همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران» با توجه به این که حکومت به دلیل سوء مدیریت و وجود فساد و سیستم رانتی توجهی به حفظ محیط زیست به طور کلی و بویژه جنگل های هیرکانی را ندارد، بر این است که روستائیان، دامداران، محیط بانان زحمتکش فعالان محیط زیست و مردم شهرستان های شمالی می توانند با تشکیل شبکه های پشتیبانی از جنگل های هیرکانی تلاش نمایند و به سهم خود از این سرمایه ملی حفاظت نمایند.

حزب چپ ایران در عین تلاش برای موفقیت مبارزات روزمره‌ی مردم برای تامین حداقل زندگی، تلاش و مبارزه متحدانه برای پایان دادن به جمهوری اسلامی و استقرار یک جمهوری سکولار دموکرات را تنها راهی می‌داند که می‌تواند جامعه را از این فلاکتی که جمهوری اسلامی به بار آورده نجات دهد. حکومت جمهوری اسلامی غیر قابل اصلاح و همه‌ی ارکان فاسد آن در تقابل با هر گشایشی به روی آینده‌ی کشور است. ما همه‌ی احزاب سیاسی، سازمان‌ها، نهادهای دموکراتیک در ایران و خارج از ایران را به همراهی و همگامی در این جهت فرامی‌خوانیم.

حزب چپ ایران این بی‌عملی، بی‌تدبیری و اولویت‌گذاری جنایت‌کارانه‌ی جمهوری اسلامی را قویاً محکوم می‌کند. از نظر ما 
نجات محیط زیست ایران تنها در گرو حکمرانی دموکراتیک، پاسخگو و مردمی است؛ حکمرانی‌ای که ثروت ملی را صرف رفاه مردم و حفاظت از طبیعت کند، نه ماجراجویی‌های ایدئولوژیک! امروز، پیش از آن‌که آخرین درختان هیرکانی هم در آتش بی‌کفایتی بسوزند، باید صدای اعتراض علیه بی‌کفایتی حکومت جمهوری اسلامی بلند شود. 
حکومتی که محیط زیست کشور را ویران می‌کند و جنگل‌ها را می‌سوزاند، مشروعیتی برای ادامه‌ی حیات ندارد!

روز جهانی منع خشونت علیه زنان دریچه‌ای در راستای دامن زدن به گفتمان رهایی کامل زنان از تمام سنت‌های کپک‌زده مذهبی و مردسالانه و عهد عتیقی است. جنبش آزادی زن جنبشی است که با مبارزات و جنبش‌های اجتماعی پیشرو و رادیکال برای رهایی از کل تبعیضات و استثمار و دیکتاتوری و ستم بر بخش‌های مختلف مردم توسط حاکمین سرمایه پیوند عمیق دارد. جمهوری اسلامی یکی از ضد زن ترین و فسیل‌ترین ستون‌های ارتجاع ضد زن است و با سرنگونی این حکومت می‌توانیم آزادی زنان از تمام قیودات و فرهنگ و بندهای مردسالارانه و مذهبی و عهد عتیقی را پایه‌ریزی کنیم و جشن بگیریم.

جنبش‌های مردمی کشور ما از دی ماه ۹۶ تا آبان ۹۸ و جنبش «زن، زندگی، آزادی»، سیمای جامعه‌ را تغییر داده‌اند و توازن قوای جدیدی را در آن ایجاد کرده‌اند و بخش مهمی از خواست‌های خود را بر حکومت تحمیل کرده‌اند؛ از برچیدن بساط حجاب اجباری، تا شکستن انحصار حاکمیت بر فضای عمومی جامعه و تعمیق شکاف‌های درونی آن. هرچند جمهوری اسلامی امروز با اعدام‌های گسترده و تشدید سرکوب در تقلای احیای مجدد جو وحشت و هراس در جامعه و بازگشت به عقب ‌است، اما واقعیت این است که این تقلاها قبل از همه نشانه‌ی هراس از آینده‌ی این رژیم فاسد و ناکارآمد و شتاب روزافزون روند فروپاشی درونی آن است.

امروز جامعه ما با بحرانی بی‌سابقه در تاریخ خود روبه‌روست؛ بحرانی که نه‌تنها زیست‌بوم و معیشت میلیون‌ها ایرانی را تهدید می‌کند، بلکه موجودیت اجتماعی ما را در معرض نابودی قرار داده است. ابر‌بحران آب در ایران به مرحله‌ای رسیده که شهرهایی چون تهران، اصفهان، مشهد و تبریز در آستانه "روز صفر آبی" قرار گرفته‌اند. سدها خشک، چاه‌ها تهی و سفره‌های زیرزمینی فروپاشیده‌اند. حکومت از تخیله تهران به دلیل کمبود و نبود آب صحبت میکند. این وضعیت نه "تقدیر طبیعی" و نه آنطورکه متحجرین اسلامی می‌گویند نتیجه "بی‌حجابی زنان" و نه حتی ناشی از تغییرات اقلیمی جهانی، بلکه نتیجه‌ مستقیم بیش ازچهار دهه سیاست‌های ویرانگر جمهوری اسلامی است.