logo





شهر غمگینِ بارانی ِ من !

به خاطره ی خونینِ امیر جوادی فر

چهار شنبه ۲ مرداد ۱۳۹۸ - ۲۴ ژوييه ۲۰۱۹

رضا مقصدی

از تو دورم، من از تو چه دورم
شهر ِغمگینِ بارانیِ من !

گرچه، ای همنشینِ ِهمیشه !
واژگانِ درختان ِ سیب ات
در کنار ِ انار ِ دلم نیست
مثل ِ لبخنده ی یک شقایق
عاشقِ لحظه های صبورم .

با دل از رمز وُ رازِ تو گفتم
با تو در کوچه باغت شکفتم
یک صدا، یک صدای صمیمی
از غزلواژه های تو گفته ست .

با بُلندایِ آواز هایش
جانِ ما را به دریا سپرده ست .

پیک وُ پیغام ِ« چمخاله» یی تو !
آتش ِ هر نی وُ ناله یی تو !
تو منی، من تو ام ،تلخ وُ غمگین .

روی گلدانِ ایوانِ جانت
یادگارِ دل ِ ما نوشته ست .
دستِ شوریده ی سبزِ نقاش
آه ِ ما را چه آبی، کشیده ست .

این همان، آبی ی عاشقان است .
رنگِ آهنگِ زیبای جان است .

شهرِ من ! شهرِ رنج وُ برنجم !
یک صدا، یک صدای صمیمی
درشبِ شوم ِ دنباله دارت
از بُلندایِ مِهرش فروریخت .

تا که با جانِ باران، نشیند
با صدای «ندا » یش در آمیخت .

این صدا همصدای غزل بود
با من وُ آرزو های من زیست .
کیست اینک نداند، نخوانَد :
این صدا از برای غزل بود .

شهرِ غمگین ِ بارانیِ من !
این تو وُ این غزلخوانی ِ من .

.............
کُلن . خرداد، ۸۹



نظر شما؟

نام:

پست الکترونیک(اختياری):

عنوان:

نظر:
codeimgکد روی تصویررا اينجا وارد کنيد:

نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد