دروغ پراکنی
از جانب رسانه های رسمی و غیر رسمی جمهوری اسلامی امری عادی شده است که سالهاست
مخصوصا هر فعال سیاسی در ایران با آن کاملا آشنایی دارد. اما خبر کذب انتشار یافته
در سایت بازتاب وابسته به آقای رضایی مبنی بر دعوت اینجانب ازطرف سنای آمریکا ،
مرا واداشت تا به ایشان و خبرنگارشان یادآوری کرده باشم که اینروزها کسانی به دعوت
و حمایت و تضمین مقامات امریکایی نیازمندند که جام زهری دیگر را سر کشیده و در ضعیف
ترین وضعیت خویش دست به دامن دولت امریکا برای مذاکره شده اند. امان طلبیدن از آمریکا
برازنده آقازاده جناب رضایی است و نه ریش سفید رفراندم!
برنامه سفر
من به کانادا (که البته گزارشگر باهوش سایت بازتاب احتمالا تفاوت آن با امریکا را
نمیداند) جهت بازدید از فرزندانم که در آخرین حضورشان در ایران پدرشان را از پشت میله
های زندان دیده اند، آنقدر علنی بوده است که دست اندر کاران سایت بازتاب میتوانند
خبر ممانعت 2 سال قبل همکاران آقای رضایی در وزارت اطلاعات و سپاه از خروج من - بعد
از 25 سال محروم بودن از داشتن گذرنامه- را درسایت های اینترنتی و شاید در آرشیو
خودشان بیابند. اینبار نیز ممانعت دوباره از دیدار فرزندان را همکاران گمنام ایشان
در سفارت کانادا انجام داده اند.
ضمنا یاداوری
این نکته بی مناسبت نیست که اگر دنبال مال و منال این دنیا بودم، نیازی به دلار
امریکا و یوروی اروپا نبود. می توانستم گوشه چشمی به حاکمان "نظام ولایی"
نشان دهم تا بیش از انچه در اختیار کسانی چون آقای رضایی گذاشته شده، در اختیارم می
گذاشتند. من را همین زندگی ساده که با حقوق بازنشستگی دانشگاه می گذرد افتخاریست
که یک لحظه آنرا به عمری زندگی نکبت بار زیر سایه صاحبان زر و زور و تزویر معاوضه
نمیکنم.
در آخر لازم
به ذکر است که جنبش رفراندم که ریشه در داخل کشور و مردم آزادیخواه آن دارد، با
تهمت ها و برچسب زنی های بازتابیان صدمه ای نمی خورد و تلاش بی وقفه ایشان در انگ
زنی و ارتباط دادن این مساله به بیگانگان، خود دلیل محکمی بر ترسشان از حرکت رو به
رشد این جنبش ملی دارد که در آینده ای نه چندان دور به بار خواهد نشست.
