logo





بهروز ‎فتحعلی

نظام استوار بر«عیاشی با قتل و شکنجه و آزار»

دوشنبه ۱۶ فروردين ۱۴۰۰ - ۰۵ آپريل ۲۰۲۱

new/behrouz-fathali.jpg
مقاله ‎”ترور‎ ‎سرخ‎” در‎ ‎مجله‎ ‎سوئدی ‎”تاریخ‎ ‎تصویری‎ ‎دنیا”‎*، نمایی‎ ‎کلی‎ ‎از‎ ‎چگونگی‎ ‎شکل‌گیری ‎و ساختار‎ ‎و‎ ‎عملکرد‎ ‎سازمان‎ ‎امنیت‎ ‎در‎ ‎روسیه‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎انقلاب‎ ‎سوسیالیستی‎ ‎را‎ ‎ترسیم‎ ‎کرده‎ ‎است. نمایی‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎ما‎ ‎ایرانیان‎ ‎چندان‎ ‎ناآشنا‎ ‎نمی‎ ‎باشد‎ ‎و‎ ‎شباهت‎ ‎محتوایی‎ ‎آن‎ ‎با‎ ‎آنچه‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎‏۴۲‏‎ ‎سال‎ ‎حاکمیت‎ ‎جمهوری‎ ‎اسلامی‎ ‎تجربه‎ ‎شده‎ ‎است، ‎ما‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎تفکر‎ ‎وا‎ ‎می‌دارد‎.‎

‎”‎چکا‎”‎ اولین‎ ‎سازمان‎ ‎پلیسی‎- ‎امنیتی‎ ‎روسیه‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎انقلاب‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎هدف‎ ‎سرکوب‎ ‎مخالفان، ‎آغاز‎ ‎به‎ ‎کار می‌کند‎. دستگاه‎ ‎مخوفی‎ ‎که‎ ‎بعدها‎ ‎به‎ ‎پایه‎گذاری‎ ‎سازمان‎ ‎امنیت ‎”‎کا‎ ‎گ‎ ‎ب” ‎می‌‎انجامد‎.‎

‎نکته‎ ‎قابل‎ ‎توجه‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎مقاله، ‎بر‎ ‎این‎ ‎سه‎ ‎پایه‎ ‎استوار‎ ‎است‎ :‎

۱- تصاحب‎ ‎آسان‎ ‎قدرت‎ ‎سیاسی‎ ‎از‎ ‎جانب‎ ‎بلشویک‎ ‎ها‎، در‎ ‎یک‎ ‎برهه‎ ‎پر‎ ‎شتاب‎ ‎در‎ ‎تاریخ‎ ‎روسیه،
۲- مقابله‎ ‎بازماندگان‎ ‎حکومت‎ ‎تزاری‎ ‎و‎ ‎نیز‎ ‎خیل‎ ‎عظیمی‎ ‎از‎ ‎مردم‎ ‎روسیه‎ ‎با‎ ‎انحصار‎ ‎طلبی‎ ‎و‎ ‎تنگ‎ ‎نظری‎ ‎صاحبان‎ ‎تازه‎ ‎قدرت، ‎
‏۳- روند‎ ‎تحکیم‎ ‎این‎ ‎قدرت‎، ‎با‎ ‎استفاده‎ ‎از‎ ‎جنگ‎ ‎و‎ ‎اعمال‎ ‎زور‎ ‎و‎ ‎قتل‎ ‎و‎ ‎کشتار. ‎

مقاله‎، در‎ ‎کنار‎ ‎ارائه‎ ‎جزئیات‎ ‎روند‎ ‎اعمال‎ ‎زور‎ ‎در‎ ‎حکومت‎ ‎بلشویک‎ ‎ها‎، نشان‎ ‎می‎ ‎دهد‎ ‎که‎ ‎چگونه‎ ‎این‎ ‎روند‎ ‎بگیر‎ ‎و‎ ‎ببند‎ ‎و‎ ‎خشونت‎ ‎دولتی، ‎در‎ ‎تمام‎ ‎دروان‎ ‎حاکمیت‎ ‎نظام‎ ‎سوسیالیستی‎ ‎در‎ ‎روسیه، ‎همچنان‎ ‎جزئی‎ ‎جدایی‎ ‎ناپذیر‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎باقی‎ ‎می‎ ‎ماند‎.

‎درس‎آموزی‎ ‎از‎ ‎مشابهت‎ ‎محتوایی‎ ‎این‎ ‎شکل‎ ‎از‎ ‎قدرت‌مداری‎ ‎در‎ ‎سیستم‎ ‎شوروی‎ ‎با‎ ‎آنچه‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎ایران‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎انقلاب‎ ‎بهمن‎ ‎‏۵۷‏‎ ‎گذشته‎ ‎و‎ ‎می‌گذرد‎، از‎ ‎نخستین‎ ‎ضروریاتی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎سالم‌‎سازی‎ ‎ایران‎ ‎پس‎ ‎از جمهوری‎ ‎اسلامی، ‎نمی‎ ‎توان‎ ‎و‎ ‎نباید‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎گذشت‎.‎

ادامه‎ ‎این‎ ‎نوشتار، ‎ترجمه‎ ‎آزادی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎مقاله‎ ‎نامبرده‎ ‎صورت‎ ‎گرفته‎ ‎است‎. با‎ ‎این‎ ‎امید‎ ‎که‎ ‎نوری‎ ‎هرچند‎ ‎کوچک، ‎در‎ ‎روشنگری‎ ‎راه‎ ‎آینده‎ ‎ما‎ ‎ایرانیان‎ ‎باشد‎.‎

‎”‎ترور‎ ‎سرخ‎”‎

انقلاب‎ ‎تازه‎ ‎پیروز‎ ‎گشته‎ ‎لنین، ‎در‎ ‎شرف‎ ‎نابودی‎ ‎است‎. حفظ‎ ‎قدرت‎ ‎در‎ ‎روسیه‎ ‎از‎ ‎هم‌گسسته‎ ‎آن‌زمان، ‎به‎ ‎بزرگترین‎ ‎مشغله‎ ‎فکری‎ ‎لنین‎ ‎تبدیل‎ ‎شده‎ ‎است‎. او‎ ‎با‎ ‎آنکه‎ ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎رهبر‎ ‎از‎ ‎کمک‎ ‎بالقوه‎ ‎کارگران‎ ‎و‎ ‎دهقانان‎ ‎که‎ ‎درصد‎ ‎بالایی‎ ‎از‎ ‎مردم‎ ‎روس‎ ‎آن‎ ‎روزها‎ ‎را‎ ‎تشکیل‎ ‎می‎دهند‎ ‎برخوردار‎ ‎است، ‎به‎ ‎تنها‎ ‎این‎ ‎اندازه‎ ‎راضی‎ ‎نیست‎ ‎و فکر‎ ‎قبضه‎ ‎تمام‎ ‎و‎ ‎کمال‎ ‎قدرت‎ ‎سیاسی‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎سر‎ ‎می‌‎پروراند‎. او‎ ‎تمام‎ ‎هم‎ ‎و‎ ‎غم‎ ‎و‎ ‎تلاش‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎بکار‎ ‎گرفته‎ ‎است‎ ‎تا‎ ‎با‎ ‎کمک‎ ‎بلشویک‎ ‎ها‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎هدف‎ ‎خود‎ ‎نائل‎ ‎آید‎. همین‎ ‎امر، ‎موجب‎ ‎مقاومت‎ ‎و‎ ‎مخالفت‎ ‎بسیاری‎ ‎از متحدان‎ ‎سیاسی‎ ‎او‎ ‎می‎‌گردد‎. از‎ ‎جمله‎ ‎آن‎ ‎مخالفان، ‎سوسیالیست‎های‎ ‎انقلابی‎ ‎می‌باشند‎ ‎که‎ ‎سخت‎ ‎به‎ ‎شیوه‌های‎ ‎دیکتاتوری‎ ‎لنین‎ ‎اعتراض‎ ‎دارند‎. از‎ ‎آنسو‎ ‎بلشویک‌‎ها، ‎با‎ ‎وجود‎ ‎آنکه‎ ‎در‎ ‎محاصره‎ ‎دشمنان‎ ‎خود‎ ‎قرار‎ ‎دارند، ‎آنان‎ ‎را‎ ‎به ‎”‎حشراتی‎ ‎موذی‎”‎ تشبیه‎ ‎می‌کنند‎ ‎که‎ ‎باید‎ ‎از‎ ‎بین‎ ‎بروند‎.

لنین‎ ‎تصمیم‎ ‎به‎ ‎استفاده‎ ‎از‎ ‎مشت‎ ‎آهنین‎ ‎می‎‌گیرد‎ ‎و‎ ‎می‌گوید: ‎‎”‎ما‎ ‎هرگز‎ ‎به‎ ‎هدف‎ ‎خود‎ ‎نخواهیم‎ ‎رسید‎ ‎اگر‎ ‎شیوه‎ ‎ترور‎ ‎را‎ ‎بکار‎ ‎نبریم‎!”‎

زبان‎ ‎لنین‎ ‎خشن‎ ‎و‎ ‎بیرحم‎ ‎است‎. در‎ ‎صحبت‌‎های‎ ‎خود، ‎به‎ ‎فراوانی‎ ‎از‎ ‎واژه‎‌های ‎”‎روشنفکران‎ ‎هیستریک‎” ،”‎توله‌‎های‎ ‎سرمایه‎‌داری” ‎و ‎”‎ثروتمندان‎ ‎بی‌‎درد” ‎استفاده‎ ‎می‌‎کند‎ ‎و‎ ‎دشمنان‎ ‎طبقاتی‎ ‎و‎ ‎قشرهای‎ ‎بالای‎ ‎جامعه‎ ‎را‎ ‎تهدید‎ ‎به‎ ‎نابودی‎ ‎می‌نماید. ‎

‎‎در‎ ‎‏۲۰‏‎ ‎دسامبر‎ ‎‏۱۹۱۷‏‎، رهبری‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎در‎ ‎نشست‎ ‎خود‎، راه‌های‎ ‎چگونگی‎ ‎مقابله‎ ‎با‎ ‎ضد‎انقلاب‎ ‎را‎ ‎مورد‎ ‎بحث‎ ‎و‎ ‎بررسی‎ ‎قرار‎ ‎می‌دهد‎. در‎ ‎این‎ ‎نشست، ‎”‎فلیکس‎ ‎درژنسکی” ‎که‎ ‎یک‎ ‎بلشویک‎ ‎رادیکال‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎مناسبت‎ ‎بی‌وجدانی‎ ‎بی‌رحمانه‎ ‎خود‎ ‎به ‎”‎فلیکس‎ ‎آهنین” ‎ معروف‎ ‎شده‎ ‎است‎ ‎نیز، ‎شرکت‎ ‎دارد‎. او‎ ‎می‌گوید‎:‎

‎”‎ما‎ ‎اکنون‎ ‎عدالت‎ ‎نمی‌خواهیم‎. بلکه‎ ‎نیاز‎ ‎به‎ ‎نبرد‎ ‎تا‎ ‎پای‎ ‎جان‎ ‎داریم!” ‎

این‎ ‎بلشویک‎ ‎لاغر‎ ‎اندام‎ ‎لهستانی‌الاصل‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎جوانی، ‎سودای‎ ‎کشیش‎ ‎کاتولیک‎ ‎شدن‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎سر‎ ‎می‌پروراند، ‎در‎ ‎صف‎ ‎مقدم‎ ‎برای‎ ‎کسب‎ ‎قدرت‎ ‎مطلق‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎قرار‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎آماده‎ ‎است‎ ‎تا‎ ‎از‎ ‎مشت‎ ‎آهنین‎ ‎بر‎ ‎علیه‎ ‎مخالفان‎ ‎استفاده‎ ‎کند‎. در‎ ‎این‎ ‎جلسه، ‎او‎ ‎می‌گوید‎:‎

‎”‎نیاز‎ ‎حاضر‎ ‎ما‎ ‎به‎ ‎اجرای‎ ‎عدالت‎ ‎نیست‎. پیشنهاد‎ ‎من، ‎تشکیل‎ ‎یک‎ ‎ارگان‎ ‎انقلابی‎ ‎است‎ ‎تا‎ ‎کار‎ ‎ضد‎ ‎انقلاب‎ ‎را‎ ‎یکسره‎ ‎کند.”‎

همان‎ ‎روز‎ ‎لنین، ‎با‎ ‎پشتیبانی‎ ‎کامل‎ ‎رهبری‎ ‎بلشویک‌ها‎، دستور‎ ‎تأسیس ‎”‎کمیته‎ ‎عالی‎ ‎مبارزه‎ ‎با‎ ‎ضد‎ ‎انقلاب‎ ‎و خرابکاری” را‎ ‎که‎ ‎به ‎”‎چکا‎” معروف‎ ‎می‌شود، ‎صادر‎ ‎می‌کند‎ ‎تا‎ ‎به‎ ‎مقابله‎ ‎سازمان‎ ‎یافته‎ ‎با‎ ‎مخالفان‎ ‎انقلاب‎ ‎بپردازد‎. او‎ ‎در‎ ‎انجام‎ ‎این‎ ‎وظیفه‎ ‎انقلابی، ‎دستان‎ ‎وحشی‎‌ترین‎ ‎هواداران‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎نهاد‎ ‎گرد‎ ‎آورده‎ ‎خواهند‎ ‎شد‎، کاملا‎ ‎آزاد‎ ‎می‌گذارد‎.

