در خلوتِ خودم
آرام و آشکار
مثل پرندهای بال بسته
پَرتابه بر زمین
می گریم
در خلوتِ خودم
جوان و جوانیم را
به خاک میسپارم
اینگونه
با بالهای شکسته
همزادِ خاک میشوم
در خلوتِ خودم
خونابه میخورم اکنون
تا مثل لاله
بر ساقه سبزِ فریادی
جوانه زنم
۲۳ ژانویه ۲۰۲۶
نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد
