بيانيه جمعی از زنده ماندگان شهريور ۶۷ در پاسخ به داريوش همايون

تداوم خشونت و کينه

​

 در تاريخ ملت​ها روزهای داغ و درفش فراوان است. روزهای خانه خرابی و سقف فروريختگی؛ روزهای بغض و عزيز از دست دادگی، که ۲۵ سال است روزمرگی​های مان را اين گونه سپری کرده​ايم. تاريخ جنايت حکومت اسلامی تا قبل از شهريور ۶۷ را می​توان از جمله اين روزها به حساب آورد. شهريور ۶۷ سيستم جنايت ۲۵ ساله حکو مت را به بعد و قبل از آن تقسيم کرد و امروز با توافق عمومی وجدان​های بيدار به عنوان عيار سنجش جنايت پيشگی حکومت آدم خواران قرار گرفته است.

برای يادآوری و تلنگر به حافظه​های هنوز له نشده و يا د​هايی که خوره فراموشی به جانشان نيافتاده است می​گوييم که کوتاه زمانی پس از پذيرش قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل از طرف حکومت اسلامی، طرح از قبل آماده شده کشتار زندانيان سياسی در زندان​های سراسر کشور به اجرا درآمد. جوانی جان​های چندين هزار طی چند روز گرفته شد و استخوان​های هزاران هزار بر خاکپشته​های لعنت آبادهای اسلامی شيار شد. به فرمان خمينی و همراهی و توافق پايوران حکومت خداسالار خاطره عظيم ملتی پرپر شد و ۱۰ شهريور هويت و شخصيتی يافت که امروزه هنجار جنايت است.

در سال​های اخيرزنده داشت و يادمان اين جنايت هولناک از چنان گستردگی برخوردار شده است که تمامی نحله​های فکری درگير با حکومت را ناچار به موضعگيری کرده است.

از جمله کسانی که در شانزدهمين سالگرد جنايت بزرگ نظرات طيفی از جناح سلطنت ايران را نمايندگی ميکند، آقای داريوش همايون هستند که در شماره ۱۰۲۲ کيهان لندن در مقاله​ای با عنوان "پيروزی خشم و کين" از نگاه معروفترين نظريه پرداز راست به بهانه پرداختن به آن کشتار بزرگ افق فکری و نگاه قدرت مدار خويش را به نمايش گذاشته​اند.

به باور آقای همايون «شهريور ۶۷ حقيقت انقلاب ۵۷ بوده است» و «هزاران جوان در خون تعميد يافته از دم شمشير انقلاب خويش گذشته​اند» چرا که «شهريور ۶۷ زورآزمايی نابرابر دو نيروی سياسی بود که اگر چه ماموريتشان متفاوت بود، در خصلت انقلابی خود تفاوتی با هم نداشتند. دژخيم و قربانی به آسانی می​توانستند جای خود را با هم عوض کنند اگر يکی دست بالاتر نيافته بود، ديگری به پيشدستی همان را می​کرد.»

ايشان با کينه​ای کمياب و کمتر ديده شده فاجعه ملی شهريور ۶۷ را رويدادی می​دانند که «با شرکت فعال و آگاهانه همدستان فاجعه» به قوع پيوسته است. "قربانی و جانی" در قلمرو فکری آقای همايون هر دو از يک قماش هستند، فقط ديگری کمی زودتر به خط پايان رسيده است. اين که آقای داريوش همايون به عنوان يک مبارز پيگير از جوانی و دوران معاونت آقای منشی زاده و فرماندهی سومکا (کپی وطنی حزب نازی) محور چالش​های عقيدتی و فکری شان را عليه چپ وانقلاب قرار داده اند با سابقه فکری ايشان خوانايی کامل دارد و پيگيری ايشان در اين زمينه ستودنی است! ايشان با جعلی آگاهانه به عمد هر گاه سخن از چپ گفته اند آن را معادل استالينيسم گرفته​اند هر کس تاريخ نداند فکر می​کند استالين ادعايی آقای همايون سلطنت طلبان را قلع و قمع کرده است و نه متفکران بزرگ چپ را. با اين شيوه استدلال و منطق چوبين می​توان به آقای همايون يادآور شد که تاريخ پادشاهی مروج سنت پسر کشی و برادرکشی بوده و هر چه پادشاه در تاريخ شاهنشاهی ايران داشته​ايم، جفت جفت چشم درآورده و مناره​ها از سرها برپا ساخته​اند. آقای همايون به بهانه برخورد با هر رويداد تاريخی تلاش می​کنند که با گيوتين تحليل شان سر چپ رابزنند. اين البته حق آقای همايون است و تعرض به حريم اين حق جايز نيست، اما با دفاع از حقوق بشر و ادعای دموکراسی​خواهی آقای همايون در تعارض قرار ميگيرد. ايشان در بررسی فاجعه شهريور ۶۷ حتا واژگان ارتجاعی خمينی را ادبيات چپ می​دانند و کشتار ۶۷ را «بهای پوشيدن ردای فرصت​طلبانه اسلامی» از طرف چپ​ها ارزيابی می​کنند. ببينيم اين رجعت​خواهی اعتبارطلبانه ايشان که خود را مدافع حقوق بشر می​دانند و "تلاش" نا"فرخنده" همفکران و مريدانشان که وی را تبلور دمکراسی خواهی ايران جلوه می​دهند تا چه ميزان با واقعيت منطبق است. گويی ايشان از جوانی و عرق​ريزان زير پرچم دمکراسی خواهی سينه زده​اند. و نه آنکه در يکی از مهم​ترين دوره​های تاريخ ايران که به کينه و خون آغشته است به عنوان معاون تک حزب حاکم - حزب رستاخيز - و آخرين وزير اطلاعات و سخنگوی دولت آموزگار مبلغ فرهنگ تک صدايی و تک حزبی بوده و به عنوان يکی از تئوری پردازان اصلی آن مبلغ نظر "هر کس عضو حزب ما نيست گذرنامه​اش را بگيرد و گورش را گم کند" بوده​اند. ايشان با نگاهی مقصرتراش به تاريخ، عرصه مخالفت با انديشه چپ را به دشمنی با آن تنزل داده​اند.

آقای همايون! شما که اتهام به کارگيری ادبيات چپ از دهان خمينی را پيراهن عثمان کرده​ايد، چرا نمی​گوييد خمينی رج زده است و از روی دست شما تقلب کرده است. حزب​الله خمينی از بذری که شما بر روی زمين تک حزبی جامعه پاشيده​ايد، سبز شده است. شما گفتيد، شاه سايه خدا؛ آن​ها گفتند، خمينی روح خدا؛ شما گفتيد، حزب فقط رستاخيز به رهبری سايه خدا؛ آن​ها گفتند، حزب فقط حزب الله، رهبر فقط روح​الله. آقای همايون، حزب الله ادامه همان رستاخيز شماست. خمينی از زهدان سلطنت متولد شده و مولود تمام و کمال نظام پادشاهی ايران است که شما از تئوری پردازان برجسته آن بوده​ايد. تمام گذشته و حال شما دلبستگی به تک فردی و تک شخصيتی شما را به نمايش می​گذارد.

آقای همايون، با شما نه مسئله​ی شخصی داريم و نه کينه​ای از آن دست که شما با خود حمل می​کنيد. اما جامعه ايرانی با دگرگشت فکری و پس از دو تجربه مرگبار سلطنت ومذهب روبه آينده​ای حرکت ميکند که با علايق و انتخاب شما ناسازگار است. اگر تحليل شما بر سر فاجعه شهريور ۶۷ به بهانه دفاع از حقوق بشر را با ديگر موارد داوری​تان مانند کودتای ۲۸ مرداد در گذشته ايران مورد مداقه قرار دهيم، چندان متعجب نخواهيم شد تک پا بودن تحليل شما در مورد آن اقدام شوم که فرايند روند دمکراسی و چندصدايی در ايران را متوقف کرد، بيشتر به لجبازی يک مشروط(ه)خواه وامانده از قدرت شباهت دارد تا نگاهی هوشمندانه به يک رويداد تاريخی. در جايی که وزارت امور خارجه آمريکا، مجری اصلی طرح کودتا، رسما به دخالت در امور داخلی - کودتا - ايران معترف شده است و اين اتفاق در دوره جنگ سرد، تنها ويژه ايران نبوده است، اسب تحليل شما به سمتی ديگر هی می​شود. جان مايه آخرين تحليل شما در مورد فاجعه تابستان ۶۷ که تئوری قدرت و دلبستگی​تان به آن را تبليغ می​کنيد، آن است که اگر چپ​ها قدرت می​گرفتند می​توانست جايشان با جانی عوض شود. و چپ​ها نيز البته مانند استالين دست به کشتار می​زدند. اين ساده​انگاری تحليل گونه را می​توان به يک پيشگويی خرافه​پرستانه و يا در بهترين​ترين شکل آن يک پيش فکر در عرصه نظری مورد بررسی قرار داد. اما آقای همايون شما که در اين مورد کارنامه رفوزگی​تان را سال​ها قبل دريافت کرده​ايد. شما در هرم قدرت بوديد و جنايت اتفاق افتاد. کارنامه شما آغشته به خون شريف​ترين فرزندان اين ملک بلاخيز است.

شما هر چه ديوار کينه است بر سر چپ قدرت نگرفته و هميشه خون داده آوار می​کنيد. خانواده سياسی که هميشه در صف اول عدالت خواهی، مورد تهاجم دو حاکميت رفوزه شيخ و شاه قرار داشته است. به راستی آقای همايون چرا دلتان از اين کشتار خنک شده است و اين بی​احساسی و بی"معرفت​"ی غيرقابل درک را در چه معنايی بايد جستجو کرد. نکند به جهت تکميل کار ناتمامی باشد که تاريخ خونبارمان به تباهی آن شهادت داده است. ماجرای تپه​های اوين را که فراموش نکرده​ايد. آن جا که خوب​خواهان اين ملک را سر بريديد. آيا تفاوت​ها را بايد در ارقام کشته شدگان و تعداد صفرها و اين که چه کسی بيشتر کشته است، جستجو کرد و نه نفس جنايت؟ آقای همايون لطفا به ما نگوييد خمينی بيشتر از شاه کشت . ما را به مهمانی و ضيافت قصاب​ها فرانخوانيد. آخر قرار نيست ميان آن​ها ملکه زيبايی انتخاب کنيم.

طنز تاريخ و گزندگی آن شايد در درستی اين گفتار نهفته باشد که هيچ چيز نمی​تواند سيستم جنايت را در خفا و اسارت خطا نگاه دارد. مرور زمان و فرسايش تاريخ و ارقام جنايت از نفس جنايت نمی​کاهد. ۱۶ سال پس از شهريور ۶۷ و ۳۰ سال پس از تپه​کشی شاهانه لازم است تکرار کنيم که بررسی جنايت شامل مرور زمان نخواهد گشت. ده​ها نمونه از اين دست را می​توان شماره کرد. آقای همايون ما جان بدربردگان و زنده​ماندگان کشتار سياه شهريور ۶۷ به عنوان مثال حق داريم يقه محمد خاتمی وزير ارشاد وقت در سال ۶۷ را گرفته و بپرسيم تا اين لحظه چرا کلامی از آن ذبح انسانی بر زبان نرانده است و دروغ جامعه مدنی و مدنيت را آشکار کنيم. آقای همايون اجازه می​دهيد از شما به عنوان وزير اطلاعات و سخنگوی دولت و معاونت تک حزب موجود در جامعه آن روز ايران که کينه تاريخی​تان را در پوشش دموکراسی خواهی امروزتان پنهان کرده​ايد، سوال کرده و بپرسيم چرا شما که از پيروزی کينه و خشم می​گوييد و از تداوم آن که ساليان دراز با خود حمل کرده​ايد، هيچ نمی​گوييد؟

تا آن جا که به امضاکنندگان اين متن که برخی تجربه دو زندان شاه و شيخ را دارند و از شاهدان زنده آن جنايت هولناک هستند برمی​گردد، به شما می​گوييم که حداقل در مورد ما به تاريخ راست نمی​گوييد آن جا که "دژخيم و قربانی به آسانی می​توانستند- در سال ۶۷- جای خود را با هم عوض کنند. با پيام "وحدت​خوانی و همرايی" مشروطه​تان نا سازگاراست شما سالها برای مقابله با چپ جامعه را با مذهب واکسينه کرديد و امروز رجعت​خواهی شگفت و ناخردمندی تاريخی​تان را بر سر ديگران آوار می​کنيد.

آقای همايون ما نه تنها در حال حاضر بلکه در زمان وقوع جنايت هم از کينه مورد اشاره شما نسبت به قاتلان​مان دور بوديم. ما اعدام را يک پديده شوم تاريخ ارزيابی می​کنيم که تمام به قدرت رسيدگان تاريخ ميهن​مان از جمله شما با دست و دلبازی آن را خرج کرده​اند. آقای همايون شما در سال ۵۹ با امکانی که برايتان فراهم گرديد از دست صادق خلخالی به سلامتی گذشتيد امروز که همفکران خلخالی و خمينی فرادست شده​اند و مسابقه قدرت را از شما برده​اند اگر گرفتار سيستم جهنمی آن​ها می​شديد، با منطق خودتان بايد با شما آن می​شد که بدان استناد کرده​ايد؟ آقای همايون به راستی در فردای احتمالی به قدرت رسيدنتان فرادست شدن دوباره با مخالفين فکری تان چه خواهيد کرد؟ با شيوه استدلال و تئوری قدرت مدارشما . بايد همه را از دم تيغ بگذرانيد. مگر خود را خارج از اين قانونمندی ارزيابی کرده و اين قاعده راتنها برای ديگران به رسميت بشناسيد. شما در آزمون قدرت يک بار مردود شده ايد. ما اميدواريم آموختن از تاريخ را فقط به ديگران توصيه نکنيد و سرمنشا اين تداوم کينه در فکر و حوزه انديشه قديم شما که سياهی و چماق تبلور آن بوده نباشد. وگرنه حکايت ما، حکايت ديگر است

 

سودابه اردوان - مژده ارسی - زهرا استرم - مهدی اصلانی - همايون ايوانی - محمدعلی پيمان - منصور تبريزی - فريبا ثابت - ناصر خداپناهی - محمود خليلی - فرخ ذاکرزاده - مينا زرين - شهاب شکوهی - احمد فتح​الهی - اسماعيل محمدی - احمد موسوی - سياوش محمودی - مهران ناظمی- جعفر يعقوبی - قلی يعقوبی.