غزل ِشميم تند گلسرخ
Tue 20 01 2026
ا. صفوى (يوسف)
براى خسرو گلسرخی در سالگشت اعدامش!
تو!
در صداى خروسان،
- نويد ِ فردائى
سرود ِناب ِ زمانى،
أصيل و گيرائى!
درين هواى نفس گير ِ اين ضُلام آباد
تو!
نطفه اى ز سپيده،
به بطن ِ يلدائى
به دشت ِ تشنه ى اين تن،
ببار!
باران باش
كه از سلاله ى ابرى
- سِتُرگ دريائى*
شَميم ِ تند ِ "گل ِ سرخ"**
از تو مى خيزد
تو إز "نهاله" ى آنى
"شكوه ِ" گلهائى
درين ضُلام ِ مكرر
درين افول ِ مدام
تو اى ستاره ى روشن!***
نويد ِ فردائى
تاريخ سرايش ١٣٥٢/٥٣ و تاريخ چاپ در يكى إز مجلات آن دوره ١٣٥٥
===
توضيحات:
*در اين بيت:"دشت ِ تشنه" ، مربوط به زادگاه سراينده و كلمات باران،بارش،ابر و دريا نيز در ارتباط با درياى خزر، شمال و زادگاه و زندگى خسرو گلسرخى است.
*گل سرخ = اشاره دقيق به خ. گلسرخى و شكوه =شكوه فرهنگ(ميرزاده گى) كه آنموقع هنوز آنچه كه در مورد او امروز روشن شده است، روشن نبود. و حتى سراينده غزل، چند بار هم او را بعد از آزادى اش، در ساختمان مجله ى "تلاش" ملاقات كرده بود.
***ابيات اين غزل بيشتر از پنج بيت بود كه متأسفانه همه و كامل آن نه در ياد است و نه كپى اى از آن باقيست. مسئول بخش شعر و ادبيات يا تحريريه، حداقل را انتخاب و چند كلمه و اصطلاح را هم عوض كرده بود كه بعدا دچار مشكل نشوند. إز جمله:
بجاى "ضلام آباد" غبار آباد، و بجاى " سلاله ابرى"،سلاله ى عشقى و بجاى "از نهاله ى آنى" إز عشيره ى آنى و در آخرين بيت هم بجاى "ستاره ى روشن" كه در زبان آذرى بدان "دان اولدوز" =ستاره سرخ گفته ميشود ، تو اى تبار مبارك گذاشته وبالاخره چاب كرده بود.
|
|
