با سلام و درود،
نشست اخیر چند حزب و سازمان سیاسی کردستان ایران و گفتوگوی گروه کار اتحاد فداییان با کاک عزیز ماملی بار دیگر موضوع دیرینهٔ «اتحاد نیروهای کردستان» را به میان آورد. این گفتوگو نهتنها بازتاب واقعیتهای درونی جنبش کردستان، بلکه نشانهٔ تلاشی برای بازاندیشی در مسیر همبستگی سیاسی است.
---
نکات مثبت و ارزشمند
۱- تأکید بر جایگاه تاریخی و فرهنگی ملت کرد:
کاک ماملی جایگاه تاریخی و فرهنگی مردم کرد را در ساختار صدسالهٔ ایران یادآور شده و تأکید دارد که بدون حضور فعال کردستان، هیچ گذار دموکراتیکی در ایران کامل نخواهد بود.
۲- برجستهسازی نقش جامعهٔ مدنی:
او نشان میدهد که در بزنگاههایی که احزاب دچار رکود بودهاند، مردم و فعالان مدنی نقش تعیینکنندهای ایفا کردهاند و این دیدگاه، فهم جدیدی از قدرت اجتماعی در کردستان و ایران ارائه میدهد.
۳- خودانتقادی احزاب:
اشاره به مشکلاتی مانند خودمحوری، اختلافات ایدئولوژیک و نبود برنامهٔ مشترک، ظرفیت نقد درونی را نشان میدهد که در فضای سیاست کردی ارزشمند است.
۴- توجه به مرحلهٔ گذار و نقش دیاسپورا:
کاک ماملی به ضرورت آمادگی نیروهای کردستان برای دوران پسابر جمهوری اسلامی و نقش کردهای مقیم اروپا اشاره میکند، که تحلیل او بعدی بینالمللی یافته است.
---
نقدهای رفیقانه و نقاط ضعف
۱- اتحاد مبهم و بدون هدف مشخص:
مدل سیاسی اتحاد هنوز روشن نیست؛ لازم است هدف مشترک (فدرالیسم، خودمختاری، حق تعیین سرنوشت یا همکاری نمادین) قبل از هر اقدام عملی مشخص و به اطلاع اعضا برسد.
۲- نبود سازوکار تصمیمگیری مشترک:
از «هفت سازمان» یاد شده، اما نهادی مشخص برای پیگیری تصمیمها، دبیرخانه یا سازوکار هماهنگکننده معرفی نشده است.
۳- پیوند ضعیف با جنبشهای سراسری ایران:
کردستان بخشی جداییناپذیر از ایران است و لازم است پیوندهای عملی با جنبشهای زنان، کارگران، دانشجویان و معلمان تقویت شود.
۴- جامعهٔ مدنی بدون سازماندهی مشخص:
اگرچه اهمیت جامعهٔ مدنی مطرح است، اما طرح عملی برای مشارکت نهادهای مدنی و ظرفیتسازی ارائه نشده است.
۵- رابطهٔ مبهم با دیاسپورا:
نحوه استفاده از ظرفیتهای کردهای اروپا و آمریکا در رسانه، لابی و پشتیبانی مالی نیازمند برنامهریزی شفاف و پاسخگو است.
۶- فقدان نقشهٔ راه برای دوران گذار:
اشاره به آمادگی برای دوران گذار کافی نیست و نیازمند سند عملی با تقسیم وظایف، شاخصهای موفقیت و بازنگری دورهای است.
۷- عدم توجه به آموزش و همگرایی جهانی:
برای پایداری اتحاد، لازم است برنامهای برای آموزش سیاسی، حقوقی و مدنی اعضا و ارتباط با شبکههای بینالمللی حقوق بشری تدوین شود.
---
پیشنهادهای عملی
۱- تدوین پلتفرم حداقلی مشترک:
توافق بر اصول دموکراسی، فدرالیسم یا خودمختاری معقول، برابری ملیتها، جدایی دین از دولت و برابری جنسیتی.
۲- ایجاد شورای هماهنگی و دبیرخانهٔ مشترک:
شورایی با نمایندگان احزاب، جامعهٔ مدنی، زنان و دیاسپورا، منظم، شفاف و پاسخگو با کارگروههای اجرایی مشخص.
۳- پیوند فعال با جنبشهای سراسری ایران و شبکههای جهانی:
تنظیم بیانیهها و برنامههای مشترک با نیروهای مترقی سراسر کشور و همگرایی با شبکههای بینالمللی حقوق بشری و مدنی.
۴- سازماندهی جامعهٔ مدنی و ظرفیتسازی:
تشکیل کارگروههای تخصصی برای پیوند سیاست با مطالبات روزمره مردم و آموزش اعضا.
۵- فعالسازی شبکهٔ دیاسپورا:
شبکهای از فعالان کرد در اروپا و آمریکا برای پشتیبانی رسانهای، حقوقی و مالی از جنبش داخل با شفافیت و پاسخگویی مشخص.
۶- تدوین نقشهٔ راه دوران گذار:
سندی سهمرحلهای با اهداف مشخص، شاخصهای موفقیت و بازنگری دورهای:
- اتحاد و سازماندهی نیروها
- مشارکت در گذار سیاسی
- حضور در مجلس مؤسسان یا شورا برای تضمین حقوق ملی کردستان در قانون اساسی آینده
---
جمعبندی کوتاه
گفتوگوی کاک ماملی تلاشی ارزشمند برای بازاندیشی در مسیر اتحاد نیروهای کردستان است. او زبان نقد درونی و ضرورت همبستگی را گشوده و اهمیت همکاری اجتماعی، همگرایی مدنی و صدای واحد برای دموکراسی و عدالت اجتماعی را برجسته کرده است. تحقق عملی این اهداف نیازمند نهادسازی، ساختارسازی، نقشهٔ راه مشخص، شفافیت مالی و آموزش اعضا است. اطلاعرسانی این چشمانداز از طریق رسانهها و نشریات به زبانهای کردی و فارسی میتواند آگاهی عمومی و حمایت اجتماعی را افزایش دهد.
با سپاس از کاک عزیز ماملی و گروه کار اتحاد فداییان,
ناصر — پاریس، ۲ نوامبر ۲۰۲۵
نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد
