در خواست شاگردي از استاد

باز هم در باره �فراخوان ملي رفراندوم�

 

�� رضا اکرمي����

ساعتي پيش پاسخ دردمندانه و مسئولانه استاد ارجمند ، آقاي دکتر محمد ملکي به استاد بزرگوار ديگر ، آقاي علي اصغر حاج سيد جوادي را خواندم . مطلبي تحت عنوان �� سخني با دوست �. در سايت انتر نتي� عصر نو�

�ضمن دردآشنا ديدن نگاه و نگرش ايشان در نقد مقاله جناب حاج سيد جوادي ، نه جائي براي خود در اين مناظره مي بينم و نه قصد �پا برهنه دويدن � در گفتگوي بين دو �دوست� .اما �ايشان در پايان مقاله خود به اصولي اشاره داشته اند� که اگر چه با شناخت از سابقه فکري و مبارزاتي که داشته اند مورد سئوال نبود ،اما عدم صراحت� آنها در فراخواني که ايشان هم از چهره هاي اصلي امضاء کننده آن مي باشند همانطور که مي دانيم منشا دامن زدن به بحثها و حدس و گمانهاي بسياري گرديد که شايد مي شد از وقوع آن احتراز کرد.

آقاي ملکي در مقاله خود ضمن بيان اين حقيقت که با انتشار فراخوان در وحله اول � هدف شروع يك گفتمان بين گروه‌ها بود كه عملي شد � مي نويسند : � بايد با كشاندن مردم به صحنة مبارزه و فراهم ساختن شرايطي كه بتوان با آزادي احزاب و انتشار روزنامه‌هاي همة نحله‌هاي سياسي و فكري و آزادي همة زندانيان سياسي ـ عقيدتي و در اختيار همة گروه‌ها قرار گرفتن رسانه‌هاي ارتباط‌جمعي و نظارت احزاب و سنديكاها و مراجع بين‌المللي بر يك انتخابات آزاد موفق شويم و اساسي‌ترين پايه‌هاي ساختاري نظام سياسي آيندة ايران را در قانون اساسي بر سه پاية زير كه خواست شما و ماست بنا نهيم �

��������������� 1ـ جمهوري براساس مردم‌سالاري و كثرت‌گرايي؛ 2ـ جدايي دين از دولت و حكومت؛ 3ـ دموكراسي براساس آزادي سياسي و عدالت اجتماعي.�

 

ايشان پيشتر براين نکته درست نيز انگشت گذاشته اند که : � من در اين يادداشت باصراحت مي‌گويم يكي از خط‌قرمزها ائتلاف يا نزديك شدن به سلطنت‌طلب‌هاست. ما بارها گفته‌ايم هركس كه شناسنامة ايراني دارد حق دارد در مورد آيندة ايران بگويد و بنويسد و تصميم بگيرد. ما از آزادي و مردم‌سالاري جز اين چيزي نمي‌فهميم.�

با توجه به چنين صراحت هائي و با توجه به اينکه لااقل در ميان 8 امضاء کننده اوليه فراخوان ، کسي خلاف اين سابقه و اين نگرش را در قبال � سلطنت طلبان � بيان نداشته است . آيا جا نداشت و هنوز هم جا ندارد� تا از شکاف بزرگي که در صفوف نيروهاي جمهوريخواه از همين منظر ايجاد شده است جلو گيري کرد و بقول معروف � در را بر پاشنه درست خود گذاشت � . و به جاي نوشتن توضيح و تفسير هاي گوناگون ، اما فردي ، نسبت به تهيه متني اقدام کرد که ضمن پذيرش حق تمام شهروندان ايراني در هر صحنه دمکراتيک انتخابات ، بر اصول پايه اي يک حکومت واقعا دمکراتيک و مردمسالار که با توجه به تمام سوابق تاريخي کشور ما� در سنت سلطنت و دستگاه شيخ ، نشاني از آن نبوده است ، اقدام نمود.

بدون ترديد نوشتن متني بدين مضمون ، امضاء گرايشي از طيف حاميان نظام پادشاهي را به همراه آندسته از �جمهوريخواهان �که همچنان دل در گرو نوع تعديل شده تري از حکومت ديني را�� دارند با خود نخواهد داشت اما يقينا در صفوف جمهوريخواهان دمکرات و لائيک ايران ، پشتيبانان پايدارتر و مطمئن تري مي يابد.

نيروئي که يقينا طالب مداخله خارجي در امور داخلي خود نيست . و طبعا از اين زاويه از امکانات پايگا ههاي ثابت بيگانه بر خوردار نيست اما براي شما و ما چه باک.

�اين نيرو البته معمولا علاقمند است بر ظرفيت مبارزات � و مقاومتهاي � مردمي غلو کند ، همه يا هيچ بخواهد ، در بسياري موارد آرزوهاي خود را جاي واقعيت بگذارد . اما آرمانخواه است ، آماده است به پاي آرمانهاي انسانيش جان بگذارد ، �مردم گراست از قدرت گيري مردم نمي هراسد ،اگر چه تيغ سرکوب جلاد، کمي پيش از شما، بر گردنش نشسته است و راهي جز از دور بر آ تش دست داشتن در پيش رويش باز نبوده است ،و البته به طور ناصواب از همگامي چون شما هم بايد بشنوند که � بسياري از ايرانيهاي مقيم خارج مصداق كساني هستند كه پاي گود ايستاده و مرتب دستور مي‌دهند لنگش كن.� اما فکر مي کنم اکثريت آنها � ودر اين جا مرادم همان بخش برنمرزيست -� از جنس همانهائي هستند که قربانيان قتلهاي زنجيره اي بودند و همانهائي که ، شجاعانه در داخل ايران پا پيش گذاشته اند و بر ضرورت نقطه پايان گذاشتن ، بر اين شب سياه پاي مي فشارند.

جا دارد به اين نيرو تکيه شود . صداي جمهوريخواهانه ، داخل و خارج نشناسد . و به اتفاق هم براي بر پا داشتن سه 3 اصلي که در نامه اتان اشاره داشته ايد کمال همفکري و همگامي را بکار گيريم .

 

������ ��������������������������������������������رضا اکرمي���� 03/01/2005