کارگران ایران از نخستین بزرگداشت‌های روز جهانی کارگر در سال ۱۳۰۰ شمسی تاکنون، همواره برای به‌رسمیت‌شناخته‌شدن تشکل‌های مستقل، بهبود شرایط کار، تأمین ایمنی محیط‌های کاری و دستیابی به آزادی، رفاه و برابری حقوقی مبارزه کرده‌اند و هزینه‌های سنگینی نیز پرداخته‌اند. با وجود برخی دستاوردها، بخش بزرگی از مطالبات اساسی آنان همچنان تحقق نیافته است. دستیابی به این مطالبات، نیازمند مبارزه‌ای آگاهانه، متحد و سازمان‌یافته، همراه با همبستگی میان کارگران و سایر نیروهای سیاسی، صنفی و مدنی است.

همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران» روز جهانی کارگر را گرامی می​دارد و از مطالبات و مبارزات به‌حق کارگران و همه مزد‌ و حقوق بگیران و بیکاران پشتيبانی می​کند. به باور ما پایان دادن به جنگ و درگیری نظامی و استقرار صلح، تنها راه ایجاد امکان برای تامین امنیت عمومی، بازسازی کشور و مبارزه با فقر و ایجاد اشتغال است. تحقق اهداف «همگامی» در پایان دادن به تبعیض جنسی و جنسیتی در بازار کار، ایجاد فرصت‌های شغلی برای زنان، حقوق برابر آنان بدون توجه به جنسیت، تامین ایمنی کار و امنيت شغلی، به رسمیت شناختن حق اعتصاب و حق داشتن سندیکاهای مستقل، تنها در آزادی و دموکراسی و صلح ممکن خواهد شد.

ما از تمامی نیروهای مترقی، نهادهای کارگری، روشنفکران و مردم آزادی‌خواه ایران دعوت می‌کنیم تا در راه تحقق صلحی پایدار و عزتمند، عدالت اجتماعی، و در دفاع از کرامت انسانی، برابری در برابر قانون و حق انتخاب زندگی شایسته برای تمامی مردم ایران، و از جمله کارگران و فرودستان میهن عزیزمان ایران، اتحاد و مبارزهٔ خود را گسترش دهند.

در شرایط انشقاق شدید جامعه پس از کشتار ۱۸ و ۱۹ دی ماه و در پی جنگ چهل روزه، جنبش کارگری به مثابه ستون فقرات جنبش آزادیخواهی و عدالت طلبی مردم ایران وظایف بزرگی بردوش دارد؛ وظایفی که انجام آنها بدون تشکل های سراسری بخش های گوناگون جنبش کارگری عملی نخواهد شد. حقیقت این است که نه فقط مبارزه علیه تهاجم خارجی و مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی و برای سوسیالیسم دمکراتیک، بلکه حتی مبارزه علیه گرانی، بیکاری و فلاکت کنونی در شرایط جنگی، ضرورت فوری و حیاتی ایجاد و گسترش تشکل‌های مستقل و سراسری کارگران و زحمتکشان را نشان می دهد.

در ایران، در آستانهٔ اول ماه مه، در شرایطی به استقبال این روز می‌رویم که جنگی ویرانگر میان دو نیروی ارتجاعی جمهوری اسلامی از یک سو و امپریالیسم و صهیونیسم از سوی دیگر آغاز شده است؛ جنگی که پس از چهل روز به آتش‌بسی موقت و شکننده انجامیده است. در این جنگ ارتجاعی، هزاران نفر از مردم بی‌پناه کشته شدند. بسیاری از زیرساخت‌های کشور نابود شد و مراکز تولیدی، کارگاه‌ها، کارخانه‌ها، پالایشگاه‌ها، پتروشیمی‌ها، صنایع فولاد، بیمارستان‌ها، بنادر، مدارس، دانشگاه‌ها و خانه و کاشانهٔ مردمی که هیچ نقشی در این جنگ ویرانگر نداشتند، ویران شدند.

تشکیلات کردستان اتحاد سوسیالیستی کارگری، این جنایت سازمان‌یافته را شدیدا محکوم می‌کند. ما از تمامی نیروهای آزادی‌خواه، نهادهای مدنی و مردم اقلیم کردستان می‌خواهیم که فوراً برای حمایت از مجروحان و خانواده جان‌باختگان وارد عمل شوند و در برابر این جنایت سکوت نکنند. سکوت در برابر این جنایت، همدستی با آن است.

خشونت کلامی، تهدید و ترور فاشیستهای سلطنت طلب به گرد پای بازجوها و آدمکشان حاکم بر ایران هم نمی رسد. دستگیری، شکنجه و کشتار کمونیستها در دو نظام شاهنشاهی و اسلامی نتوانسته مدافعان آزادی، برابری و منافع طبقه کارگر را ساکت کند چه برسد به جوجه فاشیستهای سلطنت طلب.
ما خشونت کلامی، تهدید و ترور فعالین اپوزیسیون توسط اوباش سلطنت طلب را محکوم می کنیم. نا امن کردن فعالیت علیه رژیم اسلامی در خارج کشور تنها بسود رژیم اسلامی است. آدمکشان رژیم اسلامی با رضا پهلوی و سلطنت طلبان در حمله به نیروهای مدافع آزادی و برابری، منافع طبقه کارگر و رهایی زنان منافع مشترک طبقاتی دارند.

نسرین انسانی صمیمی و با گذشت بود و با وجود تحمل رنج‌های بسیار در راه مبارزه با دو رژیم شاه و جمهوری اسلامی و از دست دادن شمار زیادی از خواهران و برادران و اعضای خانواده اش، روحیه ای قوی داشت و پر از امید و آرزو به آرمانهای زیبای انسانی بود
حزب چپ ایران به زندگی، مقاومت و مبارزه نسرین رضائی عزیز، که سالها در راه مبارزه با دیکتاتوری سلطنتی با سرسختی زندان را تحمل کرد و به جرم ایستادگی در برابر جمهوری اسلامی مشقات زیادی کشید و مجبور به تبعید شد، ادای احترام می‌کند و درگذشت او را به همبندان سابق او در زندان شاه، به خانواده و خویشان، به همسرش، رفیق گرامی حیدر تبریزی و دختر عزیزش مارال، صمیمانه تسلیت می‌گوید و خود را در این اندوه شریک می داند.

آتش‌بس دو هفته‌ای، بیش از آن‌که نشانه پایان جنگ باشد، یک وقفه تاکتیکی در دل یک منازعه باز و حل‌نشده است؛ وقفه‌ای که با شکست دور نخست گفت‌وگوها در اسلام‌آباد، بیش از پیش ماهیت شکننده خود را آشکار کرد. طرف‌ها نه بر سر اصول به توافق رسیده‌اند و نه حتی چارچوبی پایدار برای ادامه مذاکرات شکل گرفته است. در چنین شرایطی، آتش‌بس عملاً به دوره‌ای برای بازآرایی نیروها، ارزیابی مجدد موازنه‌ها و آماده‌سازی برای سناریوهای بعدی، از تشدید تنش تا بازگشت به میز مذاکره، تبدیل شده است.

حزب چپ ایران، بر ضرورت پایبند ماندن بر امر مذاکرات صلح پافشاری می‌کند و پیگیری آن را منوط به انعطاف‌پذیری حداکثر طرفین برای ایجاد اعتماد متقابل می‌داند. شروط لازم برای توقف جنگ، هم تغییرات جدی در خصوص سیاست‌های هسته‌ای و رویکردهای ماجراجویانه‌ی جمهوری اسلامی در منطقه، هم اجتناب دولت ترامپ از فزون‌طلبی‌ها و به‌ویژه خنثی‌سازی کارشکنی‌های مستمر دولت نتانیاهو در برقراری صلح، هستند. ما برآنیم که رفتارهای جمهوری اسلامی باید بگونه‌ای باشد که هر‌گونه بهانه‌ برای ادامه‌ی تهاجم و تجاوزی که آشکارا نافی و ناقض حقوق بین‌المللی است، از سوی دولت‌های آمریکا و اسرائیل سلب شود.

