logo





سازمان راه کارگر :

گرامی باد اول ماه مه، روز همبستگی جهانی طبقه کارگر

چهار شنبه ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۲۹ آپريل ۲۰۲۰

بزرگداشت اول ماه مه، مانند همیشه، زمان یادآوری همبستگی جهانی کارگران همه کشورها و نشان دادن قدرت عظیم آنهاست، علیرغم اینکه امسال، در شرایطی استثنائی، امکان برگزاری تجمعات بزرگ کارگری وجود ندارد ، باید یکباردیگر با ابتکارات متنوع و صدور تراکت و اعلامیه ، این روزهمبستگی جهانی کارگران را گرامی داریم ، یادآوری کنیم که کارگران قادرند که سرنوشت خود را در دستان خود بگیرند، یادآور شویم که رهائی کارگران و زحمتکشان تنها به دست خود آنها صورت میگیرد ، خاطرنشان کنیم که در نبرد اردوگاه کار و سرمایه، این تنها و تنها سازماندهی وایجاد تشکلات مستقل همه اقشار گوناگون کارگران و زحمتکشان است که راه رهائی را هموار و ممکن میکند، با صدای بلند بگوئیم که سرنگونی جمهوری اسلامی و موفقیت انقلاب اجتماعی، تنها با حرکت به سوی سوسیالیسم کامل میشود وگرنه بار دیگر تنها یک جابجائی در بالائیها صورت گرفته و بار دیگر فعالان و تشکلات جنبش کارگری و سایر جنبشهای اجتماعی رادیکال به خاک و خون کشیده و نابود خواهند شد!
امسال در شرایطی به استقبال اول ماه مه، این یادآورهمبستگی و قدرت طبقه کارگر و ادای احترام به جان باختگان شیکا گو در سال ۱۸۸۶، میرویم که بی تردید باید با زبان شاملوی عزیز بگوئیم " روزگار غریبیست نازنین!" ؛ حمله ویروس کرونا به پنج قاره ، به یک ضربت، پرده ساتر سرمایه داری را به کناری زد و نشان داد که " شاهزاده برهنه است !" معلوم شد که حتی در پیشرفته ترین کشورهای سرمایه داری، که لافزنان و ایدئولوگهای طرفدارنظام سرمایه داری آنها را به مثابه "حد بالای ممکن تمدن و پایان تاریخ" عرضه میکردند، تخت بیمارستان و امکانات نجات جان بیماران مبتلاء، به حد کافی وجود ندارد، آشکار شد که سیاستهای ریاضت اقتصادی در زمینه بهداشت، و نیز بیمه اجتماعی همگانی، آنچنان ضرباتی وارد کرده است که دولتهای تا دندان مسلح سرمایه داری، که قادرند درعرض یک هفته به دورترین گوشه های کره زمین لشکرکشی کنند، افغانسان و عراق و لیبی و سوریه و یمن ... را به خاک و خون بکشانند، عاجز از حفاظت از جان و سلامتی شهروندان خود هستند! در آمریکا ، این کعبه آمال همه سرمایه داران خرد و کلان، مردم بی بضاعت، گروه گروه به گورستان دسته جمعی سپرده شدند ، نابرابری باورنکردنی ای که در دسترسی به ابتدائی ترین امکانات پزشکی در این کشوروجود دارد به ناگهان خود را نشان داد ، آنچنان که مبلغان و حقوق بگیران تبایغاتچی مدافع این سیستم بکلی از صدا افتاده اند ! اما این محدود به این کشور نشده بلکه در همه جا، با استثنائاتی که اثبات قاعده هستند، از اروپا تا آسیا، از آمریکای لاتین تا آفریقا ما با همان صحنه های هراس و بیچاره گی، ترس و اضطراب از ابتلاء و مرگ روبرو شدیم. در همه جا یک درصدیها به سرعت از بهترین امکانات برخوردار شدند و اکثریت قاطع شهروندان در ترس و نگرانی به حال خود رها شدند. تراکم ثروت در یکسو، تراکم نداری، کمبود نسبی و فقر در سوی دیگر، این قانون سرمایه داری با شدت هرچه تمامتر خود را به جهانیان یادآوری کرد.

با اعلام قرنطینه، چرخهای اقتصاد از کار افتاد! کجا هستند کسانی که درباره تولید بدون کار انسانی، کارخانه بدون کارگر، آدم ماشینی به جای کارگر و کارمند و... داد سخن میدادند و با طبقه کارگر "خداحافظی" کرده بودند؟!

ویروس کرونا همچون نتیجه یک اعتصاب عمومی، تولید و خدمات را یه یک ضربت خواباند! نقش کار و زحمت در چرخش اقتصاد به یکباره خود را بار دیگر نشان داد و طرفداران نظام " سرمایه داری پسا تولید صنعتی" را به وحشت انداخت! همه به خود گفتند که اگر به جای حمله ویروسی یک اعتصاب عمومی سازمان یافته و هدفمند بر پا شود آنوقت تکلیف سرمایه داران چه خواهد بود ؟! پشت حمله ویروس کرونا ، شبح مبارزه طبقاتی به پرواز درآمد. اما پیش از آن نیز ما با نمایش قدرت تولیدکنندگان روبرو شده بودیم. در سالی که گذشت از شیلی ، اکوادور، آرژانتین تا لبنان، عراق، سودان، الجزایر و ایران، کارگران، جوانان بی آینده ، بازنشستگان، معلمان و دانشجویان به خیابانها آمدند، تظاهرات کردند و دست به اعتصاب زدند! در همه جا سرمایه داری جهانی نئولیبرال زیر شلاق انتقاد قرار گرفت و همبستگی کم نظیری میان معترضان کشورهای مختلف خود را نشان داد که یک نمونه درخشان آن اعلام همبستگی کارگران، حقوق بگیران و دانشجویان ایرانی با دیگر کشورها بود. امری که بازتاب وسیعی در بخش سازمان یافته جنبش کارگری جهانی پیدا کرد.

اما باید خاطر نشان شد که بحران تولید تنها نتیجه اپیدمی جاری نیست. پیش از آن، علائم بحران در حال نضج به وضوح خود را نشان داده بود؛ بخش خودروسازی، این موتوراصلی صادرات در آلمان، فرانسه و ژاپن، در سه ماهه پایانی سال میلادی 2019 سقوط بیسابقه ای کرده بود. در چین و آمریکا نیز کندی و کاهش تولید صنعتی، پیش از کرونا و به نقد نشانه های نگران کننده ای از خود نشان داده بود. حبابهای مالی یکی پس از دیگری منفجر میشدند و بانک فدرال آمریکا تنها در سپتامبر گذشته، صدها میلیارد دلار به بازار مالی و بانکها تزریق کرده بود. امری که از سال 2007 بدینسوی بیسابقه بود. با پایان قطعی و بی بازگشت موج بلند رونقِ "دهه های طلائی" پس از نابودی بیسابقه دستگاه تولیدی جنگ دوم جهاتی ورونق بازسازی آن، سیکل رونق – بحران سرمایه داری به روال عادی و طبیعی خود بازگشته و واقعیت بروزاضافه تولید علیرغم تمام تمهیدات سازماندهی شبکه ای و "تولید بموقع" هر چند گاه خود را به یاد اقتصاددانان می آورد. ویروس کرونا به یک ضربت این بحران را به جلو انداخت و به آن ابعادی گسترده تر داد.

در ایرانی که با وجود خشونت حداکثری در سرکوب جنبش قهرمانانه کارگران و تهیدستان شهر و روستا در آبان و فاجعه زدن هواپیمای اوکرائینی، نشانه های نارضایتی عمومی و گسترده از جمهوری اسلامی در همه جا دیده میشود و مردم دیگر نمیخواهند به شیوه سابق زندگی کنند، بحران کرونا یک باردیگر بی لیاقتی، بی کفایتی ودر همان حال بی اعتنائی مطلق حاکمیت نسبت به سرنوشت مردم ایران را نشان داد. تعیین حداقل حقوقی که هیچ رابطه ای با واقعیت نیازهای حداقل زندگی خانوارهای کارگران ندارد و آنان را محکوم به زندگی در مرز گرسنگی میکند، آخرین نمونه از تصمیمات فاجعه بار و ضد مردمی – ضد کارگری دولت جمهوری اسلامی هست. حکومتی که به یک چشم بهم زدن دویست میلیون دلار برای تطمیع چند هزارحقوق بگیر مسلح قشون حشدالشعبی و سپاه قدس، پس از کشته شدن قاسم سلیمانی، فراهم میکند، اما یازده روز طول میکشد تا ولایت فقیه اش با هزینه کردن یک میلیارد دلار برای هشتاد میلیون ایرانی در مقابله با ویروس موافقت کند! اقدامی که در حد "موافقت صوری" باقی خواهد ماند و اکثریت تهیدستان شهر و روستا از آن نصیبی نخواهند برد.

در سالی که گذشت جنبش سراسری مطالباتی کارگران همچنان ادامه پیدا کرده و خواسته های کار، نان، مسکن و آزادی انعکاس قابل توجهی پیدا کرد. به جرئت میتوان گفت که ما با افزایش قابل توجه آگاهی طبقاتی در سطح توده کارگران ایران روبروهستیم که اوج آنها در طرح مدیریت، کنترل کارگری و حتی اداره شورائی، در مقبل مدیریت بی کفایت دولتی یا خصوصی سازیها در چند جا بود. نسل جوانی که در سازماندهی بیش از هزار و هفتصد اعتراض و اعتصاب در سال گذشته شرکت داشته است، در کشوری که در آن اعتصاب و تشکل مستقل ممنوع است، با گامهای بلند به پیش میرود و در این میان همگرائی و همبستگی میان بخشهای مختلف کارگران و حقوق دبگیران مختلف: کارگران صنعتی، معلمین، پرستاران، بازنشسته گان و نیز دانشجویان ... رشد قابل توجهی داشته است. کارگران و حقوق بگیران دیگر در سراسر کشور بمثابه یک نیروی بزرگ و غیر قابل چشم پوشی به میدان آمده اند و این حضور تداومی بی نظیر داشته است. همه بخشهای اپوزیسیون راست و طرفدار سرمایه داری، پس از سالها تبلیغ ایدئولوژیک درباره " نقش تعیین کننده طبقه متوسط" ، یکباره قدرت کارگران و زحمتکشان را کشف کرده و به آنها گوشه چشم نشان میدهند!! همه در تلاشند که از جنبش اعتراضی – اعتصابی آنان بعنوان سگوی پرش بسوی قدرت استفاده کنند! حتی سلطنت طلبانی که در نیم قرن حکومت خاندان پهلوی، درست مثل جمهوری اسلامی ، از امضای مقاوله نامه های 98 و 78 سازمان جهانی کار درباره حق اعتصاب و تشکل مستقل کارگران سرباز زده بودند. اما رشد جنبش و گسترش خواسته های عدالتخواهانه، حضور فعالان آگاه و نیز فعالان سوسیالیست و کمونیست در این جنبش به ما اجازه میدهد که نسبت به رشد و تقویت آلترناتیو سوسیالیستی بیش از پیش خوش بین و امیدوار باشیم. تشکیل سریع کمیته های همیاری و امداد مردمی، بی اعتنائی به کمیته های " امداد امام"، از جانب کارگران و تهیدستان ساکن مناطق محل سکونت آنها در جریان مقابله با ویروس کرونا، یادآورتشکلهای مردمی، درسهای انقلاب شکست خورده ضد سلطنتی و تداوم آن در حافظه مبارزاتی آنهاست. بار دیگر نشان داده شد که آلترناتیو شورائی نه یک رویا بلکه بخشی از واقعیت و امکانات مبارزه طبقاتی در ایران است. شرکت فعال در مبارزات مطالباتی کارگران و حقوق بگیران دیگر، کمک فعال به ایجاد انواع تشکلات مستقل ، طرح خواسته های سیاسی در آنها و تلاش برای ایجاد همبستگی میان بخشهای مختلف آن وظیفه مبرم فعالان آگاه کارگری – سوسیالیستی است .

بزرگداشت اول ماه مه، مانند همیشه، زمان یادآوری همبستگی جهانی کارگران همه کشورها و نشان دادن قدرت عظیم آنهاست، علیرغم اینکه امسال، در شرایطی استثنائی، امکان برگزاری تجمعات بزرگ کارگری وجود ندارد ، باید یکباردیگر با ابتکارات متنوع و صدور تراکت و اعلامیه ، این روزهمبستگی جهانی کارگران را گرامی داریم ، یادآوری کنیم که کارگران قادرند که سرنوشت خود را در دستان خود بگیرند، یادآور شویم که رهائی کارگران و زحمتکشان تنها به دست خود آنها صورت میگیرد ، خاطرنشان کنیم که در نبرد اردوگاه کار و سرمایه، این تنها و تنها سازماندهی وایجاد تشکلات مستقل همه اقشار گوناگون کارگران و زحمتکشان است که راه رهائی را هموار و ممکن میکند، با صدای بلند بگوئیم که سرنگونی جمهوری اسلامی و موفقیت انقلاب اجتماعی، تنها با حرکت به سوی سوسیالیسم کامل میشود وگرنه بار دیگر تنها یک جابجائی در بالائیها صورت گرفته و بار دیگر فعالان و تشکلات جنبش کارگری و سایر جنبشهای اجتماعی رادیکال به خاک و خون کشیده و نابود خواهند شد!

سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی ، زنده باد سوسیالیسم

کمیته مرکزی سازمان راه کارگر
اردیبهشت 1399



نظر شما؟

نام:

پست الکترونیک(اختياری):

عنوان:

نظر:
codeimgکد روی تصویررا اينجا وارد کنيد:

نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد