از توافقات نشان داد که این پروژه نیز به بن‌بست رسیده است. آنان نه تنها نقشی در تعیین سرنوشت تحولات نداشتند، بلکه حتی به عنوان طرفی در معادلات سیاسی نیز به رسمیت شناخته نشدند. استراتژی کسب قدرت بر دوش بمب‌افکن‌های خارجی، استراتژی‌ای ضد مردمی و ورشکسته است و ما بارها بر آن تاکید کرده بودیم.

این تفاهم نامه، یک پیروزی راهبردی برای جمهوری اسلامی محسوب می شود. علت این امر آن است که آمریکا و اسرائیل نه تنها به هیچ یک از اهداف خود در جنگ دوازده روزه و جنگ چهل روزه دست نیافته اند، بلکه اکنون باید "اتحاد جبهه ها" در محور مقاومت را به رسمیت بشناسند و آتش بس در همه جبهه ها را بپذیرند و با حکومت جمهوری اسلامی وارد معاملات و مبادلات سیاسی و اقتصادی شوند. این امر با تصور اولیه برای براندازی جمهوری اسلامی و بر قدرت نشاندن یک نیروی دست نشانده و یا تجزیه ایران و تسلط بر نفت و گاز آن فاصله نجومی دارد.

ما، از تفاهم و آغاز مذاکره میان جمهوری اسلامی ایران و دولت آمریکا استقبال می‌کنیم و آن را گامی مثبت در جهت کاهش تنش‌ها، جلوگیری از گسترش جنگ و فراهم شدن شرایط مناسب‌تر برای زندگی مردم ایران، منطقه و جهان می‌دانیم.
ما امیدواریم پایان این مخاصمه، آغازی برای مرحله‌ای تازه در تاریخ ایران باشد؛ مرحله‌ای که در آن مردم ایران بتوانند با اتکا به اراده و توان خود، برای دستیابی به آزادی، رفاه، حاکمیت قانون، عدالت و آینده‌ای بهتر، تلاش کنند.

ائتلاف "همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری در ایران" تأکید می‌کند که مبارزه مردم ایران برای آزادی، برابری، عدالت اجتماعی، جدایی دین از دولت و استقرار یک نظام دموکراتیک، مستقل از اراده دولت‌ها و معاملات دیپلماتیک ادامه خواهد یافت. هیچ ممنوعیت، فشار یا محدودیتی نمی‌تواند صدای خانواده‌های دادخواه، زندانیان سیاسی، زنان مبارز، کارگران معترض، جوانان آزادیخواه و همه قربانیان استبداد حاکم بر ایران را خاموش کند.
ما از تمامی سازمان‌های مدافع حقوق بشر، اتحادیه‌های کارگری، احزاب مترقی، روشنفکران، فعالان مدنی و نیروهای آزادیخواه در فرانسه، اروپا و سراسر جهان می‌خواهیم نسبت به این اقدام اعتراض کرده و از حق بی‌قیدوشرط تجمع، تشکل و اعتراض مسالمت‌آمیز دفاع کنند.

ما، با دفاع از منافع کارگران، زحمتکشان و تمامی ستمدیدگان، ضمن محکوم کردن هر گونه جنگ ارتجاعی، تجاوز نظامی، اشغالگری و سیاست‌های سلطه‌طلبانه، از هر توافقی که به توقف جنگ، پایان بمباران‌ها، کاهش تنش‌های نظامی و جلوگیری از کشتار و ویرانی بیشتر منجر شود، استقبال می‌کنیم.
مردم ایران، فلسطین، لبنان و سراسر خاورمیانه قربانی تداوم جنگ‌های تجاوز کارانه و ارتجاعی و رقابت‌های قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی هستند، این مردم عادی‌اند که خانه و کاشانه‌ شان ویران می‌شود، عزیزان خود را از دست می‌دهند، آواره می‌شوند و بار اصلی بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و انسانی را بر دوش می‌کشند.

با نهایت تأسف و اندوه، درگذشت زنده‌یاد آقای علی شاکری (زند)، رئیس هیئت اجرایی نهضت مقاومت ملی ایران، از بنیان‌گذاران جبههٔ ملی ایران در اروپا و کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی را به اطلاع هم‌میهنان گرامی می‌رسانیم.
آقای شاکری (زند) از دوران جوانی در مبارزات آزادی‌خواهانه و ملی ایران حضوری فعال و مؤثر داشت و از یاران نهضت ملی ایران، دکتر محمـد مصدق و دکتر شاپور بختیار به شمار می‌رفت. وی از هواداران استوار و وفادار شاپور بختیار بود و از نخستین سال‌های تأسیس نهضت مقاومت ملی ایران، همکاری خود را با این سازمان آغاز کرد. پس از ترور دکتر شاپور بختیار، مسئولیت ریاست هیئت اجرایی نهضت مقاومت ملی ایران را بر عهده گرفت و تا پایان عمر در راه آرمان‌های آزادی، استقلال، حاکمیت ملی و استقرار دموکراسی در ایران کوشید.

