در دوره آتش بس پس از جنگ ویرانگرانه چهل روزه ، سناریوها و چشم اندازها در این رابطه و وظایفی که در مقابل ما قرار دارد.

تحلیل های ذهنی و غیر واقعی و” مصادره به مطلوب” اپوزیسیون رژیم اسلامی درخارج کشور، دولت های اسرائیل و امریکا از حکومت شرارت و شر مطلق /

با این همه حملات ویرانگر و فاجعه بار که منجر به ویرانی زیر ساخت های نظامی،هسته ای و موشکی،صنعتی،اموزشی و درمانی و همچنین صنایع فولاد،پتروشیمی و سیمان و بنادر تجاری و ذخایر نفتی شده،چرا همچنان ترامپ به جنگ با ایران ادامه می دهد، هدف واقعی ترامپ و نتانیاهو از ادامه این جنگ چیست؟

در باره اهداف و سناریوهای احتمالی در جنگ امریکا-اسرائیل علیه ایران، پیامدهای این جنگ، اپوزیسیون حکومت اسلامی و «کنگره آزادی« و اهداف وتاثیرات آن. اضافه بر آن وظایف نیروهای چپ و ترقیخواه در دوره کنونی ...

درباره اعلام آمریکا مبنی بر نزدیک بودن زمان پایان جنگ در ایران، خودداری جمهوری اسلامی از مذاکره و توافق حتی در آستانه نابودی زیرساخت‌ها، و معنای این بن‌بست تصمیم‌گیری برای منافع ملی ایران

جنگ‌ها چندبعدی‌اند و تنها در بستر ژئوپولیتیک منطقه و فرامنطقه معنا پیدا می‌کنند. با وجود نقض حقوق بین‌الملل، باید همواره بر رعایت آن تأکید کنیم.

سمینار نهاد همگرایی جمهوری‌خواهان ایران و همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در استکهلم در مخالفت با با جنگ در تاریخ ۲۹ مارس برگزار شد. در این کنفرانس هوکان سونلینگ نماینده پارلمان و سخنگوی امور سیاست خارجی حزب چپ سوئد، اولریکا وسترلوند، نماینده پارلمان و سخنگوی مسائل حقوق افراد ال جی بی تی و حقوق کودکان از حزب سبز، پرفسور سعید محمودی، استاد ممتاز حقوق بین الملل از دانشگاه استکهلم، زهرا باقری شاد، پژوهشگر دوره دکترا در مطالعات جنسیت و سهیلا یزدان پناه، استاد دانشگاه در مطالعات جنسیت سخنرانی کردند.

در شرایطی این گفت‌وگو را آغاز می‌کنیم که جنگ و تجاوز نظامی مشترک امپریالیسم امریکا و رژیم نسل‌کش تروریستی اسرائیل وارد ماه دوم خود شد،جنگی که به گره‌گاهی از بحران‌های انباشته در سطح منطقه‌ای و جهانی بدل شده است. پرسش «این جنگ برای چیست؟» را نمی‌توان با یک پاسخ ساده توضیح داد. از رقابت بر سر منابع انرژی و مسیرهای انتقال آن، تا تلاش برای بازتعریف هژمونی در نظم جهانی، و نیز سناریوهای مختلف برای مهندسی سیاسی آینده‌ی منطقه و ایران—همه در این معادله حضور دارند.

همه‌پرسی فروردین سال ۵۸ یکی از نقاط کلیدی تاریخ معاصر ایران است، چرا که نه‌تنها نوع حکومت برای نزدیک به پنجاه سال بعد در این همه‌پرسی مشخص شد، بلکه پس از آن جمهوری اسلامی هرگز دیگر به همه‌پرسی درباره شیوه حکومت‌داری و هیچ تغییری در نوع حکومت‌داری تن نداد.