logo





یک نان بخور صد تا صدقه بده

دوشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۹ - ۱۵ مارس ۲۰۲۱

ابوالفضل محققی

abolfazl_mohagheghi_0.jpg
تلفن زنگ می زند یکی از عزیزترین دوستان دوران نوجوانی وجوانی.بشدت عصبی است .مرتب تکرار می کند "برویک نان بخور صد نان صدقه بده که در این خرا ب شده نیستی .نشستی سوئدمرتب دلتنگی ایران می کنی .کدام ایران ؟کدام مردم این بی همه چیز ها هیچ چیز برای مردم نگذاشتند یک ویرانه با مردمی که دیوانه شده اند .مردمی که دیگر آستانه تحمل شان تمام شده کافی است. چیزی بگوئی، یا در این شلوغی خیابان ها متوجه نشوی تنه ات به تنه کسی بخورد خوابانده در گوشت!
باور نمی کنی پشت چراغ قرمز ایستاده ام چراغ تازه قرمز شده .ماشینی پشت سرم دستش را گذاشته روی بوق ماشین مرتب بوق می زند پائین می آیم آقا مگر نمی بینی چراغ قرمزاست .می گویدبکش کنار من میخواهم از همین چراغ قرمز رد شوم !همسرم که داخل ماشین نشسته می گوید بیا تو بکش این طرف تر.من حوصله دعوا ندارم با هر مکافاتی هست اندکی کنار می کشم .بسختی از کنارم عبور می کند جلوتر می رود می پیچد جلوی ماشین من می ایستد.میخواهم باز بروم سراغش واعتراض کنم همسرم می گوید ترا ارواح مادرت اعتراض نکن .اون می خواهد دعوا راه بیاندازد .سکوت می کنم اما درونم آتش گرفته است.
چراغ سبزمی شود. اما همزمان چند نفر وسط خیابان سخت در حال دعوا وقداره کشی اند.خیابان بند آمده دو نفر پلیس راهنمائی کنار ایستاده اند جرئت دخالت ندارند.خیابان از جمعیت موج می زند .تعدادی که ماسک زده اند در گوشه دیگر سرگرم شعار دادن هستند.چند ماشین و مینی بوس از راه می رسند ماموران با سرعت از ماشین ها پیاده می شوند. با باتوم های بلندشان به جمعیت و چاقو کشان هجوم می آورند.همه را پراکنده می کنند.
راه باز شده دنبال جای پارک می گردم جائی نیست .خانمم باید دارو بگیرد .می گویم تو برو من دور می زنم بر می گردم .نمی توانم فضا را برایت تصویر کنم .کافی است طول همین خیابان اصلی بروی وبر گردی تا تصویر این حکومت نکبت برتو آشکار شود.
غلغله است در گوشه ای مردم واقعا روی هم ریخته در یک کشاکش نفس گیر در حال گرفتن مرغ اند.تعدادی جوان همین طور علاف طول وعرض خیابان را گز می کنند.چهره ها افسرده ،عصبی ،لباس ها عمدتا سیاه و ژولیده وبا کیسه ای دردست.
قدم بقدم نیروی انتظامی و کنارش یک ابوالهول بالباس سیاه کلاه خود اسلحه بر کمر.یک فروشنده دوره گرد با چرخ دستی زوار در رفته و مقداری سیب ارزان قیمت در حال کلنجار رفتن باچند مامور شهردار ی است که می خواهند بساطش را جمع کند .
جای سوزن انداختن نیست آمبولانسی تلاش می کند هر طور شده از این شلوغی عبور کند وآژیر ممتد .اما مگر می شود راه باز کرد.هر طور شده دور می زنم .خانمم کنار خیابان ایستاده.چند ماشین جلوتر از من زیر پایش ترمز می زنند .دارم دیوانه می شوم آخر شرمی زن هفتاد ساله با موهای سفید چنین مورد آزار !تکلیف دختران و خانم های جوان معین است.
لومپنیسمی رخنه کرده در گفتار و رفتار مردم، رخنه کرده در پیکر جامعه. این لات های چاله میدانی نشسته بر حکومت چه بر سر کلمات،بر سر گفتگوی ساده و احترام آمیز مردم آورده اند ؟
باور کن جامعه در حال تشنح وانفجار است .خانمم سوار می شود دارد گریه می کند .می پرسم چرا .می گوید برو خونه هیچ چیز نمی خرم رفتم دارو بگیرم پیر مردی که معلوم بود باز نشسته است پشت پیشخوان به خانم نسخه پیچ واقعا التماس می کند ."خانم این دارو ها را لازم دارم قادر به خرید تمامی آن ها نیستم لطفا نصف کنید پول نصفش را می دهم وبقیه را کنار بگذارید چند روز دیگر آمده بقیه را هم می گیرم .دارو فروش قبول نمی کند.نسخه را پرت می کند وبا عصبانیت می گوید"تو این مملکت هر کس پول ندارد برود بمیرد.این هم شد کار وزندگی هر روز ده تای شما اعصابم را بهم می ریزد .پیرمرد با غمناک ترین تصویر یک انسان نسخه را بر می دارد وخارج می شود. چهره پدرم مقابل چشمانم می آید و رنجی که بعنوان یک معلم باز نشسته کشید. کرخت شده ام.قادر به هیچ کمکی نیستم.خجالت می کشم بروم پولی بدهم .چون بیشتر شکسته خواهد شد."
گریه امانش نمی دهد.هر طور شده از کوچه پس کوچه های ماشین رو خودمان را بخانه می رسانم.یاد تو می افتم اگر این جا بودی همان روز اول در گیر می شدی داغونت می کردندبرو خوشحال باش که توی این خراب شده نیستی ".
می گویند"برو شکر کن یک نان بخور صد نان صدقه بده ! به خانمم می گویم "اگر مردم جنازه ام را شب از کوچه پس کوچه ها ببرید دلم نمی خواهد حتی مرده ام چهره درب وداغون ان شهر را ببیندشهری که دیگر شناسنامه ندارد ودر گند وفاضلاب مشتی لات و آدم های نان به نرخ روز خور پدر سوخته گرفتارشده .شهری که مردمان پاکیزه واصیل آن یا مرده اند، یا رفته اند، یا خانه نشین شده اند.دور دور مشتی حرامزاده است که هیچ چیز برایشان مهم نیست!دور یقه چرکین ها ، ریشو ها ،پیشانی داغ کرده ها!که امان مردم بریده اند. هیچ چیز سنگین تر از تن دادن به حکومت مشتی فساد و جانی نیست!"
"خواهش میکنم بنویس.که این بی چیزان حتی کلمات را ،روابط انسانی و عاطفی بین مردم را هم ازبین بردند. ملتی گرفتار ، در هم ریخته ،خشمگین که دیگر از هیچ چیزی یکه نمی خورد.ملتی که نه تنها با حکومت بلکه باخود هم دعوا دارد .هیچ اعتمادی بین مردم نیست نه به خودنه حتی به نزدیک ترین کسانشان .نفرت وننگ ابدی براین جمهوری... "دشنام می دهدبی آن که بتوانم آرامش کنم .مرتب تکرار می کند "خوب شد رفتی!برو یک نان بخور صدتا صدقه بده که نیستی!"



نظر شما؟

نام:

پست الکترونیک(اختياری):

عنوان:

نظر:
codeimgکد روی تصویررا اينجا وارد کنيد:

نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد