دی‌ماه ۱۴۰۴ در تاریخ معاصر ایران به عنوان یک نقطه عطف ثبت شد. آنچه با اعتراض به سرکوب سیاسی و تنگناهای معیشتی آغاز شد، به سرعت به قیامی سراسری در بیش از ۱۶۰ شهر بدل گشت. در قلب این جنبش، مدارس و دانشگاه‌ها دیگر تنها کانون آموزش نبودند، بلکه به سنگرهای مقاومت تبدیل شدند. گزارش «زمستان سرخ هرانا » سندی است بر شجاعت نسلی که از پشت میزهای غذا و کلاس‌های درس به خیابان آمد تا برای آزادی و کرامت انسانی فریاد بزند. پاسخ حکومت اما، تبدیل خیابان به قتلگاه دانش‌آموزان و معلمان بود.

مسلخ سرکوب: فراتر از اعداد و ارقام

پشت آمارهای تکان‌دهنده، هزاران آرزوی دفن شده نهفته است. در این زمستان خونین، آگاهی به مسلخ برده شد:

* ستاره‌های خاموش: بیش از ۲۳۰ دانش‌آموز و ۱۶۰ دانشجو جان خود را از دست دادند. صدها تن از آنان نوجوانان زیر ۱۸ سال بودند که نه در میدان جنگ، بلکه در تجمعات مسالمت‌آمیز با شلیک مستقیم، ضربات باتوم و یا زیر شکنجه جان باختند.

* قربانیان فرهنگی: ده‌ها معلم و کادر آموزشی بازداشت، مجروح و یا تحت بازجویی‌ قرار گرفتند. معلمان نه تنها به عنوان معترض، بلکه به دلیل ایستادگی در برابر نیروهای امنیتی و خودداری از تحویل لیست دانش‌آموزان، هدف انتقام‌جویی قرار گرفتند.

۳. نقش پیشرو شورای هماهنگی فرهنگیان و کمپین‌های مدنی

در بحبوحه این خشونت سیستماتیک، شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با سازماندهی اعتراضات مدنی و برافراشتن پرچم دادخواهی، به قطب‌نمای اخلاقی جامعه تبدیل شد:

* کمپین نیمکت‌های خالی: فراخوان این شورا برای تعطیلی کلاس‌ها، نیمکت‌های خالی را در سراسر ایران به نمادی از غیبت خونین عزیزانی تبدیل کرد که اکنون در خاک یا در بند هستند.

* کلاس‌های بدون معلم: معلمان با تحصن و امتناع از تدریس، پیام اعتراض خود را به گوش جهان رساندند. شعار «معلم زندانی، دانش‌آموز زندانی، آزاد باید گردد» به فریاد مشترک قلم و خیابان بدل شد.

۴. فراخوان برای دادخواهی بین‌المللی و اجرای عدالت

آنچه در زمستان ۱۴۰۴ رخ داد، یک «کودک‌کشی سیستماتیک» و جنایت علیه کودکان بود. ما نام‌های این ۲۳۰ عزیز را در غبار تاریخ رها نخواهیم کرد.

مطالبات ما از جامعه جهانی، سازمان های دفاع از حقوق کودکان و نهادهای حقوق بشری:

* تشکیل کمیته حقیقت‌یاب: اعزام فوری هیئتی مستقل برای بررسی جنایات زمستان ۱۴۰۴ و شناسایی آمران و عاملان شلیک به کودکان.

* آزادی بی‌قید و شرط: فشار دیپلماتیک برای آزادی فوری تمامی معلمان، دانشجویان و دانش‌آموزانی که در بازداشتگاه‌ها و کانون‌های اصلاح و تربیت تحت شکنجه هستند.

* توقف پادگانی شدن مدارس: محکومیت رسمی حکومت ایران و الزام به خارج کردن نیروهای نظامی و امنیتی از حریم مراکز آموزشی.

«ما دانه‌هایی بودیم که گمان کردند با خاکسپاری‌مان تمام می‌شویم، غافل از آنکه ما سبز خواهیم شد. نیمکت‌های خالی امروز، گواهی بر فردایی است که در آن آگاهی را نمی‌توان دفن کرد.»

* شبکه همبستگی معلمان

با همیاری :
* سازمان عفو بین الملل هانوفر
* سندیکای آموزش و علوم آلمان GEW
* مجتمع فرهنگی-سیاسی کارگاه هانوفر
* کانون کنشگران دموکرات و سوسیالیست هانوفر
هفتم ماه مارس ۲۰۲۶