تاریخ ورزش ایران نشان داده است که آن‌چه یک ورزشکار را در حافظه مردم ماندگار می‌‌کند، تنها قهرمانی و مدال نیست. نام‌هایی چون پرویز قلیچ‌خانی و جهان‌ پهلوان غلامرضا تختی به این دلیل در وجدان تاریخی جامعه ایران جای گرفته‌اند که در کنار توانایی‌های ورزشی، با مردم زیستند، رنج آنان را درک کردند و شأن و استقلال خود را در برابر قدرت حفظ نمودند. آنان به نمادهای اخلاق، مسئولیت اجتماعی و وفاداری به مردم بدل شدند.
انتظار ما از فوتبالیست‌های ملی‌ پوش نیز آن است که در کنار مردم و ارزش‌های انسانی بایستند، حرمت رنج و مبارزات جامعه را پاس بدارند و اجازه ندهند دستاوردهای ورزشی آنان، به ابزاری برای تبلیغات حکومتی تبدیل شود. افتخارآفرینی برای ایران زمانی ارزشمندتر است که با پایبندی به کرامت انسانی، آزادی و احترام به حقوق مردم همراه باشد.

در نهایت، سیاست گذاران باید به دقت میزان «تاثیر زخم های اقتصادی» حاصل از جنگ را از سویی و همچنین از سوی دیگر «ایجاد قدرت مقاومت بیشتری» که این جنگ ایجاد کرده است ، را ارزیابی کنند. آتش بس به طور خودکار اثرات منفی مانند ضربه ای که به هزینه های جهانی ایجاد کرده است و برخی از آن ها هنوز محقق نشده اند (به ویژه در بخش غذایی) را معکوس نخواهد کرد. اما این شوک های اقتصادی باید بر مبنای اقدامات مقاوم سازی که کشورها و شرکت ها مجبوربه ایجاد آن ها شده اند سنجیده شوند—از ایجاد زنجیره های تأمین انرژی جایگزین که نقاط گلوگاه فعلی را دور بزنند تا تأکید لجستیکی بیشتر برآنچه که در حال حاضردر اختیار دارند.

ایران در زمانه جنگ در همه عرصه ها با چالش های جدی روبرو است. حاکمیت اسلامی بر بستر تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل، دو قدرت اتمی جهانی و منطقه ای و متحدانشان و تاثیرات آن، تلاش می کند به حکمرانی بر مردمی که در ده سال گذشته چهار بار سر به شورش برداشته اند، ادامه دهد و هم زمان راهی برای همکاری با کشورهای منطقه و فرامنطقه ای بیابد و خود را از تبعات این جنگ خلاص کند. این کلاف سر در گم در سیاست داخلی و سیاست خارجی، مجریان سیاست در حاکمیت اسلامی را با چالش های گوناگونی روبرو ساخته است.

نمایندگان اعزامی جمهوری اسلامی به این اجلاس، نه منتخب کارگران و نه بازتاب‌دهنده مطالبات آنان هستند؛ بلکه مأموریت دارند چهره واقعی حکومتی را پنهان کنند که مسئول فقر، بیکاری، ناامنی شغلی، سرکوب و بی‌حقوقی میلیون‌ها کارگر و زحمتکش در ایران است.
ما ضمن محکوم کردن حضور نمایندگان حکومتی جمهوری اسلامی در سازمان جهانی کار، همبستگی خود را با مبارزات مستقل کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، زنان، جوانان و تمامی زحمتکشان ایران اعلام می‌کنیم و از حق آنان برای تشکل‌یابی مستقل، اعتصاب، اعتراض، برخورداری از دستمزد عادلانه، تأمین اجتماعی و زندگی شایسته انسانی دفاع می‌کنیم.

کسانی که به نام نمایندگان کارگر در ترکیب هیئت نمایندگی دولت ایران عازم کنفرانس سالانه سازمان بین‌المللی کار می‌شوند، نمایندگان واقعی و مستقل کارگران ایران نیستند. آن‌ها دست‌نشاندگان و حامیان دولتمردان و سرمایه‌داران حاکم بر کشور و همان کسانی هستند که در سرکوب حقوق سندیکایی و اجتماعی کارگران با آنان همدست‌اند و به هیچ روی منافع و حقوق کارگران و مزدبگیران ایران را نمایندگی نمی‌کنند. حضور نمایندگان واقعی کارگران در اجلاس‌های ژنو مستلزم فشار سازمان بین‌المللی کار بر دولت ایران برای اجرای مقاوله‌نامه‌های مربوط به حق تشکل و نظارت بر اجرای درست آن‌ها در ایران است.

کارگران و زحمتکشان ایران ۴۷ سال است زیر سلطه‌ی حاکمیت سرکوب‌گر و سرمایه‌داری اسلامی ایران، زندگی‌شان نابوده شده، اما مقاومت و مبارزه‌شان هیچ‌گاه متوقف نشده است. در شرایط کنونی با این جنگ تجاوزکارانه، معیشت آن‌ها با مخاطرات عمیق‌تری روبرو شده و سرکوب‌ها نیز شدیدتر شده و نیاز به حمایت و همبستگی جنبش‌های مستقل و مترقی در سراسر جهان دارند تا بتوانند فریاد دادخواهی‌شان را بلندتر کنند و دنیایی انسانی و عادلانه بسازند. به همین دلیل همبستگی جهانی و اتحاد زحمتکشان ضرورتی درنگ ناپذیر است.