تورم، گرانی، بیکاری، فضای امنیتی، دستگیری‌ها و اعدام‌ها، روح و روان مردم ایران را فرسوده کرده است. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی و فضای سیاسی، اقتصادی و اجتماعیِ حاصل از آن، بسان دو سنگ آسیاب، زندگی و آسایش مردم را تحت شدیدترین فشارها قرار داده است. تخریب بسیاری از ساختارها و کارخانه‌ها در اثر بمباران‌ها و قطعی اینترنت از سوی حکومت، باعث بیکاری گسترده شده است. این شرایط، آینده‌ای تیره و تار به‌ویژه برای نسل جوان ترسیم می‌کند.

متأسفانه تصمیم‌گیرندگان در ساختار کنونی حاکمیت، درگیر رقابت‌های درونی بوده و همچون گذشته از تبدیل تهدیدها به فرصت ناتوان مانده‌اند. آنان همچنان بر استفاده از ابزار زور و اختناق ـ که از ابتدای استقرار، شیوه اصلی حکمرانی آنان بوده ـ اصرار می‌ورزند. اظهارات رئیس قوه قضائیه مبنی بر تسریع در اجرای مجازات‌ها، از جمله اعدام، و نیز اجرای تقریباً روزانه احکام اعدام با اتهام «جاسوسی» ـ حتی درباره افرادی که پیش از حوادث دی‌ماه بازداشت شده‌اند ـ گواهی بر این رویکرد است؛ امری که وجهه و نگاه مثبتی را که مقاومت ایران در نزد افکار عمومی جهانیان برانگیخته بود، به‌شدت مخدوش خواهد کرد.

در برابر این روند هولناک، جامعه‌ی سیاسی و نیروهای مدافع حقوق بشر در ایران باید با صدایی رسا و متحد، در برابر این وحشیگری‌ها بایستند و مبارزه علیه اعدام، زندان و سرکوب را به یک اولویت فوری و جدی بدل کنند. هر اعدام، حکومت را در تهاجم به حق حیات هارتر، و سکوت، راه را برای تکرار این فجایع هموارتر می‌کند. امروز زمان آن است که با همبستگی و پایداری، در برابر چرخه‌ی مرگ ایستادگی کنیم و از حق زندگی انسان‌ها دفاع کنیم.
حزب چپ ایران از نهادهای مدنی و تشکل‌های حقوق بشری و احزاب و سازمان‌های سیاسی می‌خواهد تابو‌ی اجتناب از کنار هم قرار گرفتن را بشکنند و برای عقب نشاندن حکومت مستبد جمهوری اسلامی دست به رایزنی و اقدام مشترک بزنند. بدون همبستگی مخالفان اعدام و زندان چرخه‌ی مرگ تداوم یافته هر روز می‌بایست شاهده به دار آویختن انسان‌های بیشتری باشیم.

جنبش کارگری ایران برای دستیابی به مطالباتش نیاز دارد تا معطوف به قدرت باشد. با آلترناتیوهای مدافع منافع صاحبان صنایع و سرمایه در لباس نظامی، دینی، سلطنتی و لیبرالی مقابله کند. ایجاد تشکلهای محل کار، محل زندگی و تشکیل حزب طبقاتی خود را در راس اهداف خود قرار دهد. جنبش کارگری ایران موفق نخواهد شد مگر فعالین و تشکلهای جناح چپ و سوسیالیست جنبش کارگری همکاری را در دستور کار خود بگذارند و برای انجام این وظایف عظیم طبقاتی کارگری در یکی از برهه های حساس تاریخ معاصر ایران متحد شوند.

در چند دهه اخیر، نظام سلطه و بیگانگانی که ایران مردم‌سالار را نه می‌خواهند و نه تحمل می‌کنند، چندین بار با دخالت‌های بی‌جا در تغییر مسیر حرکت‌ها و جنبش‌های حق‌طلبانه مسالمت‌آمیز کارگران،دانشجویان و معلمان و دیگر اقشار آسیب‌پذیر جامعه، مانع از تحول مطلوب از دیکتاتوری به مردم‌سالاری درایران شدند. علیرغم شکست در تجربه، هنوز بر این باورند و می‌کوشند تا از طریق وارد آوردن فشار و خفقان اقتصادی، جنبش مدنی-اجتماعی و حرکتی را دامن بزنند تا با تحریک بیگانگان و دخالت عوامل آن‌ها، به شورش و خشونت و «سرنگونی حاکمیت» و در نتیجه استقرار نظام مطلوب آنها بیانجامد.