کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)

هشدار برای جلوگيری از تراژدی مرگ در زندان​های پنهان و آشکار جمهوری اسلامی

 

آنچه اين روزها در ايران می​گذرد، يادآور روزهای دهشتناک سال​های ۶۷ و ۷۶ است. سال​های پيگرد، دستگيری، آدم​ربايی، شکنجه و سرانجام قتل بهترين فرزندان ايران.

اکنون ابری سياه بر پهنه​ی ايران زمين سايه افکنده و گويا تيرگی آن هم قرار نيست که دست از سر جوانان، دانشجويان، نويسندگان، روزنامه​نگاران، وکلا و ... بردارد. مردم ايران که شاهد اين همه سياهی​اند، اکنون از همه​ی آزادی​خواهان و عدالت​طلبان با هر عقيده و مرامی می​خواهند که آنها را در پيکار با جهل و سياهی تنها نگذارند و با پشتيبانی خويش مانع تکرار تراژدي انساني ديگری شوند.

به روزهای تلخ و تاريک اخير نگاه کنيد:

«رنج​نامه​ی عليرضا جباری، عضو کانون نويسندگان ايران؛ نامه انصاف​علی هدايت، روزنامه​نگار تبريزی، مرگ ناجوانمردانه​ی زهرا کاظمی روزنامه​نگار ايرانی تبار کانادايی (در پيوند با قتل​های رنجيره​ای)، دستگيری اسماعيل جمشيدی روزنامه​نگار مقيم ايران و ده​ها نامه​ای که از سوی دانشجويان در دفاع و نجات جان ياران زندانی خود منتشر کرده​اند.»

آيا وضعيت سال ۷۶ را تداعی نمی​کند؟ آيا باند سعيد امامی (اسلامی) را به ياد شما نمی​آورد؟ آيا دوران بربريت، سياه​چال، قل و زنجير و کشتار دست جمعی، در ايران تکرار نمی​شود؟ آيا مناديان گفتگوی تمدن​ها در پس زهرخند خويش مرگ آزادی​های فردی، اجتماعی، سياسی، مطبوعاتی، بيان و قلم را جشن نمی​گيرند و دست در کاسه​ی هم​کيشان خود از پشت به خوش​باوران و تشنگان آزادی خنجر نمی​زنند؟ قوه​ی (به اصطلاح) قضائيه جمهوری اسلامی، آيا باشتين و دستگاه ظلم و تعدی را تداعی نمی​کند؟ حمله به دانشجويان، دستگيری، شکنجه و اعتراف​گيری​های از پيش تعيين شده آيا هيچ سنخيتی با جهان امروز دارد؟

در چنين شرايطی، برای جلوگيری از مرگ صدها دانشجو و مردم عادی که به ميدان مبارزه گام نهاده بودند و اکنون در بند دستگاه مخوف و هولناک جمهوری اسلامی می​باشند، فرياد در گلو خفه شده​ی آنها را به گوش جهانيان برسانيم تا شايد به اين طريق گوشه​ای از دين خويش به آنان را ادا کرده باشيم.

آزادگان! امروز اگر بنشينيم و به پشتيبانی از صدها اسير ايرانی در بندهای وحشتناک جمهوری اسلامی برنخيزيم، تراژدی سال ۶۷ تکرار خواهد شد. به همين جهت، کانون نويسندگان ايران (در تبعيد) از همه​ی شهروندان جهان و بويژه ايرانيان می​خواهد که کوس رسوايی رژيم بی فردای اسلامی را در گوشه گوشه​ی جهان به صدا درآورند تا سياوش​ها به گناه ناکرده در آتش جهل و سياهی اقتدارگرايان اسلامی به خون درنغلطند.

انسان، مقوله و موضوع هنر است و دفاع از آزادی کاری​ هنرمندانه. با هم در اعتراض به آزادی​کشی مغول​وار دستگاه جور و ستم به​پا خيزيم تا مصداق بارز هنر و انسانيت باشيم.

کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)