آرش

برفآب کوهسار خود خواهی
رهسپار درّه ی ژرف بی خردی است.
ابر خروش تُنْدرِ مقتدایی را
در شیپور کریه کامگاری می دمد.
تا : فرمان سَخَط بی عار گرانترستمی
قصّه ی پر غصّه ی آرش را
بر سپید جامه ی خونین بی گناهی ها بنگارد.
سوفارِ کمانِ سرخِ بهمنی را
چه کس به بنا گوش می کشد؟
و
کولبارِ ننگ را
کدامین دست از شانه ی زمان
بر سینه ی نا شادمان زمین می نهد؟