میراث ماندگار

رؤیاهایم را در این واپسین دم هابیل
با خود به گور نخواهم برد‎.‎
آن‌ها را،
پیش از آن که قابیل، سرزمین پدری را ترک کند،
‎ ‎به تو می‌سپارم
به تو که همزاد کابوس‌هایت هستی ‏
و در سرزمین‌های نفرین شده به دنیا آمده‌ای ‏
و به تو که وارث یأس پدرانت هستی، ‏
می‌سپارم‎.

رویاهایم را ‏
پیچیده در حریر سحر و زرورق آفتاب
برای تو،‏
که در این سیاره‌ی خونین‎ ‎سهمی جز کابوس نداشتی،
به جا می‌گذارم.‏

برای تو ‏
که رویاهایت را پیش از بانگ خروس‌ها‎ ‎
به دار آویختند
و تو سوگوار در جستجوی اجسادشان‎ ‎
در گورستان‌های متروک پنجه به خاک کشیدی،
به جا می‌گذارم.‏

رویاهای من، رؤیا نیستند
که تنها در خواب به سراغم بیایند
و در بیداری از چنگم بگریزند.‏
رویاهای من، ‏
درست مثل کابوس‌های تو حقیقی‌اند‎.‎

آن‌ها را در این واپسین دم، ‎
به تو، ‏
که طغیان هزار ساله‌ی این سرزمینی،

می‌سپارم.
به تو
‎ ‎که قرن‌هاست در تطاول طوفان
با آرزوهایت بر دارها آونگ بوده‌ای
و رهگذران از کنارت بی‌اعتنا گذشته‌اند،

می‌سپارم.‏

رویاهایم را در دستان لرزانت بگیر
تا هم آوای ضربان قلب تو
در دشت‌های ظلمانی سیاره‌ات
و در مسیر خاموش یأس تو،
به ستاره‌ی چشمک‌زنی بدل شوند
و تو را به من ‏
و مرا به تو برسانند‎.‎

شهریار حاتمی
استکهلم ۱۵ بهمن ۱۴۰۴

لینک دکلمه میراث ماندگار
https://on.soundcloud.com/ucSRjku51P2VdjLoLm/a>