logo





پیِر کُونِزا

چرا «اسلام هراسی» ساخته وُ پرداخته ِ اسلامیست هاست؟

ترجمه ی علی شبان

چهار شنبه ۳ شهريور ۱۴۰۰ - ۲۵ اوت ۲۰۲۱



بر گرفته از هفته نامه ماریان ( چاپ پاریس )

یادداشتِ مترجم :

«هدفِ نهائی «جمعیت ضدِ اسلام هراسی در فرانسه»، تبهکارانه نشان دادن هر انتقادی از اسلام است. چپِ افراطیِ فرانسه شاهدِ از دست دادنِ طبقهِ کارگری است که به حزبِ جبهه ملی- راست تندرو- رأی میدهد. از این روست که گروهای چپِ در فرانسه، یا در مهاجرانی که وارد این کشور می شوند، قربانی ها و ستمدیدگانِ نوینی جستجو می‌کنند ویا در انقلاب اسلامی ایران، سراغ ضدِ امپریالیسم می روند، و در همین راستا، اگر مسلمان باشند باید بهر تقدیر از آن‌ها دفاع کرد. نمونه ِ بارز آن، در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۹،در « راه پیمائی علیه اسلام هراسی» در پاریس، دوش در دوشِ اسلامیست ها، می توانستیم گروه‌های وابسته به چپ ِ فرانسه را به بینیم : حزبِ «فرانسهِ تسلیم ناپذیر» France insoumise، سندیکا ها، انجمن‌ها و گروه های نزدیک به این حزب، چون CGT ,Atac و انجمن دفاع از حقوق بشر. «خود قربانی نمائی» ی این جمعیت، تنها به طرح ِ مداوم اسلام هراسی در فرانسه خلاصه نمی‌شود : وکیل ِ آن، در ۲۵فوریه ۲۰۲۰ علناً علیه پذیرفتن ِ Asia Babi در کاخ ِ اِلیزه توسطِ اِمانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه، اعتراض کرد. این دخترِ مسیحیِ پاکستانی در دادگاهِ اسلامی پاکستان به جرم آشامیدنِ آب از چشمه‌ای که به مسلمانان اختصاص داده شده بود،به اعدام محکوم شد.»

پِیِر کونِزا

اوبر وِدرین Hubert Védrine سیاستمدار سوسیالیستِ فرانسوی و تحلیل گرِ سرشناسِ مسائل بین المللی معتقد است که رهبران جهانِ معاصر، پویائی مذهب را که هویت طلبی از مشخصه های نخستین آنست، دست کم گرفته بودند.او در دیباچه ای بر کتابِ پِیر کونِزا- دکتر سعود و آقای جهاد- می‌نویسد : « ما مذهب را دست کم گرفته بودیم، زیرا فرانسه کشوری لائیک است. و از کنار این پدیده ی آرام خزنده که مشغول ِ پیشروی اثر گذار بود، غافل شدیم و حتی از نشانه هائی که بروز داده بود، به آسانی گذشتیم : قتلِ انور سادات، رئیس جمهور مصر در ۱۹۸۱؛ پس از گذشتِ سه دهه از حکومتِ تیتو در یوگسلاوی، همه فکر می‌کردند که ملتی با استحکام ِ تمام‌عیار بنا نهاده شده است؛ و سر انجام، فروپاشی اتحاد جماهیرِ شوروی سوسیالیستی به ما نشان داد که هویت‌های مذهبی میتوانند در واقع قوی‌تر باشند.

پیر کونِزا «۱»، از چهره‌های شناخته شده در میانِ پژوهشگرانِ فرانسوی در امور سیاسی و استراتژیکیِ خاورمیانه، در گفتگوئی با روزنامه لوموند - ۶ دسامبر ۲۰۲۰- و در پاسخ به اینکه خطِ مشترکِ رادیکالیسم های مذهبی در کجاست، می‌گوید : « برای همه ی آنها، نقطه ی آغازین، دقیقاً در مفهوم ِ «شهادت شناسی» خلاصه می شود. برای مثال، نظریه پردازی هندوتوا ( برتری گرائی هندو) که وینایاک دامودار سوارکار (۱۸۸۳-۱۹۶۶ - سیاست مدارِ هندی.مترجم) از آن پشتیبانی می کند، در همین چهار چوب می گنجد.استدلال او این است که هفت سده اشغالِ مسلمانان باعثِ مرگِ ۱۰۰ میلیون هندی شده است. این بازنویسی تاریخی صرفاً مطرح کردنِ گذشته‌ای است که می‌خواهد یک ستم ِ ویژه ای را عرضه کند. من این باز نویسی را « اسطوره شناسی تاریخی» می‌نامم که پیامدش محکوم کردن نژاد پرستی ست، بی آنکه بخواهد پرسش های دیگری را برانگیزد.

او معتقد است که « قربانی نمائی یا قربانی شدن»، خشونت ِ انتقام‌ جویانه را از سوی رادیکالیسم مذهبی مشروعیت می بخشد.و این گفتمان دُور ِ محورِ سه گانه ی « یک ایمان، یک قوم، یک سرزمین» به عنوانِ یک اصل پذیرفته شده، تلقی می شود. محورِ نخست، نا مُدارائی نسبت به کافران و نابود کردنِ آنها را توجیه می کند، سپس در خواستش این است که جماعت ِ همراهش، تنها از خودی ها باشند تا بتواند خشونت را با جدائی از دیگران و نابودی آن‌ها توجیه کند. و سر انجام آنچه را من « اسطوره شناسی» این فضای جغرافیائی نام گذاری کرده‌ام، که در آن هر رادیکالیسمی مدعی فضای منحصر به خود ، بر پایه ی گفتمان « سرزمینِ موعود» می‌باشد و معتقد است که به ناروا توسط ِ دیگرانی که از آن‌ها نیستند، اِشغال شده است.

این تفکر، بر پایه ی عصر ِ طلائی ومُتَبَرک در تمام ادیان از هندو های برامانیک «۲»، مسلمانانِ عرب تا اورشلیم مقدس وُ نئو اِوانجلیک ها «۳» néo-évangéliques دیده می شود. آن‌ها بر این باورند که متن های بنیادی و باقی‌مانده در کتاب‌های مقدس شان دست نخورده و عیناً کتاب ِ آسمانی است. در حالی که، نه بودا، نه موسی نه عیسی و نه محمد، آن‌ها را با دست شان ننوشته اند : همه ی این کتاب‌های مقدس، تدارک دیده شده در یک دوره ی طولانی است. که بنا به خواست و میل ِ پیش آمد های تاریخی- گاهی بسیار پیشِ پا افتاده- در آن زمان به وجود آمده اند، ولی رادیکالیسم به شدت هر نوع دخالت ِ انسانی در پایه گذاری اعتقادیش را رد می کند.

پِیر کونِزا بد بینانه بر این باور است که منطق ِ مرگبارِ این رادیکالیسم ادامه خواهد یافت و چنین می‌گوید : « جنگ‌های مذهبی در قرن ِ شانزدهم به برداشتی مبتنی بر بُردباری و مُدارا منتهی شده است. ولی تا رسیدن به این مرحله، راه ِ دراز ِ مرگباری را سپری کرد. و اکنون لحظه‌های بسیار سختی پیشِ روی ماست، چرا که هنوز نه نخبگان و نه مردم عادی، نیروی محرکه و پویائی رادیکالیسم مذهبی را به درستی نشناخته اند. و با این همه، من کماکان مدافع بی چون وُ چرای لائیسیته هستم. چرا که آن را گوهری پر بهاء می‌شناسم که به ما اجازه می‌دهد تا آزادی ِ گزینش ِ آنچه را که به آن ایمان داریم، داشته باشیم؛ و اجازه ندهیم که هیچگونه خشونت ِ مذهبی خود را توجیه کند.

و شاید نباید فراموش کنیم که رادیکالیسم مذهبی می‌تواند قتل عام کند و در عین حال، قربانی باشد. اگر به سرنوشت ِ مسلمانان در برمه و هند نگاه نکنیم، نمی‌توانیم به «شهادت شناسی»ی اسلام گرایان پی ببریم.زیرا ماهیت ِ رادیکالیسم، مبتنی بر گفتمان «قربانی شدن» است. از اولین مهاجران پوریتانی ِ «۴ »آمریکائی گرفته تا ناسیونالیست های هندوی امروزی.

پیش از خواندنِ گزیده ای از مقاله ی بلند ِ پِیر کونِزا منتشر شده در شماره ۳۱ آوریل ۲۰۲۱ هفته نامه ماریان*، بد نیست توضیح کوتاهی درباره ِ «جمعیتِ ضدِ اسلام هراسی در فرانسه» داده شود. این جمعیت به سر پرستی ناروان محمد Narwan Muhammad از سالِ ۲۰۰۳ در این کشورفعالیت میکند. پس از سر بریدنِ پروفسور تاریخ توسطِ اسلامیست ِ چِچن در مقابلِ مدرسه اش، دولتِ فرانسه این اُرگان را به دلیلِ تبلیغ های افراطی و جدائی طلبانه، منحل اعلام کرد. لیکن مدیر و سرپرستِ آن، به همین جا بسنده نکرد و در مارس ۲۰۲۱خود را زیرِ عنوانِ «جمعیت ضد اسلام گرائی در اروپا»، در کشورِ بلژیک به ثبت رساند و این امر صدای مسئولانی بلند پایه ی آن کشور را در آورد. و نباید نا گفته گذاشت که در ژوئیه ۲۰۲۱، او با تلویزیونِ ترکیه گفتگوئی ترتیب داد تا بتواند کشور فرانسه و رهبران آن را اسلام هراس معرفی کند و با دروغ پراکنی های وقیحانه ای فرانسه را کشوری ضدِ اسلام معرفی کرد .ع.ش



***

تاریخِ سیاسی فرانسه آغشته به بحث وُ جدل‌های ایدئولوژیکی ی نا عادلانه ای است که امروزه به فراموشی سپرده شده است: اَنگ ِ «ضدِ کمونیست» که هدفش بی‌اعتبار کردنِ طرفِ مقابل بود که بعد ها خیلی آسان‌تر به کار گرفته میشد؛ برچسبِ اعتقاد داشتن به «مائوئیسم»؛ شاخه ِ بر گرفته از تئوری مارکسیسم، که اکنون در خودِ چین به خاک سپرده شده است، و بالاخره، افتخار به پیروزی خِمِرهای سرخ که توانست خود را از امپریالیسم نجات دهد......
و سرانجام آخرین پرده از اینگونه گمانه زنی ها : انقلابِ ایران که توانست « توده های پا برهنه » را به زعم فوکو به هم نزدیک کند؛ و شیفتگی ی شور انگیزِ میشل فوکو ( فیلسوف شهیر فرانسوی- ۱۹۲۶-۱۹۸۴- مترجم) در روزنامهِ کوریه دلا سِرا، که چیزی جز افسانه پراکنی نبود: « قیامِ انسان‌ها با دست‌های خالی که خواست شان این است تا بتوانند فشارِ چکمه های سنگین را از گُرده ما بر دارند. به ویژه از گُرده ِ زحمت کشان ِ منابع استخراج نفت، دهقانان که زیرِ فرمان ِ امپراطوری های سیستم ِ جهانی هستند. این شاید نخستین قیامِ بزرگ علیهِ این سیستم ها ودر نوع خود، مدرن ترین طغیانِ وسیع جهانی باشد.» و این انقلاب، رهبری به نام خمینی به جهان عرضه کرد که فوکو در همین مقاله او را «مردِ مقدسِ تبعیدی در فرانسه» خواند. و روشنفکران دیگری نیز پی گیرِ این پیامِ او شدند - سارتر، سیمون دوبوار- که البته او به عنوانِ یک زن، روشن بینانه تر و هوشیارانه تر به آن پرداخت. ریمون آرون Raymon Aron در سالِ ۱۹۵۵ به خوبی دریافته بود که روشنفکران به کلماتِ مخدری نیازمندند تا در نشئهء روشنفکرانه فرو روند.

بر خلافِ حزبِ کمونیستِ فرانسه که در آن زمان ها، به موفقیت‌های اتحادِ جماهیرِ شوروی سوسیالیستی در عصرِ استالین افتخار میکرد، جا افتادنِ اصطلاحِ «اسلام هراسی» در بحث وُ جدلِ سیاسی کنونی، نمی‌تواند به هیچ یکِ از محبوبیت های انقلابی برای ردِ انتقاد ها که به اسلام وارد است، تکیه کند.در جهان عرب، چنین امکانی جز تکیه به ایران ِ خمینی ( که آن هم شیعه است) وجود ندارد.در دموکراسی های غربی- به ویژه در فرانسه -، بدونِ کوچکترین توجهی به موازینِ علمی و اجتماعی آن، عبارتِ «اسلام هراسی»، تنها به منظورِ پیاده کردن یک استراتژی روشمند و هدفمند به کار برده شده است.یاد آوری این نکته خالی از لطف نیست که اسلام هراسی، توسطِ خمینی پس از انقلابِ اسلامی، برای تنبیه زنان که از رعایتِ حجاب اجتناب می کردند، به کار برده شده بود.

در اینجا باید به روش‌های به کار گرفته شده در بحث‌های سیاسی ی فرانسه نگاهی به اندازیم : از آن جمله میتوان به « خود قربانی نمائی» ی اقلیت‌های مذهبی مسلمان اشاره کرد که در موقعیت های گوناگون از آن بهره مند می شوند. از سالِ ۱۹۴۵ تا کنون ملیت های فراوانی از کشور های گوناگون به فرانسه مهاجرت کرده اند. و این تنها مسلمانانِ مهاجر به این کشورند که از « اسلام هراسی» و « خود قربانی نمائی» سوء‌استفاده میکنند. و حتی مهاجرانِ تازه از راه رسیده ی چینی، ویتنامی، و آفریقائی هرگز مطالبه ی هویت خواهی و یا جدائی طلبی های مسلمانان را نداشته اند. فرانسه کشوری است که بیشترین سهم از جمعیت های یهودی، ارمنی، چینی را در اروپا پذیرفته است. و مفهومِ « اسلام هراسی» ساخته وُ پرداخته ی آن‌ها ئی است که بدونِ بررسی آن را به کار گرفته‌اند تا بدین گونه بتوانند جوامعِ دموکراتیکِ اروپائی را بدونِ در دست داشتنِ دلیلی و به طرزِ شگفت انگیزی با وارونه نمائی های مزورانه خود، متهم کنند.

« جمعیتِ ضد ِ اسلام هراسی در فرانسه »، بزرگ‌ ترین ارگان فعالی که در سالِ ۲۰۰۳ به وجود آمده است و رسالت اش بر شمردنِ هر اقدامی است که علیه ِ مسلمانان در فرانسه صورت میگیرد. ولی این تشکیلات، به آمار و ارقارمی که در واقعیت ِ امر دیده می‌شود کاری ندارد. وزارت داخله ِ فرانسه، سالِ ۲۰۱۹، آماری را منتشر کرده است که مورد ِ تائید سازمان های مبارزه علیه راسیسم، نفرت پراکنی از یهودیان و همجنسگرایان هم قرار گرفته است : در این سال، ۱۰۵۲ موردِ عملیاتِ ضدِ مسیحیان، ۶۵۷ فقره عملیاتِ علیهِ یهودیان، ۱۵۴ موردِ علیه مسلمانان بوده است. و این همه، علیرغمِ کثرتِ عملیاتِ تروریستی توسط اسلامیست هاست که در فرانسه صورت گرفته است. واز آنجا که، «جمعیتِ ضدِ اسلام هراسی در فرانسه»، نتوانسته است خلافِ آنچه که اعلام شده را به کرسی بنشاند، از سالِ ۲۰۱۲ از دادنِ آماری تفصیلی و بررسی شده، خودداری کرده است. ولی با این وجود، این جمعیت توانسته خود را به عنوانِ انجمنِ مبارزه با نژاد پرستی جا بزند و ازاتحادیه ی اروپا کمکِ مالی دریافت کند. وبا توجه به اینکه این اُرگان، ترازنامه ی سالانه اش را منتشر نمی‌کند، شکی را که بر می انگیزد این است که بین ِ ترکیه و کشورهای عربی، از کدامین شان تغذیه می شود. و افزون بر این،این جمعیت مدعی است که کمکی از دولت فرانسه دریافت نمی کنند، در حالی که با ثبت خود در شهر گرونوبل - در جنوب ِ فرانسه -، تحت عنوانِ انجمن دفاع از حقوق بشر، توانسته سه سال از کمک بلاعوض، بهره مند شود.

استراتژی ِ این جمعیت، طرحِ دعوا در مراجع قضائی علیهِ روزنامه نگاران، تاریخ نویسان، مردان و زنانِ سیاسی است. و در هیچکدامِ این دعاوی، دادگاه ها حتی برای یکبار به ادعای اسلام هراسی اشاره نکرده اند. و سرانجام جمعیتِ ضدِ اسلام هراسی، در « جهادِ قضائی » خود علیهِ معترضان در تمامِ دعاوی شکست‌ خورده است. ولی در عین حال، در پهنه ی بحث سیاسی در جامعه فرانسه، این جمعیت کماکان از حربه ی « خود قربانی نمائی » به خوبی استفاده کرده و ازآن برای هر نوع مغلطه کاری بهره برده است.

حتی بسیاری از انجمن‌ها و گروه‌های فعال برای دفاع از مهاجرانِ مسلمان در فرانسه، با آگاهی از اینکه ممکن است اسلام هراس تلقی شوند، از موضع گیری در برابر این جمعیت و جزمیتِ ایدئولوژیکی آن ساکت می مانند. برای نمونه میتوان از دو مورد ِ ساموئل پاتی ( پروفسوری که جلوی مدرسه ای در نزدیکی پاریس با همدستی جهادیست ها و با کمکِ خانواده ی مسلمان و شاگردِ کلاسش ، سرش را از تن جدا کردند. مترجم) و دختر نوجوانی به نامِ میلا ( که در فیس بوک، اسلام را دینِ جبر و جهل دانسته بود. مترجم)، نام برد. گویی هر یکِ از این انجمن‌ها و گروه‌های مسلمان، فرد و یا افراد ِمهاجم را بنا به عمل آن‌ها داوری نمی‌کنند، بلکه بر اساسِ وابستگی شان به این و یا آن گروه می سنجند. و بدین سان است که خود قربانی نمائی های «جمعیت ضد اسلام هراسی در فرانسه» به دل آن‌ها می نشیند.

در سالِ ۲۰۱۸، این جمعیت، تروریسم و لائیسیته گرائی را چنین در کنار هم می‌گذارد : « باید در مقابله با تروریسم و لائیسیته گرائی، تمامِ توان خود را به کار گیریم زیرا آن‌ها دو رُوی یک سکه اند.» در سالِ ۲۰۱۶، عمل و رفتارِ ضدِ اسلام در فرانسه کاهش نشان داده بود. همین جمعیت در همان سال، نهادهای دولتی را سرچشمه ی اسلام هراسی دانست و درکتابی که مدیرِ این تشکیلات، به نامِ ناروان محمد و عبدالعلی حجات منتشر کردند اصطلاحِ مَن در آوردی « لائیسیته ِ نهادینه» شده در فرانسه را مطرح می کنند.آنها در این کتاب -« چگونه نُخبگان از مشکلِ مسلمان حرف می زنند»- چنین می‌گویند : « خصومت در بر خورد با مسلمانان هر روزه دیده می شود، گفتمان های تبعیض گرایانه به کرات شنیده شده و پرخاشگری نسبتِ به آن‌ها رواج پیدا کرده است. به این خاطر است که نویسندگانِ این کتاب در اثری آموزنده می‌خواهند ثابت کنند که چگونه اسلام به مشکلی در فرانسه بدل شده است و چگونه اسلام هراسی به حربه ای نژاد پرستانه- بی‌آنکه نامش برده شود- تبدیل گردیده است.» و آن‌ها این دست آویزِ نژاد پرستی را به راسیسمِ استعمار گرانه تعبیر می‌کنند و در این باره، بینِ اسلام هراسی و یهودی ستیزی پلی می‌زنند تا این دو را به هم وصل کنند.و افزون بر این، با پافشاری بر اهمیتِ راه برد های ویژه خود سعی می‌کنند تا واقعیتِ اجتماعی ِ مسلمانان را به عاملِ مذهبی آن‌ها ربط داده تا به این‌گونه بتوانند اسلام هراسی را با گفتمان هائی از این دست، به خُورد ِ مردم دهند. قدر مسلم این است که آن‌ها راه ِ حلِ بهینه را برای دفاع از مسلمان‌ها، راه افتادن در خیابان‌های پاریس وشعار های جدائی طلبانه، می دانند.

