حمله دیشب ایران به اسرائیل نشانه ورود ایران به مرحله جدیدی در استراتژی جنگی خود است. تابحال، یعنی از وعده صادق ۱ در بهار ۱۴۰۳ تا اسفند ۱۴۰۴، ایران به حمله طرف مقابل به ایران (یا کنسولگری ایران) پاسخ میداد. از سوی دیگر اگر از زاویه شکسته شدن آتش بس در لبنان از سوی اسرائیل بنگریم، حمله به ضاحیه اولین شکستن آتش بس از سوی اسرائیل در توافق آتشبس اخیر نبود و تاکنون ایران در اینمورد علیرغم اعتراضات خود، واکنشی نظامی نشان نداده بود. دیشب اما برای اولین بار ایران سیاست واکنشی خود به اسرائیل را به حمله کنشی و آغازکننده تغییر داد. هرچند این حمله را در واکنش به حمله به منطقه شیعهنشین ضاحیه در جنوب بیروت انجام داده است. این تغییر سیاست، یعنی تغییر نگاه به جایگاه نیروهای نیابتی خود، حداقل در لبنان، است.
بسیار بعید است ایران محاسبه پاسخ اسرائیل را نکرده بوده است و خود را برای مراحل بعدی آماده نکرده باشد، یعنی پذیرش ریسک حمله اسرائیل به زیرساختهای کشور، آسیب و صدمه بیشتر به مردم و ترور احتمالی برخی از مسئولان رده بالای کشور. در تاریخ اسرائیل، این کشور هیچ حمله خارجی را بیپاسخ نگذاشته است.
فشار بر ترامپ افزایش خواهد یافت و اتوریته او بازهم در جریان شروع موج جدید جنگ بهخاطر عدم تبعیت حداقل ظاهری نتانیاهو از او، ضربه خواهد خورد. سه روز مانده به شروع جام جهانی شروع جنگ میان ایران و اسرائیل، ورود حوثیها و آغاز محدودیت رفتوآمد دریایی برای اسرائیل در تنگه بابالمندب اخبار خوبی برای ترامپ و توافق با ایران نیست. برای ایران و ایرانیان نیز این حمله نشانه دست بالای تندروهای مخالف توافق در حاکمیت است، حداقل تا این لحظه.
نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد
