داود سليمانی:

رسميت بخشی به دخالت نيروهای اطلاعاتی

در جنبش دانشجويی پذيرفتنی نيست

**کولايی:

حادثه​ی کوی دانشگاه تهران و ماجرای دانشگاه تبريز، هزينه مشارکت سياسی دانشجويان را بالا برد

سليمانی معتقد است:« جنبش دانشجويی بايد آزاد، مستقل و متکی بر نيروهای دانشگاهی و دانشجويان باشد،

که اين امر با تعامل فکری قابل رشد است.»

داود سليمانی نماينده تهران و عضو کميسيون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در گفت و گو با خبرنگار سرويس پارلمانی خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، در خصوص انفعال سياسی دانشجويان، با بيان اين مطلب افزود: مطالبات اقشار فرهنگی به ويژه نهادهای علمی - آموزشی از دولت خاتمی نسبت به گذشته ارتقا پيدا کرده و با توجه به شخصيت و مجموعه​ی نگرش فرهنگی رييس جمهور اين سطح مطالبات نيز افزايش يافته است.

بر همين اساس، در برنامه​ی رييس جمهور توجه ويژه​ای نسبت به مراکز آموزشی، مدارس و اقشار فرهنگی صورت گرفته است.

وی گفت: بهترين روشی که دانشگاهيان بر اساس آن می​توانند به دولت و نظام کمک کنند در سه سطح قابل بررسی است .

با توجه به اينکه پايه​ی رشد و توسعه کشور به ميزان تحقيقات و فناوری و توفيقات اين بخش بستگی دارد، بنابراين توجه به سطوح علمی در وهله ی نخست اهميت قرار دارد. يعنی دانشگاهها و موسسات فرهنگی هر اندازه اهتمام بيشتری را در اين زمينه به خرج دهند، مسلما توسعه بهتر انجام می شود.

وی از تغيير ساختار نظام آموزش عالی کشور و بررسی تشکيلات وزارت علوم، تحقيقات و فناوری در مجلس، به عنوان گام​های اساسی و مطلوب در مديريت استراتژيک تحقيقات ياد کرد و ادامه داد: اين امر از اقدامات موازی و به هدر رفتن منابع تحقيقاتی جلوگيری کرده و به مسير درست تحقيقات کمک می​کند. همچنين توجه دولت به بودجه​ی بخش تحقيقات قابل تقدير است.

سليمانی در ادامه در مورد بررسی سطح دوم زمينه​ی همکاری دانشگاهيان با دولت به استفاده از طرح​های کاربردی اشاره کرد و اظهار داشت: آنها می​توانند پلی ميان مراکز تحقيقاتی و دستگاههای اجرايی ايجاد کنند و بخشی از بودجه​ها صرف بهينه سازی توليدات شود. اين همان کاری است که در کشورهای توسعه يافته انجام گرفته و نيازهای متنوع مراکز توليدی و اجتماعی توسط اين موسسات پاسخ داده شده است.

سطح سوم، کمک به آموزش از سطح پيش دبستانی تا مدارج عالی آموزشی کشور است. يعنی نظام آموزشی ما بايد در همه​ی سطوح مورد تجديد نظر قرار گيرد. اين در حالی است که در حال حاضر ارتباط مقطع پيش از دانشگاه با دانشگاه مناسب نيست و شيوه​ی پاسخگويی بيشتر بر اساس حفظيات است .

وی افزود: سرفصل دروس تدريس شده در دانشگاهها، در برخی موارد، ارتباطی با نيازهای روز جامعه ندارد،و در بخش ارتباطات نوين نيز دانشگاهها بسيار عقب هستند و دانشگاههای مجازی نيز،که راه اندازی شده است ، هنوز با دنيا فاصله​ی زيادی دارد.

سليمانی همچنين در پاسخ به پرسشی در خصوص دخالت برخی نيروهای امنيتی - اطلاعاتی در جنبش دانشجويی، گفت: هر وزارتخانه و سازمانی وظايفی دارد و بايد بر اساس آن حرکت کند، اما رسميت بخشی به دخالت نيروهای اطلاعاتی در جنبش دانشجويی پذيرفتنی نيست. به هر حال اين جنبش بايد آزاد، مستقل و متکی بر نيروهای دانشگاهی و دانشجويان باشد، که اين امر با تعامل فکری قابل رشد است.

وی افزود: دخالت به مفهوم جريان سازی در يک تشکيلات توسط هر نهاد و وزارتخانه​ای باشد، صحيح نيست و اساسا مورد تاييد هيچ از بخش​های حاکميتی نمی باشد، ضمن آنکه فکر نمی​کنم وزارت اطلاعات نيز درصدد چنين کاری باشد.

وی همچنين در خصوص سخنرانی رييس جمهور در آستانه​ی بازگشايی دانشگاهها در سال ۷۸ که بر خلاف روال هميشه در مرقد امام (ره) انجام شد، گفت: فکر می​کنم شرايط و اوضاع خاصی مانند حادثه​ی کوی دانشگاه، حساسيت​های موجود و برخی از تحرکاتی که عده​ای برای برهم زدن نظم دانشگاه​ها و استفاده از احساسات برانگيخته شده در آن روز داشتند، موجب شد که در سال ۷۸، اين سخنرانی در دانشگاه تهران انجام نشود.

کولايی:

حادثه​ی کوی دانشگاه تهران و ماجرای دانشگاه تبريز، هزينه مشارکت سياسی دانشجويان را بالا برد

 شرايط امروز حاکم بر دانشگاهها، واکنشی در پاسخ به باز خورد غيرقابل قبول و تحمل هزينه​های فعاليت سياسی برای دانشجويان است.

دکتر الهه کولايی نماينده تهران و مخبر کميسيون امنيت ملی و سياست خارجی مجلس شورای اسلامی در گفت و گو با خبرنگار پارلمانی خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) با بيان اين مطلب درخصوص انفعال سياسی دانشجويان که رييس جمهور نيز از آن به عنوان بيماری که دانشگاه​ها را تهديد می​کند ياد کرده است، افزود: در تحولات سياسی - اجتماعی جامعه ما، دانشگاه​ها در دهه​های اخير نقش بسيار فعال و اثرگذاری گذاشتند، اما شرايط امروز حاکم بر دانشگاهها، واکنشی در پاسخ به بازخورد غير قابل قبول و تحمل هزينه​های فعاليت سياسی برای دانشجويان است.

وی ادامه داد: حوادث سال​های اخير به ويژه آنچه پس از حوادث کوی دانشگاه تهران و ماجرای دانشگاه تبريز رخ داد، به قدری هزينه مشارکت سياسی برای دانشجويان را بالا برد که به اين شرايط موجود منجر شد.

تشويق دانشجويان به ورود به اين عرصه​ها، يک ضرورت اجتناب ناپذير است اما همه مسوولان و نهادهای حکومتی بايد امنيت مناسب برای اين مشارکت را فراهم آورند.

وی اظهار داشت: بالا رفتن هزينه مشارکت، انگيزه دانشجويان برای ورود به اين عرصه را به شدت کاهش داده و با انفعال موجود مواجه شديم. اضافه بر اينکه، موانع پيش روی اصلاحات در سال​های اخير، شبهه​ی ايجاد شدن بن بست سياسی در کشور و بی​حاصلی اين نوع مشارکت​ها را دامن زده است.

به اعتقاد وی، برای مبارزه با اين عارضه و از ميان بردن تبعات منفی و مخرب آن در شرايطی که نيازمند تحرک و نشاط دانشگاهها هستيم، ايجاد ظرفيت​های مناسب برای تضمين​های لازم و به منظور افزايش مشارکت سياسی دانشجويان ضروری است.

تا زمانی که نتوانيم اين نوع تضمين​ها را برای دانشجويانی که در جريان فعاليت​های سياسی، مواضعی مخالف مواضع حاکم اتخاذ می​کنند فراهم سازيم، با اين مشکلات مواجه خواهيم بود.

نماينده تهران در خصوص کسانی که به دنبال غيرسياسی کردن دانشگاهها هستند اظهارداشت: به طور طبيعی در جامعه​ی تک صدايی​، کسانی که قدرت تحمل مخالفت را نداشته و توان مقابله با نقطه نظرات مخالف را در خود نمی​يابند با سياسی شدن دانشگاهها به مفهوم جريان يافتن نقطه نظرها و ديدگاههای موافق و موافق جريانات سياسی حاکم، مبارزه می​کنند.

اين نوع نگرش​ها که بازتاب​های هر جامعه​ی استبداد زده​ای هستند، عليرغم شعارهای تشويق و تمجيد از سياسی شدن دانشگاهها، چون نمی توانند به اين نقطه نظرات مخالف و ناهمسان با ديدگاه​های خود پاسخ گويند، ترجيح می​دهند که مانع شکل​گيری اين جريان در دانشگاه​ها شوند.

کولايی با بيان اين مطلب که سلامت جامعه و تضمين آن در گرو آزاد بودن تبادل نظرها و نقطه نظرات مخالف و موافق است تصريح کرد: بر اين امر در آيين و مذهب ما تاکيد بسياری شده است. متاسفانه بر خلاف آموزه​های دينی، کسانی که رگ و ريشه​های استبداد را نتوانستند از ميان ببرند و تحمل اين نوع مخالف خوانی​ها را ندارند، تلاش می​کنند تا فضای سکوت، عدم تحرک و انفعال را بر دانشگاهها حاکم کنند که بی​ترديد زيان​های آن دامن همه را خواهد گرفت.

نشاط، پويايی و تحرک سياسی در دانشگاهها نه به مفهوم سياست زده شدن دانشگاهها و يا دستاويز ملاحظات سياسی قرار گرفتن دانشگاهها، بلکه به مفهوم ايجاد فرصت مناسب برای طرح و نقد ديدگاههای مختلف، می​تواند به ارتقای کارکردهای نظام سياسی در همه ابعاد ياری رساند.

وی اضافه کرد: متاسفانه اين نوع برخوردها، سبب می​گردد جامعه از اين ظرفيت عظيم برای پويايی و بالندگی خود محروم گردد و دانشجويان و دانشگاهيان که می​توانند با ارايه ديدگاههای انتقادی به سلامت و بهبود عملکرد دستگاههای مختلف کمک کنند به دليل هزينه​های بالای رفتارهای سياسی به لاک انزوا فرو روند. البته انرژی جوانی که نخواهد ماند.

آنچه امروز در دانشگاهها مشاهده می​شود به ويژه گسترش برخی نابسامانی​ها، نتيجه​ی سرکوب شدن اين انرژی و نيرويی است که می​تواند در تحرک​ها و تعامل​های اجتماعی - سياسی سالم و سازنده به کار گرفته شود.

وقتی اين مسيرها بسته شود، انرژی و نيروی جوانی فقط به درس و آموزش اختصاص نمی​يابد، بلکه به عرصه​ها و زمينه​هايی کشيده می​شود که آثار و نتايج نگران کننده​ی آن را امروز در دانشگاهها مشاهده می​کنيم.

کولايی اعلام کرد: باز کردن اين فضا و پذيرش اين واقعيت از سوی مخالفان سياسی شدن دانشگاهها - به معنای واقعی آن نه آنکه دانشگاهها فقط در چارچوب نقطه نظرات خاصی به حرکت درآيند - می​تواند به بهبود عملکرد اين نهاد و بهره​مندی روزافزون جامعه از توانايی​ها و ظرفيت​های آن کمک کند.

وی در پاسخ به پرسشی در زمينه​ی تبعات دخالت جريانات بيرون دانشگاه​ها در جنبش​های دانشجويی خاطر نشان کرد: جريانات دانشجويی بايد جدا از جريانات سياسی، تلاش​های خود را سامان دهند. اين امر به مفهوم آن نيست که دانشجويان نبايد علايق مشخص و تعريف شده​ای داشته باشند، اما اينکه تشکل​های دانشجويی به عنوان ابزار جريانات سياسی عمل کنند، پيامدهايی را به همراه خواهد داشت که در نتيجه​ی آن، اساس تحرکات و فعاليت​های سياسی دانشجويی صدمه می​بيند.

به نظر می​رسد، بخشی از تجربه​ی امروز در دانشگاهها به نتايج اجتناب ناپذير يک جامعه استبداد زده و نهادهای سياسی موثر از گرايش​های اقتدارگرا و تمرکزگرا باز گردد.

وی دانشگاهها را بهترين فرصت برای کسب تجربه سياسی و اجتماعی دانست و گفت: اگر اين فرصت را از دانشجو گرفته و آن را با اغراض سياسی آغشته کنيم، يکی از اين فرصت​های مهم يادگيری را از افراد در جامعه سلب کرده​ايم و طبيعی است با توجه به نظام آموزش و پرورش ما و بسته شدن اين فرصت در محيط​های آموزش عالی، زيان​های مهلکی به روند جامعه پذيری وارد سازد.