بیشتر‎ ‎کار‎ ‎این‎ ‎کمیته‎ ‎را‎، در‎ ‎کنار‎ ‎برخورد‎ ‎علیه‎ ‎باندهای‎ ‎خلافکار‎ ‎و‎ ‎اشرار‎، مبارزه‎ ‎سخت‎ ‎با‎ ‎دشمنان‎ ‎طبقاتی‎ ‎انقلاب، ‎یعنی‎ ‎اشراف‎ ‎و‎ ‎ملاکین‎ ‎بزرگ‎، صاحبان‎ ‎شرکت‌ها‎، تحصیل‌کردگان‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎افراد‎ ‎متعلق‎ ‎به‎ ‎طبقات‎ ‎بالای‎ ‎جامعه، ‎در‎ ‎بر‎ ‎خواهد‎ ‎گرفت‎. حق‎ ‎ویژه‎ ‎مصادره‎ ‎اموال‎ ‎نیز‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎نهاد‎ ‎واگذار‎ ‎می‌شود‎.‎

زمان‎ ‎ترور‎ ‎دسته‌جمعی‎ ‎مخالفان‎ ‎فرا‎ ‎رسیده‎ ‎است‎. لنین، ‎انقلابیون‎ ‎تشنه‎ ‎به‎ ‎خون‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎رها‎ ‎می‌کند‎ ‎تابه‎ ‎جان‎ ‎روسیه‎ ‎بیافتند‎. بدین‎ ‎ترتیب، ‎وحشتناک‌ترین‎ ‎کشتار‎ ‎جمعی‎ ‎تاریخ‎ ‎رقم‎ ‎می‌خورد‎.

۳۰ ‎آگوست‎ ‎‏۱۹۱۸‏‎، درست‎ ‎‏۸‏‎ ‎ماه‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎تاریخ‎ ‎تأسیس ‎”‎چکا”، ‎لنین‎، سرحال‎ ‎و‎ ‎قبراق، ‎یکی‎ ‎از‎ ‎سلسله‎ ‎سخنرانی‌های‎ ‎معروف‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎کارخانه‎ ‎میخائیلوف‎ ‎با‎ ‎شعار ‎”‎یا‎ ‎مرگ‎ ‎یا‎ ‎پیروزی” ‎به‎ ‎پایان‎ ‎می‌رساند‎. او‎ ‎در‎ ‎تمام‎ ‎این‎ ‎ماهها‎، بطور‎ ‎دائم‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎این‎ ‎هدف‎ ‎که‎ ‎پایگاه‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎میان‎ ‎کارگران‎ ‎تحکیم‎ ‎نماید، ‎به‎ ‎انجام‎ ‎این‎ ‎دست‎ ‎سخنرانی‌ها‎ ‎مشغول‎ ‎بوده‎ ‎است‎.

ده‎ ‎ماه‎ ‎از‎ ‎گرفتن‎ ‎قدرت‎ ‎به دست‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎می‌گذرد‎. هنوز‎ ‎اما‎ ‎در‎ ‎سرتاسر‎ ‎روسیه، ‎مقابله ‎”‎ارتش‎ ‎سفید” ‎با‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎با‎ ‎قدرت‎ ‎بسیار‎ ‎ادامه‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎لنین‎ ‎همچنان‎، سخت‎ ‎نگران‎ ‎از‎ ‎دست‎ ‎دادن‎ ‎قدرت‎ ‎می‌باشد‎.

هنگامی‎ ‎که‎ ‎لنین ‎سخنرانی‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎پایان‎ ‎رسانده‎ ‎و‎ ‎به طرف‎ ‎ماشین‎ ‎حامل‎ ‎خود‎ ‎در‎ ‎حرکت‎ ‎است‎، ناگهان‎ ‎زنی‎ ‎‏۲۸‏‎ ‎ساله‎ ‎به نام ‎”‎کاپلان‎ ‎فانی”، ‎از‎ ‎میان‎ ‎ازدحام‎ ‎مردم‎ ‎ظاهر‎ ‎گشته‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎هدف‎ ‎سوء‎ ‎قصد‎ ‎به‎ ‎جان‎ ‎او‎، سه‎ ‎گلوله‎ ‎به‎ ‎سویش‎ ‎شلیک‎ ‎می‌کند‎. لنین‎ ‎اما، ‎با‎ ‎وجود‎ ‎اصابت‎ ‎دو‎ ‎گلوله‎ ‎به‎ ‎گلو‎ ‎و‎ ‎شانه‌اش‎ ‎زنده‎ ‎می‌ماند‎.

چند‎ ‎ساعت‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎انجام‎ ‎این‎ ‎ترور‎ ‎نافرجام‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎بیانیه‎ ‎تندی‎ ‎که‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎منتشر‎ ‎می‌کنند،‎ “ترور‎ ‎سرخ”‎ وارد‎ ‎خشونت‌بار‎ترین‎ ‎مرحله‎ ‎خود‎ ‎می‌شود‎. از‎ ‎آن‎ ‎پس‎ ‎دیگر، ‎کسی‎ ‎در‎ ‎روسیه‎ ‎احساس‎ ‎امنیت‎ ‎نخواهد‎ ‎کرد‎. بلشویک‌ها‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎بیانیه‎ ‎می‌نویسند: ‎

‎”‎یک‎ ‎حرکت‎ ‎بزدلانه‎ ‎برای‎ ‎کشتن‎ ‎رفیق‎ ‎لنین! ‎ترور‎ ‎دسته‌جمعی‎ ‎دشمنان‎ ‎انقلاب، ‎در‎ ‎دستور‎ ‎کار‎ ‎قرار‎ ‎گرفت!”

تنها‎ ‎یک‎ ‎سال‎ ‎و‎ ‎نیم‎ ‎پیش‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎ترور، ‎روسیه‎ ‎هنوز‎ ‎تحت‎ ‎حاکمیت‎ ‎تزار‎ ‎نیکلای‎ ‎دوم‎ ‎اداره‎ ‎می‌شد‎. در طول ۳۰۴ ‎سال، ‎چندین‎ ‎و‎ ‎چند‎ ‎نسل‎ ‎از‎ ‎شهروندان‎ ‎روسیه‎ ‎پهناور‎، زیر‎ ‎سیطره‎ ‎پادشاهی‎ ‎خاندان‎ ‎رومانف‎ ‎بودند‎. در سال‌های‎ ‎آخر‎ ‎حاکمیت‎ ‎تزار‎ ‎نیکلای‎ ‎دوم‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎نابرابری‌های‎ ‎بزرگ‎ ‎طبقاتی‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎پی‎ ‎آن، ‎گرسنگی‎ ‎دهقانان‎ ‎و‎ ‎کارگران‎ ‎شدت‎ ‎می‌گیرد‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎مشارکت‎ ‎روسیه‎ ‎در‎ ‎جنگ‎ ‎جهانی‎ ‎اول، ‎موجبات‎ ‎قحطی‎ ‎بزرگی‎ ‎را‎ ‎در پهنه‎ ‎آن‎ ‎کشور‎ ‎فراهم‎ ‎می‌آورد‎. به طوری که‎ ‎شعار‎” ‎ما‎ ‎نان‎ ‎می‌خواهیم‎!” به‎ ‎شعار‎ ‎سراسری‎ ‎بر‎ ‎علیه‎ ‎تزار‎ ‎تبدیل‎ ‎می‌شود‎. این‎ ‎شرایط‎ ‎بحرانی‎، در‎ ‎عمل‎ ‎ادامه‎ ‎حکومت‎ ‎نیکلای‎ ‎دوم‎ ‎را‎ ناممکن‎ ‎می‌سازد‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎نهایت‎، به‎ ‎خلع‎ ‎ید‎ ‎او در ۱۵‏‎ ‎مارس‎ ‎‏۱۹۱۷‏‎ ‎و‎ ‎تشکیل‎ ‎دولت‎ ‎موقت ‎‎‎”‎کرنسکی” ‎منتهی‎ ‎می‌گردد‎. در‎ ‎‏۷‏‎ ‎نوامبر‎ ‎همان‎ ‎سال، ‎لنین‎ ‎موفق‎ ‎می‌شود‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎یک‎ ‎کودتای‎ ‎دولتی، ‎قدرت‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎چنگ‎ ‎آورد‎. این‎ ‎جابجایی‎ ‎قدرت، ‎مطابق‎ ‎با‎ ‎تاریخ‎ ‎سالانه‎ ‎آن‌زمان‎ ‎روسیه، ‎نام‎‎‎” ‎انقلاب‎ ‎اکتبر” ‎را‎ ‎به خود‎ ‎می‌گیرد‎. بعدها‎ ‎لنین، ‎خود‎ ‎در‎باره‎ ‎این‎ ‎کودتا‎ ‎می‌گوید‎:

