نامه دکتر سعيد کماليها –رضا محمدي و پيمان پيران

در محکوميت برخورد با تجمع روز سه شنبه بيست ويک تير ۸۴

 

مردم ايران هنوز جوهر انتخابات دوره نهم خشک نشده در پي برگزاري تجمعي ارام در حمايت از زندانيان عقيدتي _سياسي باز هم صداي ناله ي مظلومان به گوش مي رسد .وباز هم صداي چماق و باتوم و باز هم رنگ سرخ خون بي گناهاني که تنها براي واخواهي گرد هم امده بودند. تعدادي را ناسزا مي گويند و عده اي را به باد کتک مي گيرند. بر خي را تهديد مي کنند و بعضي ديگر را به زور مي برند. در کل اگر غير از اين از سوي مشتي سلطه طلب و ساده لوح رفتار مي شد خود جاي بسي تعجب بود. اما در هر صورت با توجه به شرايط پيش امده کنوني بايد صريح تر گفت که در عصري که مدعيان دموکراسي ديني!هردم ولايت فقيه را تنها با گفتار تغيير و نوسازي و اصلاح ارايش مي دهند باز همانگونه رفتار مي شود که تا به اين تاريخ قريب به سه دهه است که با منتقدين و مخالفين واجتماعات مردمي رفتار مي شود. واقعيت امر اين است رژيمي که انقدر در بين تودهها ريشه دارد و مي پندارد منتخب مردم است کوچکترين موجبي براي سوء قصد نسبت به ارکان وجودي دموکراسي ندارد. و مي داند که دموکراسي بدون حق ازادانه ي برگزاري اجتماعات تابلويي ميان تهي و پوچ است. ليکن انچه درباره ي واکنش رژيم در طول اين سالها مي توان ابراز داشت اين مطالب خلاصه شده است که ساختار مذهبي قدرتي که تار و پودش تجسم واضح قرون وسطي است مفاهيمي چون حق ازادانه انتخاب همگاني – حق برگزاري اجتماعات- برابري افراد در برابر قانون – ازادي بيان و عقيده و مطبوعات را تنها کلمات و مفاهيمي بي روح و يا جملات مد روز دنيا مي پندارد و طبعا" در جامعه ي جهاني فقط تلاش خود را معطوف به حفظ وضع موجود و بقاي خود مي کند. در پرتوي لرزان چنين رويکردي است که حتي برگزاري نيم بند يک تجمع ارام نيز توسط بازوان مشتي کهنه پرست و عربده زن که با مال و ثروت مردم به اين شکل درامده اند مورد حمله قرار مي گيرند. مع الوصف ما که صرفا" براي ابراز عقيده مدتهاي مديدي را در زندان به سر برده ايم عليرغم وجود حصار و سيم خار دار رنگ خونمان را سرخ تر از ان دو نسلي که از همين لعنت اباد به زير خاک رفته اند رنگين تر نمي دانيم. و صراحتا" هشدار مي دهيم تجربه ي تاريخي جوامع گوناگون نشان داده است که اگر تعرض به جايگاه مردم و حتي حمله به چنين اعتراضات ارامي مي توانست حاکميت هاي خود کامه و ضد مردمي را نجات دهد بسياري از قره ديکتاتور هاي پيشين که مشروعيت خود را نه از مردم بلکه از زور چماق و قوانين پوسيده داشته اند از خشم مردم نجات يافته بودند.

                                                                                                             زندان اوين ---بند 3

22/4/8