پس از چهل روز تجاوز برترین نیروی نظامی جهان، آمریکا، و شریک راهبردی‌اش در منطقه، اسرائیل، اینک سخن از آغاز آتش‌بس و مذاکره است. این تجاوز نظامی که نقض آشکار حقوق بین‌الملل و منشور سازمان ملل است، با پایداری و رشادت نیروهای رزمی ایران و حمایت مردم ایران، به‌رغم خسارات جانی، مالی و زیرساختی فاجعه‌بار، رئیس‌جمهور آمریکا را که در صدد نابودی تمدن ایرانی و بازگرداندن ایران به «عصر حجر» بود، ناگزیر ساخت به واقعیتی به نام ایرانِ ایستادگی تن در دهد و آغاز مذاکرات بر مبنای طرح ده‌ ماده‌ای ایران را بپذیرد.

جمهوری اسلامی غیر از خسران برای ایران و ایرانی نتیجه‌ای نداشته و ندارد و ایستادن کنار آن خطایی نابخشودنی است، چنانکه ایستادن در کنار سایر گروههای ضد دمکراسی و ضد آزادی نیز غلط است. این جنگ با تبدیل فضای کشور به محیطی امنیتی‌تر تلاش برای دموکراسی‌خواهی و جامعه مدنی را ضعیف کرد و زمان رسیدن به آزادی برای مردم طولانی تر شد. با این حال روشن کرد که نگرانی اکثریت مردم در حفظ ایران، استقلال، آزادی و تمامیت عرضی ان می باشد.

در چهلمین روز از تجاوز نظامی ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل به خاک جمهوری اسلامی ایران، که با حملات ویرانگر و نقض فاحش حاکمیت ملی همراه بوده است، اکنون سخن از برقراری آتش‌بسی موقت و دو هفته‌ای به میان آمده است؛ آتش‌بسی که اگرچه می‌تواند به‌طور محدود از آلام مردم و تخریب بیشتر زیرساخت‌های حیاتی بکاهد، اما هرگز قادر نخواهد بود ماهیت تجاوزکارانه این اقدامات و مسئولیت مستقیم عاملان آن را پنهان سازد.

حزب چپ ایران از مردم مبارز ایران می‌خواهد که زندانیان سیاسی را به فراموشی نسپارند. دفاع از جان و آزادی آنان، توقف فوری اعدام‌ها و آزادی بی قید و شرط کلیه زندانیان سیاسی، وظیفه ‌ای عاجل و انسانی برای همه‌ی ماست. هر صدای اعتراض، هر اقدام همبسته و هر تلاشی برای افشای وضعیت زندانیان سیاسی، می‌تواند گامی در جهت شکستن دیوارهای زندان و پایان دادن به بی‌عدالتی باشد.
حزب چپ ایران با استقبال از آتش بس اعلام شده و قرار مذاکره، بر تثبیت و تقویت آن در جهت حل و فصل مخاصمات تاکید می‌کند. اهمیت حیاتی دارد که آتش‌بس به توقف کامل جنگ و گشایش مسیرهای صلح، آزادی و عدالت اجتماعی بیانجامد. بدون آزادی زندانیان سیاسی و پایان دادن به سرکوب داخلی، هیچ صلحی پایدار نخواهد بود.

اصرار بر تداوم تقابل با بزرگ‌ترین قدرت‌های نظامی جهان، در کنار رفتارهای غیرانسانی دولت‌های آمریکا و اسرائیل و نیز بی‌دفاع بودن مرزهای هوایی کشور، متأسفانه به آسیب‌دیدگی زیرساخت‌های حیاتی ایران از جمله نیروگاه‌های برق، تأسیسات آب شیرین، بخش انرژی، صنعت، مراکز آموزشی، درمانی و بهداشتی و همچنین راه‌های کشور انجامیده است. این در حالی است که این زیرساخت‌ها متعلق به هیچ حکومتی نیستند، بلکه بخشی از سرمایه‌های ملی و حتی جهانی به شمار می‌آیند. میراث فرهنگی و تمدنی ایران نیز بخشی از میراث مشترک بشریت است.

درست است که در پایان جنگ ، اگر رژیم بتواند با تاب آوری در زیر ضربات جنگ، تسلط خود بر ایران را حفظ کند، ممکن است دست به خشونت های بیشمار بزند، اما نارضایتی گسترده از یک سو و ناتوانی رژیم در پاسخ گویی به خواست های اساسی مردم ، تداوم این سیاست سرکوبگرانه را با مشکلات جدی روبرو خواهد ساخت. بنابراین اردوی چپ باید خود را برای حضور فعال در فردای پس از جنگ آماده سازد و با پایان دادن به بعضی از توهمات خود، راه تاثیرگذاری بر جنبش مردمی را از نو بیاموزد.