‎”‎به‎ ‎مانند‎ ‎بلند‎ ‎کردن‎ ‎یک‎ ‎پر‎ ‎بود.”‎

آغاز ‎”‎ترور‎ ‎سرخ” ‎به‎ ‎روزهای‎ ‎نخستین‎ ‎انقلاب‎ ‎و‎ ‎شروع‎ ‎جنگ‎ ‎داخلی‎ ‎علیه ‎”‎ارتش‎ ‎سفید” ‎مخالفان‎ ‎بازمی‌گردد‎. هنوز‎ ‎تا‎ ‎ترور‎ ‎نافرجام‎ ‎لنین، ‎زمانی‎ ‎باقیست‎. بلشویک‌ها‎ با‎ ‎کمک‎ ‎اهرم‎ ‎امنیتی‎ ‎خود ‎‎‎”‎چکا‎”، ‎طبقات‎ ‎بالای‎ ‎جامعه‎ ‎را‎ ‎نشانه‎ ‎گرفته‌اند‎ ‎و‎ ‎نابودی‎ ‎این‎ ‎بخش‎ ‎از‎ ‎جامعه‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎اولویت‎ ‎کار‎ ‎خود‎ ‎قرار‎ ‎داده‌اند‎. در همین‎ ‎رابطه “مارتین‎ ‎لاتسیس”‎ رئیس ‎”‎چکا‎” در‎ ‎اوکراین، ‎پلیس‎ ‎امنیتی‎ ‎را‎ ‎یک ‎”سازمان‎ ‎جنگی” ‎می‌نامد‎ ‎که‎ ‎وظایف‎ ‎خطیری‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎رو‎ ‎دارد‎. او‎ ‎می‌گوید:‎

“‎‎ما‎ ‎طبقه‎ ‎بالا‎ ‎را‎ ‎نابود‎ ‎خواهیم‎ ‎کرد‎. ما‎ ‎به دنبال‎ ‎جمع‌آوری‎ ‎مدارک‎ ‎و‎ ‎اثبات‎ ‎جرم‎ ‎مخالفان‎ ‎حکومت‎ ‎خود‎ ‎نیستیم‎ ‎و‎ ‎سئوالاتی‎ ‎نظیر‎ ‎اینکه‎ ‎آنها‎ ‎به‎ ‎کدام‎ ‎طبقه‎ ‎تعلق‎ ‎دارند؟‎ ‎پیشینه‎ ‎آنان‎ ‎چیست؟‎ ‎تربیت‎ ‎آنها‎ ‎چگونه‎ ‎است‎؟‎ ‎چه‎ ‎تحصیلاتی‎ ‎دارند‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎چه‎ ‎کاری‎ ‎مشغولند؟‎ ‎سرنوشت‎ ‎آنان‎ ‎را‎ ‎تعیین‎ ‎خواهد‎ ‎نمود.”‎

علیرغم‎ ‎اعمال‎ ‎همه‎ ‎این‎ ‎خشونت‌ها‎ ‎از‎ ‎جانب ‎”‎چکا‎”، نارضایتی‌ها‎ ‎افزایش‎ ‎یافته‎ ‎و‎ ‎جنگ‎ ‎داخلی‎ ‎میان ‎‎‎”‎ارتش‎ ‎سرخ‎” بلشویک‌ها‎ و “ارتش‎ ‎سفید” ‎متشکل‎ ‎از‎ ‎ضد‎ ‎انقلابیون‎ ‎با‎ ‎شدت‎ ‎و‎ ‎حدت‎ ‎بیشتری‎ ‎ادامه‎ ‎می‌یابد‎. پاسخ‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎نیز، ‎اعمال‎ ‎خشونت‎ ‎و‎ ‎ترور‎ ‎باز‎هم‎ ‎شدیدتر‎ ‎است‎. تنها‎ ‎در‎ ‎شهر‎ ‎کیف ‎‏۶۰۰۰‏‎ ‎افسر‎ ‎ارتش‎ ‎که‎ ‎حاضر‎ ‎به‎ ‎دفاع‎ ‎از‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎نیستند، ‎اعدام‎ ‎می‌گردند‎. لنین‎ ‎به‎ ‎همه‎ ‎‏۱۱۳‏‎ ‎پایگاه ‎”‎چکا‎” در‎ ‎نقاط‎ ‎تحت‎ ‎کنترل‎ ‎خود‎ ‎دستور‎ ‎می‌دهد‎ ‎که‎ ‎محکم‌تر‎ ‎از‎ ‎همیشه‎ ‎به‎ ‎کار‎ ‎خود‎ ‎ادامه‎ ‎دهند‎. او‎ ‎در‎ ‎تلگرام‎ ‎خود‎ ‎در‎ ‎‏۹‏‎ ‎اوگوست‎ ‎‏۱۹۱۸‏‎، خطاب‎ ‎به‎ ‎رئیس ‎”‎چکا‎” در‎ “‎نیژینی‎ ‎نووگرود” ‎که‎ ‎در‎ ‎‏۴۵۰‏‎ ‎کیلومتری‎ ‎شرق‎ ‎مسکو‎ ‎واقع‎ ‎است، ‎می‌نویسد‎:‎

‎”‎دست‎ ‎به‎ ‎ترور‎ ‎جمعی‎ ‎بزنید!
بدون‎ ‎اتلاف‎ ‎حتی‎ ‎یک‎ ‎دقیقه‎!‎
با‎ ‎تمام‎ ‎ابزار‎ ‎وارد‎ ‎عمل‎ ‎شوید‎!‎
دستگیری‎ ‎دسته‌جمعی، ‎اعدام‎ ‎افراد‎ ‎مسلح‎ ‎و‎ ‎تبعید‎ ‎دسته‌جمعی‎ ‎افراد‎ ‎مشکوک‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎پیش‎ ‎بگیرید‎!”‎

الهام‎‌بخش‎ ‎لنین‎ ‎در‎ ‎مواجهه‎ ‎با‎ ‎مخالفان‎ ‎خود، ‎کمون‎ ‎پاریس‎ ‎و‎ ‎کشتار‎ ‎مخالفان‎ ‎از‎ ‎جانب‎ ‎انقلابیون‎ ‎فرانسه‎ ‎است‎.‎

بلافاصله‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎صدور‎ ‎این‎ ‎دستورات‎ ‎است‎ ‎که ‎”اوریتسکی”، ‎رئیس ‎”چکا” ‎در “‎پتروگراد‎” به قتل‎ ‎می‌رسد‎ ‎و‎ ‎حدود‎ ‎دو هفته‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎آن، ‎سوء‎ ‎قصد‎ ‎به‎ ‎جانب‎ ‎خود‎ ‎او‎ ‎اتفاق‎ ‎می‌افتد‎. از‎ ‎اینجاست‎ ‎که ‎”ترور‎ ‎سرخ”، ‎دیگر‎ ‎هیچگونه‎ ‎حد‎ ‎و‎ ‎مرزی‎ ‎نمی‌شناسد‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎ابعاد‎ ‎به مراتب‎ ‎وحشت‎‌انگیز‎تری‎ ‎ادامه‎ ‎می‌یابد‎.‎

کشتار‎ ‎عریان‎ ‎غیر‎خودی‌ها‎، با‎ ‎هدف‎ ‎ایجاد‎ ‎رعب‎ ‎و‎ ‎وحشت‎ ‎دائم‎ ‎میان‎ ‎مخالفان‎ ‎در‎ ‎جریان‎ ‎است‎. مخالفان‎ ‎باید‎ ‎از‎ ‎شدت‎ ‎این‎ ‎وحشت، ‎قادر‎ ‎به‎ ‎هیچ‎ ‎حرکتی‎ ‎نباشند‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎سکوت‎ ‎و‎ ‎بی‌تفاوتی‎ ‎روی‎ ‎بیاورند‎. برای‎ ‎نیل‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎هدف، ‎روز‎ ‎به‎ ‎روز‎ ‎بر‎ ‎تعداد‎ ‎ماموران‎ ‎امنیتی‎ ‎اضافه‎ ‎می‌گردد‎. تنها‎ ‎در‎ ‎عرض‎ ‎یک‎ ‎سال‎ (‎‏۱۹۱۸‏‎)، ‎این‎ ‎تعداد، ‎از ۱۲ هزار‏‎ ‎نفر‎ ‎به‎ ‎‏۴۰ هزار‏‎ ‎نفر‎ ‎افزایش‎ ‎پیدا‎ ‎می‌کند‎. به‎ ‎همان‎ ‎نسبت، ‎بی‌رحمی‎ ‎و‎ ‎خشونت‎ ‎مأموران ‎”‎چکا‎”، چه‎ ‎در سطح‎ ‎جامعه‎ ‎و‎ ‎چه‎ ‎در‎ ‎درون‎ ‎زندان‌ها، ‎افزایش‎ ‎دهشت‌‎انگیز‎تری‎ ‎می‌یابد‎. “مارتین‎ ‎لاتسیس” ‎رئیس ‎”چکا” ‎در اوکراین‎ ‎می‌نویسد‎:‎
‎”‎این‎ ‎کثیف‌ترین‎ ‎کار‎ ‎میان‎ ‎همه‎ ‎کارها‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎نمی‌توان‎ ‎آنرا‎ ‎با‎ ‎دستکش‎ ‎مخملی‎ ‎انجام‎ ‎داد‎.”

میزان‎ ‎بی‌رحمی‎ ‎و‎ ‎خشونت‎ ‎به قدری‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎کارکنان ‎”‎چکا‎” می‌بایست‎ ‎مدام‎ ‎تغییر‎ ‎یابند. “‎لاتسیس” ‎می‌نویسد‎:‎
‎”‎کار‎ ‎ما، ‎بسیاری‎ ‎از‎ ‎کمونیست‌های‎ ‎جوان‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎شخصیت‎ ‎ضعیفی‎ ‎دارند، ‎خرد‎ ‎می‌کند.”‎

‎”‎ویکتور‎ ‎سرگی”، ‎کمونیست‎ ‎بلژیکی‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎سال‎ ‎‏۱۹۱۹‏‎ ‎به‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎پیوسته‎ ‎است‎ ‎نیز‎، بعدها‎ ‎می‌نویسد‎:‎
‎”‎افراد‎” ‎چکا‎” ‎منحرف‎ ‎بودند‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎جا‎، با‎ ‎سوء‎ ‎ظن‎ ‎به‎ ‎هر‎ ‎چیزی، ‎نقشی‎ ‎از‎ ‎توطئه‎ ‎را‎ ‎می‌دیدند‎. رهبر ‎”‎چکا‎” ‎خود، ‎این‎ ‎افراد‎ ‎را‎ ‎نیمه‎‌گندیده‎ ‎می‌نامید.”‎

‎”‎چکا”‎ در‎ ‎جذب‎ ‎اعضای‎ ‎خود‎، به‎ ‎افراد‎ ‎روانپریش‎ ‎با‎ ‎اختلالات‎ ‎روانی‎ ‎روی‎ ‎می‌آورد‎. بنابر‎ ‎محاسبات‎ “چکا‎”، سادیست‌ها‎ ‎بهترین‎ ‎گزینه‎ ‎برای‎ ‎کار‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎سازمان‎ ‎می‌باشند‎. چرا‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎زمان‎ ‎دستگیری‎ ‎افراد‎ ‎و‎ ‎انجام‎ ‎شکنجه‎ ‎برای‎ ‎گرفتن‎ ‎اعتراف‎ ‎و‎ ‎نیز‎ ‎برای‎ ‎ایجاد‎ ‎رعب‎ ‎و‎ ‎وحشت‎ ‎در‎ ‎سطح‎ ‎جامعه، ‎موثرتر‎ ‎از‎ ‎هر‎ ‎کسی‎ ‎کار می‌کنند‎.‎

بسیاری‎ ‎از‎ ‎شکنجه‌های ‎”‎چکا‎”، بر‎ ‎گرفته‎ ‎از‎ ‎شکنجه‎های‎ ‎دوران‎ ‎انگیزاسیون‎ ‎قرون‎ ‎وسطا‎ ‎است‎. شکنجه‌هایی‎ ‎مانند‎ ‎آویزان‎ ‎کردن‎ ‎افراد‎ ‎به‎ ‎شکل‎ ‎سر‎ ‎و‎ ‎ته‎. اما‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎خود‎، شیوه‌های‎ ‎رذیلانه‎ ‎دیگری‎ ‎را‎ ‎نیز ابداع‎ ‎می‌کنند‎. از‎ ‎جمله‎ ‎آنها‎، ساختن‎ ‎مجسمه‎ ‎زنده‎ ‎از‎ ‎زندانی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎در ‎”‎آویل” ‎واقع‎ ‎در‎ ‎غرب‎ ‎روسیه‎ ‎بکار برده‎ ‎می‌شود‎. این‌کار‎ ‎با‎ ‎قرار‎ ‎دادن‎ ‎زندانی‎ ‎در‎ ‎هوای‎ ‎سرد‎ ‎بیرون‎ ‎و‎ ‎ریختن‎ ‎آب‎ ‎بر‎ ‎سر‎ ‎و‎ ‎روی‎ ‎او‎ ‎آغاز‎ ‎شده‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎یخ‎ ‎زدن‎ ‎زندانی‎ ‎به‎ ‎پایان‎ ‎می‌رسد‎. زمستان‎ ‎‏۱۹۲۰‏‎، رئیس‎ ‎‏۲۰‏‎ ‎ساله ‎”‎چکا‎” در‎” ‎ولگو‎ ‎گراد” ‎واقع‎ ‎در‎ ‎شمال‎ ‎مسکو‎ ‎نیز‎، زندانیان‎ ‎را‎ ‎وادار‎ ‎می‌سازد‎ ‎که‎ ‎تا‎ ‎نیمه‎ ‎در‎ ‎آب‎ ‎به شدت‎ ‎سرد‎ ‎رودخانه‎ ‎فرو‎ ‎شوند‎.

یک‎ ‎دستور‎ ‎کار‎ ‎عمومی‎ ‎در ‎”‎چکا‎”، به گوش‎ ‎رساندن‎ ‎فریاد‎ ‎شکنجه‌شدگان‎ ‎به‎ ‎دیگر‎ ‎زندانیان‎ ‎است‎. این‎ ‎روش‎ ‎از‎ ‎شکنجه، ‎به‎ ‎پیشرفت‎ ‎کار ‎ “چکا” ‎کمک‎ ‎شایانی‎ ‎می‌کند‎.‎

همه‎ ‎شیوه‌ها‎ ‎باید‎ ‎بکار‎ ‎گرفته‎ ‎شوند‎. دست‎ ‎ماموران‎ ‎امنیتی‎ ‎برای‎ ‎اینکار‎ ‎باز‎ ‎است‎. از‎ ‎لخت‎ ‎کردن‎ ‎و‎ ‎قرار‎ ‎دادن‎ ‎قربانی‎ ‎در‎ ‎بشکه‎ ‎پراز‎ ‎میخ‎ ‎و‎ ‎قل‎ ‎دادن‎ ‎آن‎ ‎گرفته‎ ‎تا‎ ‎گذاشتن‎ ‎تاج‎ ‎سیم‎ ‎خاردار‎ ‎بر‎ ‎سر‎ ‎زندانی، ‎که‎ ‎توسط‎ ‎ماموران‎” ‎چکا‎” در ‎”‎ورونژی”، ‎واقع‎ ‎در‎ ‎جنوب‎ ‎غربی‎ ‎روسیه‎ ‎انجام‎ ‎می‌گیرد‎. سادیست‌های‎” ‎چکا” ‎در‎ ‎شهر ‎”‎کیف” ‎در اوکراین، ‎زندانی‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎تابوتی‎ ‎که‎ ‎یک‎ ‎جسد‎ ‎در‎ ‎حال‎ ‎تجزیه‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎جا‎ ‎داده‎ ‎شده‎ ‎است، ‎می‌گذارند‎. در‎” ‎اودسا‎”، قربانیان‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎حالی که‎ ‎به روی‎ ‎تختی‎ ‎بسته‎ ‎شده‌اند، ‎به‎ ‎کوره‎ ‎ذوب‎ ‎نزدیک‎ ‎می‌کنند‎. یکی‎ ‎دیگر‎ ‎از‎ ‎روش‌های‎ ‎شکنجه‎ ‎زندانیان‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎لو‎ ‎دادن‎ ‎ضد‎ ‎انقلابیون‎، زیاد‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎استفاده‎ ‎می‌‎شود‎، آویزان‎ ‎کردن‎ ‎او‎ ‎و‎ ‎فشار‎ ‎به‎ ‎جمجمه‌‎اش‎ ‎تا‎ ‎حد‎ ‎خرد‎ ‎کردن‎ ‎آن‎ ‎است‎.‎

کارکنان‎ ‎اصلی‎ ‎پلیس‎ ‎مخفی‎ “چکا‎”، تنها‎ ‎به عنوان‎ ‎مأموران‎ ‎پلیس‎ ‎انجام‎ ‎وظیفه‎ ‎نمی‌کنند‎. دست‎ ‎آنها‎ ‎هم‎ ‎به عنوان‎ ‎بازجو‎، هم‎ ‎به عنوان‎ ‎دادستان‎ ‎و‎ ‎هم‎ ‎به عنوان‎ ‎قاضی، ‎در‎ ‎انجام‎ ‎شکنجه، ‎دادن‎ ‎حکم‎ ‎مجازات‎ ‎و‎ ‎اجرای‎ ‎حکم‎ ‎اعدام‎ ‎باز‎ ‎است‎.

اعضای‎ ‎دادگاه‌های‎ ‎انقلابی‎ ‎را‎ ‎بلشویک‌هایی‎ ‎تشکیل‎ ‎می‌دهند‎ ‎که‎ ‎کمترین‎ ‎اطلاعی‎ ‎از‎ ‎حقوق‎ ‎و‎ ‎قوانین‎ ‎آن‎ ‎ندارند‎. این‎ ‎دادگاه‌ها‎، کار‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎بر‎ ‎مبنای ‎”‎وجدان‎ ‎انقلابی” ‎اعضای‎ ‎خود‎ ‎به‎ ‎پیش‎ ‎می‌برند‎.

از‎ ‎همان‎ ‎پاییز‎ ‎سال‎ ‎‏۱۹۱۸‏‎، تمامی‎ ‎افرادی‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎نظام‎ ‎نوپا‎ ‎همخوانی‎ ‎ندارند، ‎مشمول‎ ‎مجازات‎ ‎گشته‌اند‎. کشیشان‎ ‎کلیساها، ‎با‎ ‎این‎ ‎توجیه‎ ‎که‎ ‎کلیساها‎ ‎همیشه‎ ‎برای‎ ‎خود‎ ‎ثروت‌های‎ ‎زیادی‎ ‎به‎ ‎جیب‎ ‎زده‌‎اند، ‎در‎ ‎رده‎ ‎اول‎ ‎اعدامی‌ها‎ ‎قرار‎ ‎می‌گیرند‎. طبق‎ ‎یک‎ ‎برآورد، ‎نزدیک‎ ‎به‎ ‎‏۲۰ هزار‏‎ ‎کشیش‎ ‎به دست ‎”‎ارتش‎ ‎سرخ” ‎اعدام‎ ‎می‌شوند‎. افراد‎” ‎چکا” ‎در‎ ‎بربریت‎ ‎در‎ ‎مقابل‎ ‎کارکنان‎ ‎کلیسا‎، با‎ ‎یکدیگر‎ ‎رقابت‎ ‎دارند‎. در‎” ‎پتروگراد‎”، گروهی‎ ‎از ماموران ‎”‎چکا‎” کشیشی‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎قربانیان‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎مراسمی‎ ‎برگزار‎ ‎کرده، ‎همراه‎ ‎با‎ ‎شرکت‌کنندگان‎ ‎درآن‎ ‎مراسم‎، دستگیر‎ ‎کرده‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎آنها‎ ‎را‎ ‎وادار‎ ‎می‌سازند‎ ‎که‎ ‎داخل‎ ‎آب‎ ‎دریا‎ ‎شوند‎. آنها‎ ‎سپس‎ ‎از‎ ‎کشیش‎ ‎می‌خواهند‎ ‎که‎ ‎آخرین‎ ‎غسل‎ ‎تعمید‎ ‎را‎ ‎انجام‎ ‎دهد‎ ‎و‎ ‎بلافاصله‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎آن، ‎همه‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎باران‎ ‎گلوله‎ ‎می‌بندند‎.‎

‎”‎ترور‎ ‎سرخ”، ‎افراد‎ ‎تحصیل‌کرده‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎آن‎ ‎کسانی‎ ‎را‎ ‎نیز‎ ‎شامل‎ ‎می‌گردد‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎دوران‎ ‎تزار، ‎از‎ ‎شرایط‎ ‎خوبی‎ ‎برخوردار‎ ‎بوده‎ ‎و‎ ‎زندگی‎ ‎مرفهی‎ ‎داشته‌اند‎. ماموران‎” ‎چکا‎” قربانیان‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎جنگل‎ ‎برده‎ ‎و‎ ‎آنها‎ ‎را‎ ‎وادار‎ ‎به‎ ‎کندن‎ ‎گور‎ ‎خود‎ ‎می‌کنند‎. سپس‎ ‎همان‎ ‎جا‎، آنها‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎شلیک‎ ‎گلوله‌ای‎ ‎در‎ ‎سر‎، می‌کشند‎. بعدها، ‎یکی‎ ‎از اعضای ‎”‎چکا” ‎در‎ ‎شهر‎” ‎کونگور‎” می‌نویسد‎:‎

‎”‎ما‎ ‎نیازی‎ ‎به‎ ‎مدرک‎ ‎و‎ ‎پرس‎ ‎و‎ ‎جو‎ ‎نداشتیم‎ ‎و‎ ‎بدون‎ ‎هیچگونه‎ ‎تردیدی، ‎فقط‎ ‎شلیک‎ ‎می‌کردیم‎.”

سال‎ ‎‏۱۹۱۸‏‎، همزمان‎ ‎با‎ ‎کشتار‎ ‎و‎ ‎اعدام‎ ‎ضد‎انقلابیون، ‎بلشویک‌ها‎ ‎دست‎ ‎به‎ ‎مقابله‎ ‎تازه‌ای‎ ‎می‌زنند‎. اردوگاه‌های‎ ‎کار‎ ‎لنین‎، شیوه‎ ‎جدیدی‎ ‎می‌شود‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎برای‎ ‎ایزوله‎ ‎ساختن ‎”‎دشمنان‎ ‎خلق” ‎و‎ ‎تحکیم‎ ‎قدرت‎ ‎استفاده‎ ‎می‌شود‎. هدف‎ ‎واقعی‎ ‎از‎ ‎برپایی‎ ‎این‎ ‎اردوگاه‌ها‎، برخلاف‎ ‎تظاهر‎ ‎برای‎ ‎آموزش‎ ‎و‎ ‎تجدید‎ ‎تربیت‎ ‎زندانیان، ‎استفاده‎ ‎برده‎‌وار‎ ‎از‎ ‎کار‎ ‎آنان‎ ‎است‎. زندانیان‎ ‎مجبورند‎ ‎با‎ ‎صرف‎ ‎کمترین‎ ‎غذا‎، ‏۱۲‏‎ ‎تا‎ ‎‏۱۴‏‎ ‎ساعت‎ ‎در‎ ‎سرمای‎ ‎طاقت‌فرسا‎ ‎کار‎ ‎کنند‎. در‎ ‎آغاز‎ ‎سال‎ ‎‏۱۹۲۰‏‎، حدود‎ ‎‏۳۴‏‎ ‎اردوگاه‎ ‎کار‎ ‎اجباری‎ ‎در‎ ‎روسیه‎ ‎وجود‎ ‎دارد‎. این‎ ‎تعداد، ‎تنها‎ ‎در‎ ‎عرض‎ ‎شش‎ ‎ماه‎ ‎به‎ ‎‏۱۱۷‏‎ ‎اردوگاه‎ ‎افزایش‎ ‎پیدا‎ ‎می‌کند‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎آن‎ ‎‏۱۱۷‏‎ ‎اردوگاه‎، بیش‎ ‎از‎ ‎‏۶۰ هزار‏‎ ‎زندانی‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎خود‎ ‎جای‎ ‎می‌دهند‎.‎

سرانجام‎ ‎در‎ ‎اواخر‎ ‎سال‎ ‎‏۱۹۲۰‏‎، “ارتش‎ ‎سرخ” ‎بلشویک‌ها‎ ‎در‎ ‎جنگ‎ ‎داخلی‎ ‎با‎ ‎ضد‎ ‎انقلابیون ‎‎‎”‎ارتش‎ ‎سفید‎ “‎پیروز‎ ‎می‌شوند‎. خاتمه‎ ‎این‎ ‎جنگ‎ ‎اما‎، آغاز‎ ‎فشارهای‎ ‎باز‎ ‎هم‎ ‎بیشتر‎ ‎بر‎ ‎گرده‎ ‎مردم‎ ‎روسیه‎ ‎است‎. وضعیت‎ ‎وخیم‎ ‎اقتصادی‎ ‎ناشی‎ ‎از‎ ‎جنگ‎ ‎داخلی، ‎مصادره‎ ‎کارخانجات‎ ‎و‎ ‎زمین‎ ‎های‎ ‎کشاورزی‎ ‎و‎ ‎ممنوعیت‎ ‎تجارت‎ ‎آزاد‎، به‎ ‎سنگین‌‎تر‎ ‎شدن‎ ‎شرایط‎ ‎زندگی‎ ‎مردم‎ ‎می‌انجامد‎. سرکوب‎ ‎و‎ ‎ترور‎ ‎بی‌سابقه‎ ‎ادامه‎ ‎می‌یابد‎ ‎و با‎ ‎کوچکترین‎ ‎اعتراضات‎ ‎کارگری‎ ‎و‎ ‎دهقانی، ‎شدیدا‎ ‎برخورد‎ ‎می‌شود‎.

سرکوب‎ ‎از‎ ‎طریق‎ ‎اعمال‎ ‎خشونت‎ ‎و‎ ‎ترور، ‎تسلط‎ ‎بلشویک‌ها‎ ‎را‎ ‎بر‎ ‎سرتاسر‎ ‎روسیه‎ ‎تثبیت‎ ‎می‌کند‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎دسامبر‎ ‎سال‎ ‎‏۱۹۲۲‏‎، نام ‎”اتحاد‎ ‎شوروی‎ ‎سوسیالیستی” ‎بر‎ ‎خاک‎ ‎این‎ ‎سیستم‎ ‎ایدئولوژیک‎ ‎گذاشته‎ ‎می‌شود‎.‎

