تو بمان،

گورستانی ست سرزمینم
گلهای سرخِ را
تنگ در آغوش گرفته
اما آنان نمی دانند
در این خاکِ زاینده
رویش گلها تمام نمی شود

صدایم را می شنوی
من زیر تاریکترین طاقِ آسمان ایستادم
در میان این همه هیاهو
و کلمات فرسوده،
که تاریخ، ( مُهرباطل شد)
بر صفحاتش زد
دگر بار ما را به بیراهه می برند

من خیابانهای شهرم را
می شناسم
وز زمینِ زخمی
بسیار آموختم
و شیهه اسبهایی که به تاخت
از ابرهای تیره
رهسپار طلوع فردایند

صدایم را می شنوی
ما زنده گانِ خسته
بیداریم
ما را به بیراهه می برند
اما تو خسته نشو؛
تو بمان، رفیق-
در کنارِ وطنم-
حتی زیر تاریکترین سقفِ آسمان.

رحمان- ا ۲۵ مرداد ۱۴۰۴