هدفِ نهائی «جمعیت ضدِ اسلام هراسی در فرانسه»، تبهکارانه نشان دادن هر انتقادی از اسلام است. چپِ افراطیِ فرانسه شاهدِ از دست دادنِ طبقهِ کارگری است که به حزبِ جبهه ملی- راست تندرو- رأی میدهد. از این روست که گروهای چپِ تند رو در فرانسه، یا در مهاجرانی که وارد این کشور می شوند، قربانی ها و ستمدیدگانِ نوینی جستجو می‌کنند ویا در انقلاب اسلامی ایران، سراغ ضدِ امپریالیسم می روند، و در همین راستا اگر مسلمان باشند باید بهر تقدیر از آن‌ها دفاع نمود. نمونه ِ بارز آن، در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۹،در « راه پیمائی علیه اسلام هراسی» در پاریس، دوش در دوشِ اسلامیست ها، می توانستیم گروه‌های وابسته به چپ ِ افراطی فرانسه را به بینیم : حزبِ «فرانسهِ تسلیم ناپذیر»، سندیکا ها و گروهای نزدیک به این حزب، چون CGT ,Atac و انجمن دفاع از حقوق بشر. «خود قربانی نمائی» ی این جمعیت، تنها به طرح ِ مداوم اسلام هراسی در فرانسه خلاصه نمی‌شود : وکیل ِ این جمعیت، در ۲۵فوریه ۲۰۲۰ علناً علیه پذیرفتن ِ Asia Babi در کاخ ِ اِلیزه توسطِ اِمانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه، اعتراض کرد. این دخترِ مسیحیِ پاکستانی در دادگاهِ اسلامی پاکستان به جرم آشامیدنِ آب از چشمه‌ای که به مسلمانان اختصاص داده شده است،محکومِ به اعدام شد. ( که کشور فرانسه به او پناهندگی سیاسی داد. مترجم)

پانویس ها :
,/b>
[۱] Pierre Conesa نویسنده و پژوهشگر ِ هفتاد و سه ساله ِ فرانسوی، کارمند عالی رتبه در وزارتِ دفاع فرانسه که در مدرسه (ENA)، مرکز پرورشِ شاگردانِ نخبه، با رتبهِ عالی تحصیلاتش را به پایان رساند و در عین حال دکترای ریاضیات و کنکور استادی تاریخ روس را با موفقیت طی کرد. او یکی از صاحب نظرانِ امور خاورمیانه و کشورهای عربی است. از آثار او میتوان از : خسارتِ جنبی، تولید دشمن، منطقه درگیری و دکتر سعود و آقای جهاد - برنده بهترین کتاب جغرافیائی- نام برد.
[۲]Hindou Brahmanique خدای سه گانه ای به نام های براما، ویشنو و شیوا هند که بر پایه ی سه نیروی خلاقیت، حفاظت و تخریب بنا شده است.
[۳] Néo-Evangélique که در آمریکا از سال‌های ۱۹۸۰به شدت رشد کرده که به جنبشی مذهبی- سیاسی بدل شده است.و برای مثال به علاج بیماری‌ها به وسیله معجزه های فرا طبیعی اعتقاد دارد. در ۲۰۱۱معتقدانِ به این جنبش حدودِ ۳۰۵ میلیون تخمین زده می شد.
[۴] Puritanisme جریانِ مذهبی ِ بسیار سخت‌گیر و معتقد به رادیکالیسم اخلاقی و معنوی که در سالِ ۱۵۵۹ برای اولین بار در انگلیس به ظهور رسید و در ظاهر و با مردم فریبی خود را یک جنبشِ مذهبی نمی داند.

https://www.marianne.net/agora/tribunes-libres/islamophobie-linvention-dun-concept*

نظر شما؟

نام:

پست الکترونیک(اختياری):

عنوان:

نظر:
codeimgکد روی تصویررا اينجا وارد کنيد:

نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد