در ويرانه های رام الله

خيابان ها تقريبا خالی است و کودکان مقابل درهای منازل جمع شده اند و برای خودروهايی که رد می شوند، دست تکان می دهند.

جانی دايموند، خبرنگار بی بی سی در رام الله

وقتی که در خيابان های تقريبا متروکه رام الله قدم می زنی، مشکل است که به خاطر بياوری که اين شهر قرار است پايتخت کشوری فلسطينی باشد که ممکن است تشکيل شود.

ولی اکنون از اين شهر، يا شهرهای ديگر کرانه غربی رود اردن، چيزی به جز آوار ناشی از اشغال و يا مقاومت های پراکنده باقی نمانده است.

خيابان ها تقريبا خالی است و کودکان مقابل درهای منازل جمع شده اند و برای خودروهايی که رد می شوند، دست تکان می دهند.

حتی زير شديدترين مقررات منع رفت و آمد، نگهداری کودکان در خانه برای ۲۴ ساعت، مشکل تر از سايرين بود.

تنها چند اتومبيل در خيابان است، اينها يا راننده های تاکسی هستند که نوميدانه به دنبال مسافر می گردند يا اتومبيل خبرنگاران. کلمه "تی وی" (به معنی تلويزيون)، با حرف درشت روی شيشه ها يا درهای آنها نوشته شده تا آنها را از متوقف شدن توسط سربازان حفظ کند.

ولی بيشتر قسمتهای رام الله شبيه شهر ارواح خاک گرفته است.

همه جا آوار

بالای ورودی يک ساختمان، که از پشت بامش می توان به خوبی مقر ياسر عرفات، رييس تشکيلات خود گردان فلسطين را ديد، يک تابلوی دست نوشته مرتب وجود دارد. متن روی اين تابلو به خبرنگاران می گويد که بازديد آنان از اين بلوک آپارتمانی بايد بين ساعت ۱۰ صبح تا ۱۰ شب باشد.

پس مقررات ناشی از اشغال شهر، اکنون نهادينه شده است.

رام الله در نور طلايی رنگ غروب، خوب به نظر می رسد، نه مثل مناطق جنگی که بعضی از تصاوير تلويزيونی نشان می دهند.

هنگام شب که همه مجبورند به خانه هايشان بروند، آرامش عجيبی حکمفرما می شود، و خبری از سرو صدای ترافيک که در بسياری از شهرهای خاورميانه معمول است، به گوش نمی رسد.

رو به روی ما ويرانه های خاکستری رنگ ساختمانی است که قبلا مقر ياسر عرفات در آن بود ولی اکنون مانند زخمی بر چهره شهر به نظر می رسد.

ساختمان های اين مجموعه توسط بولدوزرهای اسرائيلی صاف شدند. همه جا سنگ های خرد شده خاکستری به چشم می خورد.

يکی از ساختمان ها روی ديوار جانبی اش کج شده و در آن می توان اتاق هايی که قبلا دفتر کار بودند را ديد.

محاصره

بعضی از ساختمان ها هنوز پابرجاست.

ازجمله اين ها دفتر آقای عرفات است که در آن صدها نفر در حال مقاومت در برابر ماشين نظامی اسرائيل هستند که آنها را در محاصره قرار داده است، همچنين ساختمانی که قبلا از آن به عنوان سالن کنفرانس استفاده می شد و بالاخره، ساختمان ديگری که معلوم نيست در گذشته چه استفاده ای از آن می شده است.

ولی بقيه قسمتهای مجموعه اکنون به آوار تبديل شده و در اطراف آن سيم خاردار کشيده شده است؛ اطراف سيم خاردار هم ارتش اسرائيل مستقر شده است.

در اطراف ميدان اصلی شهر، بعضی از کودکان و بزرگسالان، لبخند زنان، خود را برای تظاهراتی آماده می کنند.

يک مرد ۲۳ ساله فلسطينی می گويد: چه کسی تروريست است؟ او خودش پاسخ می دهد: شارون، که سلاح های آمريکايی و سربازان اسرائيلی دارد.

ولی گفتگوی کوتاه ما با آمدن يک نفر بر زرهی اسرائيلی به سمت ميدان، ناتمام می ماند.

شکست سکوت

در اواخر روز دوشنبه، تظاهرات فلسطينی ها سکوت ناشی از حکومت نظامی را در هم شکست.

ساکنان، از ميدان اصلی و اطراف شهر، با هر چه که می توانستند در دست بگيرند، مثل قاشق و قابلمه و چوب و ... شروع به ايجاد سر و صدا کردند.

اين کار سبب جلب توجه اسرائيلی ها و ساکنان ديگر شهر شده بود.

در اين تظاهرات، نشانه ای از گروه هايی که معمولا چنين راه پيمايی هايی را ترتيب می دهند، نبود.

صلح عادلانه

يکی از ساکنان که مردی ميان سال است می گويد که مردم تظاهرات می کنند چون از اشغال خسته شده اند.

او می گويد: "آنها ديگر حضور سربازان اسرائيلی را نمی خواهند. نرخ بيکاری در کرانه غربی ۵۰ درصد و در غزه ۷۰ درصد است. اقتصاد بسيار ضعيف است. شهرک های يهودی نشين همه جا هستند. آنها زمين ها را مصادره می کنند. مردم نوميد شده اند، آنها صلح می خواهند، ولی يک صلح عادلانه."

پس از دو ساعت تظاهرات پر سر و صدا و پرتاب شدن گاز اشک آور و نارنجک های بيهوش کننده توسط ارتش اسرائيل، تظاهر کنندگان که در اوج تظاهرات حدود ۴۰۰ نفر بودند، به خانه های خود بازگشتند.

و سپس سکوت دوباره به خيابان های رام الله بازگشت.