وقتی‎ ‎در‎ ‎همان‎ ‎سال‎ (‎‏۱۹۲۲‏‎)، ‎لنین ‎”‎چکا‎” را‎ ‎منحل‎ ‎می‌کند‎، تعداد‎ ‎اعضای‎ ‎فعال‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎دستگاه‎، به‎ ‎بالغ‎ ‎بر ۳۰۰ هزار‏‎ ‎نفر‎ ‎رسیده‎ ‎است. “‎چکا” ‎البته‎ ‎از‎ ‎بین‎ ‎نمی‌رود‎. بلکه‎ ‎با‎ ‎نام ‎”‎اداره‎ ‎سیاسی‎ ‎دولت” ‎یا‎ “GPU” ‎به‎ ‎کارخود‎ ‎در دستگیری‎ ‎و‎ ‎اعدام‎ ‎مخالفان‎ ‎ادامه‎ ‎می‌دهد‎. بعدها‎ ‎در‎ ‎سال‎ ‎‏۱۹۵۴‏‎،‎ سازمان‎ ‎امنیتی‎ ‎جدیدی‎ ‎به نام ‎”‎کا‎ ‎گ ب” ‎پایه‌گذاری‎ ‎می‌شود‎ ‎که‎ ‎همچنان‎ ‎به مثابه‎ ‎مشت‎ ‎آهنین‎ ‎رژیم‎ ‎علیه‎ ‎هر‎ ‎گونه‎ ‎صدای‎ ‎مخالفی‎ ‎عمل‎ ‎می‌کند‎.‎

شاید‎” ‎عیاشی‎ ‎با‎ ‎قتل‎ ‎و‎ ‎شکنجه‎ ‎و‎ ‎آزار‎”، بهترین‎ ‎عنوانی‎ ‎باشد‎ ‎که‎ ‎بتوان‎ ‎روی‎ ‎کار‎ ‎پلیس‎ ‎امنیتی‎ ‎کمونیستها‎ ‎در‎ ‎تمام‎ ‎سال‌های‎ ‎حکومت‎ ‎شوروی‎ ‎گذاشت‎. بد‎ ‎مستی‎ ‎با‎ ‎ودکا‎، جای‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎برای‎ ‎نیروهای‎ ‎امنیتی‎ ‎به ‎”‎عیاشی‎ ‎با‎ ‎قتل‎ ‎و‎ ‎آزار‎ ‎و‎ ‎شکنجه” ‎می‌دهد‎. این‎ ‎بد‎ ‎مستی‎ ‎امنیتی‎ ‎چنان‎ ‎در‎ ‎تار‎ ‎و‎ ‎پود‎ ‎این‎ ‎نظام‎ ‎ریشه‎ ‎می‌دواند‎ ‎که‎ ‎نه‎ ‎تنها‎ ‎کل‎ ‎آنرا‎ ‎از‎ ‎درون‎ ‎فاسد‎ ‎می‌کند، ‎بلکه‎ ‎جامعه‎ ‎روسیه‎ ‎را‎ ‎نیز‎ ‎به‎ ‎قهقرا‎ ‎می‌کشاند‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎نهایت، ‎این‎ ‎نظام‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎بجا‎ ‎گذاشتن‎ ‎جامعه‌ای‎ ‎غرق‎ ‎در‎ ‎فساد‎ ‎و‎ ‎تباهی، ‎به‎ ‎نابودی‎ ‎می‌کشاند‎.‎

امروزه‎ دستگاه‎ ‎امنیتی‎” ‎کا‎ ‎گ‎ ‎ب” ‎در‎ ‎شکلی‎ ‎جدید‎ ‎و‎ ‎به نام‎ “FSB” ‎بازتولید‎ ‎شده‎ ‎و‎ ‎ما‎ ‎شاهد‎ ‎آن‎ ‎هستیم‎ ‎که‎ ‎هنوز‎ ‎هم‎ ‎علیرغم‎ ‎فروپاشی‎ ‎اتحاد‎ ‎شوروی، ‎شیوه‎ ‎کار‎ ‎اقتدار‎گرایانه‌ای‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎‎” ‎درژنسکی‎ “‎به جا‎ ‎مانده، ‎روسیه‎ ‎را‎ ‎تحت‎ ‎تسلط‎ ‎خود‎ ‎نگاه‎ ‎داشته‎ ‎است‎. شیوه‎ ‎مرد‎ ‎لاغر‎اندام‎ ‎و‎ ‎نحیفی‎ ‎که‎ ‎همه‎ ‎زندگیش‎ ‎در‎ ‎خدمت‎ ‎به‎ ‎سیستم‎ ‎خلاصه‎ ‎می‌شد؛‎ خانه‌ای‎ ‎شخصی‎ ‎نداشت، ‎در‎ ‎محل‎ ‎کار‎ ‎خود‎ ‎می‌خوابید‎ ‎و‎ ‎برای‎ ‎حفظ‎ ‎قدرت، ‎از‎ ‎هیچ‎ ‎بی‌رحمی‎ ‎و‎ ‎قاطعیت‎ ‎بنیادگرایانه‌ای‎ ‎کوتاهی‎ ‎نمی‌کرد‎.‎

با‎ ‎این‎ ‎مرور‎ ‎تاریخی‎ ‎بر‎ ‎سیستم‎ ‎امنیتی‎ ‎کمونیست‌ها‎ ‎در‎ ‎روسیه‎ ‎و‎ ‎مشاهده‎ ‎تشابه‎ ‎محتوایی‎ ‎آن‎ ‎با‎ ‎سیستم‎ ‎امنیتی‎ ‎جمهوری‎ ‎اسلامی، ‎به‎ ‎این‎ ‎حقیقت‎ ‎غیر ‎قابل‎ ‎انکار‎ ‎می‌رسیم‎ ‎که‎ ‎سازمان‌های‎ ‎امنیتی‎ ‎رژیم‌های‎ ‎ایدئولوژیک‎ ‎و‎ ‎تمامیت‌خواه‎، نقش‎ ‎بلامنازعی‎ ‎در‎ ‎تخریب‎ ‎جامعه‎ ‎دارند‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎تخریب‎، محدود‎ ‎به‎ ‎زمان‎ ‎حکمرانی‎ ‎این‎ ‎نظام‌ها‎ ‎نخواهد‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎می‌تواند‎ ‎حتی‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎فروپاشی‎ ‎چنین‎ ‎نظام‎‌هایی، ‎با‎ ‎سیستم‎ ‎امنیتی‎ ‎جایگزین، ‎همچنان‎ ‎ادامه‎ ‎یابد‎. از‎ ‎همین‌‎رو‎، جا‎ ‎دارد‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎دقت‎ ‎و‎ ‎حساسیت‎ ‎بسیاری‎ ‎به‎ ‎چگونگی‎ ‎وجود‎ ‎و‎ ‎کارکرد‎ ‎این‎ ‎سازمان‎ ‎های‎ ‎امنیتی‎ ‎اندیشه‎ ‎شود‎ ‎تا‎ ‎از‎ ‎تکرار‎ ‎فاجعه‌ای‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎روسیه‎ ‎امروز‎ ‎کماکان‎ ‎ادامه‎ ‎دارد‎، در‎ ‎ایران‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎جمهوری‎ ‎اسلامی، ‎پیشگیری‎ ‎جدی‎ ‎به عمل‎ ‎آید‎.‎

با‎ ‎احترام‎ / ‎بهروز ‎فتحعلی
————————————- ‎
‎*‎ مجله ‎”‎تاریخ‎ ‎تصویری‎ ‎دنیا‎”، شماره‎ ‎‏۱۸‏‎ ‎سال‎ ‎‏۲۰۲۰‏‎ ‎
‎(Världens illustrerad historia‎ Nr. 18 - 2020)‎

نظر شما؟

نام:

پست الکترونیک(اختياری):

عنوان:

نظر:
codeimgکد روی تصویررا اينجا وارد کنيد:

نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد