عليرضا رجايی:

محافظه​کاران بعد از استفاده ابزاری از دين،

 به سراغ «مليت» آمده​اند

 

 رويداد

 

ارزيابی «عليرضا رجايی» از فعالان ملی-مذهبی درباره شعار جديد مطرح شده برای مقابله با مواضع آمريکا و اروپا در قبال ايران

 

در حالی که شورای حکام آژانس بين​المللی انرژی اتمی بار ديگر ايران را به عدم همکاری لازم و پنهانکاری در مورد فعاليت​های هسته​ای خود متهم کرده است و بيم آن می​رود که در نشست​های آتی اين شورا، پرونده ايران راهی شورای امنيت سازمان ملل شود، برخی تحليلگران و فعالان ياسی جناح محافظه​کار در بحث جديد را مطرح کرده​اند که طی آن، ای جناح سياسی باری مقابله با تهديد​های بيگانگان بر روی «ورحيه و غرورملی ايرانيان» سرمايه​گذاری می​کند. اين جريان معتقد است که «روحيه ملی هموطنان» پارامتری است که تاکنون از سوی سياستگذاران کشر مغفول مانده است و اگر به آن به اندازه کافی توجه شود، امکان بسيج اجتماعی برای مقابله با تهديدهای خارجی به وجود می​آيد. اين تحليل​ها در حالی مطرح می​شود که جريان محافظه​کار تاکنون منتقد جدی نيروهای سياسی بوده که «مليت» را در کنار مذهب به عنوان ارکان هويت​ساز جامعه ايرانی معرفی می​کنند و حتی با سازماندهی اين طيف از فعالان سياسی با استفاده از ابزارهای قضايی و امنيتی ممانعت کرده است.

«عليرضا رجايی» از فعالان ملی-مذهبی که در انتخابات مجلس ششم به عنوان نفر اول فهرست اين جريان سياسی به مجلس راه يافت و سپس با ابطال گسترده آرای مردم تهران توسط شورای نگهبان، از فهرست برگزيدگان خارج و «غلامعلی حدادعادل» جايگزين وی شد، روز چهارشنبه سوم تيرماه در گفت​وگويی با خبرنگار «رويداد» شعار جديد محافه​کاران را مورد تحليل قرار داده است.

رجايی رويکرد محافظه​کاران به ملی​گرايی را نشانگر احساس خطر آنها در قبال اتفاقات رخ داده دانست و گفت: «محافظه​کاران تصور می​کنند بايد از بضاعت​های فراتر از رفتار معمول جناحی و جريانی خود استفاده و فضای ملی را درگير مسائل ايدئولوژيک خود کنند.»

وی افزود: «آنها اينطور تصور می​کنند که ابزارهای سنتی و قديمی که در اخيار اين جريان است،​کند شده است. مثلا آنها دين و مسائل معنوی مردم را تاکنون مورد استفاده ابزاری قرار می​دادند، اما حال که اين ابزارها نمی​تواند چندان منافع آنها را تأمين کند، به «تجديد ابزار» احساس نياز کرده​اند و سراغ «ملی​گرايی» آمده​اند.

رجايی معتقد است که البته صرف بکار بردن يک شعار نمی​تواند يک جريان را سوار بر امواج کند، بلکه بايد از پايگاه​های اجتماعی و اقتضائات آن نيز بهره داشته باشد.

وی تصريح کرد: «بازسازی انرژی وسيع مردم که در کشاکش​های سياسی که غالبا از طرف جناح راست تقليل يافته احتياج به کار ملی دارد و ترديدی نيست که بازسازی روحيه ملی از عهده يک جناح برنمی​آيد بلکه به شاخص​ها و نشانه​هايی نياز دارد.»

در ادامه با اشاره به مشارکت اجتماعی گسترده مردم در جريان انتخابات دوم خرداد ۷۶ اظهار داشت: «در انتخابات دوم خرداد ۷۶ شاهد بروز احساس وظيفه ملی در قبال انتخابات بوديم در حالی که احتياجی به تزريق اين احساس به مردم وجود نداشت و در واقع يک جريان يا گروه خاص سياسی نمی​تواند احساس ملی​گرايی را به مردم تحميل کند.»

وی خاطرنشان ساخت: «اينکه محافظه​کاران شعار ملی​گرايی بدهند، به معنی رويکرد آنها به مناسبات و جريان​های ملی نيست. همچنان که در بحث زندانيان سياسی و آزادی مطبوعات و حتی بحث عدالت اجتماعی که مطرح می​کنند، بسيار حرف می​زنند و کمتر عمل می​کنند.»