غزه در حمله اسرائیل

بالاخره، در ۸ اکتبر۲۰۲۶ ، طرح آتش بس ترامپ برای حمله اسراییل به غزه با میانجی گیری ترامپ امضاء شد و اعلام شد. طبق این طرح بیست بندی قرار شد «آتش بس کامل» بطور «فوری» در غزه برقرار شود و مراحل آتش بس تحت نظر گروه بین المللی بی طرف و بدون دخالت طرفین جنگ ( اسرائیل و حماس) نظارت شود. کاروان کمک ها، شامل حداقل ۶۰۰ کامیون حاوی مواد غذا و تجهیزات بهداشتی و پزشکی و ساختمانی، بطور روزانه، روانه غزه شود. دولتین ترامپ و نتانیاهو اخیرا اعلام کرده اند که مرحله اول آتش بس در تاریخ ۷ دسامبر تکمیل شده و آتش بس وارد مرحله دوم خواهد شد.

متاسفانه، بعد از فقط چند روز، بعد از اعلام آتش بس، دولت اسرائیل عبور کاروان غذا و تجهیزات اولیه از گذرگاه رفح را به دلیل عدم استرداد اجساد اسرائیلی کشته شده در زمان جنگ را به نصف تقلیل داد. البته حماس قبلا گفته بود که بعلت بمباران شدید غزه، برای دسترسی به اجساد زیر آوار های بمباران شده ساختمان ها، احتیاج به وقت زیادتر و استفاده از ماشین های سنگین خاکبرداری دارد. جالب این بود برخلاف نوشتار آتش بس، نظارت حرکت کاروانهای کمکی، تحت نظر ارتش اسرائیل باقی ماند و قسمت اعظم سرزمین غزه تحت تسلط ارتش اسرائیل باقی ماند.

ورود کاروان های کمک ها و فعالیت های گروه های NGO به غزه بعد از چند روز بطور کامل بتوسط نیرو های نظامی اسرائیل متوقف شد. اسرائیل دلیل توقف کاروان های کمک را، صدمه دیدن یک ماشین خاک برداری اسرائیلی به علت انفجار یک بمب از جانب حماس اعلام کرد. سپس معلوم شد که آن بمب منفجره نشده ای از باقی مانده بمباران اسرائیل به غزه بوده است. اما اسرائیل این انفجار را به عهده حماس گذاشت.

طبق گزارش برنامه جهانی غذا، در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۵ مواد غذایی که به غزه میرسید، کمتر از نصف مواد مورد احتیاج فلسطینی های غزه بود. در حالیکه طبق قانون بین المللی، کمک به مردم عادی در زمان جنگ، که شامل احتیاجات اولیه ، مواد غذایی ، آب، تجهیزات درمانی و غیر میشود، باید بطور کامل در دسترس مردم قرار گیرد اما اسرائیل غذا و تجهیزات اولیه برای مردم غزه را بعنوان «وسیله معامله» خود قرار داد. مراکز وابسته به سازمان ملل متحد گزارش میدهند که حد اقل ۳۰٪ از مردم غزه در بی غذایی مفرط هستند و شاید روزی فقط یک ظرف سوپ عدس به آنها برسد.

در واقع ، اسرائیل کنترل گروههای کمک کننده و ورود ، پخش ، و دسترسی به مواد غذایی و تجهیزات پزشکی در غزه را از ابتدا در دست گرفت. دخالت دولت اسرائیل در کمک رسانی به مردم غزه، چند ماه بعد از شروع جنگ در غزه با مانع شدن فعالیت United Nation Relief and Works Agency , که (UNRWA) که یک تشکیلات کمک رسانی بین المللی بود ، آغاز شد. گروه UNRWA برای سالها به فلسطینیان غزه بعنوان پناه جویان حاصل از اشغال غزه بتوسط اسرائیل کمک میکردند. آنها بعد از سالها کمک رسانی، آشنایی کامل به این ناحیه و تجربه زیادی بدست آورده بودند. اما، مجلس اسرائیل در اکتبر ، ۲۰۲۴ قانونی گذراند، که بر طبق آن تشکیلات UNRWA را به اتهام نفوذ عناصر وابسته به حماس منحل کرد و ۳۰،۰۰۰ کارمند این آژانس را از کار برکنار نمود. البته در تحقیقات بعدی دولت اسرائیل قادر به ارائه هیچگونه مدرکی که نشان دهنده نفوذ حماس در این آژانس باشد، ارائه نکرد. و در طول جنگ ، دولت اسرائیل از این بهانه بدون دلیل و بطور مکرر استفاده نمود و مانع کار این گروه شد، تا بالاخره در ماه مارچ ۲۰۲۵ موجب قطع کامل کمک رسانی به توسط این گروه شد و هیچ قدرتی هم نمیتوانست مانع آن عمل ارتش اسرائیل شود.

چندی بعد دولت اسرائیل به کمک ایالات متحده گروهی را که شامل تعدادی از نظامیان سابق و پیمان کاران مورد قبول اسرائیل، تحت نظر دولت و ارتش اسرائیل به اسم Coordination of Government Activities in the Territories (COGAT) را مسئول کمک رسانی به غزه کردن. COGAT گروهی هست که در دهه های پیشین برای رساند ن کمک به سرزمینهای اشغالی فلسطینی بوسیله دولت اسرائیل تشکیل شده بود. این گروه تحت نظر ارتش اسرائیل انجام وظیفه میکرد و مسئولیت توزیع غذا و کمک رسانی بهداشتی و درمانی را به عهده داشت.

تعداد مراکز کمک رسانی این گروه بطور فوق العاده ای کمتر از مراکز کمک رسانی گروه سازمان بین الملل شد و بتوسط سربازان اسرائیلی که اجازه تیر اندازی مستقیم داشتند نگهبانی میشد . البته سربازان اسرائیلی اجازه کنترل حرکت آزاد کامیون های حامل بارهای کمک رسانی در سرزمین غزه را هم دارند. این جا به جایی عملیات، کمک رسانی را خیلی محدود نمود، طبق گزارشات متعدد، موجب مرگ هزاران ساکنین غزه شد. بقول دکتر فواذ جرجیس استاد روابط بین المللی دانشگاه London School of Economy اوضاع فلسطینی ها برای گرفتن غذا از مراکز پخش غذا مرگبار تراز باقی ماندن، در حال گشنگی، در زیر چادر ها بود ، زنان و کودکان گاهی برای تهیه غذا مجبور بودند که چندین کیلومتر پیاده راه بروند و حتی تعدادی از آنها در راه با تیر سربازان اسرائیلی کشته میشدند.

طبق گزارشات خبرگزاری ها، نقل از گروه های کمک کننده بین المللی : سربازان اسرائیلی با ایجاد ایراد های مختلف مانع ورود کامیون های حامل کمکی میشوند. بطور مثال اگر محموله های وسایل بی هوشی حاوی سرنگ شیشه ای باشند، یا چند بسته سرنگ در بسته های مورد احتیاج درمانی دیگر پیدا شود ، تمام بار کامیون، حتی اگر محموله اش آب باشد، را متوقف میکنند.

البته مشخص است که برقرار امنیت برای ورود، توزیع و رسیدن کمک های به مراکز کمک کنده در شرایط جنگی کار مشکلی است. فقدان طولانی مدت مواد غذای ، بهداشتی و غیره بعلاوه بمباران طولانی مدت و تغییر جای مداوم، موجب درماندگی و عصبانیت و عدم اعتماد اهالی غزه شده بود و در مراحلی شاید مرتکب غارت بارهای کمک رسانی هم شده باشند که قابل درک است البته، موارد زیادی در این باره گزارش نشده است . اما در سرتاسر غزه ، غارتهای سیستماتیک صورت گرفت که بعدا معلوم شد که اکثریت آنها توسط عناصر وابسته به ارتش اسرائیل یا گروه های فلسطینی وابسته به اسرائیل صورت گرفته بود. دخالت حماس در غارت مواد غذایی و بهداشتی در حالیکه نیرو های نظامی و امنیتی اسرائیل مرتب از آن صحبت کرده اند ، اما ، دلایلی برای ثبوت آن عمل ارائه نکردند . همچنین، جاک لو سفیر جو بایدن، رئیس جمهور پیشین ایالات متحده، در اسرائیل غارت مواد کمک های اولیه توسط حماس را رد کرده است.

اگر کمی به عقب برگردیم ، در واقع مخالفت و ممانعت سیستماتیک دولت اسرائیل به کمک رسانی از جانب سازمانهای بین المللی و سازمان ملل به پناهندگان فلسطینی در غزه، کرانه باختری و اورشلیم شرقی از خیلی قبل شروع شده بود. دولت اسرائیل از سالهای ۲۰۰۷-۲۰۰۹ ، محدودیت ورود کمکهای غذایی بهداشتی را شروع کرده بود و سعی میکرد ورود و دسترسی به مواد غذایی را به حد قحطی تقلیل دهد. دولت اسرائیل همچنین، برای سالها ورود مواد لازم برای ساختمان سازی را به بهانه کاربرد آنها برای ساختن مکانهای نظامی، به شدت محدود کرده بود. این محدودیت حتی مورد مخالفت شدید یک سازمان حقوق بشر و مردمی( از ساکنان اسرائیل) در اسرائیل موسوم به گیشا ( Gisha) قرار گرفت هرچند این محدودیت ها هنوز ادامه دارد.

سازمان گیشا یک سازمان غیرانتفاعی و غیر دولتی در داخل اسرائیل است که توسط ساکنان اسراییل در سال ۲۰۰۵ تاسیس شد. گیشا به زبان عبری به معنای داشتن دسترسی به امکانات است به فلسطینی ها کمک های حقوقی میدهد. این سازمان طبق قانون بین المللی و اسرائیل از حرکت آزاد فلسطینیان ساکن غزه پشتیبانی میکند. از زمان اشغال کرانه غربی و غزه در سال ۱۹۶۷ توسط دولت اسرائیل، ارتش اسراییل با ایجاد یک قانون پیچیده، کنترل زندگی فلسطینیان مناطق اشغالی را بطور کامل در دست گرفت :آزادی حرکت و آزادی زندگی کردن و دسترسی به امکانات درمانی و امکانات تعلیم و تربیت و دسترسی به امکانات اولیه زندگی و ادای مراسم مذهبی و داشتن یکپارچگی مذهبی، بطور کامل تحت کنترل دولت اسرائیل در آمد .

خرابی غزه و سرگردانی فلسطینیان زیر بمباران ارتش اسرائیل:

در طول جنگ، بنا بر دستور مکرر وزارت دفاع اسرائیل ، بیش از ۱.۹میلیون فلسطینی ساکن غزه بطور دایم در زیر بمباران ارتش اسرائیل مجبور به جا به جا شدن بودند. طبق تخمین سازمان ملل ۸۰٪ از ساختمان های مسکونی ۸۹٪ از ساختمانهای زیر بنایی و بناهای تاریخی بصورت سیستماتیک و بدون ارائه هیچ دلیلی بمباران شده اند. سیستم خدمات درمانی و بهداشتی غزه هم کاملا بمباران شده اند. بیمارستانها و دیگر اماکن درمانی و مراکز درمانی برای سوختگان هم در غزه مورد حمله اسرائیل قرار ۸۰٪ از زمینهای کشاورزی غزه هم تخریب شده است.

قبل از آتش بس، سربازان اسرائیلی، بیش از ۹۰٪ از زمینهای غزه را در اختیار داشتند . نظامیان با تخریب کامل ساختمان های غزه، شروع به احداث جاده های جدیدی بر ویرانه های جنگی- برای در اختیار گرفتن مطلق این ناحیه- برای حرکت راحت تر تانکها و کامیون های ارتشی و همچنین برای از بین بردن هویت مکانی و تاریخی شهرهای غزه – نمودند. این جاده ها از روی خرابی ها منازل، مدارس، دانشگاهها ، مراکز درمانی و مزارع (هندوانه، توت فرنگی، گندم و جو) فلسطینی ها که به تازگی توسط سربازان اسرائیلی تخریب شده است عبور میکند. همچنین، ارتش اسرائیل دست به ساختن چند پایگاه نظامی- حتما برای اشغال طولانی مدت غزه- هم زده است.

رویترز در سوم دسامبر ۲۰۲۵، دریک گزارش تصویری و مصاحبه با آقای هامودا دامدار، آرشیتکت فلسطینی و متخصص ترمیم ساختمانهای تاریخی، ساکن کرانه باختری و در حال حاضر مسئول ترمیم ساختمانهای تاریخی تخریب شده بوسیله بمباران ارتش اسرائیل، است. او از «مسجد بزرگ عمر» در غزه که در قرن هفتم میلادی به دستور عمر ، خلیفه مسلمین بنا شده بود و همچنین «قصر پاشا» که در قرن ۱۳ میلادی ساخته شده بود و چند بنای تاریخی دیگر در غزه دیدن می کرد. او میگوید: ارتش و دولت اسرائیل با بمباران این بناهای تاریخی و مذهبی به عمد میخواست که حافظه تاریخی ملت فلسطین را از بین ببرد.

البته تخریب ساختمانهای زیر بنای و ابنیه تاریخی بطور اتفاقی انجام نشده اند یواو گالانت (Yoav Gallant) وزیر دفاع وقت اسرائیل در روزهای بعد از حمله۷ اکتبر ۲۰۲۳ بطور علنی اعلام کرده بود که دست به «محاصره کامل» خواهد زد که شامل قطع کامل آب، برق و گاز و مواد غذایی میشد. همچنین سخنگوی دولت اسرائیل گفت که از« تاکتیک تخریب حداکثری» استفاده خواهد کرد و بقول خود وفا نموده و تا مارچ ۲۰۲۵ به تمام گفته های خود عمل کرد .

دولت اسرائیل برخلاف فشارهای متعدد سازمانهای بین المللی حقوق بشر، به بمباران بی امان غزه ادامه داد. دیوان بین المللی دادگستری وابسته به سازمان بین الملل of Justice) International Court) درماه مارس ۲۰۲۵ رای به توقف فوری تمام محدودیت های کمک های اولیه انسانی در غزه را صادر کرد. این رای از حمایت نمایندگان اکثر کشورهای دنیا از جمله آهرون باراک قاضی اسرائیلی در این دیوان بین المللی برخوردار بود، اما دولت اسرائیل به این حکم بین المللی هم بی اعتناء باقی ماند. دیوان کیفری بین المللی سازمان متحد ( international Criminal Court) در تاریخ سپتامبر ۲۰۲۵ نتانیاهو و هرو گالانت را به دلیل بمباران شدید و گسترده غزه و ایجاد قحطی و تخریب و مصادره منازل مسکونی و تاسیسات غیرنظامی و مساجد و مدارس و مراکز درمانی و زیر ساخت های شهری - تخریب شبکه های توزیع ابی و برق- و همچنین بعلت ممانعت رساندن کمکهای انسانی و اخراج یا انتقال مکرر و اجباری فلسطینی ها در غزه، و همچنین تخریب دوازه دانشگاه غزه و ۸۵٪ از مدارس و ۸۴٪ از مراکز درمانی و همچنین تخریب تعداد زیادی از مراکز میراث فرهنگی و بنا های باستانی متهم به نسل کشی و جنایت بر علیه بشریت و جنایت جنگی نمود. اما تمام بیانیه های سازمان های بین المللی بعلت دخالت کشورهای چون ایالات متحده، فرانسه و انگلیس و گاهی سایر کشورها ی دیگر کاملا بی اثر ماندند.

کنوانسیون نسل کشی سازمان ملل در سال ۱۹۴۸ بعد از قتل عام یهودیان در آلمان نازی به تصویب رسید ، میگوید: هر عملی که با قصد نابودی تمام یا بخشی از یک گروه ، ملت یا قومی یا نژادی یا مذهبی انجام شود، آن عمل نسل کشی نامیده و شناخته میشود. بر طبق این تعریف، کمیسیون نسل کشی سازمان ملل نتیجه گرفته که اسرائیل بطور عمدی شرایطی - ایجاد قحطی عمدی ، کشتار و آسیبهای جدی روانی و جسمی و جلوگیری از تولد نوزاد سالم فلسطینی- ایجاد کرد که منجر به نابودی کامل یا بخشی از فلسطینی ها شد وآن ارتکاب به نسل کشی است .

کمیسیون نسل کشی ، همچنین از اظهارات نتانیاهو و دیگر مقامات اسرائیل بعنوان شواهد برای «داشتن اراده نسل کشی» استفاده کرده است. نامه ای که نتانیاهو در نوامبر ۲۰۲۳ خطاب به سربازان اسرائیل، در باره این جنگ نوشته بود؛ او از ین جنگ به عنوان «جنگ مقدس» صحبت کرد که برداشتی از کتب مقدس عبری بود. همچنین اظهارات اسحاق هرتسوگ رئیس جمهور اسرائیل و یواو گالانت وزیر دفاع وقت که « فلسطینی ها را به حیوانات » مشابه کرده بود و کشتن آنها را روا دانسته بود.

همچنین، در قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت در باره «مناطق اشغالی » در جنگ ۱۹۶۷ آمده است که اسرائیل میبایست فورا از نواحی کرانه باختری و نوار غزه و قدس یا اورشلیم شرقی خارج شود. در حالیکه پس از گذشت نزدیک به هفت دهه اسرائیل نه تنها از این نواحی خارج نشد، بلکه، با شهرک سازی های متعدد و اسکان یهودیان تازه وارد از کشورهای اروپای شرقی که اغلب آنها یهودیان ارتودوکس هستند به زمینهای اشغالی خود افزودند. همچنین، به علت ویران کردن مراکز کشاورزی و خانه های مسکونی فلسطینی ها به وسیله شهرک نشینان جدید الورود با حمایت ارتش اسرائیل، ادامه حیات برای فلسطین های ساکن این نواحی که قرنها در انجا زندگی میکردند، غیر قابل تحمل شده است و مهمتر از آن تاسیس یک کشور مستقل فلسطین را هم غیر ممکن ساخته است.

میزان کشته شده گان فلسطینی در جنگ اخیر اسرائیل:

طبق گزارشات اداره بهزیستی حماس که مورد تایید سازمان ملل هم هست، همچنین، آماری که بوسیله عناصر وارد سازمان بهداشت جهانی و سازمان ملل متحد و گروه های دیگر معتبر حقوق انسانی هم تایید شده است، تعداد کشته شدگان فلسطینی ساکن غزه در جنگ اخیر اسرائیل حدود ۷۰،۰۰۰ نفر تخمین زده شده است، تقریبا ۷۰٪ از کشت شدگان شامل زنان و اطفال خردسال میشوند. تقریبا ۲۰۰۰ فلسطینی در صف گرفتن غذا کشته شده اند. تعداد مجروحین به بیش از ۱۷۰،۰۰۰ نفر تخمین زده شد، تعداد زیادی از مجروحین دارای جراحات خیلی عمیقی بودند. البته تعداد زیاد اما نا معلوم، بعنوان مفقود اعلام شده اند، که احتمالا در زیر آوار ناشی از بمباران کشته شده اند.

فلسطینیان ساکن غزه در طول جنگ، به دستور نظامیان اسراییل مکرارا در حال جا به جای بودند. امنیت جانی آنها در مقابل بمباران شدید ارتش اسرائیل در هیچ پناهگاهی تضمین نشده بود. حتی تعداد زیادی از فلسطینیان که در پناهگاههای اعلام شده یا در محوطه بیمارستانها یا مساجد و کلیسا ها بسر میبردند، بتوسط بمباران بی امان ارتش اسرائیل کشته شدند .

طبق گزارش ان پی ار National Public Radio امریکا، جمعیت غزه قبل از جنگ حدود ۲.۱ میلیون بود، سه نفر از هر ده نفر آنها برای روزهای زیادی، دسترسی به غذای کافی نداشتند، یعنی غزه در موقعیت قحطی قرار داده شده بود. در غزه، ۴٪ از خورد سالان، در این جنگ، مادر یا پدر یا هر دو را از دست داده اند . طبق گزارش مجله British Medical Journal ، تعداد افرادی که بتوسط مواد منفجره، در این جنگ اسرائیل کشته شدند، بیشتر از حمله ایالات متحده به عراق یا ویتنام بوده است.

تلفات اسرائیل:

تعداد کشته شدگان اسرائیلی در این جنگ، بنا به گزارش وزارت دفاع اسرائیل، ۱۱۵۸ نفر بوده است که شامل ۹۹۲ سرباز، ۷۰ پلیس، و بقیه از نیروی امنیتی هستند. از این افراد ۱۴۰ نفر مسن تر از ۴۰ سال و بیش از ۴۰٪ از کشته شدگان کمتر از ۲۰سال داشتند . البته کشته شدگان حمله حماس در ۷ اکتبر به گزارش اسرائیل ۱۲۵۲ کشته و ۲۵۰ اسیر گزارش شده بود.

تلفات و امنیت گزارشگران در جنگ غزه:

ناصر ابوبکر رئیس اتحادیه خبرنگاران در فلسطین میگوید که ۲۶۰ خبرنگار در این جنگ بتوسط ارتش اسرائیل کشته شده است، بیش از ۵۰۰ نفر مجروح و بیش از ۲۰۰ خبرنگار توسط ارتش اسرائیل دستگیر و تحت شکنجه قرار گرفته اند. بعلاوه بستگان خبرنگاران محلی هم مورد حمله قرار گرفته و تعدادی کشته شده اند.

تعداد خبرنگاران و عکاسان کشته شده در این جنگ بمراتب بیشتر از هر جنگ دیگر در دهه اخیر گزارش شده است. صحبتها، در کنفرانس سازمان ملل متحد، اول دسامبر۲۰۲۵ ، متمرکز بود در باره پیچیدگی های گزارش گری، تهیه خبر و خطرات ناشی از حملات بدون توجه ارتش اسرائیل به حقوق بین المللی گزارشگران، در سرزمین اشغالی فلسطین . خانم ملیسا فلمینگ، رئیس بخش ارتباطات جهانی و برگزار کننده این کنفرانس (The Department of Global Communications, DGC) گفت: که « اطلاعات حاصله در این کنفرانس به ما نشان میدهد که افراد رسانه های بین المللی و محلی، علی رغم داشتن علامت (PRESS) که بطور وضوح بر لباس شان ، در اسرائیل و فلسطین بخصوص در غزه و کرانه باختری، در معرض خطرات زیادی قرار دارند.

پیام آنتونیو گوترز، رئیس سازمان ملل متحد، در این کنفرانس « خبرنگاران در غزه در معرض همان خطرات و واقعیت جنگ هستند که از افرادی که درباره آنها گزارش میدهند، یعنی آنها هم در معرض جا بجایی ، گشنگی مفرط و مرگ هستند.»

در حالی که قانون جنگ بطور واضح میگوید مردم عادی و ساختمانهای زیر بنایی شهر و گزارشگران نیاید مورد حمله نظامیان متخاصم قرار گیرند ، اما در جنگ غزه ، ارتش اسرائیل تمام این قوانین را با بی توجهی کامل زیر پا گذاشت.

طبق قطعنامه ۲۲۲۲ ( ۲۰۱۵سال) شورای امنیت سازمان ملل که بر علیه چشم پوشی جرم و آزار خبر نگاران است ، میگوید که خبرنگاران نباید مورد حمله، دستگیری و کشته شوند، لذا سازمان ملل بر طبق این قطعنامه ارتش و دولت اسرائیل را مسئول دانست، اما ارتش اسرائیل در فلسطین تمام این قانون ها را هم زیر پا گذاشت و پاسخگو به هیچ قدرتی نیست .

برخورد کشورهای جهان و حکومتهای عربی به جنگ اسرائیل در غزه:

کشورهای ایرلند ، اسپانیا، دانمارک و چند کشور آمریکای جنوبی و کشور آفریقای جنوبی بطور آشکار و علنی، حمله و کشتار اسرائیل در غزه را محکوم نمودند . همدردی مردم کشورهای مختلف اروپا و حتی ایالات متحده با اجرای تظاهرات ده ها و گاهی صدها هزار نفری بر علیه اقدام نسل کشی، ایجاد قحطی و بمباران شدید دولت اسرائیل در غزه هنوز هم ادامه دارد.

کشور آفریقای جنوبی، در سال ۲۰۲۳ ، به دادگاه عالی سازمان ملل متحد بر علیه دولت اسرائیل، برای نسل کشی اعلام جرم کرد. حتی، تعدادی از اساتید حق طلب دانشگاهای اسرائیل در ماههای آخر جنگ، قبل از اتش بس به گروه های حق طلب دیگر پیوسته و جنگ اسرائیل در غزه را «نسل کشی » اعلام کردند.

رویترز در ۲۸ نوامبر ۲۰۲۵ گزارش داد که صدراعظم آلمان آقای فر دریک مرز در ۸ دسامبر از اسرائیل دیدار خواهد کرد. ایشان فروش اسلحه به اسرائیل را که در آگوست ۲۰۲۵ بعلت بمباران و کشتار مردم فلسطین بوسیله ارتش اسرائیل در غزه متوقف شده بود را از سر خواهند گرفت. البته ایشان در تابستان ۲۰۲۵ گفته بودند که « نتانیاهو کار کثیفی را ( در خاورمیانه) که ما میبایست انجام میدادیم را اجرا کرد.» فوق العاده مهم است که ذکر کنیم تظاهرات ده ها هزار نفری در شهرهای آلمان بر علیه بمباران اسرائیل در غزه بطور مداوم ادامه دارد.

تظاهرات آن چنانی در کشورهای اسلامی منجمله ایران برپا نشد!! دولت ایران فقط با صحبتها و اجرا برنامه های آن چنانی در رسانه های دولتی و اعتراض به حمله اسرائیل به غزه در سازمان ملل اکتفا کرد.

حکومتهای عربی که همیشه خود را طرفدار فلسطینی ها معرفی می کردند و خواهان بدست آوردن حقوق فلسطینی ها بودند ، بطور معنی داری برخلاف ملتهای بی قرار عرب این کشورها ساکت بودند. طبق گزارش NBC News تعدادی از حکام عرب، حمله اسرائیل و کشتار غزه را محکوم کردند و شاید در خفا با دول بزرگ راجع به برقرار صلح هم صحبت کردند- تقریبا در اواخر جنگ بعضی از کشورهای عربی از جمله امارات و مصر کوششی برای ختم جنگ کردند ، که موفق نبودند. اما هیچ یک از این حکومتها بطور مشخص و محکم، کشتار فلسطینیان به توسط سربازان اسرائیلی را محکوم نکردند و تا اواخر جنگ، بطور علنی تلاش زیادی برای جلوگیری از ادامه و گسترش جنگ نکردند.

دولتهای اسلامی منطقه، مثل کشور مصر و اردن که وابستگی مادی زیادی به امریکا دارند، از ترس ناراحت شدن دولت ترامپ و از دست دادن کمک های مادی، سعی کردند که ساکت باشند و حتی بنا به گزارش سازمان عفو بین الملل و حقوق بشر، مانع اعتراضات مردم کشورشان به این جنگ شدند . بعلاوه اقدام به دستگیری عناصر مخالف حمله و کشتار اسرائیل در غزه هم شدند. حتی یک دولت عربی یا اسلامی رابطه سیاسی و اقتصادی خود را با اسرائیل قطع نکرد.

بنا به گفته دکتر فواذ جرجیس، مشکلات مردم فلسطین یادآور دوران استعماری و درد های حاصله از سرکردگی هژمونی کشورهای بزرگ برای مردم عرب منطقه است. او میگوید تراژدی و ویرانی غزه میتواند عامل انفجار برای مردم عرب در بعضی از کشورهای منطقه گردد و حکومتهای عرب از آن بیمناک هستند. طبق آمار که در قبل از جریانات ۷ اکتبر ۲۰۲۳، بدست آمده بود، اکثریت اعراب کشورهای منطقه، مخالف پیوستن کشورهای عربی به پیمان ابراهیم بودند

کشورهای امارات و بحرین که در سال ۲۰۲۰ قرار داد ابراهیم را امضا کرده بودند، به قرار داد خود ادامه دادند. جالب تر از آن، حمله ارتش اسرائیل به دوحه پایتخت کشور قطر و کشتن تنی چند از سران حماس که تحت حفاظت دولت قطر در دوحه زندگی میکردند بود. این حمله زمانی صورت گرفت که دولت قطر هم عضو میانجی گر صحبتهای آتش بس بود.

گروه های حزب الله در لبنان و حوثی ها که بخش زیادی از یمن را در اختیار دارند تنها اعرابی بودند که در طول جنگ چندین موشک و پهپاد به طرف اسرائیل پرتاب کردند.

چرا حکام عرب چنان ساکت بودند؟

دولتهای کشور عربی که قبلا امکانات نظامی، اسلحه، و پول به فلسطینی ها برای مبارزه با اسرائیل می دادند ، در این جنگ ساکت بودند. دولت های عرب خلیج فارس میتوانستند با ازدیاد قیمت نفت یا با کم کردن صدور نفت که منجر به ازدیاد قیمت انرژی در جهان میشد و ممکن بود فشاری به دولت اسرائیل و حامی آن، ایالات متحده، وارد آورد و از ویرانی و کشتار گسترده فلسطینیان در غزه جلوگیری کنند یا با بستن کانال سوئز بر قیمت حمل و نقل کالاها در جهان بیافزایند، اما نکردند.

