انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران:

وفاق اعضای اتحاديه بر اساس گفت​وگو در حوزه ​های مشترک را خواهانيم

 

·         آنچه که امروز در دانشگاه​های ايران در حال اتفاق افتادن است، ناشی از اعمال تحکم​آميز گفتمانی است که پرسش​گری را در دانشگاه​ها بدون توجه به بنيان آن در سطح تقليل​گرانه قبول دارند و نه در سطح معرفتی و به جای تلاش برای ارايه​ی گفتمان خود در دانشگاه​ها و رقابت آن گفتمان با ساير گفتمان​ها و انتخاب آزاد هر يک از اين گفتمان​ها، گفتمان​های ديگر را در غل و زنجير می​کند

·         سهم زنان در مديريت و هيات علمی دانشگاه​ها ناچيز است، علی​رغم آن که درصد بالايی از جمعيت دانشگاه را زنان تشکيل می​دهند و وجود خويشتن را اثبات کرده​اند. با توجه به وجود فرهنگ مرد​سالار و آگاهی بر اين که تغييرات فرهنگی در يک کشور از فضای نسبيت​گرا و خردورز آغاز می​شود، انتظار است که نقش زنان در مديريت و هيات علمی دانشگاه​ها افزايش يابد.

 

 

 

خبرگزاری دانشجويان ايران

 

انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران به مناسبت بازگشايی دانشگاه​ها بيانيه​ای صادر کرده و در آن خاطرنشان کردند که سعادت و شقاوت يک کشور در دانشگاه تعيين می​شود.

به گزارش گروه دريافت خبر خبرگزاری دانشجويان ايران(ايسنا)، در اين بيانيه با اشاره به اين که ۷۰ سال از تاسيس دانشگاه در کشورمان می​گذرد و در اين مدت دانشگاه فراز و فرودهای فراوانی را تجربه کرده، آمده است: اما نه تنها جايگاه والايش درک نشده، بلکه حرمت و امنيت آن نيز مورد هجمه واقع شده است. دانشگاه مهد تمدن است و در دنيای دانش​مدار امروز وظيفه​ی اصلی فرهنگ​سازی و هويت يابی هر کشور بر عهده دانشگاه است و بزرگ​ترين سرمايه هر کشور، سرمايه انسانی است که در دانشگاه تربيت می​يابد.

در اين بيانيه خاطرنشان شده است: بنيان دانشگاه خردورزی و نقادی است که در حوزه​ی علوم طبيعی با تجربه کردن و آزمودن مکاتب فکری و راهکارهای ارايه شده و در حوزه​ی ماوراءالطبيعه، با بررسی دارا بودن رابطه​ی منطقی سعی در انتخاب از ميان کالاهای فکری عرضه شده برمی​آيد، با توجه به دارا بودن فرهنگ دينی در کشورمان و تعامل آن با دانش دنيامحور و مدعی بودن حوزه​ی علميه در حيطه​ی دين لازم به ذکر است که تفکر حاکم بر دانشگاه، تفکر ابطال​گراست اما تفکر حاکم بر حوزه، تفکر اثبات​گراست.

صادرکنندگان اين بيانيه معتقدند: در حوزه​ی دين، شک و ترديد، گذرگاه است برای رسيدن به منزلگاه، اما در حوزه​ی دانش، شک و ترديد گذرگاهی است برای رسيدن به گذرگاه بعدی و نسبيت گرايی در شيوه​ی تفکر که باعث رشد دانش می​شود. در شيوه​ی تفکر علمی در حوزه​ی علوم طبيعی، مديريت و اقتصاد دانش مدار به خاطر محور بودن انسان و ارزشمند بودن بالذات دنياست، اما در گفتمان دينی و ماوراءالطبيعی خدامحور، دنيا وسيله است برای رستگاری و عمل بر اساس وظيفه و نه نتيجه.

اين بيانيه می​افزايد: اگر گفتمان دين​محور در حفظ صورت برگرفته از سنت بماند گفتمان دانش​محور که تجدد خواه است از آن عبور خواهد کرد و آنچه که امروز در دانشگاه​های ايران در حال اتفاق افتادن است، ناشی از اعمال تحکم​آميز گفتمانی است که پرسش​گری را در دانشگاه​ها بدون توجه به بنيان آن در سطح تقليل​گرانه قبول دارند و نه در سطح معرفتی و به جای تلاش برای ارايه​ی گفتمان خود در دانشگاه​ها و رقابت آن گفتمان با ساير گفتمان​ها و انتخاب آزاد هر يک از اين گفتمان​ها، گفتمان​های ديگر را در غل و زنجير می​کند، امنيت تفکر را علی​رغم تاکيد کتاب انسان​ساز قرآن بر تفکر، تعقل و تفکر، از بين می​برد و از قوه​ی قهريه نيز مدد می​گيرد. تا زمانی که اين تفکر،​ نگرش خود به تبليغ و ارايه​ی گفتمان را تغيير ندهد، حرمت و امنيت دانشگاه متناسب با جايگاه آن حاصل نخواهد داشت و به صورت​بندی جديدی از فرهنگ دينی برای همگام شدن با تغييرات تکنولوژيک محيرالعقول که تمام حوزه​های زندگی انسان را در بر گرفته است، لازم است.

نويسندگان اين بيانيه با انتقاد از آن چه که عدم توجه به فرهنگ سازی در يک فضای مردم​سالار و توجه به مفاهيم مقبوليت و مشروعيت مديران و روسای دانشگاه و انتخاب آنان به صورت تحکم​آميز خوانده​اند، خاطرنشان کرده​اند: [آيا] اساتيد دانشگاه که بر اساس شناخت معرفتی خود، آگاهانه مشکلات معيشتی، عدم احترام، حرمت و امنيت را تحمل می​کنند، توانايی انتخاب رياست دانشگاه را ندارند.

در ادامه اين بيانيه آمده است: سهم زنان در مديريت و هيات علمی دانشگاه​ها ناچيز است، علی​رغم آن که درصد بالايی از جمعيت دانشگاه را زنان تشکيل می​دهند و وجود خويشتن را اثبات کرده​اند. با توجه به وجود فرهنگ مرد​سالار و آگاهی بر اين که تغييرات فرهنگی در يک کشور از فضای نسبيت​گرا و خردورز آغاز می​شود، انتظار است که نقش زنان در مديريت و هيات علمی دانشگاه​ها افزايش يابد.

در اين بيانيه همچنين آمده است: رشته​های فنی و پزشکی به خاطر ديدگاه معيشتی تقاضای فزاينده​يی را شاهد بوده و ورود به دانشگاه برای افزايش و ارتقای بينش و نگرش، مغفول مانده است و رشته​های علوم انسانی که محوريت مديريت کارآمد در کشورهای پيشرفته است، مورد بی​مهری قرار گرفته است و دخالت نابجا و عدم رعايت شايسته​سالاری در حوزه​های اجرايی رشته​های علوم انسانی نيز مزيد بر علت گرديده است و آنچه را که اکنون در برنامه​های بلندمدت وزارتخانه مغفول مانده است "انسان ساز بودن دانشگاه" است. مدرک​گرايی حتی پا را فراتر نهاده و حوزه​های اجرايی در سطح مديران ارشد را نيز فراگرفته است که دانشگاه هاوايی نمونه​ای است کوچک.

در اين بيانيه خاطرنشان شده است: در اين فضا، ايجاد ارتباط ميان دانشگاه و نهادهای بيرون و قرار گرفتن دانشگاه به عنوان حلقه واسط برای ايجاد پارک​های علمی و شهرک​های تحقيقاتی به فراموشی سپرده می​شود. خلاقيت، نوآوری و کارآفرينی از جامعه رخت برمی​بندد و نخبگان و مغزهای کشور که شايد شبيه​سازی آينده خود را فضای کنونی دانشگاه می​بينند؛ يعنی: عدم اعتماد به استاد و دانشگاه، عدم رعايت حرمت و احترام، عدم وجود امنيت مالی،​ جانی و روانی در تفکر، پرسش​گری و نقادی، همراه با مشکلات معيشتی، مجبور می​شوند با وجود حس ناسيوناليستی از کشور خارج شوند. در چنين فضايی دارا بودن بينش سياسی مستقل و فعال کردن تشکل​های دانشجويی که در حوزه​های متکثر فعاليت می​کنند، انتقاد و پرسشگری می​کنند و با تلفيق گفتمان تمدن​های ايرانی، اسلامی و غربی خواهان دفاع و اشاعه​ی نوعی نگرش و شيوه​ی زندگی و هويت يابی جديد هستند که دانشجوی ايرانی مسلمان روشنفکر بر پايه​ی عقل و منطق بنا می​نهد مورد عتاب قرار می​گيرد و انشعاب و انشقاق اين تشکل​ها در جهت تضعيف کردن ثمربخشی و اثرگذاری آن​ها، مورد توجه عوامل برون​زا اما موثر در دانشگاه قرار می​گيرد.

صادرکنندگان اين بيانيه تاکيد کرده​اند: از اين رو انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران خواهان وفاق اعضای اتحاديه است هرچند که يافتن مفهوم محوری هويت ساز برای ايجاد وحدت با توجه به وجود بازه​ی وسيعی از تفکرات در انجمن​های اسلامی دانشجويان، نه آسان است و نه غير ممکن که آن وحدت نيز بر اساس گفت​وگو در حوزه​های مشترک حاصل می​گردد.