ایران

معشوق زخمی و خسته‌ی من
تابت را بنازم
که با زخم‌های خون‌چکانت
باز هم دندان بر جگر گرفته‌ای
و تازیانه‌های دشمن را
بر گُرده‌ی مجروحت،
صبورانه تاب می‌آوری.

این هزاردستانِ بی‌ترحم
تازیانه را
از دستی به دستِ دیگر می‌سپارد
تا در عذابِ تو
وقفه‌ای نیفتد.

من امّا
دورتر ایستاده‌ام
و از ضربِ تازیانه‌های دشمن
که بی‌امان
بر گُرده‌ات فرود می‌آیند
بر خود می‌پیچم.

در زیرِ بارشِ آتش امّا تو
با چشمکی
به من لبخند می‌زنی
و بردبارانه
می‌خواهی آرامم کنی.

بارانِ آتش
از آسمانِ تو می‌بارد
و آبی
بر آتشِ تو
کارساز نیست.

صبر و ظفر
هر دو دوستانِ قدیم‌اند
امّا ای صبرِ پیر و خسته
با زخم‌هایی که بر پیکر داری
و با چهره‌ی شتک‌زده از خونت
دیگر
ظفر تو را به جای نمی‌آورد.

شهریار حاتمی
استکهلم ۱۴ اسفند ۱۴۰۴