ما ضمن محکوم کردن تجاوز خارجی و با تأکید بر تفاوت منافع اسرائیل و آمریکا با منافع ملی ایران، خواستار توقف فوری جنگ، تسلیم حکومت جمهوری اسلامی در برابر خواست ملت ایران مبنی بر مذاکره جدی برای صلح، انتقال قدرت به نمایندگان واقعی مردم، آزادی بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، توقف اعدام‌ها، برقراری هرچه سریع‌تر آزادی‌های سیاسی و برگزاری انتخابات آزاد - بدون دخالت نهادهای حکومتی و تحت نظارت هیئتی مورد پذیرش همگان - برای تشکیل یک مجلس مؤسسان واقعی، به‌منظور تدوین قانون اساسی جدید و تعیین شکل نظام آینده کشور هستیم.

در شرایط کنونی که کشور زیر تجاوز جنایتکارانه امپریالیستی ـ صهیونیستی قرار دارد، تهاجمی که دونالد ترامپ در راستای اهداف اسرائیل وعده "فرستادن ایران به عصر حجر" را بارها تکرار کرده است، در شرایطی که جنبش نافرمانی مدنی و مبارزات مسالمت آمیز مردم ایران زیر بمباران خارجی و سرکوب داخلی منجمد شده است، این بر عهده سازمان ها، احزاب، گروه ها و فعالان مستقل در خارج از کشور، بویژه فعالان و جریانات چپ ، دمکرات، مترقی و فمینیست است که با راه اندازی حرکت های اعتراضی و جلب همدلی نیروهای مترقی و چپ در سراسر جهان، علیه جنگ و علیه اعدام صدای اعتراضی مان را بلند کنیم.

در چند روز اخیر چهار تن از مبارزان راه آزادی، از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران، با احكام بیدادگاههای انقلاب، بدون مشروعیت، بدون رعایت حداقل موازین قانونی و حقوق بشری بە دار آویختە شدند و بە این ترتیب برگهای دیگری از جنایات رژیم جمهوری اسلامی ایران در تاریخ قساوتها، خونریزیها و بیدادگریهایش ثبت گردید.
جمعیت كردهای مقیم فرانسە این قتلهای تعمدی اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران توسط رژیم فاسد و نامشروع ایران را شدیدا محكوم می نماید و از سازمانهای حقوق بشر و شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و جامعە بین الملل درخواست می كند نسبت بە این اعدامها و همە فشارها بر زندانیان سیاسی ایران واكنش نشان دهند.

اسرائیل مجازات اعدامی را که دهه‌ها تعلیق شده بود دوباره برقرار می‌کند. و روشن است که این مجازات قرار است منحصراً علیه فلسطینی‌ها به کار گرفته شود. زیرا دادگاه‌های نظامی اسرائیل که درباره فلسطینی‌های کرانه باختری حکم صادر می‌کنند، از این پس موظف خواهند بود برای قتل اسرائیلی‌ها حکم اعدام از طریق دار زدن صادر کنند.
در مقابل، دادگاه‌های غیرنظامی که درباره شهرک‌نشینان اسرائیلی در کرانه باختری اشغالی قضاوت می‌کنند، در مورد همان جرم می‌توانند بین مجازات اعدام یا حبس ابد یکی را انتخاب کنند.

بر اساس گزارش‌ های منتشرشده از سوی "میزان" رسانه‌ رسمی وابسته به قوه قضائیه، طی سه روز گذشته چهار تن از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران، بابک علی‌پور، پوریا قبادی، محمد تقوی و اکبر دانشورکار، توسط جمهوری اسلامی ایران اعدام شده‌اند.
حزب چپ ایران اعدام این چهار زندانی را به‌ شدت محکوم می ‌کند و آن را نقض آشکار حق حیات و اصول بنیادین حقوق بشر، که جمهوری اسلامی با آن بیگانه است، می‌داند. ما از تمامی احزاب و سازمان های سیاسی، نهادهای مدنی، سازمان ‌های حقوق بشری می‌ خواهیم که هوشیار باشند و نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی در ایران حساسیت نشان دهند و برای توقف ماشین اعدام و سرکوب، فشار مؤثر وارد کنند.