برای ایران پس از فروپاشی
Sat 10 01 2026
فرامرز پارسا
ما، فرزندان زخمخورده این سرزمین،
نه برای انتقام،
نه برای بازگشت،
که برای ساختن گرد هم میآییم.
ما از انقلابی میآییم که وعده آزادی داد و زندان ساخت،
از ایمانی که قرار بود اخلاق بیاورد و خشونت زایید،
از حکومتی که به نام خدا، انسان را حذف کرد.
ما دیگر منجی نمیخواهیم.
نه عمامه، نه تاج، نه چهرهای که خود را «تنها راه نجات» بداند.
تاریخ ما ثابت کرده است که سپردن سرنوشت ملت به فرد،
حتی با نیت خیر،
به فاجعه ختم میشود.
« اینده ، بازگشت نیست »
هیچ ملتی با عقبگرد نجات پیدا نکرده است.
بازگشت به پیش از ۵۷،
انکار رنج کشتهشدگان،
و نادیده گرفتن تجربهای است که بهایش نسلها بوده است.
ما گذشته را میشناسیم،
اما در آن زندگی نخواهیم کرد.
« گذار ، نه فروپاشی کامل »
ما بهخوبی میدانیم که فروپاشی قدرت سیاسی
نباید به فروپاشی زندگی روزمره مردم منجر شود.
آب، برق، درمان، آموزش، حملونقل و امنیت عمومی
نباید قربانی خلأ قدرت شوند.
حفظ زیرساختهای ملی و تداوم خدمات عمومی
وظیفهای ملی و فوری در لحظه گذار است.
گذار مسئولانه،
تنها راه جلوگیری از هرجومرج، خشونت کور
و سناریوهای فاجعهبار منطقهای است.
« قدرت باید محدود ، پاسخگو و موقت باشد »
هیچ مقامی مادامالعمر نیست.
هیچ قدرتی مقدس نیست.
هیچ نهادی فراتر از نقد و قانون قرار نمیگیرد.
حکومت، خدمتگزار است نه قیم.
« دین ، عقیدهای شخصی است نه ابزار حکومت »
ایمان اگر ارزشمند است،
در آزادی معنا دارد.
دولت نه مفسر خداست
و نه نگهبان بهشت و جهنم.
جدایی نهاد دین از قدرت سیاسی،
نه دشمنی با ایمان،
که نجات ایمان از فساد است.
« زن ، شهروند درجه اول است »
نه نماد، نه ابزار، نه قربانی.
بدن زن میدان سیاست نیست.
آزادی زن، معیار آزادی جامعه است؛
و جامعهای که زن را سرکوب کند،
هیچگاه آزاد نخواهد شد.
« عدالت بدون انتقام »
ما خواهان حقیقت هستیم، نه فراموشی.
دادخواهی میخواهیم، نه چرخه خون.
نه مصونیت برای جنایت،
نه اعدامهای نمایشی برای آرامکردن خشم.
قانون، نه احساس، معیار عدالت خواهد بود.
« ایران ، خانه همه ایرانیان است »
قومیت، زبان، مذهب، گرایش فکری یا سبک زندگی
دلیل حذف هیچکس نیست.
یکپارچگی ایران
با اجبار حفظ نمیشود،
با عدالت و برابری پایدار میماند.
« تمرین دموکراسی از پایین به بالا »
ما میپذیریم که دموکراسی
بدون تمرین، بدون آموزش، بدون خطا
ممکن نیست.
شوراها، انجمنها، تشکلهای صنفی و محلی
مدرسههای دموکراسیاند.
آینده ایران
نه در تصمیمهای پشت درهای بسته،
که در مشارکت تدریجی و آگاهانه مردم ساخته میشود.
آموزش سیاسی، گفتوگو، تحمل اختلاف
و مسئولیتپذیری جمعی
بخش جداییناپذیر این مسیر است.
«آینده را مردم می سازند ، نه ناجیان »
ما به کاریزما نه میگوییم،
به قانون آری.
به فردپرستی نه،
به نهادسازی آری.
دموکراسی یک روز جشن نیست،
راهی طولانی است
که با صبر، یادگیری و نظارت دائمی معنا پیدا میکند.
« پیمان ما »
ما متعهد میشویم
که حتی در لحظه پیروزی،
از آزادی عدول نکنیم.
حتی در خشم،
به استبداد پناه نبریم.
و حتی در ناامیدی،
عقل جمعی را قربانی نکنیم.
آینده ایران،
نه در بازگشت به گذشته،
بلکه در عبور آگاهانه از آن ساخته میشود.
—————-
۲۰۲۶/۱/۸
|
|
