آقای وزیر علوم، دانشگاه جای شما نیست. دانشجویان تبریزی و دانشگاه تبریز میزبان زندانبانها نیستند.
در کمال تعجب و خشم، در آمده از اخبار احکام دادهشده به همکلاسیهایمان در دانشگاه تبریز با خبر شدیم که قرار است شما در مراسم روز دانشجو قصد شرکت در جمع دانشجویان تبریز را دارید.
ما دانشجویان دانشگاه تبریز با صدای بلند میگوییم: آقای وزیر علوم، دانشگاه تبریز جای شما نیست.
این روزها دانشجویان در سراسر کشور تحت اشد مجازاتها قرار دارند. دانشگاهی که قرار بود خانه ما باشد، به تبعیدگاه و زندان بدل شده است. نماد دانشجو، نور امیدآفرین در تباهی تاریخی، در نماد دانشگاه تبریز و سایر دانشگاههایی که این روزها شاهد اجرای احکام ظالمانه علیه دانشجویان هستند، احساس غریبی و سایر احکام ناعادلانهای که بر آنها روا داشته میشود.
دانشجو محبوس است. دانشجو محکوم شده است. دانشجو جامعهای است که به جرم «دانشجو بودن» و مطالبهگری به احکام سنگین و حبسهای طولانی محکوم میشود.
آقای وزیر چگونه اجازه حضور و سخنرانی در میان دانشجویان تبریز را در سر میپرورانید در حالیکه این روزها هزاران اعتراض از طرف دانشجویان تبریز و سایر دانشگاهها به حکم احسان فریدی و دانشجویان معترض و سایر احکام بازداشتها و زندانیکردن دانشجویان وجود دارد؟
دانشگاه را گورستان کردهاید و میپرسید «چرا دانشجو اعتراض میکند و چرا ناراضی است»؟ این پارادوکس دردناک را برای چه کسی به نمایش میگذارید؟ کسی برای «سخن گفتن» میآید که نه تنها حامی دانشگاه و دانشجو نیست بلکه خودش در سیستم و نظامی وزارت دارد که جای دانشجو در زندان و آیندهاش اعدام است.
آقای وزیر چطور تصور صحبت و سخنرانی در میان دانشجویان تبریز را دارید در حالیکه هر روزه جرأت حضور در دانشگاه را از دانشجویان گرفتهاید؟
در حالیکه میدانید بسیاری از ما حتی برای پرسیدن سادهترین سوال امنیت نداریم، برای چه و چطور پاسخ میدهید؟ دانشگاه حق دارد بپرسد و نقد کند و ما دانشجویان تبریز میدانیم که این حقوق، زخمی است بر پیکر آموزش و آینده این جامعه.
دانشگاه خانه دانشجوست.
ما شما را به دانشگاه دعوت نکردهایم و مهمان خود خوانده نمیخواهیم.
ما دانشجویان دانشگاه تبریز در کنار یکدیگر ایستادهایم تا بگوییم:
سکوت انتخاب ما نیست.
صدایمان بخشی از هویت ماست.
لحظههایی که تاریخ مینویسد،
دانشگاه متفاوت میماند.
دانشجویان دانشگاه تبریز