کشورهای عرب خلیج فارس اجازه اعتراض به مردم خود ندادند و خود هم اعتراض خفیفی ابراز کردند، دکتر عصامه مقدیسی، رئیس دانشگاه کالیفرنیا در برکلی می‌گوید « علی رغم نسل کشی و کشتار و خرابی زیاد در غزه، حتی یک کشور عرب ارتباط خود را با اسرائیل قطع نکرد». او معتقد است که « حکومت های عرب نمی توانند به مردم خود متکی باشند، آنها در نظر ملت خود احترام قانونی ندارند، لذا مجبورند که به قدرت خارجی یعنی آمریکا متکی شوند و از آنها حساب ببرند.»

مشکل دولت اردون کمی متفاوت است، درحال حاضر جمعیت فلسطینی ها ساکن دراردن (پناهندگان فلسطینی) به بیش از ۳ میلیون نفر تخمین زده میشود که، نیمی از جمعیت اردن را تشکیل میدهند ، لذا، شاه اردن از بوجود آمدن تشکل های فعال فلسطینی در کشورش فوق العاده بیمناک است.

قدرت یافتن گروه های مسلح و متشکل در ناحیه، مترادف با بخطر افتادن، ثروت اندوزی و ادامه حکومت کشورهای منطقه و قدرت های بزرگ دنیا است. لذا بقول صدراعظم آلمان ، اقای مرتز، اسرائیل «کارهای کثیف» آنها را انجام داده است.

حرف آخر:

البته ابعاد بمباران و کشتار ( بیش از ۷۰،۰۰۰ نفر کشته، بعلاوه کسانی که در زیر آوار ساختمان های تخریب شده زنده بگور شده اند) و آوارگی طولانی فلسطینی ها در طول جنگ، تخریب سازمان یافته و برنامه ریزی شده غزه توسط دولت اسرائیل سابقه ای طولانی دارد.

رشید خالدی، استاد کرسی ادوارد سعید در دانشگاه کلمبیا ، نیویورک، در کتاب اخیرش «جنگ صد ساله بر علیه فلسطین ،۱۹۱۷-۲۰۱۷» می‌گوید : این یک جنگ فلسطینی، عرب یا مسلمان بر علیه یهود نبوده است و نیست، آنها چندین هزار سال بدون جنگ و نسل کشی در کنار هم زندگی میکردند . این یک جنگ استعماری توسط صهیونیسم جهانی – به سرکردگی و حمایت کشورهای آمریکا ، انگلیس، و سایر کشورهای اروپایی بر علیه فلسطینی ها ست که بیش از یک قرن شروع شده است . هدف این جنگ بیرون راندن، بطور کامل، فلسطینی ها از سرزمین خویش است؛ انها میخواهند که فلسطینی ها یا از سرزمین خود خارج شوند یا در زیر بمباران ارتش اسرائیل که توسط دولت های بزرگ دنیا یعنی آمریکا و اروپا پشتیبانی میشود کشته شوند. همان گونه که یکی از بنیان گذاران کشور اسرائیل، تئودور هرتزل، یک روزنامه نگار یهودی از وین اتریش که فقط یک سفر کوتاهی به سرزمین فلسطین داشت، در سال ۱۸۹۵ نوشت: ما باید به آرامی اموال و املاک خصوصی آنها را مصادره نمائيم و این اموال را به خود اختصاص دهیم و صاحب املاک آن ها شویم. ما تلاش خواهیم کرد که به ساکنین بی پول فلسطین شغلی در فلسطین ندهیم و با پیدا کردن یک شغل موقتی در کشور دیگر آنها را از مرز به خارج بفرستیم. زمین داران به طرف ما خواهند آمد. هر دو فرایند، بیرون راندن فقرا و مصادره املاک از ملاک بزرگ باید به صورت محرمانه و با احتیاط صورت گیرد. (تئودور هرتزل، خاطرات کامل، به کوشش رافائل پاتای (نیویورک: انتشارات هرتزل، ۱۹۶۰، صفحات ۸۸–۸۹.) . این تازه اول کار بود......